Oeps...

Bijna het lijstje van drie jaar Primavera vergeten:

01. Pulp (2011)
02. Built to Spill (2010)
03. Mercury Rev (2011)
04. Public Image Ltd. (2011)
05. Shellac (2010)
06. Sonic Youth (2009)
07. Galaxie 500 (2011)
08. Andrew Bird (2009)
09. Swans (2011)
10. Th' Faith Healers (2009)

Twee jaar Primavera

1. Public Image Ltd. (2011)
2. Sonic Youth (2009)
3. Swans (2011)
4. Shellac (2011)
5. Jesus Lizard (2009)
6. Shellac (2009)
7. The Drones (2009)
8. Liars (2009
9. Crystal Antlers (2009)
10. Galaxie 500 (2011)

wanneer komt die papagaaieduiker terug Lukas ?

Deze week is in elk geval nog voor de Faith Healersemo

Twee jaar Primavera lijstje:

1. Pulp (11)
2. Public Image Limited (11)
3. Michael Rother & Friends (10)
4. Swans (11)
5. Shellac (10)
6. Belle and Sebastian (11)
7. Glenn Branca Ensemble (11)
8. The Field (10)
9. Dean Wareham plays Galaxie 500 (11)
10. Hope Sandoval & The Warm Inventions (10)

2011-2010: 6-4

Ik vergeet Glenn!

1. Public Image Ltd. (2011)
2. Sonic Youth (2009)
3. Swans (2011)
4. Glenn Branca Ensemble (2011)
5. Shellac (2011)
6. Jesus Lizard (2009)
7. Shellac (2009)
8. The Drones (2009)
9. Liars (2009
10. Crystal Antlers (2009)

Ik zal er ook nog eens een 3-jaar Primavera lijstje tegenaan gooien:

01. Glenn Branca Ensemble (2011)
02. Public Image Ltd. (2011)
03. Built to Spill (2010)
04. The Drones (2009)
05. Shellac (2010)
06. The Jesus Lizard (2009)
07. Einstürzende Neubauten (2011)
08. Mission of Burma (2010)
09. The New Year (2009)
10. Dean Wareham Plays Galaxie 500 (2011)

En dan nog een top 10 nummers van dit jaar (mét filmpjes voor de thuisblijvers):

01. Glenn Branca Ensemble - Lesson No. 3 (Tribute to Steve Reich)






02. PiL - This Is Not A Love Song




03. Dean Wareham - Temperature's Rising




04. Einstürzende Neubauten - Headcleaner




05. The Black Angels - Bad Vibrations




06. Swans No Words/No Thoughts




07. Pulp - F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.




08. The Soft Moon - When It's Over




09. Shellac - My Black Ass




10. Mercury Rev - I Collect Coins/Opus 40

En op veler verzoek nog een selectie uit de slechtste Paapgrappen, al komt een deel daarvan natuurlijk van mij en Frank, want die van Paap heb ik grotendeels verdrongen:

- Voor het Argentijns/Japanse restaurant waar we hebben gegeten: 'een Half Japanese' restaurant.
- Franks postpunkduiveninstinct
- Toen Paap en ik terugkwamen van het hardlopen en het gesprek tussen de anderen bleek over Suede te gaan, waren wij helemaal besuede.
- Dat de band Tennis op de ATP-stage stond (Paapgrap van de organisatie)
- Zoethoudthee
- Bij foto van maaltijd: Nog even een kiekje van vannacht. Daarna hou ik op met ta pas en ta onpas foto's te tweeten
- Lapswans

Hopelijk hebben jullie nog zin om wat te lezen want ik heb inmiddels ook tijd gevonden om wat te tikken...

Primavera Sound 2011

Dinsdag 24 mei:
Na wat laatste verplichtingen kan het lange weekend Barcelona beginnen. Het feest begint met de verjaardag van één van de mannelijke leden van het reisgezelschap (7 man/vrouw). Wijzend op de korte nacht die in het verschiet ligt, wordt door ondergetekende nog geopperd of het niet beter is om wat uurtjes slaap te pakken voor vertrek. Het mag niet baten, de jarige bepaalt: toch een biertje doen en een nacht doortrekken. We knijpen maar een oogje dicht, iets wat dus de komende nacht niet of nauwelijks meer zal gebeuren. Maar ach, gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen.

