Top 10 favoriete acts van deze editie.

1. Arcade Fire
2. Wild Beasts
3. Agnes Obel
4. Thomas Azier
5. Amber Arcades
6. Aurora
7. Floating Points
8. Millionaire
9. Mitski
10. Radiohead

Wat ik gisteren nog zag:

Marlon Williams 8,0
Kadhja Bonet 7,0
Junun feat. Shye Ben Tzur and The Rajasthan Express 8,0
James Blake 7,5
Radiohead 9,0

Verder heb ik ' mee mogen genieten' van Kaleo omdat ik daar vlakbij in de zon lag. Wat een verschrikking was dat!

Een festival top vijf:
1. Thomas Azier
2. Arcade Fire
3. Radiohead
4. Mystery Lights
5. Run The Jewels

Als ik er aan toekom later vandaag nog een iets uitgebreider verslag.

Run The Jewels: 9 (springen, beuken, meeblèren, ben fan)
Radiohead: 8
Ry X: 7
Floating Points: 7
Weval (helft gezien, 7)
Marlon Williams: 6,5
Kim Janssen: 6,5
Froth: 6
James Blake: 4
Laurel Halo (helft gezien, 6)

Verder nog stukjes Cass McCombs, Aurora en Whitney gezien.

Misschien is het vloeken in de kerk, maar ik vind en vond Arcade Fire maar een matige ervaring. Zoals ik iemand achterin hoorde zeggen: "een hoog Abba-gehalte". Liedjes, blij, leuk, maar voor mij persoonlijk niet memorabel.

Die ervaring had ik bij Thundercat

Zo, dat was nog eens een prachtige editie van Best Kept Secret! De eerste keer dat ik alle dagen ben geweest en dat is me erg goed bevallen.

Vrijdag:
Sløtface 7
Real Estate 7
Agnes Obel 8,5
Jo Goes Hunting 7,5
Metronomy 6,5
Jenny Hval 7
Run The Jewels 8

Zaterdag:
(Chris Cohen 7)
Honeyblood 7
Cloud Nothings 8
Mitski 7,5
Wytches 8
(Cigarettes After Sex 7)
Thurston Moore Group 8,5
Arcade Fire 6,5

Zondag:
(Canshaker Pi 7,5)
(Marlon Williams 7,5)
Aurora 7
Kaleo 7
Kadhja Bonet 7,5
Strand Of Oaks 7,5
Kamaal Williams Experience 8,5
Thundercat 8
Radiohead 9

Ja, Abba en Blondie, daar moest ik van tijd tot tijd ook aan denken. Ik ben ook niet onverdeeld enthousiast: tijdens het optreden werden sterke periodes afgewisseld met gezapige en matige stukken. Ik ben over het algemeen een uitgesproken liefhebber van vrouwenstemmen, maar Régine zat van tijd tot tijd op het randje qua zuiverheid.

Mn 5de BKS was weer goed bevallen. Ook als minder druk ervaren vergeleken met vorig jaar, dus dat was wel prettig.

Als je 10 min voor aanvang van Radiohead vooraan had willen staan, is het spelen van 'de vloer is lava' wellicht een goed idee de volgende keer.

Om de grote uittocht voor te zijn, ben ik na de eerste toegift van Radiohead weg gegaan (laatste 2 nummers gemist dus). Stond op ongeveer de 7de rij en nog geen 15 min later zat ik in de auto (wel gerend).

p.s. James zag wel wat bleek he?

Dat kan natuurlijk, als funk/jazz je ding niet is kan ik me voorstellen dat je er weinig mee kan. Ik heb zelf ook een stukje Thundercat gezien en heb hem bovendien in april een volledige optreden gezien en ik denk wel dat er een essentieel verschil is. Thundercat is echt kwaliteit, een bassist van de buitencategorie ondersteund door twee andere fenomenale muzikanten.

Kaleo daarentegen vind ik van een andere orde. Ik hoorde een band die zo enorm ongeïnspireerd klonk. Geen muzikanten maar performers die een trucje opvoerden. 3voor12 omschreef het als volgt, ik geloof niet dat ik het beter zou kunnen.

Net weer terug, was een fijn festival. De 2 uitgesproken topnamen hebben het helemaal waargemaakt. Arcade Fire met een fijne, opzwepende set (Everything Now was met afstand het nummer van het festival). Radiohead juist met een meer ingetogen set met af en toe een knaller. Na het trio Climbing up the Walls, All I Need en Pyramid Song kon je mij al opvegen, maar Exit Music was het absolute hoogtepunt; kippenvel en tranen in de ogen.

