Die zanger is de nieuwe Mark E. Smith. Wat een held.

Over de tenten kan ik niks negatiefs opmerken, bedoelde alleen het hoofdpodium. Maar goed, ik denk dat dat probleem geldt voor elke concertlocatie die zo open is. Het viel me voornamelijk op bij B&S, want Pixies stond ik redelijk vooraan en dat klonk gewoon goed. Plus de omgeving vergoedt veel.
En eens: zonder goede band achter je zou dat gewauwel zeer zeker een stuk minder leuk zijn.

Raar genoeg de directe aanleiding om Von Südenfed nog eens op te zetten.

Inderdaad geen slechte vergelijking, en soms een beetje Frank Black. En dan wat van Suuns + noisy gitaren. Toffe band. Nu wachten op een album: hopen dat ze qua productiviteit ook op Mark E. Smith lijken.

Ik zou eigenlijk liever een compliment uitdelen voor de geluidskwaliteit. Zelden op een festival zulk goed geluid gehoord. Nu stond ik wel vaak goed vooraan, maar juist daar is het geluid op festivals vaak niet op z'n best. Op Best Kept Secret dus wel.

Buiten ik, waren m'n drie vrienden geen voorstander van oordopjes! Waarom, wist ik ook niet

Vroeger had ik van die custom made-oordopjes die zich aanpassen aan de vorm van je oren, maar die vond ik dermate slecht zitten dat ik ze niet heb meegedaan naar BKS. Ik heb ze alleen bij Slowdive even gemist, daar zinderde het geluid wat door mijn oren.

The Notwist stond overigens ook knoertehard.

hoe zien die er uit? custom made is toch juist dat de vorm al in het oordopje zit? Of was het juist dat ze je gehoorgang ontwrichtte dat ze niet lekker zaten?

Ik heb zelf wel meerdere malen op het punt gestaan die 200 euro maar gewoon uit te geven, maar het grote probleem wat ik dan heb is dat ik met oordoppen in muziek kijken heel anders beleef (en niet in positieve zin), vandaar dat ik het nog wel gewoon doe met een setje van 15 euro, je ziet ook mensen met van die bouwdingen lopen, dan hoor je echt alleen maar vervormd geluid.

En ik voel op 1 of andere manier goed aan wat ik kan hebben, ik heb nooit een piep, of ruis of hoofdpijn en toch denk ik dat ik vaker mijn oordoppen in had moeten doen.

Heerlijk weekendje hoor!

Even de bands daargelaten - wat een fijn festival! De locatie, sfeer, opzet, eten, mensen: allemaal zeer aangenaam.

En met name op de zaterdag was de line-up om te smullen. War on Drugs, Metronomy, Girl Band, Slowdive... mjammie. Verder nog dikke voldoendes voor Interpol, Pixies en de Horrors.

Ergo: hulde.

Tweehonderd euro voor oordopjes vind ik toch wat waanzin. Ik had Blox oordopjes van tien euro bij de apotheker gehaald en was er zeer tevreden over!

Voor de rest een top festival, misschien dat ik ook eens een verslag schrijf!

Doe dat, dan laat ik de mijne achterwege

Nog 1 reactie en dan laat ik het oordoppen thema verder rusten, hoewel niet helemaal off topic vanwege de Mogwai discussie Twitter / timopisart: Wie was er bij Mogwai op Best ...

Natuurlijk is het veel geld, maar als je 150 optredens in een jaar ziet valt het wel mee, zijn op maat gemaakt, worden jaarlijks gecontroleerd op geluidslekken, geen vervormingen in het geluid en keuze in dempingsniveau.

Ik heb het gelukkig nooit gehad, maar tinnitus levert vast voor meer dan 200 euro ergenis op

En nog iets on topic, hebben jullie de enquete al ingevuld?

Enquête Best Kept Secret 2014 achteraf - surveygizmo.com

Tweede dag, wederom wat rap geschreven:

Eerst naar Stage Two, alwaar ik Amatorski de zaterdag heb zien/horen aftrappen, en dat deden ze zeer verdienstelijk. Wel ben ik van mening, en dat vind ik ook van de studioalbums, dat de oudere liedjes beklemmender (en beter) zijn dan de nieuwe. Toch een fijne band, en een mooi en rustig begin van de zaterdag. Daarna was het de beurt aan Nils Frahm, die een vrij magische show gaf. Hij creëerde een hypnotiserende sfeer waarin 'ie me helemaal mee kreeg. Live was het meer electronisch, alwaar ik pianowerk had verwacht. Dit pakte echter erg goed uit. Op de derde plaats in mijn BKS-topzoveel.

Daarna Mogwai van een afstandje gevolgd, wat wel goed klonk, maar toch niet helemaal mijn ding is, en daarna Girl Band, waar ik helemaal (links)vooraan ben gaan staan. Fantastisch optreden, wat mij betreft, van een stel jonge knapen: basgitaar die wat wegheeft van Suuns (met slide werd daarop soms voor een dreunende beat gezorgd), noisegitaren en inderdaad wauwelende zang, en dan nog strakke drums. Wat ik ook tof vind is dat de basgitaar grotendeels de melodie bepaalt, terwijl de gitaar (aan wie die taak bij andere bands meestal is) meer voor een 'body' zorgde door noise (fair: soms afgewisseld met kort gepriegel) Toffe band, kijk uit naar meer werk. Op nummer 2 of 1 in mijn BKS-topzoveel.

Daarna naar Slowdive, wiens optreden ik mooi vond, maar waar ik het jammer vond dat de basgitaar wat verkeerd stond afgesteld (was ik de enige die dat had? of stond ik op een verkeerde plaats? vrij vooraan) waardoor de lage tonen meer harde brommen werden, wat dan weer tot het gevolg had dat de zang teveel werd ondergesneeuwd. Natuurlijk, dat is een van de krachten van Slowdive, die nét ondergesneeuwde zang die soms eventjes doorbreekt, maar dit was too much: ondergesneeuwd versus een lawine) Als die zang net iets harder was geweest (zoals bij When The Sun Hits) was het concert magisch geweest, nu 'slechts' mooi, vond ik. Maar daar zijn mensen hierboven en op andere sites het niet helemaal mee eens, geloof ik(?). Daarna wat gestaan bij Pink Mountaintops, maar was niet heel erg boeiend, daarna vooraanstaan bij The War On Drugs, waar m'n vriendin voornamelijk graag bij wilde zijn. Ik vond het wel prima, maar soms leek het allemaal wat veel op elkaar. Dat is deels natuurlijk de consequentie van de sound die ze hebben, dus ik kan me voorstellen als je helemaal fan van ze bent dat het een erg goed optreden was. Nu was het vermakelijk, maar soms wat gezapig. Daarna Franz Ferdinand, en dat was best wel leuk. Goede afsluiter, daarna terug naar camping want vriendin was moe (tsja, samen uit, samen thuis), dus geen Larry Gus. Had begrepen dat Larry Gus een goed optreden/feestje verzorgde. Daar nog iemand heen geweest?

