Ah, ik zat gisteren ook al te kijken en vroeg me al af hoe ik M83 en LFO nog over het hoofd had kunnen zien. De line-up is inmiddels wel zo fantastisch dat er een hoop gemist gaat worden.

Staan wel in het auditorium, Alleen dan 5 maanden later.

Er is vandaag weer een aantal namen voor Optimus Primavera Sound in Porto bekendgemaakt: M83, The Weeknd, Ultramagnetic Mc's, Suede, Chairlift, The Right Ons, Linda Martini en Stopestra

Suede is de eerste naam die wel in Porto en niet in Barcelona staat waarvan ik dat jammer vind...

Slecht nieuws Herman, Bjork heeft afgezegd.

En er komt waarschijnlijk geen vervanger wat betreft headlinerstatus, aangezien Primavera mensen met een dagticket voor de dag van Bjork heeft aangeboden hun geld terug te betalen.

Flink balen, maar ik was er al bang voor aangezien ze ook al een reeks andere concerten heeft afgezegd. Gelukkig heb ik haar al 2 keer gezien. En gelukkig blijft er nog een heleboel tofs over.

Kunnen andere festivals nog wat van leren.

En het is spijtig, al heb ik met Bjork welgeteld helemaal niets.

Mjah, Bjork live is toch wel een ander verhaal dan op plaat. Met haar laatste albums heb ik ook niet zo veel, maar live is het toch wel sensationeel.

Inmiddels is The Walkmen aan de line-up toegevoegd en belangrijker: zijn de timetables daar!

Primavera Sound - primaverasound.com

Weer een hoop vervelende overlappingen, waarvan Mazzy Star vs Mudhoney toch wel de zuurste is.

Haha.

Heeft iemand toevallig nog interesse in twee full-festivaltickets voor Optimus Primavera in Porto?

Toevallig hebben we de vliegtickets al wel geboekt maar de festivaltickets nog niet. Hoeveel wil je ervoor en wat voor heb je (e-tickets of een andere variant)?

Zoals traditioneel begint Primavera Sound al op de dag voor het festival daadwerkelijk losbarst. Voor dag 0 zoekt de organisatie meestal een locatie ergens in de stad, waar dan vaak al meteen enkele gekende namen op het podium staan. Vorig jaar trapten bijvoorbeeld Echo & The Bunnymen en Caribou al af op een pittoresk binnenpleintje ergens achteraf. Dit jaar waren de openingshandelingen minder goed verstopt, maar midden op het plein bij de Arc de Triomf (ja, die hebben ze in Barcelona ook en nee, er was hier geen tourpeloton te bekennen).

En ook nu weer een naam die bij ons de nodige verwachtingen met zich meebracht. The Wedding Present zou hun album Seamonsters (1991) integraal gaan uitvoeren. Dat is een prima plaat op het snijvlak van jangle- en britpop, dus alle hoop op een memorabel begin van de 2012-editie was gerechtvaardigd. Helaas verwaaide die hoop een beetje in de wijde omgeving van het podium. De setting van dit jaar was toch een stuk minder intiem dan het leuke pleintje van vorig jaar, en dat was ook in de muziek wel te merken. De vele inventieve gitaarlijntjes waar de band het van moet hebben, waren maar matig hoorbaar. Zeker als de bas mee ging doen, verdwenen de finesses ergens in het luchtledige. En in dat geval gaat dit soort muziek al snel een beetje langs je heen. Jammer, want op momenten dat de bas niet zo aanwezig was en de rest wat beter hoorbaar was de band prima op dreef. We trappen dus maar af met een 6,5.

Daarna volgde het mij onbekende The Walkmen. Ook wel een band met inventieve gitaarlijntjes, maar dan toch wat meer rechttoe rechtaan. Dat kwam op deze plaats in de stad veel beter over. Het hielp ook wel dat er een zanger stond die nogal graag op vol volume tekeergaat, hetgeen hier wel nodig was om goed verstaanbaar te zijn. Van geluidsproblemen was daarom veel minder te merken. Muzikaal laveerde het aangenaam tussen de indiepop van Real Estate en de pathos van Shearwater. Waarbij de nadruk in het begin op het eerste lag en tijdens de laatste twee nummers behoorlijk wat registers werden opengetrokken. Volgens ingewijden waren dat nieuwe nummers, dus dat belooft een prima plaat in de loop van dit jaar. Al met al een prettige kennismaking en een ruime 7,5.

