Wat ben ik jaloers op jou, aero!

Roger Waters. Wat een show!

Met jou zeer velen denk ik.

Ik zal later proberen een filmpje hier te plaatsen (met haar kenmerkende lach er in).

Dit was de setlist:

Hometown Glory
I'll Be Waiting
Don't You Remember
Turning Tables
Set Fire to the Rain
Daydreamer
If It Hadn't Been for Love (The Steel Drivers cover)
My Same
Take It All
Rumour Has It
Right as Rain
One and Only
LoveSong (The Cure cover)
Chasing Pavements
Make You Feel My Love (Bob Dylan cover)

Encore:
Someone Like You
Rolling in the Deep

Normaal film ik nooit tijdens concerten en maak ik nooit foto's. Maar nu ik helemaal vooraan stond heb ik 1 filmpje gemaakt op m'n iPhone:




En op OOr de volgende recensie:

En toen waren The Beatles ineens niet meer de enige met bijna bizarre records in Engeland. Adele weet het namelijk te presteren om met zowel twee singles als met twee albums in de Britse hitparades te belanden. Niet slecht voor een 21-jarige met slechts twee platen op zak. Des te vreemder is het dan ook dat de zangeres vanavond Paradiso aandoet, in plaats van een Heineken Music Hall of zelfs Ahoy. Kaarten voor vanavond gaan via de onofficiële wegen dan ook weg voor absurde bedragen; een eurootje of tweehonderd is geen uitzondering.

En om maar meteen met de deur in huis te vallen: elk bedrag was het concert van vanavond waard geweest. Adele overdondert en geeft met gemak de beste show die Paradiso dit jaar gezien heeft en waarschijnlijk ook gaat krijgen. Adele zelf kraait van plezier de hele show en houdt er naast een geweldige strot ook een prima gevoel voor humor op na. Zo verklaart ze voor If It Hadn't Been for Love dat ze de jongen waar het nummer over gaat thuis maar eens dood moet schieten en introduceert ze Take It All met: ‘I wrote this song for this boy, fuckin’ dickhead yeah’ dat met haar accent voor de nodige hilariteit zorgt.

De vijfkoppige band (twee achtergrondzangeressen niet meegeteld) zorgt voor een vol geluid vanavond en betekent vooral bij nummers als Right As Rain echt iets extra’s voor het optreden. Maar verder is het eigenlijk heel simpel: alleen de mond van Adele was vanavond genoeg geweest. Het geluid dat daaruit komt is werkelijk onovertroffen. Don’t You Remember, Turning Tables, Chasing Pavements en Someone Like You om maar een paar nummers op te noemen, zijn stuk voor stuk om te huilen zo mooi. Ieder nummer wordt met een waanzinnig herkenningsapplaus ontvangen en met een nog veel grootser erkenningsapplaus afgesloten.

Tegen het einde van de show vraagt een fan aan Adele of ze misschien een nummer onversterkt kan brengen, maar daar waagt de zangeres zich niet aan. Ze is nog altijd doodnerveus voor optredens en dat soort kunstjes zitten er vooralsnog niet in. Het had de toch al memorabele avond helemaal legendarisch kunnen maken, maar erg lang zal er ook weer niet om getreurd worden. Adele is namelijk een van de beste zangeressen die er op dit moment ter wereld rondloopt en vanavond schrijft ze Paradiso-geschiedenis.

Geweldige kwaliteit!

(vandaag, niet gisteren): Fischer-Z in het Patronaat.

Merkwaardig optreden. De bedoeling was dat de band (eigenlijk: John Watts en wat jonge gasten) zijn eigen voorprogrmma zou spelen. Eerst nieuwer werk en daarna een soort greatest hits-set. Na twee nummers in de eerste set gaf Watts echter aan dat het niet ging met zijn stem, dat hij even een kwartiertje ging proberen zijn stem weer aan de praat te krijgen en dat ze later in het jaar nog een keer terug zouden komen voor een nieuw optreden.

Na enige tijd kwamen ze terug, werd medegedeeld dat ze nog vier nummers zouden spelen en dan met name de nummers met veel gesproken stukken en nummers die lager dan normaal konden worden gezongen. De sfeer was goed, de band speelde goed, de dochters van Watts zongen een beetje mee en de drummer ving vrij veel op, maar het was wel duidelijk dat het niet goed ging.
Na het vierde nummer kwam echter een vijfde, een zesde, en Watts begon steeds beter te zingen, haalde ook de hogere noten vrij goed (kon ze alleen niet echt goed vasthouden), waarna ze uiteindelijk toch nog een kleine twee uur gespeeld hebben, met vooral het oudere werk (geen Mother Russia helaas).

