Idem.

Van jou weten we inmiddels dat je steeds een jaar overslaat, dus in 2013 ben je er gewoon weer bij!

Ook ik zal eens wat impressies aan dezde site toevertrouwen. Zoals Lukas al meldde begon het festival met een dag 0, waarop onder meer The Wedding Present en The Walkmen speelden. The Wedding Present kwam het album Seamonsters integraal spelen en daar had ik me erg op verheugd. Helaas wenste de geluidsman aan dat feestje niet mee te werken. Het geluid stond slecht afgesteld, waardoor de bas veel te veel de overhand had ten opzichte van de overige instrumenten en zang. Daardoor waren de mooie gitaarlijntjes die de muziek van The Wedding Present kenmerken slecht te horen. Gelukkig waren er momenten dat de bas wat meer op de achtergrond was, maar die momenten waren er te weinig om er een memorabele show van te maken.

De band erna, The Walkmen, had minder last van geluidsproblemen. Van die band kende ik maar 1 plaat en ik vreesde dat ze met dezelfde problemen van doen zouden krijgen. Toch leken de geluidsproblemen veel minder vat te krijgen op The Walkmen dan op The Wedding Present. Fijne indiepop die goed werd gebracht. The Walkmen wisten live beter te overtuigen dan The Wedding Present.

Primavera is het festival van de reünies. Het is niet zo dat iedere band die weer bij elkaar komt zomaar voor Primavera wordt gevraagd, de reünies op Primavera Sound zijn vooral cultbands (bijna door iedereen vergeten, behalve door de echte muziekliefhebber), die in Europa vaak alleen op de ATP-festivals in Engeland en Primavera Sound te zien zijn. Dag 1 van het festival was zo'n dag waarop die reünies de boventoon voerden.

Maar de eerste band die ik deze dag zag was het Spaanse Pegasvs, een bandje dat me bij het inluisteren deed denken aan Moon Duo en the Soft Moon. Geen verkeerde referenties en bij het live zien van deze band bleek dat dit duo live ook netjes overeind bleef. De twee bandleden maken veel herrie op synthesizer onder begeleiding van elektronische drums, waardoor je naar een dance-achtige versie van spacerock staat te luisteren. Erg geslaagd om het echte festival mee te beginnen.

Maar ik kwam deze dag natuurlijk voor de reünies en ik werd al vroeg op de avond op mijn wenken bediend door Archers of Loaf. Deze Amerikaans noiserockbandje kwam twee jaar geleden uit het niets weer bij elkaar, waarna het leek dat het bij een eenmalig iets zou blijven. Daarna besloot de band toch een reünietoer door de Verenigde Staten te doen. De Europese fans kregen wat minder kansen om deze band te zien, maar gelukkig zijn er festivals als ATP en Primavera, waardoor ik deze geweldige band toch live mocht meemaken. Met een zanger die als twee druppels water op 3FM-DJ Eric Corton lijkt, kwamen vooral nummers van de albums Icky Mettle en Vee Vee voorbij. Hoewel de band al ruim tien jaar stil heeft gelegen, was er aan kracht niets ingeboet. De band speelde hun heerlijk noisy en rommelige nummers alsof het midden jaren 90 was, toen hun nummers net van plaat afkwamen.

Er werd heel wat geruïneerd op Primavera, want meteen na Archers of Loaf was het tijd voor de volgende reïncarnatie: the Afghan Whigs. Iets minder moeilijk om te zien te krijgen, aangezien deze band wél een uitgebreide Europese toernee op het programma heeft staan, maar daarom muzikaal niet minder aantrekkelijk. Want Greg Dulli heeft één van de mooiste rauwe strotten in de rockwereld en die klinkt ook in 2012 nog als een klok. In een uur tijd kwamen klassiekers als Gentleman, I'm Her Slave en Miles Iz Ded voorbij. En dat uurtje is dan ook meteen het enige kritiekpunt dat ik op deze show heb, want daardoor kwamen favorieten als Faded en Debonair niet voorbij, terwijl deze normaal wel op de setlist staan. Hopelijk maakt Dulli dat volgende week dinsdag in Paradiso voor me goed.

