Ik ook, helaas moeten missen vanwege de overlap met CHVRCHES maar vrienden van mij spraken over 1 van de meest epische shows va het weekend.

Ik hou van de energie die vrij komt bij dat soort bandjes en laat me bij vlagen er ook in meeslepen (fuzzbox als avond was werkelijk geniaal kleine 2 jaar terug), maar het blijft wel gewoon een rammelrockband.



Wat was er mis met Caribou, het was niet je van het begrijp ik van wel meer mensen, best opvallend, want de meest interessante naam uit de eerste lichting en tijdens de Swimtour was het live wel ontzettend vet.

Caribou was tijdens de Swimtour wel een stukje sterker dan op Best Kept. Toch ook wel een lichte teleurstelling voor mij.

Ik vond het nieuwe materiaal ook een stuk minder interessant (ik keek ook uit naar Caribou), maar kan ook aan mijn smaak liggen, natuurlijk..

Voor mij was het vooral een teleurstelling dat er bij Caribou een drummer meespeelde die ik veel te prominent aanwezig vond. Naderhand had ik Caribou weer opgezet en hoorde ik inderdaad dat er een drumpartij in verwerkt zit, maar op BKS vond ik die veel te veel de aandacht opeisen.

vrijdag
Na de lange treinrit aangekomen, ja west-vlaanderen ligt nu niet heel dicht bij Nederland. Nog een halfuur wachten op mijn vrienden die met de auto waren. Ondertussen had ik ongeveer aan de grens van Nederland door dat ik mijn slaapzak vergeten was. Ah ja hopen dat het ’s nachts niet te veel afkoelde, ik had ook nog een dekentje gekregen maar veel ging het wel niet helpen . éénmaal geïnstalleerd op naar het festivalterrein. Daar toegekomen direct naar tent Three waar Samaris nog maar pas was begonnen. Samaris is een Ijslandse groep die me wel kon bekoren en was 1 van de zovele ontdekkingen van het weekend. Heel aangename zang om mee weg te dromen, aangevuld met dromerige electronica en ook nog heel leuk extra instrument: de klarinet.

Daarna gingen we naar stage five waar Jessy Lanza stond te wachten op ons om mij een eerste hoogtepunt te bezorgen. Ooit eens een nummer van beluisterd maar echt onder de indruk was ik niet maar toch genoeg om Jessy te verkiezen op dit festival. Eigenlijk is dit gewoon helemaal mijn smaak r&b zang over heerlijke electronica. Dat ze kan zingen bewees ze helemaal, ze bezorgde me dan ook af en toe wat kippenvel afwisselend met heerlijke dansbare nummers. Hierna toch eventjes bekomen en wat geld om mijn chip zetten (wat een geweldig systeem zeg, zeker in combinatie met het statiegeld). Ook wat rondgekeken wat er allemaal was van eten (de prijzen waren wel wat hoog vond ik, misschien het enige echte minpunt), nee niet extreem hoog maar het mocht toch wat minder zijn. Na een hele wandeling toch iets gegeten want veel tijd zou ik niet hebben. Couscous is trouwens het beste dat ik gegeten heb op dit festival. Een echte aanrader !

Dan waren we nog net op tijd voor Broken Twin die ook op stage Five stond. Stond er daar nu echt een tweeling op het podium? Volgens mij wel. Mooie muziek met 1 kippenvel nummer maar voor de rest kon het niet echt beklijven. Mooie stem heeft ze wel, deed me qua zang soms iets wat aan Beth Gibbons denken, maar op andere momenten was het dan weer helemaal anders. Na rustige muziek was het toch wel tijd voor een grote portie rock op stage two. Dat Mo niet aanwezig was vond ik jammer maar de vervanger wou ik ook al een tijdje graag eens zien. Hier ging ik alleen naartoe want de rest was ontgoocheld dat Mo niet kwam. Birth of Joy was voor mij dus een welgekomen vervanger. En of het rockte, misschien wel het beste rockoptreden die ik zag, toch zeker de vrijdag. Heerlijk!

Daarna terug naar Stage Five voor Moddi. Dit klonk allemaal leuk en charmant maar dit was nu niet echt iets waarvan ik achterover viel. Daarna nog eens naar de voor mij leukste tent waar Eaux optrad, niks speciaal waarschijnlijk want ik herinner er mij niks van, maar slecht vond ik het zeker niet. Iets vroeger vertrokken om voor het eerst naar het meer te wandelen, alle om toch op het strand te staan voor James Blake. Ondertussen weer bij mijn vrienden die ook James Blake wilden zien. Toen ze opkwamen was het voor mij een ontgoocheling dat mijn favoriete live drummer niet aanwezig was, maar ik had het enigszins verwacht. De andere drummer (dit is wss de vaste) was zeker ook niet slecht maar kon me toch minder bekoren. Wat er dan wel voor zorgde dat James Blake de hoofdrol oppeiste. Hele leuke setlist dat hij speelde en niet te beroerd om voor hele stille nummers te kiezen. Wat het optreden voor mij wel heel goed maakte. James Blake imponeerde vanaf het hoofdpodium, dit had ik echt niet verwacht. Het 2de hoogtepunt van de dag.