Al met al een toch wel gedenkwaardig optreden en waarschijnlijk ook de laaste keer dat ze in Nederland speelden (de tournee werd aangekondigd als een afscheidstournee), want over dat vervangende optgreden hebben we ze niet meer gehoord...

Objectief: 2,5*
Subjectief: 4*

Groots! Letterlijk en figuurlijk.

Blackfield in Paradiso. Prachtige songs, erg mooie zang-harmoniën die best iets harder hadden gemogen, of nee eigenlijk mocht de instrumentatie wat zachter.. Vooral de bas. Met 1 1/2 uur ook een tikkie aan de korte kant zeker daar ze 4 van de mooiste songs van hun 2e plaat niet eens gespeeld hebben.

Blackfield concert was leuk (maar wel vol en warm daar in Paradiso). Bas, drums en gitaar waren erg naar voren gehaald (ten koste van de zang en toetsen) wat een behoorlijk stevig geluid gaf. Werkte wel vond ik, Al leek het daardoor wat meer op Porcupine Tree.
Geffen was in vergelijking met de concerten van vier jaar geleden een stuk beter bij stem. Maar Wilson een stuk minder (terwijl die een bijzonder mooie stem heeft wat mij betreft, dus wel een beetje zorgwekkend). De rest van de band ving dat goed op, de meeste refreinen werden vierstemmig gezongen. Opvallend was dat de bassist af en toe de tweede stem pakte in plaats van Geffen.
Maar ze hadden een leuke set. De toppers van het laatste album vormden het begin en het eind van de set. Ze begonnen stevig met Blood (daarna Blackfield en Glass House) en eindigden met een fraaie uitvoering van Dissolving With The Night.
De toegift bestond vooral uit oudere singles. Waaronder een erg mooie uitvoering van Hello en als voorspelbaar slot Cloudy Now (maar wel erg mooi hoor).
Het wordt wel steeds meer de band van Geffen. Die had weer een raar jasje aan en stond zoals gebruikelijk op het eind met ontbloot bovenlijf. Maar zijn maniertjes had hij grotendeels thuisgelaten dus dat viel reuze mee. Wilson was merendeels op de achtergrond. Al heeft hij wel één keer wat gezegd tegen het publiek en dat was ook zoiets van een grapje. Dus misschien heeft hij een cursus sociale vaardigeheden gevolgd. Maakt mij niet uit want zijn gitaarspel was simpel, subtiel en erg effectief.
Die anderhalf uur was precies goed. Maar ik ben nog van de oude stempel. Vroeger duurden concerten nooit langer dan anderhalf uur. En gelukkig hebben ze nu genoeg materiaal. De vorige keer moesten ze nog het een en ander opvullen met solowerk van Wilson en Geffen en de toegift afsluiten met het openingsnummer

Ha, kijk, divart heeft al het typewerk al voor me gedaan, dat scheelt weer...

Voorprogramma The Pineapple Thief viel me niet tegen. Heb ze ongeveer anderhalf jaar geleden al eens gezien en toen kwamen ze meer op me over als een hyperactief schoolbandje dan als een band die al jaren bezig is. Tijdens de eerste twee nummers maakten ze op mij wederom weinig indruk maar de laatste twee nummers (geen idee hoe ze heten) waren toch wel erg mooi en sfeervol gespeeld. Toch maar in de gaten blijven houden.

Blackfield was goed, mooie mix van oud en nieuw werk. Geluid was wat harder dan nodig, en met name de zang stond nogal achterin, waardoor met name Geffen soms moeilijk te verstaan was, zeker tijdens de praatjes en zeker in de combinatie met toch wel matig Engels. Anderhalf uur was wat mij betreft ook prima, zeker als de nummers zo kort duren.

Hm, als gemiddelde liefhebber van Fischer-Z ben ik blij dat ik ze dan toch heb laten schieten. Vooral door de line-up ben ik niet gegaan.

Gisteren The pinaepple thief en Blackfield gezien in Paradiso. The pineapple thief vond ik ronduit briljant. Er werden vooral nummers van het laatste album gespeelt.

Blackfield was gewoon goed. Dat het steeds meer de band van Aviv wordt is op zich jammer. Ik trek Aviv niet zo erg goed, misschien door de maniertjes die Divart hierboven al noemt. Misschien komt het ook doordat Aviv naar ik begrepen heb in Israel een hele grote meneer is, en dat ik toch meer op de grote meneer Steven Wilson afkom. Het tweede deel van het concert vond ik beter.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de andere line-ups nooit gezien heb en dus niet kan vergelijken, maar hier stonden gewoon drie prima muzikanten hoor, die de toch niet waanzinnig gecompliceerde nummers met gemak aankonden. Als er nog een extra concert komt (en er zijn dan nog kaarten) dan zou ik je beslissing toch heroverwegen, als ik jou was...