Voor vanavond kunnen we onze borst nat maken, want de donderdag is wat mij betreft meteen de beste dag met Archers of Loaf, Wilco, Dominant Legs, Mazzy Star, Japandroid en speciaal voor onze hiphoppers A$AP Rocky. Dat betekent overigens dat ook leuke dingen als Thee Oh Sees, Beirut en Refused niet in het schema passen... Een aloud luxeprobleem dus!

The Walkmen is een fantastische band! Kijk uit naar meer verslagen. Het zit er dik in dat ik volgend jaar zelf een bezoekje ga brengen aan dit festival namelijk.

Maar toch vond ik The wedding present leuker dan The Walkmen, puh.

Ik ben nog niet toe aan het tikken van uitgebreide verslagen, maar ik wil wel even kwijt dat de uitvoering van Big Star´s Third door leden van Teenage Fanclub, the Posies, Yo La Tengo, Wilco, R.E.M., Death Cab For Cutie, the dB´s en nog een hele trits andere gastartiesten één van de geniaalste dingen was die ik ooit gezien heb. Ook mooi was dat drummer Jody Stephens, het enige nog in leven zijnde originele lid van Big Star, meedrumde. Kippenvel en tranen in mijn ogen, vooral nummers als Holocaust en Thirteen werden onaards mooi gebracht.

Dat moet inderdaad prachtig geweest zijn.

Oeps, daar ben ik me dan toch een beetje in gebreke gebleven, want voor je het weet is het alweer zondag en zitten de drie echte festivaldagen erop. Daarom met enige vertraging maar vast dag 1. De rest volgt de komende dagen nog wel, als cliffhanger.

De muzikale reis begon dit jaar met Pegasvs. Zowaar eens een band van eigen bodem, want die kom je op Primavera Sound maar sporadisch tegen. Kernwoorden waren psychedelisch en spacy, een beetje als een meer elektronische versie van Moon Duo, dat we vorig jaar hier zagen. Die hadden toen wel een iets pakkender groove. Dit klonk best leuk, maar ook best inwisselbaar; het is niet iets wat me na drie dagen nog enorm is bijgebleven. 6,5.

De verwachtingen bij Archers of Loaf lagen dan op voorhand toch heel wat hoger. Vooral op basis van het vrij briljante album Icky Mettle, een typisch lo-fiplaatje uit de jaren negentig, ergens daar waar de Pixies en Guided By Voices elkaar ontmoeten. Hoewel de waarschuwing vooraf was dat ze doorgaans weinig van die plaat spelen, heb ik in de sneltrein aan twee minuten durende, stekelige popliedjes toch aardig wat bekends voorbij horen komen. Hoewel het prijsnummer Learo, You´re a Hole ontbrak, dat dan weer wel. Fijne sound, ´t was wat je er op basis van de plaat van kon verwachten. Al was het geluid hier nog wel een minpuntje, omdat de zanger het wat moeilijk had om verstaanbaar te worden. Toch goed genoten, 8-.

Daarna wachtte mij een klein intermezzo zonder echte favorieten, want met de veelgeroemde Afghan Whigs kan ik nooit zo veel. Na ruim een uurtje was daardoor pas de volgende echte afspraak bij Mazzy Star. En dat klonk toch een stuk beter dan het wat tegenvallende solo-optreden van zangeres Hope Sandoval twee jaar geleden. Met band zijn de liedjes gewoonweg beter en mochten we heerlijk meeheupwiegen op de dromerige gitaarpartijen. Toch was ook hier - ze stonden op hetzelfde podium als Archers of Loaf - het geluid nog niet helemaal optimaal; de verleidelijke zangpartijen van Hope hadden het bij steviger instrumentaal werk toch ook wat moeilijk. En toch waren we allemaal best een beetje verliefd op haar. Frank het meest, want die wilde meteen naar huis. Dat lijkt me schromelijk overdreven, maar een nieuwe 8- zat er toch zeker wel in.

Daarna begon het grote rennen, want het sterkste blok van het weekend stond gepland. Ondanks dat ze toch regelmatig ons land opzoeken, had ik Wilco nog nooit live gezien. Een euro of 30 vind ik meestal wat te duur voor een band die ik op plaat maar soms een beetje boven de middelmaat vind uitsteken. Maar goed, ik kende hun podiumreputatie inmiddels uit de overlevering, en die maakten ze meer dan waar. Wilco lijkt me een band die zijn inmiddels omvangrijke oeuvre uitstekend kent. Niet alles is even geweldig, maar er is meer dan genoeg moois om een memorabele set uit samen te stellen. En zo geschiedde. Op het hoofdpodium was het geluid juist een groot pluspunt, zo helder klonken de gitaarpartijen. Ik weet niet in welk nummer, maar er werd me toch een fantastische dubbele gitaarsolo over ons uitgestort... Geile guitarre duelle, zou een berucht oud-user van MuMe gezegd hebben. Verder was ik blij dat mijn favoriete Wilco-liedje How to Fight Loneliness langskwam, en hoe! Met fenomenale toetsenpartijen die ook al zo perfect in de mix zaten. Een dikke 9- dus.