Reünietje nummer drie van de dag: Mazzy Star. Hope Sandoval, misschien wel de vrouw met de mooiste stem op aarde, had haar oude band weer bijeen gebracht en mocht tegen het invallen van de duisternis haar kunsten vertonen. Ik zag haar twee jaar eerder op dit festival met The Warm Inventions en daar kon ze ondanks haar engelenstem niet overtuigen. Maar Mazzy Star is iets van een heel andere orde, dus ging ik ervan uit dat deze band het vorige optreden wel zou overtreffen. En dat deed Mazzy Star, en hoe! Wie graag de zwoele stem van Hope Sandoval wilde horen, kwam misschien bedrogen uit, want de band speelde hard, rauw, psychedelisch, betoverend. Met name het zwaardere werk uit het Mazzy Star-repertoire kwam voorbij, maar ook een ingetogen nummer als Fade Into You werd schitterend gebracht. Bij de afsluiter So Tonight That I Might See was ik een minuut of tien helemaal van de wereld. Ik dacht dat ik hiermee het hoogtepunt van het festival al meteen gehad had, maar toen wist ik nog niet wat voor geniaals mij allemaal op de tweede dag zou overkomen.

Daarna voor de verandering eens geen reünie: Wilco. De Amerikanen zijn graag geziene gasten op Primavera en Primavera Sound is een graag gezien festival voor Wilco. Dat was te merken aan de setlist; ze weken behoorlijk af van wat ze normaal spelen en maakten plaats voor enkele obscuurdere publieksfavorieten. Ik was helemaal blij, want ik kreeg eindelijk mijn Wilco-favoriet At Least That's What You Said te horen. Ook zat er nog een geweldige versie van Spiders (Kidsmoke) in de set, die akoestisch begon en knallend eindigde. En dan is er, zo blijkt maar weer op Primavera, nog een andere factor die ervoor zorgt dat de concerten net wat mooier worden dan elders: het publiek. Het publiek hier is hier echt voor de muziek en weet ook naar welke band ze staan te kijken. Ik bedoel: Wilco speelt Jesus, Etc. en bijna het hele veld zingt het nummer woord voor woord mee, dat zie ik op een Nederlands festival niet zo snel gebeuren.

En warempel, daar was weer een reünie. De bandleden van Refused vonden het ruim tien jaar na dato hoog tijd dat ze de boodschap van hun nummers nog eens zouden herhalen (of kwamen ze nou bij elkaar voor het geld?). Eigenlijk wilde ik alleen het begin kijken om daarna door te gaan naar Sleep, maar omdat deze band op het laatste moment cancelde wegens ziekte, kon ik de hele show bekijken. Om welke reden de band ook bij elkaar gekomen is, de terugkeer mocht er zijn. De band speelde hard en strak en zanger Dennis Lyxzén fulmineerde alsof zijn leven ervan afhing. Ook wist Refused precies wat het volk wilde horen, want toen bij de eerste toegift New Noise werd ingezet, veranderde bijna het hele veld in een moshpit.

Ik sloot de eerste festivaldag af met Japandroids (nou ja, dag, het optreden begon om half 3 's nachts). Hier had ik veel van verwacht, maar het werd een deceptie. Het geluid kwam als een enorme brij bij het publiek. Wat op zich wel een goede prestatie van de geluidsmensen is, want Japandroids is een duo met alleen gitaar en drum. En als je daaruit de afzonderlijke instrumenten al moeilijk kunt onderscheiden, dan doe je iets heel erg fout. Tel daarbij op dat het geluid veel en veel te hard stond en dat ook de zang nauwelijks boven de instrumenten uitkwam. Tot mijn grote spijt ben ik na driekwart van het optreden weggegaan.

Hier moest ik even om gniffelen

Mooi verslag verder. Jammer van Japandroids, lekker bandje is dat. En bij Wilco is het zeker een vereiste dat het publiek puur voor de muziek komt. Hopelijk begrijpen ze dat in augustus bij Lowlands ook. En Archers of Loaf heb ik eigenlijk dankzij dit topic ontdekt, wat een toffe CD is Icky Mettle!

Is het vreemd als ik dit eigenlijk altijd wel een vereiste vind?

Maar het is mooi dat publiek daar, half 3 's nachts, bij Spiritualized gebeurt er geen zak op het podium, maar dan gaan we toch gewoon de liedjes meezingen.