Tomer slaat lekker hard! Helemaal goed . . Goed optreden . .overall genomen!
Jammer dat "Glow" niet met de complete band werd uitgevoerd. Dat laatste stuk is ZO mooi!!

Ja, Geffen moet zijn solostukje wel hebben natuurlijk .
Maar die die drummer is inderdaad heel erg goed. Lekkers strak. En een mooi gezicht wel. Hij laat zijn stokje even zweven om dan genadeloos uit te halen. Keer op keer.

Audiofeel / Stranglers in Heerlen

Audiofeel nieuw aanstormend talent uit het zuiden van Limburg. Prachtig accoustische set, met een geweldige zanger. Alleen jammer dat er in de zaal mensen stonden die dachten dat ze op een receptie stonden, wat een kabaal

8*

Stranglers vergane glorie? of, nee toch een prima set, semi-accoustisch maar mooi gebracht.
Alleen de nieuwe zanger bleef hangen in een winkel"grapje". Wel veel interactie met publiek, en hoewel de heren toch al op leeftijd zijn, de drummer al 70+ een prima optreden.

8*

Momenteel in afwachting van Jamiroqaui in Rotterdam.
hopelijk is hij weer opgeknapt, gisteren wegens griep van Jay Kay is het cojcert in Oberhausen afgelast....

Woven Hand - Paard / Den Haag - wo 13 april.

En weer zat de duivel Dave Eugene Edwards op zijn hielen.
Gedreven en intens concert.
Woven Hand nu nog slechts 3 man (drum, gitaar, orgel) maar wat een kracht.
Soms werden de nummers (te) veel dichtgeplamuurd.

Eind vd maand Dave Eugene Edwards solo in Nederland, zal weer heel anders zijn.

Jamiroquai in Ahoy Rotterdam

De muziek van Jamiroquai vind ik een zeer goede mix tussen funk, jazz en dance op plaat vind ik het al geweldig, maar live komt dit nog beter tot zijn recht.
In de Ahoy was het weer als vanouds, een zeer energiek, dynamisch optreden van Jay Kay en de zijnen. Het was weer een dampende en stampende show waar bij het onmogelijk was om stil te blijven staan. De tour heet dan wel de Rock Dust Licht Star Tour maar het is gewoon een greatest hits tour natuurlijk geeft helemaal niets want het is elke keer weer feest als ik jamiroquai live mee maak.

Op muziekaal vlak was er weinig mis degelijk spel en veel funky bass-lines, helaas zo af en toe een hoogst iritante fluittoon en 1x een grote knal ik citeer Jay Kay "That doesn't sound right" maar weinig aan de hand het spectacel ging gewoon door.

Het podium was voorzien van een filmscherm waarop de gehele show zeer vernuftige animaties en films werden vertoond samen met de lichtshow en de van kleur wisselende planeten gaf dit alles een zeer ruimtelijk effect.

Dinsdag was het concert in Oberhausen nog afgelast ivm griep van Jay Kay, maar daar was gisteren in rotterdam niet veel van te merken. Zijn stem was niet top, maar aan energie bleek hij geen gebrek te hebben.

Al met al een booiende, enerverende maar vooral funky show van bijna 2 uur gezien gisteren.
Na bijna 20 jaar nog steeds een band die er toe doet zowel op plaat maar zeker ook live.

4.25*

Dat vond ik ook. Had moeite om nummers te herkennen van de plaat. Bijvoorbeeld my russia van het debuutalbum. Op plaat klinkt een vet basgeluid. Was live niet terug te horen.

Niet gisteren, maar dinsdag heb ik het concert van Nas & Damian Marley bijgewoond. Enorm leuke avond gehad.

Net als thelion ben ik gisteren bij Jamiroquai in Ahoy Rotterdam geweest.

Ik kan me grotendeels bij zijn verhaal aansluiten, al vond ik het geen greatest hits tour. Daarvoor miste ik toch als ik me niet vergis, nummers als "virtual insanity", "seven days in sunny june" en het complete debuutalbum.

Al met al zeker een geslaagde avond!

Een impressie voor degenen die het gemist hebben:

Slayer en Megadeth in het klokgebouw in Eindhoven.