Andere hoogtepunten (op gepaste afstand) waren: de perfect bij het weer passende Tropical-set van Nuno dos Santos, 2e helft Wild Beasts, het intrigerende Zeal & Ardor, de fijne set van Weval en natuurlijk het lekkere weer en de goede festivalvibe.

On the downside, we wisten het natuurlijk van tevoren al, de programmering was vrij zwak in de breedte. Als dan ook nog eens interessante acts als Thundercat en Cigarettes After Sex ten onder gaan aan de ondankbare shift voor de absolute headliners, James Blake totaal niet uit de verf kwam op een zonnig hoofdpodium en Boxer Rebellion het voor elkaar krijgt om zelfs een knaller als Diamonds zaaddodend te brengen, dan blijft er niet zo veel over. Een top 10 maken wordt al heel lastig...

Voor mij was het de eerste keer Best Kept Secret. Prachtige locatie, veel keuze om te eten, gezellig... Maar de eerste bedenking die ik maak: was het gros van het volk er puur om bovenstaande redenen (i.p.v. voor de muziek)? Zelfs in het voorste vak bij Radiohead was er amper sfeer. Bij Arcade Fire - een band die ik niet speciaal hoog in het vaandel draag - was ik één van de weinigen in mijn omgeving die Wake Up überhaupt leek te herkennen. Slechts zelden zo'n tamme massa gezien, waarvan het merendeel alleen gitaargezind leek. Of ben ik nu even hard aan het zeiken als de mensen die klagen over het feit dat Radiohead weinig Bends-materiaal gespeeld heeft?

Verder was het voor mij veel te druk. Oké, het is er mooier dan op de weide van Dour, maar ik heb liefst geen al te grote mensenmassa's en dat was hier bijna altijd het geval, zelfs bij concerten om 13u van middelmatige groepjes (bv. The Courtneys). Dat gezegd zijnde had je meestal wel voldoende personal space.

Tijd om te kappen met janken en zagen, want ik heb ook best wat leuke acts gezien:
*Show Me The Body: die energie! Zo meteen even naar de tandarts bellen voor een rake kwak die ik tegen mijn kinnebak kreeg tijdens het moshen.
*Kornél Kovács: precies wat ik ervan verwachtte, namelijk toffe house en disco door elkaar met als hoogtepunt "Man cannot find ultimate satisfaction by pleasure alone". Op dat momentje even wel!
*Thurston Moore Group: die riffs!
*Kaitlyn Aurelia Smith: hemels mooi. Vage visuals om bij weg te dromen, maar wat het vooral zo breekbaar maakte waren de vocalen die door een vocoder de boxen uit werden gejaagd.
*Joy O: als je Acid Machine van Mike Mind draait, ben je een held. Jammer genoeg was ik ook net buiten een frietje aan het steken toen hoogtepunt Take the Plunge (Beat Mix) van A Made Up Sound door de boxen galmde.
*Henry Wu (Yussef Kamaal): goeie attitude en performance, zeer genietbaar optreden met de juiste vibe en energy!
*Radiohead: heerlijke set. Lotus Flower groovede ontzettend hard en afsluiten met het fantastische There There is mindblowing. Het had gerust nog een uur langer mogen duren.

En dan nog acts die oké waren:
*Mannequin Pussy: attitude was zeker oké, al zijn er kennelijk betere bands in het genre.
itchy, enlighten us!
*Jenny Hval: als dat publiek z'n bek nou eens had gehouden.
*Joey Purp: in tegenstelling tot Section Boyz wel veel enthousiasme en passie ondanks de weinige koppen in de tent. Knap hoor!
*Froth: Passing Thing stak er ook live met kop en schouders bovenuit.
*Cloud Nothings: te veel hetzelfde wel... No Future/No Past had een prachtig rustpunt kunnen zijn middenin de set.
*Mitski: prakkend buiten de tent gehoord, klonk zeker goed.
*Arcade Fire: No Cars Go blijft hemels, Reflektor en de daaropvolgende nummers boeiden me niet erg. Pas bij Power Out schoot ik terug wakker.
*Kikagaku Moyo: naarmate de show vorderde wel steeds minder verrassend.
*Canshaker Pi: er stond iets van Pavement in het boekje dat ze hadden uitgedeeld. Beetje overdreven, maar er zit zeker potentieel in.
*Zeal & Ardor: op plaat best kut, live best krachtig.
*Arab Strap klonk erg goed van ver buiten de tent. Achteraf een beetje spijt dat ik niet op z'n minst in of net naast de tent ben gaan zitten.
*James Blake: ook hier was het publiek érg tam. Blake hoort natuurlijk in een tent. Hij kwam bv. op Pitch in 2015 veel beter tot z'n recht.