Was al met al een erg goede dag. Oja, en erg lekker patatten gegeten. Niet bij die Pomms-kraam, maar die andere, ben de naam vergeten..

DAG 2
Voordeel van op vrijdagavond om half 1 in bed liggen: op zaterdagochtend om kwart voor 12 bij stage two zijn om de wakkerwordmuziek van Amatorski nog mooi van dichtbij mee te kunnen maken wordt iets draaglijker. Met een stevige hoop op 8 November van mijn kant en Come Home van de kant van mijn medegangers hebben ze niet compleet de verwachtingen ingelost: er werd eigenlijk bijna alleen maar van het onlangs verschenen album gespeeld, met alleen Never Told en de bonustrack in een hevig veranderde versie als vertegenwoordigers van tbc en van de EP helemaal niets. Omdat ik er ondertussen wel achter ben dat ik From Clay to Figures ook wel redelijk minder vind dan tbc is het wel vrij jammer te noemen, maar het was geen verloren optreden: veel nummers die ik op plaat eerst totaal niet kon waarderen, zoals U-turn en Hudson, hebben voor de rest van het weekend op gezette tijden nog wel door mijn hoofd gespookt. Het kabbelde nogal, maar het sfeertje dat Eysermans en haar vriend(inn)en wilde neerzetten begon ik eindelijk wel een beetje te vatten; het hele optreden werkte sowieso vrij kalmerend. Beetje jammer wel dat de enige echte topper van het album, Warszawa, nogal vals werd gezongen aan het begin. (6,8)

In het halfuurtje pauze dat er tussen Amatorski en Nils Frahm kwam lag ik met wat anderen in de zon te rotten op het gras, terwijl ik van een knijterhard door de speakers gedraaide Bon Iver aan het genieten was (Perth sloot om de één of andere reden perfect aan op het optreden). Ik moest helaas eerder weg om mijn nieuwe fanbandje Moss nog goed mee te kunnen maken op stage one, dus dat maakte het wel extra vervelend dat meneer Frahm nogal wat te laat begon. Toen hij echter eenmaal begonnen was, was het wel één van de grootste verrassingen die ik op BKS meegemaakt heb: ik wist wel dat hij van klassiek naar wat meer ambientgeoriënteerde elektronica was overgestapt, maar zó elektronisch en, nog wat belangrijker, zó overdonderend goed had ik het totaal niet verwacht. Ieder nummer beginnend met een hypnotiserende korte loop, breidde hij dat kleine beetje wat hij had steeds meer uit totdat je volledig werd opgezogen door die magische wereld die hij creeërde met zijn instrumentenset. Critici zouden kunnen zeggen dat ieder nummer wel een beetje hetzelfde in elkaar zat qua structuur, maar Frahm beheerste dit trucje zo goed dat ik het hem met heel veel plezier vergeef. Prachtig om te zien hoe hij er zelf in opging en als een bezetene meewiegde met de muziek (als toeschouwer was het ook erg aantrekkelijk om mee te doen), prachtig om te horen hoe die synthesizers naarmate de nummers vorderden steeds venijniger werden en verschrikkelijk om mezelf ertoe te brengen om toch echt weg te gaan - weet eigenlijk nog steeds niet waarom ik niet gewoon het laatste nummer heb meegemaakt, want dit was zo'n magische ervaring dat de gezellige liedjes van Moss, hoe melodieus en fijn ook, wel in het niet vielen hierbij. Hoogtepuntje: hoe hij bij Says (achteraf opgezocht) bij de climax van het nummer op die piano ging rammen. Kippenvel tot m'n tenen. (9,3)

Maar hey, Moss kwam niet alleen maar supersympathiek over (de nieuwe bassist Koen had er duidelijk superveel zin in en had waarschijnlijk nog niet zo vaak voor zo'n groot publiek gespeeld: hij leek er oprecht van onder de indruk), maar de liedjes waren zoals ik ze ken ook gewoon heerlijk verfijnd en melodieus. Hoewel Marien Dorleijn niet bepaald het boegbeeld van de rock 'n roll is, was zijn zang wel gewoon om van te genieten (die haperingen in zijn stem als hij de hoogte ingaat, heerlijk) en de setlist klopte behoorlijk. Wat er echter miste, ook in vergelijking met Nils Frahm, was een bepaald wauwmoment of -nummer; nieuwe single She's Got A Secret kwam er met zijn gefrustreerde drive nog het meeste dichtbij, maar nergens werd het echt vlammend. Maakt stiekem ook niet heel veel uit, want het weer was aangenaam genoeg om zachtjes mee te wiegen en mee te zingen: meer dan degelijk dus en dat was 'm. (7,3)

Met een iets minder nijpend geldgebrek dan ik eerder dacht dat ik had had ik de luxe om mezelf te kunnen verwennen met een lunch op het terrein: de uitkomst was een hotdog die op zich eigenlijk ook al een hele alinea waard is: ik heb nog niet zo vaak gehoord van een hotdog met zuurkool, uiencompôte, gerookt spek en zoete mosterd, maar ik heb er voor de rest van het festival met liefde aan teruggedacht toen ik hem eenmaal op had. (9,5)