Idem vorig jaar Belle and Sebastian; op Motel mozaique staat iedereen als een zoutzak te kijken, op Primavera zingt men zeker tot aan de geluidstoren elk nummer woord voor woord mee. Iedereen komt voor de muziek, behalve de britten; die komen voor de drugs, hoewel het dit jaar wel mee viel in het afvoerputje van het festival.

Dat lijkt me echt een mooie ervaring. Zo'n mooi nummer dat door een hele weide wordt meegezongen. En dat is op de Nederlandse weide inderdaad veel minder. Bijv. laatst bij The Cure op Pinkpop. Toch best een beroemde band maar er wordt amper meegezongen.

Primavera lijkt me trouwens een erg gaaf festival om eens naar toe te gaan. Maar is het een beetje te doen met de kosten?

Ligt er aan wat je mee vind vallen, ik woon vlakbij Rotterdam Airport, ticket was duurder dan vorig jaar; 180 euro, 8 overnachtingen via een appartement 167,50, ticket laat gekocht was dus 180 euro en ongeveer in totaal 350 euro uitgegeven. Weekje Barca + festival komt dus op 880 euro. Vorig jaar 120 voor een ticket betaald en als je snel je festivalticket bestelt betaal je rond de 100 euro en uitgaven kun je zo gek maken als je wilt. Of ga met je vriendin, dat scheelt ook ;-D.

Ik sla jaren over volgens een Fibonacci-reeks. Na 2013 hou ik dus 2 jaar rust

Niet helemaal natuurlijk. Maar op een festival weet je dat er altijd een hoop mensen staan die de band op het podium niet kennen maar gewoon ergens zijn gaan kijken. En bij feest bandjes waar je lekker kan hossen maakt dat weinig uit. Maar bij een band als Wilco is het zonde als het publiek niet weet wat het moet doen. Al helemaal als ze uitgebreid staan gaan kleppen.

In het begin van die reeks is dat nog lekker overzichtelijk, maar na verloop van jaren kom je daar wel op terug...

Heeft iemand trouwens The Chameleons gezien? Ik ben wel benieuwd hoe dat was.

Ja, die hebben Herman, Lukas en ik gezien. Ik hoop dat we ooit nog aan de verslagen van dag 2 toekomen...

Na de reüniedag van de eerste festivaldag kwamen we aan bij dag 2. We begonnen de dag met een concertje van Other Lives op het hoofdpodium. De band vergaarde dit jaar bekendheid met het album Tamer Animals en dat was voor de organisatie genoeg reden om ze of het hoofdpodium neer te zetten. Other Lives maakt op plaat leuke folkrock-achtige muziek en doet dat op het podium net zo als op plaat. Leuk, maar niet iets om enthousiaste verhalen over te schrijven en dat ga ik dan ook niet doen.

Ik schreef in mijn verslag van dag 1 al het één en ander over reünies en daar ga ik op dag 2 vrolijk me verder. Want het was tijd een 80's band die enkele jaren geleden weer bij elkaar kwam en die ik twee jaar geleden al een geweldig concert zag geven in mijn woonplaats Heerlen: The Chameleons. Twee jaar geleden traden ze nog op onder de naam The Chameleons Fox, omdat er maar twee leden uit de originele bezetting bij waren: zanger Mark Burgess en drummer John Lever. Anno 2012 vindt de band het achtervoegsel 'Vox' niet meer nodig. Zoals verwacht kregen we bij het concert vooral nummers van die drie mooie platen uit de jaren '80 te horen, zoals High As You Can Go, Soul in Isolation, Monkeyland en Second Skin. De band had er zin in en Burgess begaf zich nog even in het publiek om een nummer bij de fans te zingen. Ook speelden The Chameleons een nieuw nummer: Heaven, dat op het album komt te staan dat de band later zal uitgeven. En dat nummer klinkt precies zo als de muziek van The Chameleons uit de jaren '80, maar anno 2012 is die muziek wel een stukje minder relevant.



Mark Burgess kwam een nummer in het publiek zingen.