Na de feestelijkheden in Den Bosch wordt de reis ingezet met een trein naar Utrecht. Eenmaal daar aangekomen blijkt de dinsdagavond toch niet dé uitgaansavond van de week te zijn. Gelukkig blijkt een Utrechtse shoarmaboer nog wel zijn deuren open te hebben. Hier wordt dan ook de laatste 'Nederlandse' hap genomen. Zoals een goed verkoper betaamt, gingen we niet naar buiten zonder een flesje bluswater. De laatste sprong naar Schiphol kan worden ingezet. Uiteindelijk zitten we om 06:10 uur in het vliegtuig naar het zonnige Barcelona.

Woensdag 25 mei:
Een paar uur later landen we op het vliegveld van Barcelona. De shuttlebus naar het centrum brengt ons door de ochtendspits naar het Plaça de Catalunya. Er wordt gang gezet naar het hostel in de buurt van metrostation Jaume.

Slapen zit er nog niet in, want we komen een uur te vroeg. De bagage kan al wel vast worden afgegeven. Op één van de vele pleintjes nabij de Ramblas wordt een terrasje opgezocht. We zijn de eersten in de Spaanse ochtendzon maar al snel volgen wat locals en medetoeristen. Geheel in lijn met de voorafgaande, slechte maar toch uitgevoerde ideeën wordt na de espresso meteen maar een halve liter bier besteld. Weten we in ieder geval zeker dat we in slaap kunnen vallen.

Terug bij het hostel wordt door de meesten dan ook direct het bed opgezocht. Op twee onverlaten na die de verleiding van het strand niet konden weerstaan. De rest van de namiddag bestaat uit een stadswandeling die ons via een terras met bijbehorende lunch en het strand weer bij het hostel brengt. 's Avonds worden de polsbandjes en pasjes opgehaald bij het Poble Espanyol. Helaas, maar niet bepaald onverwacht, kunnen we er niet meer in. Jammer genoeg net te weinig mensen warm kunnen maken voor een prefestival optreden. Om dezelfde reden werden de optredens in de Apolo vorig jaar ook al niet aangedaan. Aangezien de vermoeidheid toch weer begon op te spelen deze avond maar om middernacht naar bed gegaan.

Donderdag 26 mei:
4 alinea's en dan moet het festival zelf nog beginnen. Het toeristische gedeelte van deze dag sla ik dan ook maar over. Primavera! Na een jaar wachten zijn we er weer. Afgetrapt wordt met Moon Duo. Slechts enkele weken voor het festival ontdekt, maar het deed me genoeg om even te gaan kijken. Misschien niet heel bijzonder allemaal maar wel gewoon lekker. Geslaagde opener.

De enthousiaste reacties op het optreden van PIL hebben mij nogal verbaasd. Ik had Johnny namelijk al eens live gezien met de Sex Pistols maar dat optreden stelde me enigszins teleur. En op plaat kan ik vooralsnog weinig met zijn andere band. Ik vond het dan ook niet erg om Big Boi een kans te geven aangezien daar vanuit het gezelschap wel interesse in bleek te zijn. Hip-Hop doet me niet veel maar ik probeer wel te ontdekken wat andere mensen er in horen. Big Boi heeft me echter niet dichter naar de rapkant van het muzikale heelal getrokken. Een typisch arm-omhoog-en-weer-naar-beneden optreden. Achteraf dus toch maar beter kunnen kiezen voor PIL. Maar missers houdt je altijd op een festival. Op naar Grinderman.

Nick Cave dus. Dit was voor mij de eerste keer dat ik Nick Cave live op een podium zag. Van zijn nieuwe band ken ik minder dan van zijn oude maar mij hoor je daarover niet klagen. Hij gaf een aangename rockshow weg waaraan je kunt zien dat hij al een poosje meedraait. We stonden echter misschien te ver van het podium om het echt memorabel te kunnen noemen.