Hierna was ik van plan om met een paar anderen heerlijk te genieten van het feit dat we niet naar Miles Kane gingen door naar het campingterrein te gaan om nog even bij de tenten wat versnaperingen te nuttigen, maar omdat we nog even Black Dog Panting van School is Cool wilde horen bleven we nog bij stage one - toch maar voor vijf minuutjes, want die zouden ze vast als eerste spelen. Nou nee. Als een groep voetballers die net een doelpunt heeft gescoord kwam de groep op, met als eerste eyecatcher die inderdaad nogal extraverte zanger met zijn vlechtje, die moest benadrukken dat hij zo blij was om hier te komen spelen: voor sommigen blijkbaar nogal een afknapper, voor mij een zeer welkome stoot energie die ik bij de optredens tot nu toe nog niet echt had gekregen. De set die erop volgde begon dus niet met Black Dog Panting, dat wat mij betreft één van de muzikale producten is waar België het meest trots op kan zijn met zijn onheilspellende begin en duivelse koortje. Waar hij wel mee begon kan ik jullie eigenlijk ook niet vertellen, aangezien ik de band gewoon nog niet zo goed ken en de melodieën me niet allemaal zijn bijgebleven, maar in ieder geval weet ik dat het hele optreden me genoeg van adrenaline voorzag om aan het einde vrolijk mee te springen. De belangrijkste reden hiervoor was de fantastische percussie: dankzij de twee drumstellen en de drummers erachter die zich met een bewonderenswaardige overgave door de nummers worstelden kreeg de drive nog een gigantische extra stoot erbij. Toen Black Dog Panting uiteindelijk dus toch werd gespeeld was de band dus ook al zo erg op dreef dat die wel echt één van de hoogtepuntjes van het festival werd: zó onheilspellend en dansbaar tegelijk heb ik muziek live nog niet zo vaak gehoord. Dan maakte het feit dat meneer de zanger niet de interessantste zangstem ooit heeft niet meer zoveel uit. (8,5)

Hierna nog wat rondgedwaald op het festival met wat versnaperingen en van een afstandje nog geconstateerd dat ik Girl Band wel erg vet vond klinken, maar ik ben er niet heen gegaan omdat de makker waarmee ik was het verschrikkelijk vond (spijt spijt spijt). Ben vervolgens vroeg bij stage two gaan staan met eerdergenoemde makker om één van de optredens te gaan bekijken waar ik het meest naar uitkeek: Slowdive. De cultstatus was al vrij merkbaar aan het feit dat er een halfuur van tevoren al een aanzienlijk grote groep stond te wachten, dus ik had mezelf ergens net niet helemaal vooraan gepositioneerd, op een plek waar gelukkig nog genoeg te zien was. En godverdetepeldomme wat heb ik voor iets gezien, of eerder gezegd gehoord. Er werd inderdaad nogal een harde muur aan geluid neergezet (Als Mogwai nog harder was ben ik blij dat ik daar niet heen ben gegaan), maar die muur was wel zó ongelooflijk ontroerend mooi dat ik meerdere keren letterlijk brokken in m'n keel kreeg van de muziek, of dat nou door het volume of door de lieflijke, prachtig gezongen melodieën van Goswell en Halstead kwam. Technisch gezien was het niet eens zo'n ongelooflijk geslaagd optreden: er kwam soms een positive-feedbackpiep om de hoek kijken en de drummer liet één van zijn drumstokken volgens mij zelfs vallen bij Souvlaki Space Station, maar de combinatie van die overdonderende lichtshow en die overdonderende ontroerende melodieën verborgen door een overdonderende muur van geluid die op een overdonderend volume op je werden afgevuurd was genoeg om dit voor mij hét beste optreden van heel Best Kept Secret, zo niet mijn hele leven te maken. Het was eigenlijk gewoon één grote trance van muziek die echt niet van deze aarde leek te komen. De verlegen lach van Goswell naar applaudiserende fans tussen de nummers door (de momenten dat je je weer even herinnerde dat je naar een groep mensen stond te kijken) en de pure pret die ze hadden met het optreden maakte het ook al grenzeloos sympathiek, trouwens. Overdonderend, als ik het nog niet had gezegd. (10)

Compleet murw geslagen door de pure pracht van Slowdive ben ik daarna maar samen met de makker teruggelopen naar de camping, omdat we allebei een lichte aversie voor War On Drugs hadden en nog moesten eten/drinken. Grappig feitje is dat die ene vriend die mee was (de meeste mensen van mijn groep waren al terug naar de camping) Slowdive letterlijk het slechtste optreden vond dat hij ooit bijgewoond: hij had geen idee wat voor een muziek het was en had zich gewoon laten meeslepen door mij - de muur van geluid beviel hem iets minder goed. De uren die hierop volgden heb ik dus mijn best gedaan om bevestiging te krijgen bij de mensen op de camping van hoe prachtig het was, maar bijna niemand was er en de mensen die er waren vonden het tevens matig. Eenzame ik.

Na een royale portie Unoxsoep en hotdogs en een beschaafde hoeveelheid bier ben ik vervolgens onderweg gegaan naar het festivalterrein. De groep had een splitsing gemaakt: de meesten gingen naar Together Pangea en samen met wat andere mensen, die net zoals ik een hekel hadden aan de stem van die zanger, ging ik dus naar CHVRCHES, een andere prefestivalfavoriet bij mij. We waren iets te laat om Lies te zien beginnen, maar nadat we ons naar voren gewurmd hadden waren we dat al eigenlijk vergeten: nooit een optreden meegemaakt waar de band de menigte zo snel in een dansroes kon laten komen. Letterlijk aan het begin van het tweede nummer was ik al als een meisje aan het meezingen met die prachtige stem van Mayberry en als een maniak aan het springen op die dreunende bassen, die weer nogal luid stonden. Ik heb persoonlijke dansrecords verbroken: qua uithoudingsvermogen, uitbundigheid en vooral genantheid ben ik nog nooit zo ver gekomen en de bizar opzwepende performance van Mayberry en co is daar compleet verantwoordelijk voor. De climax van Tether bezorgde een collectief gelukszaligheidsgevoel bij de groep (en dus ook bij mij) dat volgens mij te vergelijken valt met een paar WK-finales winnen. Het feit dat de synthesizermeneer toen hij de leadzang op zich nam voor Under the tide naar mijn vermoedens aan het playbacken was (hij zong verdacht zuiver in vergelijking met youtubefilmpjes die ik eerder heb gezien) en dat toen ik achteraf ging kijken het optreden iets minder fantastisch klonk doet niks af aan de enorme feestroes waar ik tijdens het optreden dankzij deze Schotten in verkeerde. Overigens was ik zo uitgeput van het dansen en meeschreeuwen aan het einde van het optreden dat ik tijdens The Mother We Share, misschien samen met dus Tether nog wel het absolute hoogtepunt, niet heel veel verder meer kwam dan een soort lamlendige ledematenzwaai kwam. Radicaal feestje. (9,5)

