Lachen, gieren, brullen met al die commentaren hier. Mjuman is stokoud en elitair en komt al een paar jaar niet meer op NSJ: te druk, te duur (ook qua eten en drankjes), onhandige programmering (sommige acts in 1 genre parallel). Maar de hoofdreden is dat ik mezelf niet meer herken in het festival: het avontuur is eruit, het is veel te veel mainstream geworden en heel GROOTSCHALIG. Er wordt teveel een knieval naar het grote publiek gemaakt.

Een paar voorbeelden van interessante programmering uit het verleden: Ruben Blades voordat de Cuban/salsa-sound hip was; Amy Winehouse vlak na haar debuut; Nils Peter Molvaer bij zijn tweede album; Rae&Christian; Trygve Seim, Omar etc. Programmering van leuke nwe acts in kleine zalen dwingt je om er al zeker 30 min van aanwezig te zijn en dan verdwijnt een deel van de rondwinkelmogelijkheden. En om een uitermate storende factor te noemen: onbezette plaatsen bij Plusconcerten - vaak de beste, maar opgeofferd aan sponsor/viparrangementen.

Dansende smiley dansende smiley dansende smiley

Metropool Orkest samen met Quincy Jones & Gregory Porter

Nog meer dansende smileys

Stevie Wonder!

Ja nice!! zal wel een plus concert worden

Een berg Dansende Smileys

Helaas The Isley Brothers komen niet (hebben hun hele Europese toernee om nog niet bekende reden afgelast)
Maar er gaat wel het gerucht dat Prince komt..........

Kaarten voor zondag zijn binnen Ik ga vooral voor OutKast, Sharon Jones & The Dap-Kings, Antibalas, Charles Bradley, Oscar D'León.

Mijn eerste NSJ, ben erg benieuwd naar de sfeer. Maar kan bijna niet fout gaan met deze artiesten

Denk dat het niet tegen zal vallen.

Volledig programma is bekend gemaakt
Blokkenschema vrijdag 11 juli 2014 - Port of Rotterdam North Sea Jazz Festival - northseajazz.com
Blokkenschema zaterdag 12 juli 2014 - Port of Rotterdam North Sea Jazz Festival - northseajazz.com
Blokkenschema zondag 13 juli 2014 - Port of Rotterdam North Sea Jazz Festival - northseajazz.com

Zondag 13 juli LiV Warfield featuring the NPG Hornz, gaat Zijne Paarsheid weer voor een sensatie zorgen...????

Kaarten voor de zaterdag in de pocket! Ben erg benieuwd.
Wellicht dat ik zondag ook nog ga als ik medestanders kan vinden

Hoop "niet" dat NL in de finale komt

Zo ja, gelukkig word ie dan op grote schermen uitgezonden op NSJ heb ik begrepen.

Zo, strax weer NSJ met vandaag oa, Bootsy Collins, Gregory Porter, Sheila E, Pharrell en Mavis Staples op ons programma.

Gisteren dag 1 van het jaarlijkse festival hoogtepunt (voor mij althans) North Sea Jazz

God zij gedankt dat ik onze kaarten al in februari had besteld want het is stijf uitverkocht (al in maart) en dat was te merken ook stervens druk in A-Hoy vooral in de Nile (die zelfs "op slot moest" vanwege het immense aantal mensen dat Pharrell wilden zien), maar ook tijdens Gregory Porter zat de Maas tot aan de nok toe vol.

Anyway hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar soms iets te veel zielen en wat minder vreugd....

Bootsy Collins als eerste gezien. Funk legende die altijd een dampende en stampende set neerzet ook dit jaar weer. Reete strakke show in een al zeer goed gevulde Nile. Perfecte opener van het festival de sfeer zit er gelijk goed in 4.25*

Sheila E drumster van top nivo en ook zij slaagt er in een wervelende show neer te zetten Funky Disco en Latin met de percussie die de overhand heeft en La Dulfer die lekker mee doet op haar Sax.
Natuurlijk zijn haar hits The Belle of St. Mark, The Glamorous Life en natuurlijk A Love Bizarre regelrechte succes nummers en het massaal toegestroomde publiek gaat voledig uit zijn dak. Ook de rest van de show was zeer enerverend en het tempo bleef er lekker in. Sheila E ondertussen ook al weer ruim over de 55 kan het nog steeds 4.25*

Eerste gedeelte van Robin Thicke gezien, maar te weinig om hier een oordeel over te geven.