Suicide stond als volgende band op het menu. Vooraf al afgesproken om na 'Cheree' door te lopen richting Caribou. Gelukkig was die naam nog net uit de brij die over het publiek werd heengestort, te ontdekken. Zoals in dit topic al meermaals aangestipt, konden de heren de verwachtingen niet (meer) waarmaken. Jammer.

Caribou dan maar. Het is druk bij het ATP-podium, zo te zien zijn er meer bezoekers bij wie het laatste album goed smaakt. Gelukkig konden we nog een aardig deel meemaken van de show en vooral afsluiter Sun was met afstand het hoogtepunt van deze eerste avond. De avond werd compleet gemaakt met optredens bij het Pitchfork stage. Baths en John Talabot maakten er een gezellig feestje waarbij ik van Baths iets minder en van John Talabot iets meer had verwacht. Niettemin een fijne afsluiting van de nacht.

Moon Duo: 7,5
Big Boi: 5,5
Grinderman: 8,0
Suicide: 5
Caribou: 8,5
Baths 7,5
John Talabot 7,5

Vrijdag 27 mei:
Op festivaldag 2 is The Monochrome Set als eerste aan zet. Een band die flink aan de voorpret van Primavera heeft bijgedragen. In de avondzon was dit dan ook een heerlijk begin van de festivaldag. Hier moet ik maar nog meer naar gaan luisteren. In tegenstelling tot sommigen hier, vond ik de rustigere nummers geen vervelende tussendoortjes. Goodbye Joe vind ik zelfs een van de betere nummers dus ik was blij verrast toen deze werd ingezet.

Julia Kent heb ik overigens helaas gemist. Wederom wat later dan gepland op het terrein aanwezig. Na The Monochrome Set werd koers gezet richting de San Miguel stage voor M. Ward. Deze man had ik nog niet eerder aan het werk gezien en het viel me alles mee. Verder weinig over te melden, gewoon fijne muziek en het rockte nog enigszins ook. Na dit optreden splitste de groep zich op: een gedeelte richting the National en een deel dat achterbleef voor Pere Ubu. Nog wel meegelopen tot aan de ATP om nog enkele nummers van Wolf People mee te pikken. Echter iets te kort om er ook een waarde-oordeel over te kunnen vellen.

'This Song is about POTTERY'. De prijs voor de meest geestige anekdotes tussen liedjes gaat naar: David Thomas van Pere Ubu. Gelukkig was de keus om een favoriete band (The National) te laten schieten voor deze band bleek een goede te zijn. Geen moment verveeld bij deze oudgediende en Pere Ubu deed wél recht aan het album dat ze live speelde. In tegenstelling dus tot de band die een dag eerder op de Ray-Ban speelde.

Ondertussen hebben we al aardig wat leuke muziek gehoord en de dag is nog lang niet voorbij. Correctie: deze begint eigenlijk pas. Belle and Sebastian neemt het stokje over. Helaas leek de zeewind nogal wat invloed te hebben op het geluid bij het hoofdpodium dus werd, wispelturig als we zijn, voor een veilige optie gekozen: Low. Bij het ATP-podium kregen we ongeveer dezelfde set als een paar dagen eerder in Doornroosje voorgeschoteld. Zij het in iets gewijzigde volgorde. Erg jammer dat ze, zoals eerder hier vermeld, de oudere albums lijken te negeren. Desondanks een erg goed optreden maar het had nóg veel mooier kunnen zijn.

Na een aantal nummers Explosions in the Sky te hebben meegepakt snel terug naar de ATP. Shellac speelt en dan ga je daar dus heen. De mannen zijn weer in bloedvorm (wanneer niet vraag je je af?) en het publiek komt dan ook goed aan zijn of haar trekken. Strak, snoeihard en meesterlijk gepresenteerd: Shellac blijft een favoriet. Ook al blijven de trucjes ongeveer hetzelfde. De slowmotion-scene kan ik me echter niet herinneren van vorige optredens. Shellac staat simpelweg garant voor een heerlijke rockshow.