Bij de nodige uitputting hoort ook de nodige dehydratie, dus het plan was om met nog steeds de eerdergenoemde makker met een colaatje naar de schommels te gaan om daar uitgebreid niet naar Franz Ferdinand te gaan kijken (mijn minst favoriete band uit het Arctic Monkeys-laatje) maar dat plan was in alle opzichten nogal mislukt: gelukszalig lurkend aan de eerste slokjes cola was het eerste wat we deden op de schommel een onvrijwillige achteruitsalto maken, zodat de gehele inhoud over ons gezicht vloog. Nogal nat en plakkerig was er niet heel veel anders te doen dan om toch maar even naar Franz Ferdinand te luisteren, die we op de achtergrond hoorden spelen, en te constateren dat dat toch vrij goed klonk. De volgende stap was na ongeveer vijf nummers dus naar stage one gaan om ze daar aan het werk te zien, maar naarmate we dichterbij kwamen begon de muziek weer steeds matiger en minder dansbaar te worden: uiteindelijk stonden we in een wat meelijwekkend dansende groep veertigers met onze armen over elkaar te wachten op Take Me Out, die steeds maar niet kwam. Objectief bekeken zullen ze vast prima aan het werk geweest zijn, deze mannen, maar het trucje waar ze zo graag gebruik van maken ("catchy" riffje uitbouwen, puntig coupletje erbij en hupsakee, daar komen de repetitieve refreintjes alweer met nog wat puntige gitaartjes erbij) werd hier nogal onopzwepend neergezet en dan blijft er weinig over. Nare stem heeft die zanger ook: kan de associatie van een geilige Duitser met borsthaar uit z'n roze overhemd en een gladgestreken, vettig kapsel nooit uit m'n hoofd verwijderen als ik hem hoor. (4)

Uiteindelijk zijn we dus toch maar wat eerder weggegaan bij die gekke Schotten (belachelijk veel Schotten op BKS eigenlijk zeg), om vanaf het heuveltje nog wat mee te maken van Roosevelt, wat op zich wel prima klonk, maar ik kan eerlijk gezegd niet zeggen dat ik genoeg aan het opletten was om de muziek echt goed te analyseren. Zag wel genoeg mensen springen, dus het zal vast erg lachen geweest zijn. Hierna met de grote groep weer teruggegaan naar de camping om daar nog een feestje te bouwen, maar de details daarvan zijn vast niet interessant genoeg om bij dit toch al te lange verslag te voegen.

Als niet bepaald doorgewinterde festivalganger moet ik zeggen dat ik dit toch wel een dag met erg veel nieuwe ervaringen vond: het feestje bij CHVRCHES 's avonds liet het wakkerwordoptreden van Amatorski compleet vervagen. In ieder geval is de hoeveelheid kwaliteit dit ik gezien heb zaterdag van zo'n grote kwantiteit dat ik deze festivaldag niet zo snel zal vergeten.

Ja, lekker m'n spijt verergeren.

Friethoes, die waren lekker, maar Pomm's heeft betere mayonaise.

Me later maar weer vergrepen aan de couscous met worst.

3voor12 - Directeur Robert Swarts: "Best Kept Secret is een vijfjarenplan" - 3voor12.vpro.nl

Goed om te lezen dat BKS het zelf ook belangrijk vindt om hiphop te boeken. Hopelijk hebben ze volgend jaar wel een paar leuke hiphop acts en kan ik weer een dagje gaan.

Slowdive was inderdaad verrukkelijk goed en wellicht het beste optreden op Best Kept, al waren er veel technische mankementen. Hopelijk spelen ze binnenkort enkele zaalshows.

Ik hoor weinig over Midlake hier. Dat concert was trouwens schandalig kort. Ze hebben maar 6 nummers ofzo gespeeld. Er mocht zeker nog een halfuur bij van mij want ik vond het een heerlijk optreden, alle nummers waren hoogtepunten zou ik zelfs durven zeggen.

Head Home vond ik trouwens nog veel mooier live dan de studioversie. Blijkbaar heb ik toch meer met die nieuwe zanger...

Mooi verslagen hierboven zeg. Het festival is nu geen best bewaard geheim meer natuurlijk..

Ik ben ook aan het schrijven geslagen. Het is me alleen niet gelukt om het klein te houden. Van de overige twee dagen volgt er ook een verslag, dus dat worden waarschijnlijk nog twee van zulke lappen. Hopelijk vinden jullie het leuk om te lezen en alnders sla je het maar over. Aan motivatie en ideeeën heb ik nu in ieder geval geen gebrek.

Wat is Best Kept Secret toch een waanzinnig mooi festival! Niet alleen hebben ze weer de beste line-up van de Benelux (en waarschijnlijk nog wel groter dan dat) weten neer te zetten, de locatie is prachtig, de organisatie fantastisch, de sfeer uniek en het eten heerlijk! Omdat ik graag wat veren in hun reet wil steken is hier verslag met al mijn ervaringen en bevingen van het mooiste weekend van het jaar dat sinds vorig jaar niet langer meer halverwege augustus is maar halverwege juni.

De beste act van het weekend begon al toen ik aankwam op station Tilburg. De pendelbus die voor kwam rijden en waar ik ook ben ingestapt had rokende banden in het midden. Niks aan de hand concludeerde de chauffeur. Die bus blijft het nog wel een tijdje doen. Mooi niet dus. Na een paar meter stond de bus al stil. Hij moest keren, maar de chauffeur kreeg hem niet in z’n achteruit. Na minstens een kwartier stilgestaan te hebben is het een medechauffeur uiteindelijk gelukt het euvel te fixen. Op zich geen voorspoedig begin, maar met wat medepassagiers heb ik een hoop lol gehad om de reacties van de versperde automobilisten.

Het festival zelf ben ik begonnen bij Samaris afkomstig uit IJsland. Nu weten we allemaal dat IJsland één grote familie is dus hoe kan het ook anders dan dat de zangeres erg deed denken aan Björk. De producer achter haar bracht heerlijke beats om lekker op te kunnen wegdromen. Niet heel bijzonder, wel erg fijn om het festival mee te openen.

Hierna naar To Kill A King gegaan die mochten aftrappen op de mainstage. Door BKS aangekondigd als de ontbrekende schakel tussen The National en Mumford & Sons, maar dat maakten ze allerminst waar. Ik houd het er maar op dat het podium te groot voor ze was. Dan maar Jessy Lanza die met een veel overtuigendere set bezig was op stage 5. Kathy Lee had ze helaas al gespeeld voordat ik daar aankwam, maar het werd alsnog een van de hoogtepunten van de vrijdag. Ik heb haar op geen valse noot kunnen betrappen. Ze stond daar in haar eentje dus alle beats die uit de drumpad kwammen bracht ze ook zelf. Haar ga ik zeker nog eens zien als ze in Amsterdam een clubshow geeft.