Best kept secret noemt dit festival maar voor mij was het ook de laatste kans voor deze groep festival. Aanwezige groep op dit eigen festival van mij was Interpol. Dit vind ik iets of wat saai meestal op plaat, maar aangezien ik echt wel van donkere muziek hou was dit hun laatste kans dat ze kregen van mij. Nu éénmaal toegekomen, klonk het heel goed. Niks van die saaiheid op te merken. Dit kon me veel meer bekoren live. Interpol speelde ook veel oude nummers wat misschien wel goed was, al vond ik de nieuwe nummers nu ook niet slecht klinken. Ik zal ze een nieuwe kans geven op plaat maar vrees dat het alleen live echt goed klinkt voor mij maar dit was een meer dan goed optreden. Dank u interpol, om uw laatste kans te grijpen. Over kansen gesproken, zou ik de Pixies nog een kans geven na hun belabberd optreden op primavera? Ah ja waarom niet, er was toch niks anders te zien. Ik moet wel zeggen, ik ben me gaan zetten ver van het podium op het strand om nog iets lichts te eten met wat vrienden die het ook op primavera hadden gezien en het ook niks vonden. Nu we hadden wel direct door dat de Pixies er veel meer zin hadden. Ze speelden zelfs bijna als hun leven ervan afging. Na 20 minuten zakte het wel als een pudding weer in elkaar, maar misschien kwam dit gewoon omdat ik niet zo’n grote fan ben waarschijnlijk. Want het werd pas weer interessant toen ze hun echte hits begonnen te spelen. Het laatste halfuur was dan wel weer goed, al vertrok ik wel net op tijd om nog ergens vooraan te staan bij Caribou.

Stond ik opeens na een hele grote, leek het Geert te zijn. Na korte kennismaking begon Caribou eraan. Het begon goed tot heel goed maar het werd pas echt fantastisch toen ze aan de dubbele drumnummers begonnen. Dit vind ik dus echt heerlijk, genieten en dansen voor de rest van het optreden. Toch wel het hoogtepunt van de dag, al vond ik Caribou 3 jaar geleden nog iets indrukwekkender maar toen kende ik ze nog niet en was het echt een verrassing. Normaal ging ik toen nog een halfuurtje The Haxan Cloak doen maar die had afgezegd, na overtuiging van Geert, toch nog naar Tokimonsta gegaan. Leek het een vrouw te zien, die had ik niet zien afkomen. Dit was echt niet slecht en bekoorde me wel maar ik was wat moe, was tenslotte al van rond 8 uur op baan. Na een halfuurtje dan maar gaan slapen. Of toch proberen ondanks de koude.

Samaris: 7,5
Jessy Lanza: 8,5
Broken Twin: 6
Birth of Joy: 8,5
Eaux: 5,5
James Blake: 9
Interpol: 8
Pixies: 6
Caribou: 9,5
Toki Monsta: 7

het drummen geeft juist een extra dimensie aan het optreden. Drummers moeten in dit soort groepen de hoofdrol opeisen, maakt het juist heel goed.

Gaaf, zo'n uitvoerig verslag.

Inderdaad fijn om te lezen. Overigens, hele post nogmaals neerplempen en 1 zin als reactie. Dat kan subtieler.

Elbow, Interpol, Angus Julia Stone: definitief mijn hart veroverd op BKS (op muzikaal gebied ).

De rest niet met genoeg aandacht naar geluisterd om met een oordeel te komen. Zegt ook genoeg over de kwaliteit van de rest van de line-up helaas.

Zaterdag
De nacht was koud, heel koud, weinig geslapen en veel te veel wakker gekomen van de koude. Om dan op 9 uur al wakker te komen van de warmte. Na wat op het gemak te zitten op de camping, maar op weg gegaan naar het festivalterrein, mooi op tijd voor Nils Frahm op stage Two. Ik had hem al eens gezien maar aan de opstelling van de instrumenten had ik al direct door dat dit een totaal ander concert ging worden. Waar ik hem de vorige keer in een schuur zag met alleen maar piano, was er nu duidelijk electronica aanwezig. Wat natuurlijk geen slecht punt is voor op een festival. Het werd een heel intens optreden waar het publiek Nils Frahm heel dankbaar was maar omgekeerd was het ook zo. Het is een genot om deze artiest aan het werk te zien. Het werd 1 lang optreden waar ik met mijn mond open stond hoe hij op de piano speelde (had ik de vorige keer ook hoor). Ik stond niet stil hoor, dit was gewoon geniaal.

Waar moet je dan naartoe? Moss was de bedoeling maar na 2 nummers heb ik het afgetrapt want vond het maar saai overkomen. Dan maar richting stage Three waar Radkey op de planning stond, ging ik sowieso doen want dit had mijn aandacht getrokken met het ene nummer dat ik beluisterd had. Na 2 nummers wist ik het wel. Dit werd het 2de hoogtepunt van de dag. Punk is niet dood, punk is levend en wel en Radkey is de performer die de punk naar zijn hoogtij dagen van vroeger brengt. Het had zelfs iets extra, ik omschrijf het liefst als afrikaanse punk maar het zijn blijkbaar Amerikanen. Deze groep speelde met zoveel energie dat de energie voor de rest van de dag nog in mij werkte (alle tot ik moe werd van het te weinig slapen deze nacht).