Na het brute geweld van bovenstaande heren, werd gekozen voor een kleine maaltijd. Pulp kon immers altijd nog wel gezien worden op Sziget. Uiteindelijk toch maar gaan kijken rechts voor het podium. Een beetje waar je uitkwam als je van de marktkraampjes richting de grasheuvel liep. Geen ideale plek om het concert te hebben meegemaakt, zo blijkt achteraf. Wat ik heb gezien en gehoord was wel erg goed. Voor Sziget dus wat meer luisteren en een betere plek in het publiek zien te bemachtigen.

Na Jarvis Cocker en co. een plek opgezocht op de tribune bij Battles. Veel energie was namelijk al uit het lijf verdwenen. Genoten van de muziek, al sprong de vonk ondanks het hoge volume niet echt over. Of moet ik zeggen: door het hoge volume? Ik weet het niet, maar ik denk dat ze op een andere locatie voor mij beter uit de verf waren gekomen.

Ten slotte afgesloten met Lindstrom wat wel érg vroeg was afgelopen. Dat klopte in ieder geval niet meer met het tijdschema dat ik had. Het weinige eigen materiaal dat ik voorbij heb horen komen vergoedde veel. Toch maar een keer in de herkansing als ik de kans krijg. Vanwege het vroege eind van Lindstrom nog, zoals vele anderen, naar de Llevant gewandeld om daar, eenmaal aangekomen, erg te hebben genoten van de laatste twee tonen van de set van Carte Blanche. Rechtsomkeert naar huis dan maar. Morgen weer een dag.

The Monochrome Set: 8,0
M. Ward: 7,5
Wolf People: -
Pere Ubu: 8,5
Low: 8,5
Shellac: 9,0
Pulp: 8,0 (vanaf de plek waar ik stond )
Battles: 7,5
Lindstrom: 8,0 (te kort!)

Zaterdag 28 mei:
De laatste dag van Primavera 2011 begon met één van de eerste bevestigingen: Papas Fritas. Logische opener op de Ray-Ban en ideaal om je eerste biertje van de dag bij op te drinken. Nadeel van zulke relaxte indie is dat een dergelijk optreden zelden in je geheugen gegrift zal blijven. Tenzij je een fan van het eerste uur bent, maar dat ben ik niet dus werd de ATP-stage maar weer eens opgezocht.

Phosphorescent neemt het tweede biertje van de dag voor zijn rekening. Zittend in de zon bij een kwartvol ATP-podium met de rustgevende muziek van Phosphorescent: ik ben tevreden en verheug me op de avond die komen gaat. Uiteindelijk krijgt het concert nog een verrassend rockend einde. Wellicht dat de toetsenist, die van de voorste rij bij een optreden van Megadeth lijkt te zijn weggegrepen, hier enige invloed op heeft gehad. Lekker stevig einde in ieder geval.

Vervolgens Fleet Foxes. Misschien overhyped, misschien niet. Volgens de fans uiteraard het laatste, volgens mij zit het er tussenin. Het zijn wel leuke refreintjes, maar de genialiteit haal ik er vooralsnog niet uit. Gewoon prima muziek als je even geen zin hebt om met volle concentratie naar iets wilt luisteren. De show van hetzelfde laken een pak.

Even langs de Duitsers van Einsturzende Neubauten. Ik kende ze niet of nauwelijks en het lijkt erop alsof dat een vereiste is om het concert op waarde schatten. Wij gingen dus na enkele nummers maar door richting het Pitchfork-podium. Daar was het de beurt aan Gang Gang Dance. Vooraf leek me dat toch wel een ideale liveband. Ze konden mijn verwachtingen echter niet waarmaken. Geluidtechnisch was het niet helemaal op orde en dan staat er ook nog iemand alleen met een stok en een vuilniszak (?) op het podium te zwaaien. Ik hou best van gekke taferelen op een podium maar dit grenste aan het ergerlijke. Een beetje idioot doen om het idioot doen. De muziek is op plaat best lekker maar hier kwam het niet op me over. Had hier meer van verwacht. Door de teleurstelling na een tijdje afgehaakt.