Nog tijdens de toegift moest ik me met grote haast naar het kleine Vice-podium begeven voor een volslagen onbekend, maar hoogst verslavend indiepopbandje genaamd Dominant Legs. Hun plaat Invitation klinkt een beetje als The New Pornographers, maar dan nog iets meer catchy en met een flinke scheut new wave. Muzikaal kreeg ik wat ik op basis van de plaat mocht verwachten. Ze brachten de liedjes best met enige flair, maar nog zonder er heel veel extra´s aan toe te voegen. Op één ding na. Ze hadden met afstand de mooiste vrouw van het hele festivalterrein achter het keyboard staan. Zelden zal de frontman van een band relatief zo weinig zijn gefotografeerd. Zij trok alle aandacht. Zo erg zelfs dat ik af en toe een beetje vergat naar de muziek te luisteren... 7,5.

Daarna was het opnieuw een sprintje om nog een staartje van Refused mee te pakken. Doordat Dominant Legs vrij kort speelde, heb ik nog vrij veel mee kunnen krijgen van deze Zweedse punkers. En dat beviel heel best, mooi om te zien hoe ze overgaan van de meest geflipte hardcore tot ingehouden intermezzo´s. Na een paar nummers van een afstandje tijdens de encore toch maar wild het publiek in gesprongen, want het was mij gegeven hun prijsnummer New Noise nog mee te krijgen, waarbij de zanger volkomen uitgeteld liggend op zijn rug eindigde. En ik verbaas me toch elke keer weer hoe artiesten met dit soort muziek erin slagen om tussen hun brute geweld door nog iets sympathieks te zeggen ook. 8.

Omdat ik er tegenwoordig ook nog een carrière als hiphopper op nahoud, leek een bezoekje aan A$AP Rocky me wel wat. Op plaat een beetje wisselvallig, maar met een paar heerlijke, lome nummers als Palace en Peso. Had ik live dus best wat van verwacht, maar leuk werd het nooit. Veel geschreeuw, weinig wol, matige raps en een dj die ver op de achtergrond zat met zijn snufferd achter een Apple-laptop en daar volgens mij ook al niet erg veel zat toe te voegen. Daarom maar halverwege weggelopen met een 4,5 op de cijferlijst.

En ook het slotakkoord van de donderdag was in mineur, bij Japandroids. Eigenlijk heb je aan de eerste minuut van hun album Post-Nothing al genoeg om te weten dat dit gezelschap live vrij geniaal moet kunnen zijn. Een intro als een cirkelzaag, waardoor het eigenlijk zelfs jammer is dat de (matige) zanger zijn mond open trekt. Nu was die zanger in dit geval niet zo goed te horen, maar dat gold eigenlijk voor alles wat vanaf het podium tot ons kwam. Een enorme brij van geluid waar maar weinig meer in te onderscheiden was. Slechts af en toe kwam er een beetje een riff door, die het dan meteen wel genietbaar maakte, maar over het algemeen was het keihard en volslagen monotoon. Jammer maar helaas, 5.

Ik dan ook maar, verslag van dag 2 en 3 zal morgen of bij thuiskomst wel volgen.

Verslag dag 0:

The Walkmen (6,5) > Wedding Present (6)
Ik ben niet zo´n Walkmen-fan, maar de laatste twee nummers (blijkbaar nieuw werk) waren wel erg vet. Verder was het inderdaad jammer dat het geluid bij Wedding Present zo tegenviel. Dit deed eigenlijk geen recht aan Seamonsters, het album dat integraal gespeeld werd.
Later op de avond had ik nog Chairlift willen zien, maar een overheerlijke paella en het feit dat Club Apolo binnenkomen door drukte bijna niet meer te doen was kwamen daar tussen. Jammer, maar Chairlift zie ik nog wel eens.