Voorprogramma heb ik geskipt om nog even de stad in te gaan. Ik moet wel zeggen dat de organisatie behoorlijk klote was. Tijdschema klopte voor geen meter, en het geluid van de drums en de bas bij Megadeth was behoorlijk blikkerig. Megadeth zelf speelde behoorlijk goed, maar wel een wat afgezaagde 'greatest hits' set van maar een klein uurtje. Het was ook wel duidelijk dat het publiek voor Slayer kwam. Wel blij dat ik Chris Broderick gezien heb, wat een fenomeen.

Rare situatie toen ze weggingen en alles op een toegift leek (er werd zelfs al een gitaar aangeslagen), en toen gingen de lichten na 10 minuten ineens weer aan. Die sukkels van het klokgebouw hadden toen 45 min. nodig om het podium op te bouwen, waardoor Slayer 20 minuten later begon. Ik, en met mij zo'n 90 anderen, moesten eerder weg (waardoor er ineens een Slayer massa op station Den Bosch was, om nog maar te zwijgen over de Slayer kreten die constant uit zes coupés van de trein kwamen ). Tijdens South of Heaven moest ik terug, ik denk dat ze daarna nog Raining Blood en Angel of Death hebben gespeeld (kijk ik wel even terug op Youtube).

Bij de eerste tonen vloog er al iemand over het publiek heen. Wij stonden halverwege de zaal om de pit te ontwijken, maar we zaten er meteen midden in. Na een kwartier werd de eerste gewonde afgevoerd.

Araya was opvallend goed bij stem (falsetuithalen bij The Anti-Christ!) en bijzonder goed gehumeurd. Hij was zelfs behoorlijk spraakzaam. Zonder de altijd dronken Hanneman heeft Slayer voor het eerst sinds tijden weer eens een superstrakke show neergezet. Zelfs Kerry King speelde behoorlijk netjes. Slayer moest natuurlijk bijbenen om Pat O'Brien bij te houden, jammer alleen dat zijn gitaar veel zachter stond. Slayer met toffe setlist, met een goede gitarist en strak spel. Veel meer kun je niet wensen.

Na 8 jaar vol mislukte pogingen is het me eindelijk gelukt ze te zien.

Gisteren begonnen aan Roadburn en op de eerste dag gezien:
Wovenhand
Circle
Godflesh
Wardruna

Ik was er evenals bij, bij Megadeth/Slayer. Het voorprogamma was Diggeth (?), het klonk erg fijn. Een leuk opwarmetje war mij deed denken aan Metallca uit de tijd van The Black Album/Load/Reload. Prima muziek en dito uitgevoerd. Aan het einde gooide ze wat van hun albums in het publiek, Slayer fans nemen dat in dak op en gooien die dan hartelijk terug. Daar moest ik aardig om lachen.

Megadeth begon met Trust en werkte -zoals Stijn al aangaf- een greatest list (hits) af. Chris Broderick was idd indrukwekend. Er straalde geen staaltje zweet af van z’n voorhoofd. Van mij wel want ondertussen ging het publiek stevig uit hun dak, wat uiteraard voor de nodige warmte zorgt. Maar eerlijk is eerlijk bij nummers als Hangar 18, Symphony of Destruction en Wake Up Dead kan ik moeilijk stil blijven. Slayer was evenals erg goed, al kwam ik met een ongetraint oor en dus klonken veel van de meuk het zelfde. Ik had niet door dat ze Black Magic achter Reign in Blood plakte. Hoe dan ook was het een geweldige avond. Natuurlijk kon ik niet zonder souvenier thuis komen, dus bij deze bedank ik het publiek voor m’n mooie ronde, welverdiende blauwe plek waar ik uiteraard trots op ben!

Jammer dat Megadeth geen encore speelde met het nummer Holy Wars. Het grappige vond ik dat mensen vochten voor een stukje plastic (plectrums) en een paar velletjes setlists die door een roadie het publiek in werd gegooid.

Gisteren bij Flobots geweest. Was erg leuk. Klonk live erg goed. Was wel rustig in de Sugar Factory. Maakte mij niet uit. Kon het prima zien en horen.

Gisteren niet, maar donderdagavond naar De Kift in Paradiso geweest.
Ze speelden het gehele nieuwe album Brik en daarna nog een halfuurtje oude nummers. En het was allemaal erg indrukwekkend. Het spelplezier droop er echt vanaf en bij de gehele band, Ferry Heijne en zangeres op het nieuwe album Tamara Schoppert was geen valse noot te bekennen. Jan Heijne (Ja, vader van) deed het ook perfect en vol met passie, al moest hij soms wel pauzes nemen vanwege zijn leeftijd.