Gregory Porter de man met de geweldige stem geeft in een afgeladen Maas een geweldig optreden waarbij hij zijn laatste album (Liquid Spirit) geheel ten gehoren brengt. Man wat een stem heeft die vent. Natuurlijk kwamen ook zijn "bekende" nummers voorbij. Dit was de 4e keer dat ik hem live heb gezien en wederom was het van een zeer hoog nivo 4.5*

En dan "The Hotest Man On The Planet" momenteel Pharrell Williams die de eerste dag NSJ mag afsluiten in een prop en prop volle Nile op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat er niemand meer in mocht alleen nog er uit (en dan kwam je er dus niet meer in).
Pharrell geeft een greatest hits show weg met niet alleen eigen werk maar ook met nummers van anderen waar bij hij een vinger in de pap had en man wat heeft hij veel gedaan de afgelopen jaren.
Tijdens zijn eigen hits Get Lucky en natuurlijk Happy staat A-hoy op z'n kop. Pharrell wind het publiek moeiteloos om zijn vingers, iets wat lastiger is bij Stevie Wonder die het podium op komt, maar bedankt voor een duet (heel erg jammer, maar Wonder sluit vanavond (zaterdag) af) en ook Sheila E komt niet verder dan wat wulps dansen (en zij was niet de enige). Jammer was wel dat niet alles Live was soms lieten ze de vocalen van de originele artiesten horen, genant werd het toch wel even toen de achtergrond zangeressen playbackten en je Gwen Stefani hoorde, ach velen zullen het niet eens gemerkt hebben.
Pharrell en het collectief dat hij mee had genomen veroverde NSJ en liet een onuitwisbare indruk achter. 4.25*

Door de imense drukte op NSJ eigenlijk veel minder gezien dan normaal (even een beetje rond lopen monde uit in een file waar geen doorkomen aan was) helaas niets van Mavis Staples gezien en ook niet van Booker T. Jones.

Vanavond dag 2 met oa. Alain Clark, Al Jarreau, Joss Stone, Lelah Hathaway, en de onvermijdelijke keuze tussen Stevie Wonder of Ibrahim Maalouf (waarom die 2 zo goed als gelijktijdig geprogrammeerd) nou we zien weer wel hoe het allemaal gaat lopen.

Ik heb overigens wel een verklaring voor het zeer vroeg al uitverkocht zijn van NSJ als je naar gisteren kijkt richte de organisatie zich op een jonger publiek (begin twintigers / tieners) door Robin Thicke en Pharrell achter elkaar op de zelfde dag te programmeren. En het is ze ook gelukt om die "jongeren" naar het festival te lokken zowel bij Thicke als Williams stonden de eerste rijen vol met tieners. Die komen waarschijnlijk alleen voor die 2 acts, maar zorgen er wel voor dat er een paar duizend kaarten minder zijn voor de "normale" NSJ ganger. Met als gevolg dat die dus ofwel kaarten voor de zaterdag of zondag kopen of wel omdat ze toch de vrijdag niet willen missen een 3 dagen kaart kopen.
De vrijdag was als eerste uitverkocht en daarna de zaterdag en daarna de 3 dagen kaarten alleen voor de zondag bleven heel lang een paar 100 kaarten beschikbaar waarschijnlijk omdat de kans bestond dat Nederland de finale van het WK kon halen, toen woensdag bleek dat dit niet het geval zou zijn waren ook die kaarten snel weg. Zonder WK had het festival waarschijnlijk al totaal uitverkocht geweest in maart.

Ik ben van mening dat door zich meer op de jongeren te richten ze er voor gezorgd hebben dat ze zo snel al uitverkocht waren, waar door er een behoorlijk aantal "vaste" NSJ gangers nu niet kunnen omdat ze simpel weg verrast waren door het snelle uitverkopen van het festival.