Via de San Miguel, PJ Harvey begon met haar set, op tijd doorgelopen voor Dean Wareham. Galaxie 500 moet toch wel één van m'n favoriete bands van de laatste 2 jaar zijn en de aankondiging dat deze muziek op Primavera ten gehore zou worden gebracht, zorgde toch wel voor een klein vreugdedansje enkele maanden geleden. Gelukkig maakte Dean dat met zijn band helemaal waar. Ik had een mooie plek kunnen veroveren terwijl ik door de rest in de steek werd gelaten: zij wilden alvast een mooie plek voor Mogwai veiligstellen. Zo kan je promotie voor een bepaalde band dus op sommige momenten nog tegen je werken ook Dit mocht de pret echter niet drukken. Liever omringd door onbekenden met gelijke mate van waardering voor een artiest dan vrienden die er niet echt om geven. Het klonk allemaal geweldig en we konden aan het einde van de set nog even springen ook. Opvallend veel meezingers in mijn omgeving trouwens (niet allemaal even zuiver overigens). Beste optreden van Primavera 2011 als je het mij vraagt.

Swans en Mogwai was één van de moeilijkste overlappen dit jaar. Mogwai is al jaren een favoriet en Swans is in 'opkomst'. My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky is hier toch regelmatig voorbij gekomen afgelopen jaar. De laatste band bovendien nog nooit gezien. Maar waar ik net de knoop ten gunste van Swans had doorgehakt, besloot de rest van het gezelschap dus juist richting Mogwai te gaan. Dat maakte de keuze nog wat lastiger. Een last minute twijfel bracht me na Dean en de zijnen toch maar naar de Llevant stage. Daar aangekomen bleek iedereen onbereikbaar tussen het publiek te staan en aangezien ik mezelf er op slippers niet tussen zag wurmen, kwam ik alsnog op m'n beslissing terug. In een stevige pas richting mijn laatste Ray-Ban optreden van het jaar. Ook al had ik al een flink deel gemist, van de laatste 20 a 25 heb ik intens genoten. Bij vlagen moest ik denken aan de grootsheid van een Neurosis. Kort op elkaar op het podium wisten de heren van Swans toch een angstaanjagende herrie voort te stuwen. Agressief, lomp, bezwerend zijn enkele termen die bij me opkomen. Deze zwanen moet ik zeker nog eens van begin tot eind zien. Achteraf had ik vorig jaar toch bij LeGuessWho? met James Blackshaw in het voorprogramma aanwezig moeten zijn. Maar tegen wijsheid achteraf leg je het altijd af. Één ding is zeker: Swans heeft me live volledig gegrepen.

Animal Collective en the Black Angels mochten deze feestavond afsluiten. Animal Collective was niet bepaald dezelfde publieksopzweper als the Pet Shop Boys vorig jaar maar ik weet ook niet of ik dat nog had getrokken. Geen moment in de set heeft het mijn volledige aandacht kunnen opeisen. Vooralsnog blijft Animal Collective dus wel een favoriete artiest op plaat, maar na twee live-ervaringen ben ik nog niet helemaal overtuigd. The Black Angels waren degelijk maar had ik liever eerder op de dag willen zien. Het was echter goed genoeg om geen spijt te krijgen van de keuze om DJ Shadow links te laten liggen.

Papas Fritas: 7,0
Phosphorescent: 8,0
Fleet Foxes: 7,0
Einsturzende Neubauten: -
Gang Gang Dance: 6,0
PJ Harvey: -
Dean Wareham plays Galaxie 500: 9,5
Mogwai: -
Swans: 9,0
Animal Collective: 7,5
The Black Angels: 7,5

Zondag 29 mei:
Vliegtuig en trein naar huis. Helaas probeerde de NS nog wel wat roet in het eten te gooien door geen treinen tussen Utrecht en Den Bosch te laten rijden maar mijn Primavera-ervaring werd er niet minder om. Uitgeput maar voldaan zondagmiddag het bed opgezocht.