Daar was ik ook bij, dat was inderdaad bijzonder fijn dansen!

Sowieso een treffend verslagje. Naast de minpunten die jij al benoemd heb ik me behoorlijk gestoord aan de tenenkrommende communicatie, het niet nakomen van eerder gedane uitspraken etc. Gisteravond meer dan een uur bezig geweest om bij een auto te komen die twintig meter van het festivalterrein vandaan stond.... Ik zal jullie het verhaal verder besparen.

Leuk verslagje Ploppesteksel.

Voor mij dezelfde ervaring (ook eerste keer BKS). Ik denk dat dit toch vooral met de vrij hoge gemiddelde leeftijd te maken heeft ivm andere festivals - vond ik toch ook ff choquerend (of eerder confronterend) de eerste dag op de wei

Met daarnaast het feit dat de affiche in de breedte eerder matig was (dus enkel mensen die enkel voor de headliners kwamen). Meestal zijn het net de die hard fans die het meeste sfeer brengen en die waren er amper bij het gros van de bands me dunkt.
Hier en daar ook beetje ongelukkige programmatie (timing/ verkeerd podium), maar dat is nu eenmaal onvermijdbaar.

Desalniettemin (een woord dat ik vaker ga gebruiken ) wel prima geamuseerd en een paar leuke ontdekkingen gedaan (bv. The Mystery Lights). Het was bovendien heerlijk zwemmen gisteren!

Dat (tamme massa bij de hoofdpodia) is eigenlijk in mijn ervaring meer regel dan uitzondering bij het gros van de concerten op hoofdpodia. Geldt in ieder geval niet alleen voor BKS. Kan mij enkel LCD Soundsystem voor de geest halen op twee festivals (al was een keer geen mainstage) waarbij ik werkelijk iedereen een goede tijd zag beleven. Dansen, zingen, hossen etc. Op de kleinere podia komt vooral de liefhebber af natuurlijk, en ik neem aan dat die er bij de mainstages ook dikwijls zijn, dus in absolute getalen zal het uiteindelijke 'liefhebbergehalte' wel hetzelfde aantal mensen zijn. Desalniettemin valt het vaak op.

Ik heb het niet alleen over hoofdpodia hoor. De enige keren dat ik mensen uit hun dak zag gaan was bij Show Me The Body, Cloud Nothings en 's nachts tijdens de DJ-sets (vermoedelijk niet eens specifiek voor de muziek) en de opruiende beats van Section Boyz en Joey Purp. Tuurlijk kan je je niet bij alles uitleven: bij Kaitlyn stond ik ook stijf naar dat scherm te gapen, maar sommige mensen gaven echt geen fuck. Bij Radiohead kan je ook geen twee uur springen, maar het leek wel alsof iedereen op Creep en Karma Police aan het wachten was. In het fucking eerste vak.

Staat daar een nozem bijna helemaal vooraan bij Cloud Nothings, zegt ie: "Hey, wie zijn dit eigenlijk?" - Ga dan alsjeblieft achteraan staan of toon respect door te bewegen of op z'n minst te applaudisseren. Zelfs toen één van de bandleden van Henry Wu even stilte vroeg op nadrukkelijke wijze voor de slachtoffers in Londen, bleven er veel mensen achterin praten onder het mom van "gezellig samenzijn".

Vond de geluidskwaliteit stage one uitzonderlijk goed. Met name bij Radiohead; nog nooit op een festival meegemaakt zo goed.

Een wat uitgebreidere nabespreking.

Context:
Het was mijn eerste BKS, en van tevoren was de allure voor mij vooral de komst van twee muzikanten die tot mijn absolute favorieten behoren, maar die ik beide nog nooit live heb mogen zien: Radiohead en Thurston Moore.
Ik ging met één andere vriend die niet een heel fanatieke muziekliefhebber is, mogelijk heb ik hier en daar dingen gekozen mede op basis van wat hij leuk zou kunnen vinden. Toch denk ik dat ik bijna alles heb gezien wat me interessant leek.