En dan ook nog even dit;
Na de editie op Curacao komt er dit jaar voor het eerst ook een editie in Hong Kong

Nog geen programma bekend, maar wellicht een leuk uitstapje in november

Leuk. Ik schreef ook een verslagje.

----
Vanuit Pat-sounds nu het verslag van 2 dagen North Sea Jazz 2014! Zaterdag sla ik even over, maar vandaag en maandag respectievelijk de verslagen van de vrijdag en de zondag!

North Sea Jazz was dit jaar al snel uitverkocht, en dat kwam voornamelijk door de sterren-lineup van Pharrell, Stevie Wonder, Outkast en Robin Thicke. Niks van dat voor mij, al ga ik misschien een kijkje nemen bij Outkast zondag. Voor mij de echte jazz-acts, in de zalen waarin altijd de pareltjes zijn geprogrammeerd: voornamelijk de Darling, de Yenisei en uiteraard de Hudson!



Beginnen deed ik in het als jazz-club voelende zaaltje de Yenisei, met het Nederlandse fenomeen Ben van Gelder, de in New York woonachtige alt-saxofonist. Schitterend klassieke bijna kamer-jazz, briljant gearrangeerd en tot in de puntjes verzorgd. Het werd daardoor wel een tikkeltje steriel, maar kwalitatief was het hoogstaand en elke ademhaling konden we horen. Toch was het zo warm in de Yenisei, op deze spaansbenauwde zomerdag, en had ik wat behoefte aan iets dat wat meer opzwepend is, dat ik toch na een half uur móest gaan kijken bij Now vs Now, dat ik al eerder zag in het Bimhuis.

Verrast werd ik dus niet door deze space-electro-groove-jazz van Jason Lindner's Now vs Now, maar overweldigd werd ik wederom. Ronduit indrukwekkend is het bevreemdende samenspel van het rockende bas-geluid van Panagiotis Andreou, met het futuristische piano- en fender-spel van Lindner. Maar net als in het Bimhuis, steelt de drummer weer de show. Dat was dit keer niet Mark Guiliana zoals op het album, of Nate Smith als in het Bimhuis, maar Justin Tyson. En die is net zo indrukwekkend. De act van Now vs Now wordt mijns inziens echt gedragen door dat fantastische drumspel, telkens weer, dat de doordringende hartslag van het trio is. Maar goed, ik kon er maar een half uur van genieten, en ik had ondertussen maar besloten dat ik gewoon de hele avond zoveel mogelijk acts ging bekijken. Dus terug naar het dampende Yenisei, voor een van die andere GoodMusicCompany bandjes, piano-trio Phronesis.

Phronesis recenseerde ik hier ook al een keer, en is niet persé de jazz-stijl die mijn favoriet is. Maar weten dat frontman Jasper Hoiby zo charismatisch is (Phronesis stond in het NSJ-boekje onder Pharrell, en dat is toch wel cool, wist hij leuk te brengen), dat deed ik nog niet, en dat maakt deze set al meteen gedenkwaardig. Heerlijk dampende en letterlijk zwetende piano-jazz, die permanent verrast. Knap hoe het trio zo zorgvuldig en toch losbandig, samen met elkaar om standaard jazz-ritmes heen cirkelt. Maar man, wat was het warm (en druk) in de Yenisei, en één van mijn must-sees Pharoah Sanders zou over 15 minuten beginnen, dus ik ging er weer vandoor.

Op naar de grootste jazz-zaal, de Hudson. Daar stond free-jazz en spirituele jazz fenomeen Pharoah Sanders, die we uiteraard allemaal behoren te kennen. En als je dat niet doet, zet dan jazz-klassieker Karma eens op. In vol ornaat, met disco-glitters, stoere hoed en coole "Pharoah Sanders" baard, begon het optreden lekker spiritueel. Hypnotiserend hoe deze zij-tak van de jazz klinkt; eens niet die "standaard" jazz-ritmes, maar een constante kakafonie aan sfeer-geluiden. Toch kwam het bij mij niet helemaal over. Daarvoor was het wat te eentonig. Ik miste de Oosterse geluiden, de fluit, de Oosterse trommels en ik vond Sanders ietwat ongeïnspireerd overkomen (ach, hij is 84...ik vergeef het hem). Maar na dit begin, werd het meer normale jazz. En daar kwam het toch erg goed over. Dat sax-geluid van Sanders is fenomenaal, met zijn "beroemde" boventonen, maar ook pianist William Henderson stal bij mij de show. Toch boeide de act mij niet genoeg, echt los ging het niet, en het was allemaal wat te lang uitgesponnen. Dus ik ging doorrrrrrr.