Mijn top 10 over twee jaar:
1. Built to Spill (ATP 2010)
2. Low (Auditori 2010)
3. Pavement (San Miguel 2010) & Dean Wareham plays Galaxie 500 (ATP 2011)
5. Shellac (ATP 2010 & 2011)
6. Swans (Ray-Ban 2011)
7. Low (ATP 2011) & Pet Shop Boys (San Miguel 2010)
9. Pere Ubu (Ray-Ban 2011)
10. Caribou (ATP 2011)

Kortom: Primavera 2010: 9,5
Primavera 2011: 9,0

Op naar volgend jaar!!
Ik heb slechts één wens: The Feelies. Als ze een aantal optredens in de States kunnen doen, kunnen ze ook naar Barcelona komen...

Jammer dat je jezelf zo tekort hebt gedaan bij Pulp (en PiL). Anders had je Primavera 2011 ruim boven de vorige editie staan . En je bent Swans trouwens vergeten in je verslaglegging mee te nemen. Braakneigingen gehad?

Oeps... ff aanpassen zo. Geen braakneigingen nee. Zat wel een beetje tegen het einde van dag 3 aan te hikken dus vandaar dat ie er bij in is geschoten..

Leuk verslag.

Achteraf wel een beetje spijt dat ik Half Japanese boven Pere Ubu heb verkozen, maar goed, je kunt niet alles hebben.

En The Feelies zou ik ook graag zien volgend jaar!

Mooi verslag. Mooi dat Swans er zo goed in ging; jammer dat je bij de Neubauten bent weggelopen. Was toch één van mijn hoogtepunten van dit festival, ondanks dat ik geen echte kenner ben.

Je verzoekje voor The Feelies onderteken ik ook!

En om de Nederlandse muziek te promoten; The Ex en een reunie van Caesar.

Nee, zo had ik eerder richting Pulp moeten gaan

Maandag maar even vrij vragen voor de Dour vrijdag met o.a Pulp, Mogwai, Neurosis, King midas sound, This will destroy you, Vitalic en Two gallants toch geen misselijke dag.

Paap, Lukas, Herman en ik zijn er in 2012 weer bij! Zojuist voor ons vieren VIP-kaarten gescoord, waarmee je gratis bier kunt drinken en voorrang krijgt bij concerten in de auditori, zodat ik geen John Cale-achtige artiesten meer hoef te missen...

Geen Dead can dance denk ik als ze aankondigen dat de wereldtour pas in juli begint.

Dat zou echt schitterend zijn geweest in het auditorium. Maar ik denk dat Dead Can Dance ueberhaupt geen festivals doet.

Ook geen Stone Roses denk ik zo aangezien ze in juli Benicassim headlinen en daarvoor alleen wat Britse data hebben staan. Deze week kunnen we iig wel de eerste namen verwachten
De vraag is echter: wordt het komend jaar Porto, Barcelona of (g)een van beide...?

De eerste naam is binnen: Codeine!

Toffe naam om mee te beginnen

Morgen 13:00 de eerste bevestigingen vanuit de organisatie!

Spannend. Codeine is alvast een mooie naam. Binnenkort maar eens een duik in hun oeuvre nemen.

Eerste namen dus:

- Codeine
- Björk
- Jeff Mangum
- Guided by Voices
- Neon Indian
- Other Lives
- Yo La Tengo

Guided by Voices tot nu toe blijkbaar alleen in Barcelona. Wat dat betreft had ik liever Bjork alleen in Barca gezien.... Nu blijft de keuze tussen Barcelona en Porto een moeilijke. Wel leuke namen verder

Mooie namen.

Erg blij met Björk. Die heb ik in 2003 al eens gezien, maar haar liveshow is sindsdien nogal veranderd. En dat wordt weer veel GbV draaien het komende half jaar. En me eindelijk eens gaan verdiepen in YLT, want dat moet ook iets heel bijzonders zijn.

Ja herman, Yo La Tengo is wel iets dat in jouw straatje ligt. I Can Hear the Heart Beating As One, Painful en Electr-o-pura zijn mijn favjes. En die nieuwste mag er ook zijn!