Lyla Foy was ondertussen al begonnen op stage Five, veel herinner ik er mij niet meer van, het klonk zeker niet slecht hoor maar ik zat waarschijnlijk nog in de roes van het optreden van Radkey. Ik kon alleszins mijn energie niet kwijt bij haar. Honeyblood dan maar, maar hetzelfde als bij Lyla Foy hier, mijn gedachten zaten nog altijd bij Radkey. Al moet ik het niet echt goed gevonden hebben want ik heb een tijdje rond gelopen en langs tent two gepasseerd om te kijken of mijn vrienden daar niet klaar zaten voor wild Beasts. 1tje kwam naar me toe gelopen want ik had ze niet gezien. Ik wou eventjes mijn mening zeggen over Radkey. Dan toch maar naar Girl Band gegaan, want dat klonk wel goed dacht ik. Gelukkig begonnen ze een kwartier eerder dan Wild Beasts waardoor ik door mij wat te wurmen nog net voor het concert van Wild Beast bij mijn vrienden te komen. De zang van Girl Band vond ik rampzalig slecht. Nee dit klonk niet hoe ik het in mijn gedachten had.

Wild Beasts dan maar. Hier kende ik niks van of toch zeker niets waarvan ik onder de indruk was. Dit klonk instrumentaal heel goed maar mag ik eens mijn mening zeggen? Geachte mensen van Wild Beasts jullie hebben de misse frontzanger aangesteld. Het is die andere zanger die als frontzanger moet aantreden, wat kan die veel beter zingen. De nummers waar die zong vond ik geweldig, de rest van de nummers werden soms maar matig door de zanger, heel jammer. Dan maar wat eten en dan terug naar stage Five waar Traams ging spelen. Dit klonk goed maar toch maar vroeger vertrokken om toch vooraan te kunnen staan bij Slowdive, zodat mensen als Geert niet voor mij stonden, anders had ik al helemaal geen zicht. Trouwens gehoord dat er nog mensen van Mume allemaal net achter mij stonden maar dit te laat wisten, want Slowdive ging net beginnen.

Slowdive, de groep die ik miste op primavera en 1 van de hoofdredenen waarom ik toch redelijk last minute (ok 1 à 2 weken vooraf) nog naar Best kept secret ben gegaan en ook de reden dat het gewoon een fantastische ligging is en een meer dan uitstekend programma. Eerlijk veel ken ik niet van hen, maar de muziek is gewoon echt wel mijn ding. Fantastisch optreden, wat ik enorm goed vond was dat de zang van haar er niet helemaal doorkwam zeker in tegenstelling tot de zang van de zanger (totaal geen idee of dit echt de bedoeling is) maar dat maakte het optreden toch echt wel af voor mij. Heerlijk wegdromen. Alsof ik echt aan het dromen was.

Dan een moeilijke keuze door mijn eigen schuld, Metronomy was te laat voor mij op primavera, zeker als je daar al van 16u op het terrein waart en zonder te stoppen. Daardoor moest ik nu kiezen tussen hen en Pink Mountaintops. Aangezien Metronomy iets vroeger begon maar daarvoor gegaan. Het was een goed optreden zelfs de nieuwste single klonk goed live. Leuk optreden met enorme speelvreugde op het podium. Vooral de drumster had veel plezier maar de anderen zeker niet minder. Leuk!

The War on Drugs was voor velen een must see, niet voor mij. Al eens gezien en de nieuwste nummers zijn niet echt mijn ding, maar nu vraag ik me al sinds dit optreden op BKS af aan welke zanger die zanger mij doet denken en ik bedoel niet kurt Vile maar iemand anders maar ik kom er echt niet op. Leuke achtergrondmuziek en nog wat genieten van de bijna ondergaande zon op de langste dag van het jaar. Ja dit was wel gepaste muziek maar zeker niet indrukwekkend.

Wat vroeger vertrokken want ik had Thomas Barfod aangeduid. Waarom ? Geen idee meer, maar dit was echt wel een hoogtepunt van mij. Heb ik al gezegd dat ik van dubbele drums hou? Indien niet, dit is toch echt wel genieten geblazen. Er was ook af en toe een zangeres, maar dit moest niet echt voor mij, vond de nummers zonder zang toch wel wat beter. Ondanks dit was Thomas Barfod echt wel 1 van de betere optredens.

Franz Ferdinand? Al eens gezien, dus voor mij moest het niet. Roosevelt stond op het programma en dit leek duidelijk een heel goede keuze te zijn. Heerlijk ! Dansen maar met mijn laatste energie want ik begon toch echt wel moe te worden na die slechte afgelopen nacht, maar ondanks de vermoeidheid kon ik nog met gemak heel het optreden dansen en genieten van dit goede trio. Larry Gus wou ik eigenlijk nog zien, maar dan toch maar naar de camping gegaan want er volgt nog een heerlijke dag. Hopelijk ook een heerlijke nacht want het was toch iets warmer.

Nils Frahm: 10
Radkey: 10
Lyla Foy: 6
Honeyblood : 5
Wild Beast : 7,5 (jammer van de hoofdzanger)
Slowdive: 9,5
Metronomy: 8
The War on Drugs: 7
Tomas Barfod: 9
Roosevelt: 8,5

Een overzicht van hoogtepunten en andere punten:

1. James Blake
James Blake toonde vrijdagavond met recht aan dat hij een van de grootste artiesten van dit moment is. Vanaf het begin knalde hij er lekker in, waarbij toch opvallend is hoe veel mensen hem nog alleen lijken te kennen van Limit to Your Love. Wat volgde waren geslaagde rendities van nummers als I Never Learnt to Share en The Wilhelms Scream, intieme covers van Joni Mitchell en Bill Withers of soms stevig knallend zoals tijdens hoogtepunt Voyeur/Life Round Here. Blakes stem was in topvorm en het optreden was dynamisch en de gehele tijd boeiend. Absoluut het hoogtepunt van BKS 2014.