Wat eten, en dan even naar de Volva op de 3e verdieping toe om te kijken wat daar stond. Nederlands jazz-gitarist Martijn van Iterson stond daar, en niet voor de eerste keer. En hij was bovendien jarig (ook niet voor de eerste keer). Dat was een leuke afwisseling, even wat funky en bluesy gitaar-jazz in de Volva. Maar heel lang zou ik daar niet blijven, want mijn NSJ hoogtepunt zou nu gaan komen. Dus op naar de Darling.

In de Darling zouden om 21.45 Brad Mehldau en Mark Guiliana staan, met hun waanzinnige Mehliana plaat, die voor mij tot nu toe dé jazz-plaat van het jaar is. Ik bemachtigde dus een plekje vooraan, en vol verwachting klopte mijn hart. En die verwachting viel positief uit. Wat een waanzinnig samenspel, van de digitale bijna techno-vybe van alleskunner Mehldau op keyboard en piano, met de misschien wel beste drummer van de wereld Guiliana. Op een manier die weinigen ooit eerder zullen hebben gehoord, regen ze sfeer en groove en vreemde electronica aan elkaar. Jammergenoeg vind ik Mehldau altijd een van de minst sympathieke podium-artiesten (ook nu mochten er toch echt geen foto's gemaakt worden; ik maakte er lekker toch eentje) en kwam de speelvreugde (zoals bij genre-genoten Now vs Now), ook bij Guiliana, niet helemaal op mij over. Desalniettemin kan ik zeggen dat Mehliana echt het hoogtepunt was van dag 1, zo indrukwekkend en vernieuwend. En de enige act die ik helemaal heb uitgezeten (inclusief toegift).

Dus wat nu? Ik had Jamie Baum en Reinier Baas op mijn to-do list staan, maar ik koos voor het Jamie Baum Septet + in de Maideira. Dat was verrassend goed (naja, dat wist ik eigenlijk al). Het nonet (het was een septet + 2) met veel blazers (fluit, percussie, trompet, sax en hoorn) creëerde een schitterende sfeer, doordrenkt van Afrikaanse en Oosterse invloeden. Afwisselend, experimenteel, down-tempo, orkestraal en opzwepend. Alles zat erin. Een goede manier om het publiek wakker te houden hier op de 2e verdieping, terwijl Pharrell beneden voor 15.000 man wat liedjes aan elkaar play-backt.

Maar er was nog één act te gaan. Dé act waarmee je NSJ eigenlijk altijd zou moeten afsluiten: de Ploctones van ADHD gitarist én koning Anton Goudsmit. En dat was een werkelijk fantastische afsluiter. Groovend, rockend, ingetogen, funky, experimenteel maar bovenal ontzettend energetisch. Zo wisten de Ploctones NSJ dag 1, zoals we van ze kennen, af te sluiten, door het dak er nog even af te spelen.

Pat-sounds: Dag 1 North Sea Jazz (2014-07-11) - pat-sounds.blogspot.nl

Fucking druk weer hier Allen Clark was aardig nu Manu Katche project van Richard Bona en strax Lalah Hathaway dochter van...... Ben benieuwd.