Eén van de dingen die Primavera Sound tot z'n bijzonder festival maken is het Auditorium. Dit is een theater met een capaciteit van 3200 stoelen dat naast het festivalterrein ligt. Op het festival worden hier acts neergezet die minder goed op een buitenpodium zouden passen. Zo stonden hier in voorgaande jaren Sufjan Stevens, the New Year en Alela Diane en dit jaar stonden er optredens van Neutral Milk Hotel-frontman Jeff Mangum en Swans-voorman Michael Gira gepland. Maar ook de shoegazers van My Bloody Valentine en de noiserockers van Shellac stonden al eerder op dit podium tijdens Primavera Sound. Het eerste concert dat hier dit jaar zou zien was dat van Marianne Faithfull. De Britse zangeres die in de jaren '60 het liefje van Mick Jagger was (een relatie waaraan ze het nummer 'As Tears Go By' aan overhield), heeft een doorrookte en in drank gedrenkte stem. En op het podium laat ze zen dat ze echt overal schijt aanheeft. In haar 65e levensjaar is mevouw nou niet bepaald gezegend met een mooi figuur, maar dat belet haar niet om een pakje aan te trekken waarin haar buik nog wat pontificaler naar voren komt. En met haar rookgedrag kan het natuurlijk gebeuren dat je tijdens een optreden even moet kuchen. Dat hoesten doet mevrouw gewoon recht in de microfoon. En tussen de nummers door vraagt ze aan het publiek eventjes de tijd 'to finish my tea'. Wie enigszins bekend is het het alcoholgebruik van deze zangeres weet dat er in het glas van alles kan zitten, maar geen thee. Maar goed, de muziek, daar gaat het uiteindelijk toch om. En die was goed. Ik was aanvankelijk niet eens van plan om naar Faithfull te gaan, maar omdat een vriend haar graag wilde zien, ging ik mee en ik werd positief verrast. De zangeres had een goede band bij zich en Faithfull bracht enkele fraaie covers, waaronder The Crane Wife 3 van The Decemberists, Baby, Let Me Follow You Down van Bob Dylan en Tower of Song van Leonard Cohen. Uiteraard kwamen ook haar bekendste nummers Broken English en As Tears Go By voorbij.

Na Faithfull werd het podium van het Auditorium ingenomen door Big Star's Third. Dat innemen mag heel letterlijk genomen worden, want hiervoor waren een slordige dertig muzikanten opgetrommeld, inclusief strijkkwartet en blazerssectie. Big Star's Third is een gelegenheidsproject, waarbij het album Third van Big Star wordt gespeeld als een hommage aan de in 2010 overleden Alex Chilton, frontman van deze band. Het rijtje muzikanten dat aan dit eerbetoon meedeed was een indrukwekkend geheel: Ken Stringfellow (The Posies), Jon Auer, Norman Blake (Teenage Fanclub), Mike Mills (R.E.M.), Ira Kaplan, Georgia Hubley (Yo la Tengo), Jeff Tweedy (Wilco), Robyn Hitchcock, Sharon van Etten, Django Haskins en nog een hele rits andere namen die ik nu niet allemaal kan achterhalen.

Maar het mooist was dat Jody Stephens, drummer van Big Star en het enige nog in leven zijnde originele bandlid, meedeed. Want naast Alex Chilton zijn ook Chris Bell (in 1978) en Andy Hummel (in 2010, een paar maanden na Chilton) ons al ontvallen. Stephen kwam voor de show naar voren en sprak het publiek toe over hoe het was om zonder zijn bandmaatjes verder te moeten en dat hij zich vasthoudt aan de gedachte dat zij voortleven in de muziek die ze hebben gemaakt en dat Alex Chilton er daarom deze avond gewoon bij zou zijn. De zaal was muisstil en iedereen had volgens mij een brok in de keel toen hij daar stond. Het leek er even op of Stephens in snikken zou uitbarsten, maar hij hield het droog.

En dan de muziek. Elk nummer werd met schitterende arrangementen wonderschoon uitgevoerd. Een hele prestatie als je bedenkt dat we hier met een gelegenheidsproject van doen hebben. En dan de beleving die vanaf het podium de zaal inspatte. Dit was gemeend, dit was echt. Iedereen deed dit ter ere van Alex Chilton en Big Star, de band waaruit ze zelf zoveel inspiratie voor hun eigen muziek hebben gehaald. Na een wonderschone integrale uitvoering van Third (met Thank You Friends als ideale afsluiter van het album) werd de show afgesloten met een paar toegiften van andere albums, waaronder een prachtige kale versie van Thirteen.