2. Forest Swords
Zoals ik op Facebook al zei: een geniale afsluiter van een geniaal festival. Terwijl heel Best Kept Secret zich stond te verdringen bij Elbow (begon wel aardig, maar het zal mij nooit overtuigen), stond ik met een select groepje liefhebbers bij Forest Swords, zo ver vooraan, dat ik Matthew Barnes' neusharen kon kietelen. Begon een kwartier te laat, maar werd meer dan goed gemaakt: wat een sample- en spanningsopbouwkoning is deze man toch. Alle klappers kwamen voorbij: Ljoss, The Weight of Gold, Thor's Stone (wow), Anneka's Battle en, als verwachte afsluiter, Friend, You Will Never Learn, wiens gouden triangel van field drum, viool en vocal sample van mij eeuwig door had mogen gaan. Helaas was het om 23.15 echt klaar.

3. CHVRCHES
De zaterdag was goed, maar tot dit optreden vooral gevuld met downtempo. Misschien dat het daarom kwam, maar CHVRCHES raakte meteen de juiste snaar met een charmant, catchy en uiterst dansbaar optreden, waarbij de spieren ruimschoots opgewarmd waren voor Franz Ferdinand en het voornemen om eerder weg te gaan om daar vooraan te gaan staan al snel van de baan was.

4. Mogwai
Oftewel de oerknal. Oftewel de verschrikte blik van vele onwetende omstanders. Oftewel nog nooit zo blij geweest met mijn oordoppen. Een band die al vele jaren op mijn to-watch-lijst stond en een hogere positie had gekregen, als er een iets betere setlist was gekozen. De geniale uitvoeringen van Mogwai Fear Satan en, in iets mindere mate, I'm Jim Morrison I'm Dead maakten veel goed.

5. Pixies
De verwachtingen waren niet hooggespannen, maar wat een adrenalineboost was dit optreden. Het begon al lekker, met Bone Machine, Hey en Gouge Away. Het middenstuk was iets minder boeiend, maar tijdens de afsluiters Monkey Gone to Heaven en Debaser werd het strand bij Stage 1 ruim 5 minuten opgeschrikt door een heftig rondspringende Heiko.

6. Belle & Sebastian
Nooit verwacht deze. Compleet toevallig helemaal vooraan geëindigd (we waren op zoek naar een vriendin van ons en het gebrek aan testosteron bij het publiek maakte dat we binnen no-time er doorheen waren). Maar blijven staan en langzamerhand ebde het cynisme jegens de band (op plaat vind ik het saaie neuzelmuziek) weg en wat volgde was een erg leuk optreden, met een innemende Stuart Murdoch, waarom wij met z'n drieën geregeld i.n een deuk lagen

7. Truckfighters
Leren kennen n.a.v. de Spotify-lijst, hun album Universe is binnen no-time uitgegroeid tot mijn favoriete album van dit jaar (al moet ik zeggen dat er weinig uitschieters zijn geweest tot nu toe). Het optreden was precies wat ik van had verwacht, strak gespeeld en lekker rocken! Hilarisch ook hoe de bandleden hun rock&roll-uitstraling nogal overdreven.

8. Pional
Helaas de eerste helft gemist vanwege een hergroepering en eetpauze na Franz Ferdinand, maar Pional gaf een lekkere deephouse liveset weg op de zaterdagavond, met Destiny van amigo John Talabot als fijne afsluiter.

9. Oddisee
Helaas kwam hij niet, zoals vorig jaar op Dour, met band, maar solo. Helaas trad hij maar ruim een half uur op. Helaas leek de dj niet echt op hem ingespeeld. Helaas was de belangstelling matig en de gemiddelde leeftijd leek wel 10 jaar lager dan op de rest van het festival (hiphop blijft een ondergeschoven kindje op Nederlandse festivals). Maar wat was onze beste Oddisee weer in bloedvorm. Goed genoeg voor plek 9.

10. Falco Benz
Groot deel van Interpol laten schieten omdat mijn vrienden hierheen wilden. Fijn elektronisch setje, al heb ik het niet 100% meegekregen, omdat ik ondertussen de logistiek van mijn vakantie aan het plannen was.

Verder, naar behoren:
Nils Frahm (indrukwekkend, mooi pianowerk, maar mijns inziens toch iets te veel een trucje), Franz Ferdinand (mooi feest, lekker springen, zoals vertrouwd), Midlake (speelden 3 persoonlijke favorieten in de 5 nummers die ik meekreeg, maar de nieuwe zanger spreekt mij toch minder aan), The Notwist (prima optreden, meer rock dan verwacht), Elephant Stone (lekker op de achtergrond in de zon), Interpol (die 3,5 nummers die ik meekreeg klonken in ieder geval meer gepassioneerd dan hun optreden 3 jaar geleden op Lowlands), Star Slinger (DJ Samwell Tarly) en Stage Four (af en toe lekker feestje tussendoor, maar minder intiem dan vorig jaar).

Enigszins tegenvallend:
The War on Drugs (zelfde euvel als op plaat, bij vlagen te gezapig en lang uitgesponnen), Amatorski (lekker wakker worden op zich, maar tevergeefs wachten op het betere oudere werk), Breton (ene oor in, ander uit) en Caribou (pakte me gewoon niet echt)

Lachwekkend slecht:
The 1975 (soort van Justin Bieber met band, en dan die lachwekkende poging om rock&roll over te komen)

Food top 3:
1. Couscous met sucuk
2. Pulled pork cheeseburger
3. Tortilla met Angus beef

Twee logistieke minpuntjes:
1. Iets beter barpersoneel mag wel. Meerdere barmensen gezien, die niet eens konden serietappen. Meerdere malen ook veel te lang staan wachten bij de bar.
2. Het chipbandjessysteem werkte prima, maar naar mijn idee werd het wel misbruikt om de prijzen naar boven af te ronden. Plus dat wij allemaal naar huis gingen met nog een klein bedrag op het bandje (tussen de €0.80 en €3) en 5 statiegeldbekers à €1,50. Doe dat keer 20.000 en je houdt een mooi bedrag aan gratis geld over. Riekt een beetje naar geldklopperij.