Dag 2 van North Sea Jazz

Wederom heel erg druk (volgens mij zijn er meer dan de 23.500 kaarten verkocht kom hier later nog op terug)

Eerst
Alain Clark en die doet waar hij goed in is lekkere Soul / R&B met power gebracht en het publiek vond het geweldig, natuurlijk komen al zijn hits voorbij, maar gelukkig ook wat minder bekend werk van zijn laatste 2 albums. Hij en zijn begeleidingsband hebben het zichtbaar naar hun zin. Clark weet hoe hij het publiek moet in pakken en doet dat ook hij krijgt zo goed als heel de Nile mee met zijn makkelijk in het gehoor liggende Soul-Pop en net als gisteren bij Robin Thicke en Pharrell zijn de voorste rijen voor "echte" fans inc. mobieltjes die niet naar beneden te krijgen zijn en de verliefde blikken naar het podium.
Al met al een goed optreden van Clark, maar heb hem wel eens beter zien spelen het was allemaal aan de veilige kant. 4*

Manu Katché, Richard Bona, Stefano Di Battista & Eric Legnini 4 geweldenaren die voor het eerst samen optraden tijdens het jazzfestival van Marciac in 2012 en besloten om dat vaker te gaan doen en nu dus ook hier op NSJ. Van Bona ben ik een groot liefhebber en hij heeft mij nog nooit teleurgesteld en ook vanavond niet. Bona die net als 4 jaar geleden op NSJ in het oranje was gekleed steelt met zijn geweldige bas-spel de show, maar de 3 anderen doen eigenlijk weinig onder voor hem. Een super kwartet dat geweldige nummers / jams brengt die bol staan van de Afrikaanse invloeden doordrenkt met zeer sterk drumwerk en ook de interactie tussen de heren is geweldig.
4.25*

Lalah Hathaway niet vanaf het begin gezien omdat ik niet weg wilde bij Bona en consorten, maar wat ik van haar heb gezien was enerverend. Lalah Hathaway is de dochter van de "legendarische" Donny Hathaway en ze heeft zeer zeker de genen van haar vader mee gekregen, deze dame heeft een zeer goede en zuivere stem en een repertoire dat een mengeling is van Soul / Gospel en R&B ze doet mij een beetje denken aan een jongere uitvoering van Candi Staton op haar laatste 4 albums.
Overtuigende dame die goede composities brengt met een zeer zuivere stem. Wist wel van het bestaan van Lalah af, maar had haar nog nooit live gezien en ik moet zeggen als zij weer eens in de buurt is in een kleinere zaal is het zeker de moeite waard om haar weer te gaan zien.
4.25*

Klein stukje van Joss Stone meegepakt, maar ach Joss Stone aardig en best wel ok, maar we hadden meer zin in de mengelmoes van The Cat Empire in de Maas......

The Cat Empire 6 mans Australisch collectief dat een mix brengt van van alles en nog wat en totaal niet in een gere te plaatsen is, oh toch wel Party band. Als je niet van opzwepende ritmes houd niet naar toe gaan, hou je er wel van dan kan je avond absoluut niet meer stuk. De heren zetten de Maas letterlijk op z'n kop. De energie knalt door de zaal en de heren geven zich volledig over aan de muziek, het lijkt wel één lange party jam met invloeden uit zo'n beetje alle hoeken van de werld van Soul tot Ska, van Reggae tot Funk, Rock, Latin, Afro, Jazz, Hip-Hop, Punk, Gipsy het zit er allemaal in en het is één groot feest.
4.5*