Circa Waves stonden als volgende act op de agenda. Op het moment zelf vond ik het volgens mij wel een overtuigende show. Echter kan ik me er nu niet meer van herinneren dus zo goed zal het ook wel niet geweest zijn. Ze kregen van BKS ook maar een half uurtje.

Vervolgens gaf Daryll-Ann mij de mogelijkheid het terrein wat te verkennen en de naar horen zeggen de beste kapsalon van Nederland te eten. De woorden plichtmatig en Daryll-Ann heb ik eerder in een zin voorbij zin komen en vind ik ook goed samengaan. Wat mij van die show nog het beste is bijgebleven is dat de zanger met sarcastische ondertoon zei “Nou gezellig, jongens”, nadat ze slechts bij een enkeling in het publiek de handen op elkaar kregen. Ook het Deense Broken Twin op stage 5 kon mij niet bekoren.

De teleurstellende show van Daryll-Ann en de afzegging van MØ leidden ertoe dat ik vooraan ben gaan staan Peter Matthew Bauer. In eerste instantie zou ik naar MØ toegegaan zijn, omdat de single van The Walkmen-bassist mij in de aanloop naar BKS niet kon overtuigen, maar nog nooit ben ik zo blij geweest met een afzegging. Peter kwam het podium op met driekwart fles wijn al achter zijn kiezen, struikelde een keer bijna over zijn eigen voeten, maar speelde met zoveel passie dat dat hem is vergeven. Hij heeft een uitstekende band om zich heen verzameld die niet onder doet voor The Walkmen zelf. Of Peter is vergeten een setlist te maken voor de tijd die ze kregen of dat hij te dronken was deze te onthouden weet ik niet, want aan het einde van hun set hadden ze nog tijd voor twee nummers die ze maar al te graag ten gehore brachten. Voor volgend jaar graag Hamilton Leithauser of natuurlijk gewoon The Walkmen zelf. De rest van de fles wijn is overigens op het podium nog opgegaan.

Midlake was de eerste band die het wel goed deed op de mainstage en daarbij dus ook de eerste band waarvan het terecht was dat ze op de mainstage stonden. Ik ben (nog) niet heel bekend met het repertoire van de band, maar vind het nieuwe album met nieuwe zanger wel erg sterk. Live bleek deze zanger ook goed op de been waarbij het natuurlijk wel scheelt dat hij stuk voor stuk ervaren muzikanten achter hem heeft staan.

Voor het eerst goed dansen en losgaan gebeurde bij Breton op stage 2. De muziek werd gered door de aanstekelijke ritmes die deden denken aan Foals. De synthesizer hooks die dan weer deden denken aan Bastille moest ik maar voor lief nemen. Gelukkig had Breton er duidelijk zin in en brachten ze hun energie goed over op het publiek.

Gelijk door naar James Blake. Velen vonden dat hij beter een plek in de tent van stage 2 toegewezen had kunnen krijgen om zijn verstilde, breekbare nummers beter tot zijn recht te laten komen. Daar ben ik het niet mee eens. James Blake heeft bewezen ook het strand van Hilvarenbeek stil te kunnen krijgen. De soulstem en diepe bassen van de pas 25-jarige en nu al zo succesvolle James Blake bracht menigeen in vervoering. Mooi om te zien waren de tranen van een jongen en zijn troostende vrienden terwijl James Blake zong: “I hope you’re happier with him.” Goed opgepikt door de cameraman en de regie! Wat wel scheelde, was dat de zon de weg door de wolken weer wist te vinden, waardoor iedereen op het strand van de langzaam ondergaande zon kon genieten. Probeer dat in een tent maar eens voor elkaar te krijgen!

Ondanks de zon en het sterke optreden van James Blake ben ik toch eerder weggegaan voor Interpol dat wel in de tent op stage 2 mocht spelen. Interpol kent zijn fans goed en weet dat zij hun eerste twee albums het best vinden wat ook duidelijk in de setlist naar voren kwam. Toch speelde ze ook drie nummers van het in september uit te komen album El Pinto en ook die overtuigde. Tussen de overige nummers zaten veel crowdpleasers als PDA, NYC en Slowhands; The Heinrich Maneuver, mijn persoonlijke favoriet ontbrak helaas. Ondanks dat ik veel nummers herkende blijf ik wel zo iemand die alles na een tijdje veel op elkaar vind lijken. Saillant detail was ook dat er alleen lampen achter de band aan stonden en er niet een spot de band van voren belichtte. Onmiskenbaar een bewuste keuze van Paul Banks en kompanen, maar wel een die ik betreur.

Tijd voor de eerste headliner van het weekend: Pixies! Het strand stond al vol toen ik daar aankwam. Ik ga niet lopen treuren dat Kim Deal er niet meer bij is. Dat was schijnbaar de bassiste van de band en diegene die tijdens concerten altijd de praatjes tussendoor deed, maar verder ken ik haar niet. Waar ik wel voor vreesde waren alle negatieve recensies die recensenten sinds het begin van de reünietour uit hun pen lieten vloeien. Zouden die ook na afloop van dit concert weer geschreven worden? Ik vermoed van niet. Er werden slechts drie nummers gespeeld van het matig ontvangen en overbodige album Indie Cindy. Van Doolittle daarentegen, bestaande uit 15 nummers, werden er 9 gespeeld. Slim bekeken van Frank Black. Hey, Monkey Gone To Heaven en natuurlijk Debaser kwamen allemaal langs. Mijn persoonlijke hoogtepunt van dit concert was Here Comes Your Man van, hoe kan het ook anders, het album Doolittle. Dus was Pixies headlinerwaardig? Wat mij betreft net niet. Daarvoor miste het voor mij aan urgentie. Was het dan wel een goede show? Dat zeker!

Dat er ook genoeg mensen waren die niet geïnteresseerd waren in Pixies bleek wel toen ik daarna weer terug naar stage 2 ging voor Caribou. Zin om te dansen had ik wel, maar bij Caribou was ik daarvoor niet aan het juiste adres bleek al snel. Ik weet niet waarom maar ik had een DJ-set verwacht. Live bleek Caribou echter met een drummer die ik veel te prominent aanwezig vond. Niet getreurd, op stage 5 om The Haxan Cloak te bezichtigen. Maar wat gek, The Haxan Cloak klint toch heel anders? Waar ik van MØ nog van te voren wist dat ze gecanceld hadden wist ik dat van The Haxan Cloak dus niet. BKS heeft op het laatste moment nog Labyrinth Ear weten te strikken om als vervanging op te draven. Voor een paar nummertjes klonk het best aardig, daarna geloofde ik het wel.