Het festival (algemeen):
Warm en stoffig, maar een mooie omgeving en sfeervol aangekleed. Over het algemeen een fijn, tolerant beleid en vriendelijke mensen. Erg hip, soms een beetje erover (ook weer niet álles hoeft van pallethout, of vanuit een foodtruck). Zelden irritant druk, al waren de tenten vooral op zondag wel wat al te snel vol. Opvallend tam publiek, zoals hier al is gezegd. Prima eten, vooral voor een vegetariër lekker veel opties, maar wel echte festivalprijzen (acht euro voor een fucking pannenkoek?).
Enfin, de muziek:

Vrijdag:
Om allerlei logistieke redenen zijn ik en mijn vriend pas rond negen uur 's avonds klaar met de tent opzetten, en op het festivalterrein aanwezig. Geheel door onze eigen schuld, overigens, ondanks het gemor op de festivalorganisatie loopt het lekker door vanuit station Tilburg, en wordt zelfs een kaartje dat nog op de verkeerde naam staat zonder problemen in een polsbandje gewisseld.

Die avond staat eigenlijk alleen nog Jenny Hval op mijn lijstje 'mogelijk interessante dingen'. Haar show kent een ontzettend trage start, waar de muziek bijna niet hoorbaar is boven het geklets achterin de tent (iets wat me ook tijdens andere concerten in Three zou opvallen overigens). Als er een beetje een beat onder komt, wordt het iets krachtiger. Toch ga ik al snel vinden dat, al het poëtisch gemompel en rare rekwisieten op het podium ten spijt, ik eigenlijk niets hoor dat mijn interesse rechtvaardigt. Na vier of vijf nummers haken we dan ook af (5,5)

Run The Jewels vind ik wel tof, maar ik heb eigenlijk een hekel aan hoofdpodia, en mijn vriend is ook niet echt een hiphopliefhebber. Ik besluit daarom naar Show Me The Body te gaan, die ik eigenlijk alleen kende omdat ze in dit topic werden genoemd. Maar wat een show! Qua dynamiek doet het soms bijna aan math rock denken, maar Show me the body is zwaarder, lomper, venijniger, naarder en strakker in de groove. Helemaal uit mijn dak gegaan daar in de Five, als de zanger zich aan zijn belofte had gehouden om nog terug te komen met shirts, had ik er een gekocht (9).

We moeten daarna even afkoelen, verkennen het festivalterrein, en zien niets meer dat is blijven hangen.

Ik ben inmiddels ook weer thuis en schoon na 3 dagen stofhappen. Eerste keer BKS na oa 4x Rock Werchter, 1x Pinkpop en 1x Pukkelpop. Wat me vooral erg prettig is bijgebleven is de omvang. Ik besef dat ik mijzelf veel beter voel in een massa van 20.000 mensen dan de van Rock Werchter gewende 60.000/65.000. Rijen bij wc's, bar en voedseltenten blijven daardoor goed doenbaar, en tenten kun je kort voor aanvang nog prima doorkomen.

Muzikaal vreesde ik het meest voor de vrijdag, dat zou het feest der minder bekende namen moeten worden. En dat werd het! Nadat Amber Arcades nog wat tam was en ook Slo(met streepje erdoor)tface niet echt kon overtuigen (maar hey ze beginnen pas) was Agnes Obel de eerste act waarbij ik het gevoel had dat ik bij een aangenaam optreden was. Wellicht wat rustig, maar ze kwam, mede door 2 cello's, nog verbazingwekkend goed uit de verf op t grote veld. Het eerste hoogtepunt kwam al snel met Millionaire (gewoon lekker strak en stevig). Ik werd echter pas echt weggeblazen bij King Gizzard and the Lizard Wizard. Kende ze wel, had ze ooit gehoord en weet dat ze een goede livereputatie hebben maar damn wat was dat een uur lang heerlijke kraut/psychrock. Twee drumstels, erg gewaagd maar pakte goed uit. Ondertussen was Metronomy op t hoofdpodium overigens ook de moeite.