Tsja en dan de onvermijdelijke keuze tussen of de Libanese super trompettist Ibrahim Maalouf die mij met zijn laatste album (Illusions (2013)) totaal omver heeft geblazen en die ik al een jaar lang live wil zien, of de (na het overlijden van Bobby Womack) laatst levende mannelijke Soul Legende die nog optreed Stevie Wonder. Maalouf of Wonder NSJ waarom beiden bijna gelijktijdig programmeren...??
We hebben het dus wel over Stevie Wonder en Maalouf zal best nog wel eens in de buurt zijn (Wonder hopelijk ook, maar als de kans zich voordoet moet je die kans pakken ook al heb ik hem al 3x eerder gezien)
Het is dus Stevie Wonder geworden in een propvolle Nile (was te verwachten) begint hij met een Marvin Gaye cover How Sweet It Is To Be Loved By You, Stevie neemt later ook Day Tripper van The Beatles nog onderhanden, de gebruikelijke "preek" die niet zou misstaan op de eo jongerendag en na wat stemoefeningen an public te hebben gedaan (wonder heeft een koutje gevat) gaan we vereder met Don't You Worry About a Thing en dat was ook niet nodig de ene hit volgde de andere op hits, hits en nog eens hits was ook te verwachten en het klint allemaal verdomd goed mede door de geweldige begeleidingsband komen de nummers allemaal goed uit de verf. Wonder bespeelt het publiek zeer vakkundig en maakt ze onderdeel van de show. Tijdens Livin' For the City komt Joss Stone er bij en samen zingen ze ook Iboney & Ivory en de show gaat in razend tempo vereder met de jaren 80 mierzoete "classic" I Just Called To Say I Love You en nog meer 80's Ribbon In The Sky en Part-Time Lover om af te sluiten met het geweldige Superstittion.
Stevie Wonder bewijst zijn status als levende legende weer maar eens 64 jaar en volgens mij nog lang niet van plan om met pensioen te gaan. Geweldig optreden gezien van een entertainer puur sang. 4.75* (ondanks de stem problemen aan het begin van de show).

Wederom door de immense drukte niets gezien van The Metropole Orkest Big Band plays Quincy Jones, Al Jarreau en Dirty Loops.

Vandaag dag 3 met (en daar kijk ik al heel lang naar uit) The Daptone Super Soul Revue featuring Sharon Jones & The Dap-Kings, Charles Bradley and his Extraordinaires, Antibalas, The Sugarman 3 en ook Daryl Hall & John Oates (wil manlief heel graag zien) en LiV Warfield featuring the NPG Hornz (het zal wel niet maar je weet maar nooit met die dwerg uit minneapolis), Nile Rodgers en ook benieuwd naar Outkast.

En Darkside

Stond op de longlist, maar gaat simpel weg niet The Daptone Super Soul Revue heeft overlap en om van de Maas naar de Darling tekomen heb je met die drukte minstens een kwartier nodig (en dan ben ik heel erg optimistisch) en dan zijn de heren al bijna klaar en dan moet er tussen al dat geweld ook nog gegeten en gedronken worden. Ook geschrapt van de Longlist Neneh Cherry with RocketNumberNine

The Daptone Super Soul Revue = &

Bye bye North Sea Jazz en tot volgend jaar...........

Yep. Enkel Antibalas viel wat tegen imo.

Maar wel op de foto met Charles

Oh en OutKast GEWELDIG!!!!

Wel nee, anders dat wel maar eveneens geweldig Afro-Funk meets Soul en soms dacht je Fela is still alive, overigens bij Bradley denk je toch ook echt wel James Brown is still alive.

Outkast, amen (op dit moment mis ik de 'aanbiddende" smiley)