Zo kwam er een eind aan de eerste dag van BKS. Goede optreden waren er van Samaris, Midlake, James Blake, Interpol en Pixies. Ook Circa Waves en Breton mochten er zijn, maar de echte helden waren toch echt Jessy Lanza en natuurlijk Peter Matthew Bauer!

De jongen die moest huilen is mijn beste vriend, die heeft het de laatste maanden nogal zwaar gehad en in dit nummer kwam dat er allemaal even uit. Ik ben de jongen met het petje naast hem. Daar stonden we ineens met tranen in onze ogen en de armen over elkaars schouders. Echt een moment om nooit meer te vergeten.

Wat betreft die kapotte bus hebben we geluk gehad. Wij konden er nog net bij in de eerste bus, maar de rook die uit die paarse bus kwam zag er inderdaad niet echt goed uit. Bijzonder dat de buschauffeur daar toch nog mee is gaan rijden

Ja, ik ben wel een ouwehoer, maar lees alle verslagen trouw.

No problem, leuk om te lezen. Ook met die aandacht voor couleur locale (pendelbus met rokende banden).

Dag 3:

We begonnen onze laatste festivaldag op ons luist: tot laat in de namiddag speelden we een marathonsessie Trivial Time, die ik nog gewonnen heb ook. De grootste wijsneus van ons viertal was dus bekend…

Uiteindelijk om vier uur toch van onze luie konten gekomen voor het optreden van The 1975, waarvan ik het hitje Chocolate wel kon waarderen. Na anderhalf nummer kwamen we echter tot de conclusie dat we naar een ongelooflijk slechte band aan het kijken waren, misschien wel de slechtste van het hele weekend. Het kwam me in ieder geval heel amateuristisch over, heel standaard qua sound en ondermaats qua songmateriaal.

We besloten dus Stage 4 nog eens een kans te geven. Een goede keuze, want ook al was het nog maar half vijf, toch was het daar al één groot feest. De playlist bestond vooral uit energieke protopunknummers, ideaal dus om lekker wild op te dansen.

We hebben daar uiteindelijk gedanst tot het tijd was voor The Horrors op Stage 2. Een gok, want we kenden de band vooral van naam (ikzelf ken welgeteld drie nummers van de band en dat was nog het meeste van ons allemaal) maar het bleek al snel een behoorlijk goede te zijn. Sterk optreden, waar vooral de toetsenist indruk op me maakte. Hij toverde de ene na de andere leuke riff uit zijn instrument. Toch maar eens meer naar luisteren, naar dit bandje…

Volgende optreden was dat van Angus & Julia Stone op het strandpodium, maar zoals Johnny Marr terecht opmerkte: ze spelen geen sta-muziek, maar zitmuziek. We positioneerden ons dus naast het podium, lekker in het zonnetje, zodat we niks zagen maar wel alles hoorden. Alleen Pepino is gaan kijken, en die moest Johnny na afloop steunen in zijn theorie. Het optreden klonk trouwens goed, maar wel wat gewoontjes. Ik heb ze een aantal jaar terug op Gent Jazz ook horen spelen, op een veel kleiner podium voor een veel kleiner publiek, en dat pakte toch beter uit had ik de indruk.

Maar goed, na het optreden van Angus en Julia positioneerden we ons zo dicht mogelijk bij het strandpodium voor de grote finale van BKS. De twee volgende optredens op dat podium waren namelijk Belle & Sebastian, één van mijn favoriete bands en de reden waarom ik vorig jaar opeens geen zin meer had om te gaan toen zij afbelden, en Elbow, de hoofdreden van Pepino’s deelname. Zo dicht mogelijk gaan staan was dus een must.

Voor mij persoonlijk was Belle & Sebastian ook het absolute hoogtepunt van het festival. Ik heb er niet het wildst op gedanst (dat was bij CHVRCHES), of het luidste bij meegeschreeuwd (Pixies), maar het is wel het optreden waar ik al het vaakst aan heb teruggedacht. De setlist was geweldig (inderdaad gespeend van hits en crowdpleasers, maar wel stuk voor stuk fantastische nummers), en Stuart was nog innemender dan ik me had voorgesteld. Normaal gezien heb ik niet graag dat er teveel gepraat wordt tijdens optredens, maar bij de vele intermezzo’s van Stuart schoot ik toch wel altijd in de lach. Eerst twee minuten praten over voetbal en de wereldbeker, om dan af te sluiten met ‘of course now we’re gonna play a song about baseball’. Hilarisch! Volgende keer dat ze in de buut staan, ben ik er sowieso weer bij. Tijdens het concert kregen we trouwens ook te horen dat België was doorgestoten naar de tweede ronde. Dubbel feest!

En dan dus de BKS-afsluiter Elbow. Pepino kroop zowaar nog meer naar voren (de cameramensen moesten hem ontwijken als ze van de ene kant van het podium naar de andere liepen), terwijl ik nog even snel nadacht over mijn relatie met Elbow. Iedereen heeft wel zo’n band: langs de ene kant vind je ze wel goed, langs de andere kant leg je hun muziek zo’n beetje nooit uit jezelf op.
Zo’n band is Elbow dus voor mij. Ik vroeg me af of ze me live wel voor de volle pot zouden raken.

Het antwoord was trouwens: ja, dat deden ze. Guy Garvey kreeg het hele publiek met het grootste gemak in no-time mee. Sowieso wel de meest charismatische frontman van het hele festival, en als de band dan ook nog eens over het perfecte festivaloeuvre beschikt, dan weet je het wel. Ik had constant de neiging om mee te zingen, ook al ken ik door gebrek aan ervaring met hun oeuvre geen hol van de teksten. Zo meeslepend waren ze wel. Ontzettend geslaagde afsluiter dus, al konden ze zoals gezegd Belle & Sebastian niet geheel doen vergeten. That’s how big of a fan I am.

We sloten de avond af met bier en al wat we in onze handen kregen van vriendelijke festivalgangers die al aan het vertrekken waren en nog drank over hadden. Nederlanders gierig? Toch niet als ze naar een festival gaan!