Zondag
Laatste dag en deze keer wel goed geslapen en maar 2 keer wakker gekomen. Een luxe in vergelijking met de vorige nacht. Tent opruimen en wegdoen voor ik naar het terrein ging want ik moest morgenochtend al weer werken in het verre West-Vlaanderen. De derde dag leek wel de mooiste dag te worden toch al zeker qua weer want het was warm weer en er zaten veel mensen aan het strand en ja België speelde tegen Rusland. Het beloofde een mooie dag te worden.

Op weg naar het terrein aangesproken worden voor mijn mooie t-shirt van Forest Swords. De dag was goed begonnen. Eerste groep van de dag werd Ay X. Deze groep bracht mooie breekbare nummers met mooie zang, maar de overemotionaliteit van de zanger was er echt over. Zijn praatjes waren er echt over. Voor de rest was het wel mooi maar zeker niet indrukwekkend.
Daarna was het kiezen tussen de woestijnrock van Trukfighters of een Fucked up optreden, ik koos gemakkelijkheidshalve voor Fucked Up. Het was na 1 nummer al duidelijk dat dit de beste keuze was. Mij helemaal geamuseerd met dit optreden. Al was de muziek nu niet helemaal mijn ding maar dit was een lekker energiek en heel goed optreden dat me volledig kon bekoren.

Daarna wat vlak aan het meer van het weer genieten met George Ezra op de achtergrond, tjah saaiheid troef het optreden waar iedereen blijkbaar wachte op de hit, die al even saai was als de rest, wel een mooie stem heeft hij maar dat is het dan ook. ah de zon maakte veel goed.

Terug naar Stage Three voor de eerste hiphopact van het weekend. Maydien was een positieve verrassing. Beats waren heel goed en trouwens met een liveband wat een aangename en dikke surplus was. Ook de rapper had een mooie flow. Ja dit was goed, na het optreden dat volgens mij het enige optreden van het weekend met een bisnummer. Na het optreden vond de dj het blijkbaar tijd voor een hiphopklassieker van The Roots. Geweldig !!! daarna kon ik me eindelijk zo’n beker bemachtigen met de namen op, na al een heel weekend proberen. Eigenlijk ging ik nog wat meepikken van de Cheetahs moest Maydien slecht zijn maar die hadden gecanceld en gelukkig was Maydien goed.

Daarachter met een pint in de hand weer wat genieten van de zon aan het strand. Pint op, wat rondwandelen en toevallig aan de infostand zien dat Young Fathers gecanceld had, was dat eventjes een donderslag bij een klare hemel. Al had het ook zijn voordelen want zo moest ik niet vroeger weggaan bij Angus & Julia Stone. Daar nog wat luisteren naar the 1975 maar eigenlijk op zoek naar iemand om me de Belgische vlag op mijn wangen te laten zetten. Leek niet zo’n moeilijke opdracht, zo nog wat Limburgers leren kennen. Om dan mijn weg verder te zetten naar The Horrors.

Ja mensen ik ben naar The Horros gegaan, ja ik heb ze al veel gezegd dat ik ze doodsaai vind maar ook heb ik hier al gezegd dat dit een festival was voor mij om sommige groepen een laatste kans te geven. The Horrors was daar 1 van en net als bij Interpol beviel me dit wel heel goed. Waar ik Interpol wel nog leuk vond voor ik ze zag, had ik dit niet bij The Horrors. Ik kreeg er zelf braakneigingen van soms, gelukkig beviel het me veel beter en had ik daar helemaal geen last van. Ik genoot zelf van dit optreden bij momenten al vond ik de zanger wel wat aan de saaie kant. Misschien is dit wel mijn probleem met deze groep want muzikaal was het echt wel in orde.

Angus & Julia Stone, 1 van de vele leuke namen die ik echt wou zien. Eerst had ik me tesamen met iemand anders naast het podium neergezet met gezicht weg van het podium. We deden ons voor als jury van The Voice, maar als die Julia dan zo mooi komt inzetten moet je u wel draaien. Deed ik ook maar dan wel pas na het einde van het 2de nummer. Bleek ze er beter uit te zien dan ik dacht. Veel nieuwe nummers werden er gespeeld maar dit concert beviel me echt wel enorm goed. De nieuwste single was zelf 1 van de vele hoogtepunten van de set, terwijl het toch zeker niet 1 van mijn favoriete nummers was voor het optreden. Julia was fantastisch maar Angus was ook uitstekend bij stem.