De zaterdag en zondag gingen beiden wat op en neer qua hoogtepunten. Hoewel Cloud Nothings oké was en lekker voor dat tijdstip van de dag, viel het toch wat tegen. Geluidsmix die niet helemaal goed was en teveel van hetzelfde vrees ik. Circa Waves waren daarentegen fijn dansbaar. Her was één groot feestje en Arcade Fire het absolute hoogtepunt van dit festival. Wat een feestje. En wat scheelt het toch als de muzikanten zichtbaar plezier hebben in wat ze doen. Régine Chassagne zong weliswaar tegen het valse aan en soms erover, maar wat is haar enthousiasme aanstekelijk. En zelfs een voor zijn doen vrolijke Win Butler deed je beseffen dat hier een topband staat die de connectie met wat ze doen, muziek maken en die in fijne uitvoeringen live brengen, niet is verloren. Onaangekondigde afsluiter Intervention was absoluut ook een hoogtepuntje (oh en dat in stellages klimmen was verboden toch )

Dan de zondag. Ik moet zeggen dat de warmte me wat verlamde en niet zo actief als de dag ervoor de tenten heb bezocht. Marlon Williams was een aanstekelijke verrassing (zeker vanuit het water), Canshaker Pi was fijn, evenals het bandje van Greenwood waarvan ik de naam niet heb onthouden vanwege te lang. James Blake op t hoofdpodium was een miskleun, ook omdat Blake zelf heel erg naar binnen gekeerd was en nauwelijks contact maakte met het publiek. Radiohead heeft mixed feelings opgeroepen. Het was fijn, het was goed, het was heerlijk maar het was niet een band in de topvorm zoals Arcade Fire. Het was een supergoede band die een volgend festival aandeed. Nogmaals: gewoon een 8 gescoord, maar ik heb Radiohead ook weleens op 9+ gezien. Absoluut hoogtepunt was wel het hemeltergend mooie Exit Music for a Film met een muisstil veld. Wat intens. Dat ze Karma Police niet speelden? Jammer, maar het wat verdwaasde gevoel na afloop kwam vooral doordat je na de tweede toegift niet het idee had dat ze al klaar waren. Gingen vrij snel het podium af, visuals gingen nog door en er stonden nog 25 minuten op de klok Raar einde, maar dat lijkt vooral een communicatiefout van de organisatie die een Radiohead beloofden tot half een waar ze volgens mij gewoon een reguliere show speelden..

Resumé, top 5:
1. Arcade Fire
2. King Gizzard and the Lizard Wizard
3. Radiohead
4. Millionaire
5. Her

Zaterdag:

Ondanks dat het vrijdag toch nog flink laat is geworden, staan we om 13:00 uur weer in de Five voor The Courtneys. Als ik van tevoren een verwachting had moeten uitspreken, had ik gezegd dat ik reken op lekker vuig spel, sympathieke liedjes, en dat de slackerhouding van de band en de wat vlakke stem van de zangeres me zowel zouden charmeren als lichtelijk irriteren. Zelden een band gezien die de verwachtingen zo precies waarmaakte (7).

We blijven in de Five hangen, waar ik in gesprek raak, en onder het mom van 'hair of the dog' nog een pilsje bestel, en daardoor de MuMe-meeting mis (nogmaals sorry, hopelijk ooit nog een herkansing). Hierdoor krijgen we een stuk van Froth mee, die een aardig gitaargeluid neerzetten, maar qua uitstraling en concertbeleving kun je net zo goed een aquarium met één dode guppy op het podium zetten (6)

Iets van een middagdip volgt, waarbij mijn vriend even in de tent gaat liggen, en ik wat zoekende ben. Ik zie de start van Honeyblood, wat best sterk klinkt maar niet goed past bij mijn stemming. Willekeurig loop ik naar het hoofdpodium, waar het mij volledig onbekende Circa Waves probeert het lastige middagveld wakker te krijgen. Bij mij lukt het, vooral omdat die jongens in alles uitstralen dat ze geloven in wat ze doen, en het helemaal te gek vinden. Zoals iedere concertganger weet, heb je dan al de helft gewonnen. Dat een eigen geluid ver te zoeken is, en ik nog geen liedjes heb gehoord die me écht omver bliezen, vergeef ik ze dan graag (grotendeels). Sympathiek bandje! (7,5)

Ik besluit vervolgens Thomas Dybdahl een kans te geven. Deze man beschikt over een flink charisma, en mede met dank aan een solide countryrockband achter zich weet hij bijna het geklets in Three te overstemmen (bijna!). Mooie muziek, goede frontman. Het is mij wel wat te tammetjes, en muzikaal hoor ik nou ook niet echt iets waarvan ik denk, 'dat moet ik thuis opzoeken!' (7)