Kortom: het was een geslaagd festival, gezellig en met een goede line-up, zonder teleurstellingen of tegenslagen. Het eten had af en toe wel wat goedkoper gemogen (acht euro voor zo’n kleine hamburger? In België krijg je er voor dat bedrag nog frieten, een colaatje en een sausje naar keuze bij), voor de rest was het dubbel en dik in orde. Ik kom met plezier nog eens terug!

Ik heb nog gekeken of ik jou of andere MuMe'ers zou herkennen van vorig jaar, maar er ging me bij James Blake geen lichtje branden. Die bus waar jij in zat haalde ik net niet. Ik zou de eerstevolgende zijn geweest als ze die bus niet als vol beschouwden. Maar ik was blij dat ik in de rookbus zat. Kan er nog om lachen. Wens die vriend van je maar sterke namens mij.

Mooie en goed geschreven verslagen hier!

Het begin van Elbow was toch één van de mooiste intro's die ik ooit gezien heb! Hoe je de vogels achter de ramen ziet fladderen, met "This Blue World" op de achtergrond... En dan de opkomst van de band...
Voor wie het begin nog eens wil herbeleven: https://www.youtube.com/wat...
(de geluidskwaliteit is helaas niet zo goed)

Dag 2 beloofde ook weer een drukke dag te worden. Ik was in ieder geval vroeg weer van de partij voor Amatorski. Deze Belgische band brengt een mix van elektronica met echt bandwerk. Net als Samaris dat dag 1 mocht openen is dit heerlijke muziek om bij weg te dromen en uitstekend om je festivaldag mee te openen. Amatorski klonk in grote lijnen ook hetzelfde als Samaris, maar was dankzij de toevoeging van een drummer, gitarist, bassist en toestenist wel veel gelaagder en spannender. Gelijk al een hoogtepunt dus, al volgen er nog wel meer op dag 2.

In tegenstelling tot To Kill a King wisten de jochies, want dat zijn het nog, van The Bots wel hoe ze de mainstage moesten openen. Ze waren slechts met zijn tweeën, een gitarist, hij werd die dag 21, en een drie jaar jongere drummer, maar hadden er geen moeite mee het grote podium te vullen. Ze rockten er flink op los met z’n tweeën. Na afloop heb ik nog met een deel van het publiek happy birthday staan zingen voor de gitarist.

Veel tijd om te lantefanteren was er niet. Op stage 2 begon de Duitse pianist Nils Frahm aan een luisterconcert van driekwartier. Ik was zo benieuwd hoe dat zou uitpakken. Daar moest ik bij zijn. Het werd nog mooier dan ik gehoopt had. Drie kwartier lang was de toch goed gevulde tent muisstil met slechts af en toe en welverdiend applaus wanneer hij van klavier verwisselde en daarbij de klanken mooi in elkaar over liet gaan. De ene was een echte piano, de andere een synthesizer met wat knoppen erboven waarmee hij het concert van minimale elektronica verzag. WC-borstels kwamen er ook nog aan te pas. Deze gebruikte Frahm om op zijn snaren te slaan tegen het einde van het optreden. Hoe Frahm zijn concert afsloot, vond ik ook erg mooi om te zien. Hij speelde op piano en wilde weer overgaan op de synth maar er volgde weer een luid en langdurig applaus, dus is hij opgestaan zonder echte slotakkoorden te spelen, heeft het publiek verlegen bedankt en verdween in de coulissen. Magische 45 minuten en absoluut een hoogtepunt.

Ook al heb ik Moss al twee keer gezien, er speelde op een ander podium niets interessants, dus waarom dan geen derde keer? Moss had er duidelijk zin in en speelde strak. Verder komen er woorden als braafjes en binnen de lijntjes bij me op, wat denk ik ook de reden is dat ik verder weinig meer van weet.

Na Moss volgde de eerste clash van het weekend. Lyla Foy overlapte geheel met Mogwai, maar omdat Mogwai een kwartier eerder begon besloot ik daar eerst naartoe te gaan. Mocht ik het niet goed genoeg vinden dan kon ik altijd nog besluiten om Lyla Foy aan te doen. Helaas voor miss Foy, was ik over Mogwai’s eerste half uur al zeer te spreken. Halverwege het concert ging Mogwai steeds zachter spelen, wat resulteerde in voor BKS-begrippen veel praters. Wat er toen gebeurde was een echt kippenvelmoment. In één keer gaf de band vol gas en speelde het weer voluit en vooral keihard. Het is waar Mogwai bekend omstaat, maar daar was lang niet iedereen zich bewust van. Overal om mij heen grepen mensen naar hun oren. Het tweede half uur bleven Mogwai stevig doorspelen en vond ik het zodoende nog beter dan het eerste half uur. Hopelijk zie ik Lyla Foy nog een andere keer.

Op plaat kan een band of artiest soms alleraardigst klinken, dit is nog geen garantie dat het live dan ook meteen goed klinkt. Op de vrijdag heeft Caribou dat bewezen en op zaterdag ging die eer naar het Belgische School Is Cool. Het was een brij van klanken, maar veel kon ik er niet uit opmaken. Ik ben dan ook niet het hele optreden gebleven.

Echt enthousiast werd ik ook niet over Wild Beasts. Gelukkig was dat niet omdat het niet goed klonk. Bij het luisteren van hun albums had ik soms al wat moeite om het uit te zitten, maar na het live gezien te hebben ben ik eruit: het is simpelweg mijn smaak niet. Ook hier ben ik dus niet tot het eind gebleven.

Laat ik me dan maar eens aan Woman’s Hour wagen op stage 3. Eigenlijk weer hetzelfde verhaal. Slecht klonk het op zich, maar overtuigen deed het allerminst. Opnieuw ben ik niet tot het eind gebleven.

Gelukkig is daar als het even tegen zit altijd nog Miles Kane, de vijfde Arctic Monkey. Miles Kane is naast muzikant ook goochelaar van beroep. Hij haalt namelijk tijdens zijn shows de hele trukendoos aan rock clichés tevoorschijn. “Rechterhelft, laat je horen! Linkerhelft, nu jullie!” We kennen het allemaal, maar Miles Kane komt ermee weg. In zijn jasje van luipaard/zebra-print speelde hij met het publiek als hij de hele wereld in zijn eentje aankon. Tussen alle catchy liedjes door bracht Miles nog een intermezzo in de vorm van The Rolling Stones’s Sympathy for the Devil. Ik betwijfel sterk of Mick Jagger dat onlangs beter deed op Pinkpop. Miles Kane is fout, maar stiekem wel erg leuk.