Later vandaag mijn bespiegelingen van dag 3 en de eindbalans van NSJ 2014

Dag 3 van North Sea Jazz

The Daptone Super Soul Revue
We schrijven ergens in het zuiden van de V.S. laten we zeggen in 1967 in een middelgrote plaats en we staan voor een klein theatertje met een groezelige affiche waarop staat "Tonight Live The Stax Amazing Soul Revue" , we lopen naar binnen en blijken in een tijdmachine te zijn gestapt zo sta je nog voor dat kleine theatertje in 1967 en zo sta je in de Maas op N.S.J. 2014 waar oude roemruchte tijden herleven met The Daptone Super Soul Revue.
Eerst de "opwarmertjes" Saun & Starr en The Sugarman 3 die de stemming en vooral sfeer er al goed inbrengen. Dat kleine theatertje word vergroot want ook de bovenste ring van de Maas moet open want het begint wel erg druk te worden. Ondertussen is Bradley aan zijn show begonnen, en man man man wat is Charles Bradley een podiumbeest, niets is te gek voor deze 66 jarige ras entertainer met de geweldige rauwe stem. Hij danst, flirt met de vrouwen op de eerste rijen, move's like James Brown (ook zijn stem heeft er wel wat van weg, niet vreemd want hij is jarenlang J.B. imitator geweest). Hij bezweert het publiek als een voorganger in een gospeldienst zijn nummers klinken op cd al verdomd goed, maar live is dit nog tig x beter. Na een goed uur zit het er op voor Bradley die klets nat van het zweet is en eindelijk even rust kan nemen.
Tijdens Antibalas komt er een ware exodus op gang waar Mozes jaloers op zou zijn geweest helaas. Ik snap het wel na het geweldige optreden van Bradley is het even omschakelen naar de Afro-Funk van Antibalas en blijkbaar vonden velen de zware percussie net even te veel of zo. Ik vond het i.i.g. een geweldige set. Lang uitgesponnen Afro met sterke ritme- en koper sectie. Bij deze muziek is het bijna onmogelijk om geen associatie met Fela Kuti te hebben en bij vlagen als je je ogen dicht deed dacht je Fela is niet veels te vroeg overleden, maar hij staat hier. (het kan natuurlijk ook dat preacherman Bradley de ziel van de Nigeriaanse meester van de Afro-beat heeft laten neerdalen in de Maas).
Sharon Jones ze overwon die verdomde ziekte en straalt weer en geeft een reete strakke show. Langzaam loopt de gospelkerk weer vol, en we krijgen een mooie getuigenis van old-school soul voorgeschoteld. The Daptones zijn ook in topvorm en spelen of hun leven er van af hangt. De Grande Finale alles en iedereen weer op het podium en samen It's a Family Affair spelen geweldig.
3 uur lang genoten van deze Retro-soul / Afro-beat / Gospel show. De zondag is nu al geslaagd en dit kan best wel eens HET optreden van NSJ 2014 worden 5*

Hall & Oates manlief wilde dit perse zien dus daar gaan we dan. De heren gooien gelijk alle remmen los en beginnen met Maneater de toon is dus gezet. Helaas zwakt het daarna een beetje af en begint het op een plichtmatige vertoning te lijken. Zegt die vent van mij "ik heb het wel gezien is er ergens nog iets bijzonders? Dus hup terug naar de Maas voor Liv Warfield feat. The NPG Hornz

Liv Warfield (protege van Prince) en The N.P.G. Hornz (blazers sectie van Prince) dus komt de kleine grote man zelf ook nog???? Helaas nee is het antwoord, maar wat krijgen we dan wel.
Liv Warfield de vrouw met een strot waar je U tegen zegt en The N.P.G. Hornz zijn zo'n beetje beste koper sectie die er momenteel is en als ze willen blazen ze alles omver (als ze niet oppassen zelfs hun 200kilo wegende trombonespeler, waarvan ik niet snap dat hij zo zwaarlijvig is want hij heeft geen seconde stil gestaan).
We krijgen een dampende en stampende Funk set die de Maas mede door de geweldige ritme-sectie totaal overdonderd, de blazers hadden erblijkbaar zin in want ze produceerden een volume waar de strot van Warfield maar met moeite boven uit kon komen. Geweldige instrumentatie en zang in een meer dan memorabele Funkshow.
4.75*

En dan de afsluiter van 2014 na jaren staan Andre 3000 & Big Boi weer eens samen op het podium.
Outkast viert hun 20 jarige bestaan en hoe.
De heren geven een vette show waarbij er vanaf het begin met Atliens de beuk in gaat en de versterkers op 11. Een wervelende stort vloed aan hits komt voorbij uit de 20 jaar dat de heren bezig zijn van het jaren 90 werk tot aan hun Grammy winnende dubbelalbum Speakerboxxx / The Love Below, maar ook de solo en neven projecten worden niet vergeten. Het publiek vind het geweldig en een groot gedeelte gaat volledig uit zijn / haar plaat. De heren hebben nog niets aan kracht, skills en inventiviteit verloren en ze zetten de Maas voor de 3x die dag op volledig z'n kop en tijdens Hey Ya! gaat het dak er af. Klein minpuntje is dat de heren geen band achter zich hadden, maar alleen een DJ en achtergrond zangeressen. Outkast met band had het optreden wellicht net nog even wat extra's gegeven. Maar wel goed dat de heren bewijzen dat Hip-Hop perfect past bij het NSJ concept (ookThe Roots hebben dat al meer malen gedaan) en dat de blamage van Snoop Dogg van 2 jaar geleden tot het verleden behoort.
Outkast sluit NSJ 2014 perfect af.
4.5*