Verslag dag 1:

Als je dan toch op een festival in Barcelona bent, is het ook wel zo leuk een plaatselijke artiest te zien. Net als vorig jaar (toen Cuzo, met Damo Suzuki) had een krautrockgroep de eer een thuiswedstrijd te spelen. Pegasvs is een Barcelonees duo waarvan de muziek me wel wat aan de kraut van Moon Duo deed denken: lange uitgerekte nummers waarin de synths een hoofdrol spelen. Tegen de verschroeiende middagzon in kon ik nog net zien dat het tweetal achter twee tafels volbepakt met synthesizers en effectenbakken stond. Een element dat mij wel beviel was de retroscifi-vibe die werd opgeroepen. Ik gok erop dat de dame en heer van Pegasvs wel iets van de BBC Radiophonic Workshop in de platenkast hebben staan... Al met al was dit een prima artiest om het eigenlijke festival mee te beginnen.

De dag werd vervolgd met Baxter Dury, de zoon van wijlen Ian “Hit Me With Your Rhythmstick” Dury. Baxter´s muziek is op en top Brits, veel kleine liedjes met een hoog tongue-in-cheek-gehalte. Toch kon het mij niet enorm bekoren, veel meer dan aangenaam muzikaal decor was het niet, al mag de soepele podium presence van Baxter niet onvermeld blijven. Die man is er eigenlijk voor gemaakt om op een podium te staan, maar dan wellicht wel met het materiaal van een ander.

Primavera is een festival dat niet alleen de vinger op de pols heeft met wat betreft nieuwe muziek (er is niet voor niets een Pitchfork èn Vice-podium), maar ook elk jaar weer garant staat voor een aantal opvallende reünies. Eén daarvan was die van Archers of Loaf, een Amerikaans bandje in de hoek van Sebadoh en Pavement, waarvan het debuut Icky Mettle toch wel een kleine klassieker is. Dat debuut werd ook bepaald niet overgeslagen op Primavera en dat was maar goed ook: de rechttoe rechtaan rechtuithethart liedjes gedijen prima in een zonnige setting als deze. Een volgend hoogtepuntje was een feit.

Het optreden van éénvrouwsband Grimes had een echt hoogtepunt kunnen worden, maar helaas werden mijn hoge verwachtingen hier niet helemaal ingelost. Of het nu aan de geluidsman, de statische podiumpresentatie of de verlegen natuur van Claire Boucher lag weet ik niet, maar dat het optreden voor mij de nodige pit miste was wel duidelijk. Zowel de electronica als de zang had wel iets meer power mogen hebben. Ik heb een zwak voor Grimes´ technopop, mede vanwege de erin doorklinkende jaren ´90 eurohouse-echo´s, maar het kwam nu niet helemaal uit de verf. Dat de nummers steeds met hetzelfde trucje aan elkaar werden geplakt (het outro van een nummer in een achterwaartse loop zetten om er vervolgens de beat van het volgende onder te zetten) hielp ook niet echt mee. Iets meer creativiteit en power hadden dit optreden een enorme boost kunnen geven, want hoe leuk instant hits als Genesis en Be a Body ook klonken, eigenlijk had Grimes nog geluk dat er wat mensen spontaan het podium opklommen om daar behoorlijk uit hun dak te gaan. Anders was de beleving zelfs nog wat minder geweest. Wellicht is Grimes ook meer een artiest om in een donker zaaltje dan op een zonnig podium te zien.

Na Grimes was het de beurt aan een vrouw van zowat de dubbele leeftijd: Hope Sandoval (door Lukas nog mooi verrebust met een ovalen zandhoop) heeft haar vroegere band Mazzy Star weer bij elkaar getrommeld. En net als bij Archers of Loaf kunnen we ook hier wel weer spreken van een geslaagde reunie, maar eerlijk is eerlijk: zolang Hope goed bij stem is kan er eigenlijk weinig misgaan. Wat klinkt zij nog altijd betoverend mooi en verliefdmakend zwoel. Nummers als Fade Into You mag ze eeuwig voor me blijven zingen. Toch weet ik niet zo goed of ik dit optreden nou beter vond dan haar theateroptreden van twee jaar geleden, toen ze hier stond met The Warm Intentions. In die setting vond ik het denk ik allemaal nog wat beter overkomen, ook omdat het geluid nu wat rommelig was (maar misschien is dat ook wel inherent aan de broeierige muziek van Mazzy Star).

Vervolgens was het de beurt aan oudgedienden Wilco, een band in wiens oeuvre ik me recent pas gaan verdiepen. Eigenlijk heb ik geen van hun albums nog echt in mijn systeem, maar in de weken voor Primavera merkte ik wel dat de romantische natuur van hun muziek mij wel heel erg aanstaat. Het zal wel een kwestie van tijd zijn voor hun muziek verankerd is in mijn dna. Met zijn sympathieke uitstraling had Jeff Tweedy mij eigenlijk meteen voor zijn band gewonnen, al deed de muziek de rest. Met name Art of Almost (één van de weinige nummers die ik al goed kende) deed zijn. Een nummer met een schitterende melodie, een zinderende spanningsboog en grandioos gitaarwerk. Nels Cline is zonder twijfel één van de beste gitaristen die ik de laatste jaren op een podium heb zien staan, wat een held!