Ik loop even langs Four, wat volgens 3voor13 'the place to be' is op dit uur, met ene Yung Nnelg. Na een paar minuten kijken naar een geautotunede donkere meneer met cheesy beats en een blik flauwe raps, loop ik weer verder (geen mening)

Daarna hamburgers, en The Boxer Rebellion op de achtergrond. Nooit een interessant bandje gevonden, en me ook hier vooral geconcentreerd op mijn prima vegaburger gemaakt van bonen, met de koddige naam 'Kidney Houston' (8 voor de hamburger, geen mening over Boxer Rebellion).

Terug naar Five (duidelijk mijn podium dit festival) voor The Wytches. Prima bandje, goede songs, fijne luide riffs. Zo simpel kan het soms ook zijn (7,5).

Vooraan gaan staan voor Thurston, die trouwens gewoon zijn eigen soundcheck doet. Aan het begin van het optreden denk ik, staan de drums niet wat te hard afgesteld? Maar dat drumgeluid blijkt niet alleen erg vet (Shelley in een verdiende hoofdrol), maar blijkt ook wel nuttig om de werkelijk verzengende geluidsmuren van de band enigszins in te kaderen. De zang van Moore is (nog meer dan op de plaat) bijzaak, het draait om almachtige, verzengende riffs, steeds geniaal opgebouwd, prachtig gespeeld met net zoveel muzikaliteit als achteloosheid. Elke wisseling in tempo of akkoord drukt een hele belevingswereld uit, die als een wervelwind op me afkomt.
Dat iemand geen enkel nummer kan spelen van de band waar hij bekend mee werd (nochthans een van de belangrijkste rockbands ooit) en dat het niet eens in je opkomt om dat jammer te vinden. Dat je vriend, die weleens heeft gehoord van Sonic Youth maar meer ook niet, zegt: 'Je voelt gewoon dat er een legende op het podium staat.' Dat je, aan het eind, verdwaasd naar de urinoirs loopt, gaat staan plassen naast iemand die net zo'n blik in zijn ogen heeft als jij denkt te hebben, en die dan zegt: 'Beter dan dit gaat het niet meer worden, he, het festival?' Nee, beter werd het niet meer. (9,5)

Nog best wat Arcade Fire kunnen meepikken daarna, al is het deel van de show dat ik zag relatief te kort om een cijfer te geven. Klonk wel weer goed, in ieder geval.

Floating Points zet in Two een betoverende en redelijk dansbare show neer, al waren er wel momenten dat ik de lichtshow interessanter vond dan het muzikaal gebodene. Het cijfer is voor het totaalplaatje (8)

Pogingen om nog de DJ-set van Willie Wartaal te bereiken, dan wel Vatican Shadow, lopen vast in het bos, waar er bij de tostitent gedanst werd op 'My Pony' van Ginuwine. Na een half uur van zulks realiseerden we ons dat we wel weer voldoende hadden gedronken.

Ook drie dagen naar Best Kept Secret geweest. Ik ben er de eerste editie geweest en dit was weer een fijn weerzien. Ten opzichte van toen is er eigenlijk niet eens zoveel veranderd. Er is een enorm tof podium bijgekomen (Five), waar nog meer fijne kleine namen staan en het terrein lijkt iets te zijn uitgebreid, maar verder weinig veranderingen.

Ik was er heen met een vriend en een vriendin van me en we hebben het alle dagen lekker rustig aan gedaan, al heb ik al bij al toch flink wat acts gezien. Vrijdag was een leuk maar niet heel bijzonder dagje. Run the Jewels kon ik nu in een hele andere setting zien als twee jaar geleden, toen ze op Woo Hah stonden. Ze hebben hun liveshow naar een nieuw level getild, nog meer macho, nog Amerikaanser, maar wel nog steeds energiek en overtuigend.
Verder die dag Agnes Obel gezien, die vergeleken met haar eerste optreden vijf jaar geleden flink is verbeterd qua live performance. Twee cello's erbij maakte een heel verschil en had het gevoel dat het concert ook bij anderen goed aankwam. (geen idee, want ik heb stoned met m'n ogen dicht staan kijken)

Daarnaast was King Gizzard & the Lizard Wizard erg tof. De andere dingen die ik heb gezien waren Mannequin Pussy (stem van de zangeres was wel erg schel, maar op zich aardig bandje), Hundred Waters (beetje vals) en Joey Purp (was ook superleuk, maar wel kort helaas)

Zaterdag was een stuk betere dag en daar heb ik ook de beste festivaloptredens gezien. Cloud Nothings was geniaal, met als heerlijke afsluiter Wasted Days en eigenlijk het hele festivaloptreden in de pit gestaan, wat de ervaring wel beter maakte. Lekker spul live en op plaat dus. Enige minpuntje is dat No Future/No Past niet in de setlist zat.