Connan Mockasin leek me iets te vroeg om hem te zien, ging volgens mij nog niet aan genoeg drugs hebben gezeten dus ging ik maar voor The Notwist. WOW dit was zo goed. Heb deze groep wat beter leren kennen op de terugweg van Primavera, maar ik ben fan geworden van deze groep op best Kept Secret. Dit was waarschijnlijk wel het beste optreden die ik dit weekend gezien heb al lag het dicht bij elkaar. Ik ben trouwens heel blij dat ik ze over paar weken terug zie op het cactusfestival, hopelijk heb ik wat tijd om tegen dan een groot stuk van hun oevre beter te leren kennen want nu ken ik er eigenlijk echt nog niks van. Oh ja op weg naar The Notwist nog couscous gaan halen, dacht die dame die daar stond dat ik voor Duitsland was. Had ook gegeten achteraan de tent van The Notwist wat alleen al wil zeggen dat ik er niet zoveel van had verwacht. Oh ja die Nederlanders waren wel erg benieuwd naar de uitslag van de rode duivels, hoeveel keer ik wel niet heb moeten zeggen dat het nog altijd 0-0 was. (ook al hield ik het niet echt in de gaten, was meer bezig met het optreden)

Daarna naar Belle & Sebastian, nog een plaatsje gezocht om van de zon te genieten en wat te eten. Dus mij op dat heuveltje gezet, redelijk ver. Wat vooraf niet zo’n goede plek leek om van het optreden te genieten, bleek niet waar te zijn. Misschien was dit wel de ideale plaats. Zonder zorgen (ja want België scoorde zowaar in de 88ste minuut de 1-0) van de leuke setlist van Belle & Sebastian genieten. Om op bepaalde momenten gefeliciteerd te worden door Nederlanders . Na het einde van het optreden ook de Belgen zien toe te komen op het terrein die van de camping kwamen was leuk. Ook de zanger van Belle & Sebastian, was vriendelijk en grappig. Ja dit was het optreden dat voor mij symbool staat voor het festival. Fantastische locatie, supervriendelijke mensen, no worries, mensen met een glimlach op het gezicht. Alsof je eventjes op een andere wereld bent.

Daarna met iedere Belg tegenkomend een feestje vieren met de overwinning, de Nederlanders deden trouwens lustig mee. Fat White Family ben ik gaan kijken maar eigenlijk was ik niet echt met het optreden bezig, het kon mij niet echt bezig houden maar ik was wel aan het genieten. Dan maar richting Ballet School, dit kon me al helemaal niet bekoren. Geen idee waarom ik dit eigenlijk had aangekruist. Dan nog wat Lykke Li en meekijken naar het saldo van iedereen aan Stage Two na het optreden, ik was degene met een saldo van 1,95 moest iemand daar ook staan. Dan nog wat Elbow gaan kijken maar ja ik had voor iets de t-shirt van Forest Swords aan. Veel te vroeg daarnaartoe, eigenlijk de 1ste keer dit weekend. Helemaal vooraan gaan zitten en aan de praat geraken met een sympathieke Nederlandse dame met een excelente muzieksmaak die Forest Swords blijkbaar had leren kennen in de musicmania in Gent.

Forest Swords begon veel te laat, maar dat was niet erg de aanwezige steward ging het publiek wat bespelen en zette het klappen in gang, zo verstreken de minuten van het wachten wat rapper. Dat het een uitstekend optreden werd met zo’n muziek was voor mij geen verrasing want dit was ondertussen al de 3de keer dat ik ze zag en iedere keer geraak ik diep onder de indruk. Dit was iets totaal anders dan de andere groepen die ik zag op best Kept Secret maar het was wel de ideale afsluiter voor mij.

Ay x: 6,5
Fucked Up: 8,5
George Ezra: 3
Maydien: 8
The 1975: 5
The Horrors: 7,5
Angus & Julia Stone: 9
The Notwist: 10
Belle & Sebastian: 9,5
Fat White Family: 6
Forest Swords: 10

alleen de eerste geproefd (2 keer), de andere ga ik onthouden voor de volgende keer vooral die 3de spreekt me aan.

Dan heb ik jou ook gezien tijdens het optreden. Zat er serieus al aan te denken dat jij het was

Fat White Family trouwens ook nog de laatste 3 nummers van meegekregen, wel vermakelijk. Volgens mij hadden ze geen idee waar ze waren, het enige wat ik verstond was Walt Disney Land en het is een wonder dat daar niemand gewond is geraakt...

Nog een top 20 om af te sluiten

1. Nils Frahm
2. Forest Swords
3. The Notwist
4. Radkey
5. Slowdive
6. Belle & Sebastian
7. Caribou
8. Angus & Julia Stone
9. James Blake
10. Tomas Barfod
11. Roosevelt
12. Jessy Lanza
13. Birth of Joy
14. Fucked Up
15. Metronomy
16. Interpol
17. Maydien
18. Samaris
19. Wild Beast
20. The Horrors

Was Forest Swords live echt zo goed? Ik baal daar toch een partij van dat ik dat gemist heb zeg. Tja, kon Elbow echt niet laten schieten. Eerder al een keer gezien, maar nog beter wanneer je meer bekend bent met het materiaal.

Ja

Dag 3 heb ik afgetrapt bij The Preatures. Deze band kenmerkt zich door de zangeres die op het podium geen moment van twijfel kent en het publiek inpakt met haar spontaniteit. Zo deed ze onder andere handstands en keek ze de jongens op de voorste rij doordringend aan terwijl ze zong: “i’m just standing here looking at you.” Je zag ze op slag verliefd worden. De overige bandleden waren minder uitbundig, maar speelde verre van onverdienstelijk. Erg leuke pop/rock band met 70’s invloeden.