Pixies die een dag eerder al op BKS stond, was niet de enige band die met een reünietour bezig is en daarbij ook Hilvarenbeek aandeed. Slowdive, het lelijke eendje van de eerste generatie shoegaze bands, was ook van de partij. De voorste rijen stonden vol met 40+’ers die een dagkaart hadden gekocht om na al die jaren eindelijk deze cultband te mogen aanschouwen. Deze fans van het eerste uur zullen niet teleurgesteld weer huiswaarts zijn gekeerd. Shoegazen werd het zeker, maar van een ondefinieerbare brij aan geluiden was geen sprake. Alles klonk glashelder, al vond ik persoonlijk de zang iets te zacht staan. Maar goed, bij shoegaze hoort de zang er ook in te liggen en niet eruit te springen. Overigens doet Slowdive zijn naam wel eer aan. Zo nu en dan vond ik het helaas net iets te slow om er lekker in te kunnen diven. Ondanks dat wel een sterk optreden van Slowdive.

De avond viel, dus was het tijd voor Babyshambles met hun rammelrock. Vooraf had ik er een beetje moeite mee dat zij op BKS stonden omdat Pete Doherty al min of meer had aangegeven vooral vanwege geldproblemen weer op de planken te staan. Ik heb dus bewust de kat uit de boom gekeken bij Babyshambles. Waarschijnlijk juist doordat mijn verwachtingen niet al te hoog waren is het me alleszins meegevallen en werd ik zelfs nog even een gelukkig man toen het nummer Nothing Comes to Nothing voorbij kwam.

In tegenstelling tot Babyshambles waren mijn verwachtingen voor Metronomy juist wel hooggespannen. En in tegenstelling tot Babyshambles heeft Metronomy die daardoor niet helemaal waar kunnen maken. Hun laatste plaat Love Letters is er een waar ik graag naar luister. En ook The Bay en The Look van The English Riviera hoor ik graag voorbij komen en dat gebeurde ook. Echter kreeg Metronomy van BKS een uur waardoor het optreden opgevuld moest worden met ouder materiaal. Ook leek Metronomy de aankleding van het podium belangrijker te vinden dan net dat beetje extra te geven om de tent op z’n kop te zetten met hun zoete candypop. Bij een groot deel van de nummers verschool het merendeel van de band zich telkens achter verlichte tafels die van kleur konden veranderen.

Nog zo’n band waar ik uitkeek: The War on Drugs. Vorig jaar konden we al kennis maken met ex-bandlid Kurt Vile. Zijn show viel destijds letterlijk in het water, maar daar was afgelopen zaterdag geen sprake van. Een betere setting dan een strandje met avondzon is niet denkbaar voor een band als The War on Drugs. Het werd meewiegen, meezingen en voorzichtig air guitar spelen op de klanken van Under the Pressure. Heerlijk! Genieten!

Van het ene uiterste ging ik gelijk door naar het andere. Dat andere uiterste heette namelijk Together PANGEA. Wat een overdosis energie brachten deze garagerockers. De rest van de avond kon ik er nog op teren. Vooraan waren het niet alleen de jongens maar ook opvallend veel stoere meisjes die losgingen in de pit. Normaal gesproken ben ik geen fan van crowdsurfers, maar bij Together PANGEA heb ik er meerdere omhoog geholpen. Het feest was aan! Vergeet The Black Lips, Together PANGEA is de garageband van het moment!

Franz Ferdinand had de opdracht de zaterdag te headlinen. Dit konden ze met gemak aan, maar het was niet aan mij besteed. Na een paar nummers meedansen en gek doen geloofde ik het wel weer, dus ben ik naar stage 5 gegaan alwaar Night Beats net begonnen was. Night Beats speelde zeer psychedelische rock. Het publiek moest nog even inkomen op Roger, de festivaldude met regenboogtrui, na. Hij ging al goed los met zijn interpretatie van gitarist zijn in deze band. Zo goed zelfs dat er twee man security kwam kijken of hij geen medische hulp nodig had. Langzaam begon de rest van het publiek ook steeds meer te trippen op de psychedelica. Er ontstond een zeer vriendelijke vorm van een moshpit waarin je kon doen en laten wat je wilde. Geen dansje te gek. Zeer bijzonder optreden dat me nog lang bij zal blijven. Na afloop ben ik weer teruggegaan naar Franz Ferdinand en heb ik met een voldaan gevoel en een lach op mijn gezicht vanaf de zijkant toe staan kijken hoe het hele strand nog losging op This Fire.

Het nachtprogramma voor zolang als het duurt ging in op BKS en ik koos ervoor om die te starten bij Pional. Hoewel Pional een producer is van vrij rustige deephouse kon ik alleen maar hard gaan. Ik had nog te veel energie over van Together PANGEA en Night Beats. Voor mijn gevoel was ik minstens verantwoordelijk voor het opzwepen van een deel van het publiek. In het begin keken ze me wat vreemd aan, maar al snel zat de sfeer er goed in. Toch ben ik tussendoor nog even gaan buurten bij stage 5 voor Larry Gus, maar ook gelijk weer rechtsomkeer gemaakt. Ik had vooraf begrepen dat het goed feest zou zijn bij Larry Gus en dat bleek achteraf ook waar, maar ik werd niet vrolijk van wat ik hoorde. Misschien had ik het langer dan dertig seconden de kans moeten geven. Ach, wat zou het ook. De deephouse van Pional danste tot aan het einde van zijn set lekker weg.

Nog steeds was mijn energie niet op. Dat laatste beetje heb ik eruit geperst bij Star Slinger. Star Slinger schijnt eigen materiaal te hebben, maar het enige wat ik voorbij hoorde komen waren geslaagde remixes van verschillende popnummers.

Tijdens de wandeling terug naar de camping besefte ik me ineens wat een onwerkelijke dag ik had beleefd. Vanaf het middaguur tot 2 uur ’s nachts ben ik op de been geweest. Amatorski, Nils Frahm, The War on Drugs, Together PANGEA en Night Beats hebben allen onwijs goede shows gegeven en toen de avond viel heb ik nog tot het eind doorgefeest op de dj’s.

Het zal jullie wellicht opvallen dat ik alles vanuit ik-perspectief heb geschreven. Ik was wel met een groep naar BKS, maar ik ben veelal mijn eigen gang gegaan. Af en toe zocht ik ze wel even op, maar voor het gemak heb ik daar tijdens het schrijven geen onderschijt in gemaakt.

Bah.

Ben wel benieuwd geworden naar Together Pangea!