Voor mij was het hoogtepunt Holocaust, één van de mooiste, maar ook droevigste nummers ooit gemaakt. Zie hier een filmpje:




Daarna werd het weer tijd voor wat buitenoptredens, zoals dat van Dirty Three. Waar deze band op plaat nogal ingetogen kan klinken, worden live alle registers opengetrokken. Violist Warren Ellis raasde als een bezetene over het podium en ook de nummers van het nieuwe album Toward the Low Sun, dat me nog niet echt kan overtuigen, klonken live erg goed.

Ik heb Primavera Sound al eerder geprezen voor de exclusieve reünies die ze binnen weten te halen en ik zal dat opnieuw moeten doen. Want het herrezen Codeine uit New York is in Europa maar op een paar plaatsen te zien en uiteraard is Primavera Sound één van die plekken. De slowcoreband, waarop je het stempeltje 'een hardere versie van Low' zou kunnen drukken, speelde een gedreven set waarin veel nummers van de albums Frigid Stars en The White Birch langskwamen. Live klonk het minder introvert dan op plaat en het heerlijke contrast tussen de langzame ingetogen stukken en de harde instrumentale uitbarstingen kwam goed over.

Daarna even naar The Men gekeken. Ik had al gehoord dat er van het smerige shoegazegeluid van deze band live weinig overblijft en dat klopt. Jammer, want dat is juist wat me aan het album Leave Home zo aanspreekt. Toch was het ontbreken van dat smerige geluid allerminst storend. De band gaf gewoon een vet optreden, waarbij bleek dat hun nummers die laag noise helemaal niet nodig hebben en ook zonder overeind blijven. En daarbij is ook het begrip 'smerig geluid' natuurlijk relatief, want de gemiddelde 3FM-luisteraar zal het geluid bij dit optreden vast als smerig hebben ervaren.

De afsluiter van deze avond was Death in Vegas, een band met vele gezichten. De gitaar was thuisgelaten en we werden getrakteerd op een uurtje dance-achtige psychedelica. De nadruk lag dus op de elektronische nummers, maar ook het schitterende Dirge kwam voorbij en Aisha werd in een vage maar vette dance-remix gebracht. Dat voor een goede trip geen drugs nodig is werd maar weer eens bewezen.

Zijn hier nog users naar het andere Primavera in Porto geweest? (MVW?) Ik lees graag hoe dat was!

WOW, wat een prachtig liedje

edit: dat album stond blijkbaar al in mijn nog te beluisteren albums

Deel 1: Ook in Porto biedt Primavera volop muzikale weelde - Kicking the Habit - kickingthehabit.nl

Deel 2: The xx blijkt een prima afsluiter voor Primavera Porto - Kicking the Habit - kickingthehabit.nl

Uiteraard niet van mij zelf.

Primavera Sound kondigt aan dat er om 12 uur 'big news' aankomt...

Blur?

De voorpret kan zo beginnen!

Blur zou kunnen, al hoop ik op 'bigger news'.

(Niet dat ik Blur niet leuk vind ofzo...)

Blur zou erg tof zijn. Zou ook niet weten wat het anders zou moeten zijn, of wellicht hebben ze een toffe reünie geregeld.

En Blur it is.

Kans is goed aanwezig dat ik ook naar Primavera ga. Van Lukas mag ik mee. Kijken of het van de andere heren ook mag.

Ik lees dit nu pas

Kijken of ik binnenkort eens een verhaaltje kan tikken over m'n ervaringen!

Ik ben benieuwd, MVW! Ik ga namelijk volgend jaar naar Primavera in Porto.

Daarover wordt nog druk vergaderd. Vooral Herman zit dwars.

Ik dacht dat het mijn buikgriep was.

En ik dacht dat we hadden besloten dat jij in plaats van Paap meeging.

Ik kan altijd met de bagage mee. Dwars in een koffer moet wel kunnen.

Daar was maar liefst een 75% meerderheid voor te vinden.