Ry X gooide het over een heel andere boeg. Zij act is het best te vergelijken met Bon Iver al moest Ry X de klus klaren met een veel kleinere begeleidingsband. De ijle zang van Ry X stond centraal en werd begeleid door lichte electronica en gitaar. Het publiek slikte dit als zoete koek met als gevolg dat Ry X met verbazing alle enthousiaste reacties in ontvangst mocht nemen net als wat Nils Frahm een dag eerder al overkwam. Hij sprak het publiek nog kort toe om iedereen te bedanken. Natuurlijk, dat gebeurd zo vaak, maar dit was geen routineus bedankje. Ry X was oprecht ontroerd en sprak recht vanuit zijn hart. Jij ook bedankt, Ry X!

Geen woestijn te bekennen in Zweden en toch spelen de heren van Truckfighters woestijnrock alsof ze nooit iets anders gedaan hebben. Ze hebben al in het voorprogramma van Queens of the Stone Age gestaan en mochten op de zondag aan het BKS-publiek laten zien waarom Josh Homme fan is. De gitarist kwam met ontbloot bovenlichaam het podium op wat al verraadde dat hij niet van plan was er bij stil te blijven staan. Terwijl hij al zijn stonerriffs zijn gitaar uitgooide, rende en sprong hij over de hele bühne. Stond hij een keer wel stil dan was dat in een zo’n typische rockpose. Ze speelden dus met veel overtuiging maar misten helaas goede, beklijvende lyrics om dit optreden en de muziek echt memorabel te maken.

George Ezra begon hierna op de mainstage. Kan niet anders dan dat 3fm deze knul een plek op BKS heeft bezorgd. Want zeg nou zelf. Wat heeft hij hier te zoeken? Buiten de single Budapest is er werkelijk niets dat de moeite waard is van hem. Ik heb het van grote afstand aangehoord, maar ik kon er niet van in mijn kussen bijten.

Op tijd terug naar stage 2 dan maar voor Elephant Stone. Elephant Stone combineert psychedelische indierock met Indische invloeden door de toevoeging van de sitar aan hun instrumentaria. Hoe je zo’n ding bespeeld is mij een raadsel, maar dat het instrument voor de sitarist geen geheimen kende was wel duidelijk. Indrukwekkend om te zien. Het songmateriaal mocht er ook zijn, maar dat kon ook moeilijk anders. Hun titelloze album vind ik tot de betere van 2013 behoren.

Het werd weer even wachten tot het volgende optreden op stage 2. Ik ben wel even een rondje gaan lopen maar wel met een grote boog om de mainstage heen waar ook The 1975 speeltijd afgedwongen heeft gekregen van 3fm.

Op The Horrors was het wachten. En dat was het waard. The Horrors zijn met elk album iets poppier gaan klinken sinds hun doorbraakalbum Primary Colours. Live was dat verschil er echter veel minder. De nummers werden met pit gespeeld en klonken nog gelaagder en puntiger dan op plaat. De licht schorre stem van de zanger is er een waar je van moet houden, maar maakte het voor mij helemaal af.

Op de zaterdag was het al warm. Toen viel er op het strand in de zon te genieten van The War on Drugs. Op zondag was het nog warmer en viel er te genieten van Angus & Julia Stone. Uitstekende muziek ook voor een moment als dat. Een aantal bekende nummers kwam voorbij, maar deze Australische broer en zus brachten voornamelijk nieuw materiaal van het nog uit te komen nieuwe album. Naast de gebruikelijke folk zoals we dat van familie Stone kennen zat er ook een reggae-achtig nummer tussen met een heerlijke groove en ook opvallend vond ik de elektrische gitaar, die in de nieuwe nummers tot gitaarsolo’s aan toe, aanwezig was. 1 augustus komt het nieuwe album uit. Dat zou zo maar eens een album kunnen worden die ik grijs ga draaien.

Uit The Notwist en Connan Mockasin bestoond de tweede clash voor mij dit weekend. Ik heb gekozen voor de Nieuw Zeelander die met dit warme weer het hele concert zijn Siberische muts ophield: Connan Mockasin. Omdat Angus & Julia Stone zo goed was, heb ik het begin van Connan Mockasin gemist. Dat is normaal gesproken nooit een probleem en vaak zelfs wel een voordeel, scheelt toch weer wachten, maar deze keer lag dat anders. Bij het opkomen scheen Connan namelijk “Meer kruimels, meer kruimels!” geroepen te hebben, wat op gepikt werd door het publiek dat het hele optreden lang meer kruimels eiste. Niet dat ik dan wel iets van gesnapt zou hebben, maar dat had me in ieder geval wat minder verward gemaakt. Goed, Connan is dus een rare jongen, maar gitaar spelen kan hij wel. Zijn langzame, lang uitgespannen psychedelica werkte goed op me in. Toch waren er ook twee minpuntjes: de intro’s van zijn nummers duurde wel erg lang en zijn stem had ik live wat meer moeite mee dan op cd.

Terug weer naar het strand voor Belle & Sebastian. Waar Angus & Julia kortgeleden bewust kozen weinig oud werk te spelen, was dat voor Belle & Sebastian juist wel het geval. Stuart Murdock zegt wel nieuwe liedjes geschreven te hebben, ze hebben die echter nog niet geoefend, dus kan de band die nog niet spelen. Vele publieksfavorieten als The Boy with Arab Strab en hoe toepasselijk Another Sunny Day kwamen langs. Tussendoor werden alle nummers relaxt en ontspannen, maar vooral met heerlijke luchtige humor aan elkaar gepraat door Stuart Murdock. Dit was veruit het vrolijkste concert dat ik ooit heb meegemaakt. Een select aantal mensen werd uitgenodigd om op het podium te komen dansen dit terwijl de band al minstens tien man telde. De rest van het publiek had de smaak al aardig te pakken maar de dansende meisjes en die ene jongen maakten er een nog vrolijkere boel van.