Het machtige drumstel Brik was ook van de partij en gaf het optreden een mooi extraatje. Drummer Wim ter Weele bespeelde het Brik en daar had ik toch wel respect voor, aangezien deze er erg gammel en onbespeelbaar uitzag. Halverwege de show kwamen we erachter dat dit het 1000ste optreden van De Kift is en dit werd gevierd met het meesterlijke nummer .Jubilaris.

De nummers die naast Brik gespeeld werden, waren vooral van Koper en Hoofdkaas. Jammer genoeg niks van Vlaskoorts, maar dat snap ik ook wel aangezien dat één groot verhaal is. En ik heb het album daar toch nog origineel kunnen scoren bij de moeder van Ferry Heijne en de vrouw van Jan Heijne, die in de zaal de albums verkocht.

Al bij al was het optreden ronduit perfect, al is het erg jammer dat het geluid niet erg goed geregeld was. Tijdens mijn favoriet van Brik, Giele Blommen, werd de microfoon van Schoppert, erg slordig aangezien Heijne hier 10 seconden geleden nog in praatte, uitgezet zodat ze tijdens de eerste 15 seconden onverstaanbaar was.

De tracklisting, voor zij die benieuwd zijn:

Carburateur
Drie Wegen
Admiraal B
Giele Blommen
Het Land
Melk en Hooi
Luchtgeest
Woestijnnachten
Bal (Nieuw nummer)
Herfst en Tuberoazen
Claxon
Berenice
Filet de Perche
Brik
Kweade Tongen
Jubilaris (Nieuw nummer)
Wee Mij
Sherry
Nauwe Mijter
Locomotief
Knoeck
Beguine
Stroo
Record

Vanmiddag gezien. 10cc bij de Velvet in Leiden.
Gratis, akoestisch mini-concert in het kader van Record Store Day.
Leuk, beetje erg druk, vol en warm. Maar de heren waren goed bij stem. Zelfs Gouldman op zijn oude dag (65 over 3 weken) klonk erg zuiver, het bereik is wat minder dan vroeger, maar dat mag.
Er werden enkel een handjevol hits gespeeld, maar leuke uitvoeringen zeker die van I'm not in love en ook dreadlock holiday klonk wel ok met alleen gitaar als begeleiding.

Record Store Day in Arnhem, in de Kroese:

Marike Jager was een prettige verrassing. Ze speelde mooie, geheel akoestische (en dus ook zonder microfoons) en behoorlijk ritmische folkliedjes. Klonk erg goed, ben benieuwd naar haar nieuwe album (die is nu even in het bezit van een vriendin met die ik de cd samen kocht, zij ript hem dan voor het centrale muzieksysteem, ik krijg de cd en zij betaalt de helft; ik heb het mooi bekeken, nietwaar?). Leuke meid overigens ook, beetje verlegen, maar wel charmant.

De Staat toonde zich met hun machine-referenties het puberbroertje van Kraftwerk dat graag een trage Deep Purple wil zijn, zoiets. Zo sierlijk als een olietanker werkten ze zich door een set vol repetitieve riffs, gekke synthesizerbijdragen en sardonische zang. Best in orde, maar erg goed werd het nooit. Florre is overigens een ontzettende poseur die veel onnodig Engels gebruikte. Ik had hem eigenlijk wat intelligenter verwacht. Hij had overigens wel een leuk hoedje op.

Er was blijkbaar ook een familielid van Johannes van Blaudzun bij, want ik hoorde hem al grappen maken over hoe zijn nicht/zus/moeder/wie dan ook wakker werd naast Johannes met z'n enorme baard. Overigens had hij zelf het postuur van Lurch. Prijsnummer Sunshine Parade verdronk in het slechte geluid, maar de nummers die daar op volgden werden beter gemixt. Bijna alleen werk van Seadrift Soundmachine kwam langs, aangevuld met het ingehouden Blindspot van zijn vorige. Andere prijsnummers Jezebelle en Quiet German Girls werden goed gespeeld en kregen het publiek goed mee. Midnight Room en vooral Choking Game kregen net wat meer intensiteit mee en overtroffen hun plaatversies. Overigens bleef Streetcorner Shouters een niet erg boeiend, wat flauw nummer, ook live. Prima set, ik ben er denk ik bij, 13 mei.

Afgelopen dagen Roadburn!!!
GIsterenavond Swans was echt zeeeeeeeer intens, heb alleen geen flauw idee welke nummers er werden gespeeld ondanks dat ik mezelf altijd als kenner en fan van hun werk heb beschouwd