Na Wilco en een culinaire pitstop was het tijd voor Franz Ferdinand, een band die volgens sommigen te mainstream is voor Primavera, maar mijns inziens hier niet misstaat, aangezien zij toch ook hun roots in de hier zo populaire postpunk hebben liggen. Ik ben blij dat ik ze ben gaan kijken, want het werd best een memorabel concert. De setlist was een fraaie: uiteraard kwamen alle hits langs, maar er was ook ruimte voor een aantal veelbelovende nieuwe nummers en een eerbetoon aan Donna Summer. In één van de nummers met toch al stevige disco werd een heus minutenlang ¨I Feel Love¨-intermezzo ingebouwd. Het was overigens ook wel een optreden dat goed had kunnen mislukken: Alex Kapranos´ stem stond door een stevige keelpijn op begeven en het had me ook niet verbaasd als dat echt gebeurd was. Maar met hulp van zijn bandleden die waar het maar kon de tweede stem op zich namen en het publiek dat alles uitzinnig meezong, werd toch het eind van het optreden gehaald. Ik vraag me wel af hoe goed het was geweest als Alex goed bij stem was geweest: dan was dit concert richting een absoluut hoogtepunt gegaan. Dat was het nu niet, maar goed was het zeker wel. Leuk detail overigens is dat The Dark of the Matinee werd opgedragen aan het Nederlandse Rats on Rafts, dat hier ook aanwezig is.

Hierna was het tijd voor John Talabot, hier vorig jaar ook al aanwezig, maar dan op een veel kleiner podium. Zijn populariteit is dan ook flink toegenomen nadat hij dit jaar zijn debuutalbum heeft uitgebracht. En toch viel het me net als vorig jaar een beetje tegen. Waar hij ons toen trakteerde op een weinig spannende deephouse-set, viel ditmaal zijn liveset ook niet helemaal. De muziek was voortreffelijk (wat een klankenpalet heeft de man), maar tussen de nummers door vielen veel te lange stiltes waardoor het moeilijk was in een echte flow te komen. Daarnaast was het me ook niet helemaal duidelijk wat nu precies de toegevoegde waarde van de percussionist was, aangezien die amper te horen was. Nu zou dat laatste ook aan mijn vermoeidheid hebben kunnen liggen, na zo´n 11 uur nonstop bandjes kijken was het misschien ook wel eens mooi geweest. Niet snel daarna hebben we dan ook de thuisbasis maar weer opgezocht.

Cijfers:

Pegasvs - 7,5
Baxter Dury - 6,5
Archers of Loaf - 7,5
Grimes - 7
Mazzy Star - 7,5
Wilco - 8
Franz Ferdinand - 8,5
John Talabot - 7

@Lukas: ik ga 15 juni naar A$AP Rocky in Damsco en ik ga het wel gewoon goed vinden.

Waar zijn die verslagen naartoe?

Sorry, gebrek aan tijd/gebrek aan zin/nog te zeer onder de indruk van wat we gezien hebben/al bezig om het verblijf en kaarten voor volgend jaar te regelen (doorhalen wat niet van toepassing is)

Hebben jullie nog tips voor het verblijf? En wanneer gaat de kaartverkoop traditioneel van start?

Ik ben nu voor het 4e jaar in Barcelona Urbany geweest, een goed en betaalbaar hostel tussen het festivalterrein (is lopend te doen) en de binnenstad. De kaartverkoop begint meestal tegen het einde van het jaar na bekendmaking van de eerste namen. Dan kun je er maar beter meteen bij zijn, want de prijs gaat omhoog naarmate er meer bands bekend worden.

Toch wel de bedoeling dat ik me volgend jaar weer aansluit (/mental note)

Bedankt voor de tips. Ik hou het in de gaten dan

Verslagen gaat hier ook niet meer lukken ben ik bang. Vrijdagavond of in het weekend, anders wordt het hem niet meer...

Hier ontbreekt ook de zin, komt misschien ook nog in het weekend.

@Linius: ik heb al 3 jaar op rij gebruik gemaakt van www.waytostay.com, fijne site, je huurt van particulieren een appartement, maar werkt als een tierelier. Waren nu met zijn zessen en hadden een 3 kamerappartement direct naast de Sagrada familia voor 167,50 p.p. voor 8 nachten.