Lykke Li had ik op zich wel willen zien, maar ben ik bewust niet naartoe gegaan. Het was namelijk bijna tijd voor de grande finale met Elbow en ik moest met de groep met wie ik dit weekend optrok nog op de foto bij de Best Kept Secret letter bij de ingang. Wel op ruim op tijd weer terug voor Elbow waar ik al het hele weekend zo naaruit keek. Thuis zet ik Elbow al regelmatig op, maar live zijn ze nog zo veel beter. Er was alleen een minpuntje. Ze speelde maar vijf kwartier. Stiekem nog een encore na de ingeplande tijd lieten ze achterwege. Van Guy Garvey kan ik het gewoon niet erg vinden dat hij telkens vraagt om mee te zwaaien. Hij wind het publiek om zijn vinger en warmt het op om vervolgens met zijn alleen mee te brullen met krakers als Lippy Kids, Grounds for Divorce en ietwat clichématig One Day Like This aan het eind. Wat weer opviel, was dat het BKS-publiek maat kon houden. Zelfs nadat Elbow al klaar was en het hele strand nog uit volle borst One Day Like This blijft zingen in de hoop dat ze terugkomen hoorde ik geen mensen die te vroeg of te laat inzetten. Misschien onderschat ik nu een hoop mensen, maar volgens mij kan dat alleen op BKS. Dat Guy in zijn eentje het hele strand in zo’n gigantisch collectief om kon toveren vond ik werkelijk waar magisch en kan ik niets anders dan diep respect voor hebben.

Zo moest de derde dag van BKS ondanks The Preatures en Ry X eerst langzaam aan op gang komen. Het eindige met drie prachtige bands op het strand: Angus & Julia Stone, Belle & Sebastian en het kanon en beste act van het weekend, Elbow! Over drie dagen gezien zijn het Peter Matthew Bauer en Night Beats die Elbow komen vergezellen in mijn top 3 beste optreden van Best Kept Secret 2014. Tot volgend jaar!

Modest Mouse komt in maart met een nieuwe plaat, dus zou wel mooi zijn als ze die afzegging voor de editie van 2013 even goed komen maken. Verder heb ik niet echt een idee wat ik qua namen kan verwachten, alleen Ride lijkt me ook wel een zekerheidje.

Verder mooi verslag hoor, maar waarom vind je dit niet erg? Ik vind het ronduit vervelend en voor mij een reden om nooit meer een Elbow optreden te bezoeken, hij doet dit ook pas sinds een paar jaar, daarvoor waren de Elbow shows velen malen sterker, waar ik in 2009 op een zonnige middag nog meegesleurd werd en met kippenvel aan het luisteren was en het 1 van de beste optredens van het Roskilde weekend was, was daar in 2011 helemaal niets meer van over en haalde het ondanks een onzettend mager Lowlands jaar niet eens de top 5, vanwege die irritante onderbrekingen kom je er nooit lekker in.

Ik wil Modest mouse eigenlijk nog best een keer zien, ik heb ze tot nu toe vakkundig weten te vermijden, maar ik vind het opvallend dat ze eerst hun album willen afmaken en vervolgens doodleuk vele optredens doen zonder dat het album af is, daar scoor je bij mij geen punten mee, dus ik zou er alle begrip voor hebben als BKS ze niet zou boeken.

Overigens komen Flaming lips ook niet, Niels Aalberts heeft onlangs op twitter gemeld de band te haten.

Wie er dan wel komen? Geen idee, hopelijk wat minder Miles Kane en Babyshambles achtige namen.

Miles Kane vond ik nog wel tof, maar namen als 1975 en Babyshambles mogen van mij dit jaar thuis blijven ja. Ik zou Smashing Pumpkins wel een toffe naam vinden, misschien net als Pixies een ietwat nostalgische headliner?

Ietwat?

Waarom?

Geboekt voor Primavera, en op zich best typische BKS-naam

Ken de band niet echt, maar het feit dat een shoegaze band is die na lange afwezigheid weer bij elkaar komen deed me nogal denken aan Slowdive. "Zekerheidje" was misschien overdreven.

Het scheelt misschien dat ik Elbow juist op Lowlands 2011 heb leren kennen, ik toen erg onder de indruk was en het in de jaren daarna is uitgegroeid toen een van mijn favoriete bands. De Elbow zonder de grote gebaren heb ik dus nooit gekend. Maar opvallend is het inderdaad wel dat ik het vragen om mee te zwaaien en dergelijke ook nooit appreciëer behalve dan bij Elbow. Guy Garvey is een charismatisch man, gentleman en zeer goede zanger. Als een van de drie ontbrak was ik niet zo vergevingsgezind geweest. Verder past het denk ik ook wel bij het huidige concept van Elbow dat ze buitengewoon goed in de vingers hebben. Een van de onderdelen van dat concept is het publiek omtoveren tot een collectief en daar draagt het vragen om mee te zwaaien aan bij. Vergeet ook niet dat Elbow in Engeland een stadionband is. Welke stadionband vraagt er niet om mee te zwaaien? Je moet je er alleen wel voor open kunnen stellen, maar omdat het Guy Garvey is die het vraagt, lukt dat net even wat makkelijker.

Evian Christ heeft bevestigt dat hij naar het festival komt. Ik verwacht de eerste namen nu ergens deze week.

Vette naam! Hopelijk komt er nu snel meer nieuws, heeft wel lang genoeg geduurd nu.