Top 5 optredens N.S.J. 2014
1. The Daptone Super Soul Revue
2. Stevie Wonder
3. Liv Warfield & The N.P.G. Hornz
4. Gregory Porter
5. Outkast

En dan zit het er dus weer op 3 dagen N.S.J. en het was (voor de 14x) wederom een zeer geslaagde editie op naar nr.15. 10, 11 en 12 juli 2015 staat al weer in de agenda, maar eerst 29 en 30 augustus N.S.J. Curacao en wellicht ook maar eens op 14,15 en 16 november kijken wat ze er in Hong Kong van gaan maken.

North Sea Jazz is voor mij het beste festival van Nederland altijd alles goed georganiseerd, mooi uitgebalanceerd programma, perfecte catering en randgebeuren en een meer dan redelijke prijs kwaliteit verhouding (ja ik weet het kost best wat, maar je krijgt er ook behoorlijk wat voor terug).

Thanx North Sea Jazz.

Tot volgend jaar voor de 40st editie (en mijn 15e).

Mooie verslagen Lion, tof dat je zoveel edities hebt meegemaakt. Even naar Hong Kong voor NSJ, goed leven heb jij. Misschien volgend jaar toch ook maar gaan.

Kijkend naar je top 5 thelion, heb ik de goede dag uitgekozen om te gaan

Dit was mijn eerste NSJ ervaring en het was een memorabele, welke me nog heel lang gaat bijblijven.

Hoogtepunten voor mij was vooral OutKast, Sharon Jones en Charles Bradly. En daar ging ik ook voor. Ik ging ook voor Antibalas, maar nogmaals die viel wat tegen imo. Paste niet echt in super soul revue als je het mij vraagt.

Daarnaast heb ik nog wat momenten meegepikt van Hall & Oates en Liv Warfield. Laatstgenoemde was ook een aangename verrassing voor mij.

Al met al zeer geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar.

Ik kom al jaren op N.S.J. en ja het was wel eens druk Santana (2013), Kytecrash (2011), Stevie Wonder (2010), Sly & The Family Stone (2007) om er maar eens een paar te noemen, maar zo druk als afgelopen editie alle 3 de dagen heb ik het nog nooit meegemaakt. Het was soms gewoon onmogelijk om ergens te komen omdat het muur vast stond.

Ik heb eens beetje zitten rekenen als de Nile vol is gaan er ongeveer 10.000 man in en in de Maas ongeveer 8000 (totale capaciteit van het sportpaleis is ruim 15.500 maar voor het podium en het backstage gedeelte word bijna de helf van de arena gebruikt) en dan heb je buiten nog de Congo tent waar ongeveer 1000 man in gaat neem daarbij dan ook nog het foodplaza tussen Maas en Nile en het Congo plaza waar ook nog wel 1000 man rond loopt en dan heb je dus om maar eens een moment te noemen vrijdag 23.00 einde Gregory Porter in een tot de nok toe gevulde Maas en begin Pharrell in een prop volle Nile en dan ook nog redelijk wat mensen die op weg zijn naar Booker T Jones in de Congo waardoor de de ruimte tussen Maas en Nile ook bom vol was is mijn voorzichte schatting is dat er op dat moment in het gebied Nile / Maas / Congo meer dan 18.000 mensen waren en dat zou dus inpliceren dat er op de rest van het festival terrein (5 binnen zalen, 1 buiten podium, het food plaza links van de Nile, het grote food plaza naast Mississippi, het balkon terras en het central square) maar maximaal 6.000 mensen waren het moet daar uitgestorven hebben geleken.

Volgens mij zijn er omdat al snel bleek dat het festival in razend tempo uitverkocht zou zijn er extra kaarten in omloop gebracht en het zou mij niet verbazen als het aantal tickets per dag in de buurt van de 30.000 ligt.