Verder was het ultieme dilemma Thurston Moore/Arcade Fire. Uiteindelijk gewoon gekozen om Thurston Moore te gaan bekijken en bij het eerste nummer Cease Fire, wist ik eigenlijk al: hier kan ik niet weg. Dus dat al heel snel geaccepteerd en misschien wel het beste festival optreden gezien. Die man is gewoonweg geniaal.

Daarna wel als een malle naar Arcade Fire gelopen en ten tijde van Here Comes the Night Time had ik wel een goed plekje bemachtigd. Vanaf dan heel erg genoten met veel favorieten die voorbij kwamen. Mooie stukje Neon Bible die slim in de set was geplaats en daarna een aaneenschakeling van favoriete platen met The Suburbs, Ready to Start, Tunnels en een geniale uitvoering van Sprawl II. Vervolgens was het einde van het concert natuurlijk ook heel sterk met mijn persoonlijk Arcade Fire favoriet Power Out!

Andere dingen op de zaterdag waar ik ben geweest zijn Floating Points (een half uurtje, wel steengoed), Whitney (erg mooi en sfeervol), Joy Orbison (lekker gedanst een uurtje), Vatican Shadow (hard en lekker zo om twee uur 's nachts) en Her (ook erg mooi, live krachtiger dan op plaat en Five Minutes is een errug goed nummer). Als laatste ook nog The Wytches gezien, ook niet slecht, maar niet heel memorabel.

Zondag was de dag van Radiohead, voornamelijk voor één vriend van mij, die groot fan was. Daarnaast was ik de dag ervoor tot 5 uur doorgegaan en vervolgens om 8 uur de tent uitgebrand. Erg fit was ik dus niet en daardoor eigenlijk het eerste allemaal overgeslagen. Het eerste was ik zag was Arab Strap wat zich ontpopte tot de verrassing van het festival voor mij. Ze begonnen al meteen zeer strak en fel, terwijl ik eigenlijk een rustig optreden verwacht had. In het middenstuk werd het uiteindelijk ook rustig (bijna te) maar ze knalden aan het eind weer met een paar geweldige nummers. Charismatische zanger ook, jammer dat z'n Schotse accent onverstaanbaar is.

Verder eigenlijk nog James Blake gezien, was weer erg goed. Maar had hem liever in Two gezien op zaterdagavond ofzo. Maar alsnog een heel goed optreden, behalve dat het op Primavera twee jaar geleden toch net een stuk beter was.
Daarna Radiohead dus, al twee keer eerder live gezien en dit keer was het weer heel goed. Deze band stelt nooit teleur. Persoonlijk geluksmomentje was Exit Music (mijn favoriete Radiohead-nummer) die de vorige twee keer neit werd gespeeld toen ik ze zag. Nu dus wel en het bezorgde me meters kippevel en een brok in m'n keel. Verder coole setlist en een optreden waar je echt niks over kan zeggen, zo goed.

1/2 Radiohead & Thurston Moore
3 Arcade Fire
4 Cloud Nothings
5 Arab Strap
6 Run the Jewels
7 Agnes Obel
8 James Blake
9 King Gizzard
10 Her

Dat laatste vond ik inderdaad ook nogal respectloos, maar juist tijdens dat optreden gingen mensen wel enorm uit hun dak. Dat gold ook voor Thundercat, Jo Goes Hunting en Soulwax (het eerste begin tenminste, daarna ging ik naar Thundercat).

Voor mij was het in ieder geval ietsje te tam/braaf qua sfeer en beleving. Voor een meerdaags festival blijven Dour en Pukkelpop voor mij de norm, de diversiteit in muziekgenres is er het grootst en aan crazy people doorgaans geen gebrek
BKS doe ik in het vervolg waarschijnlijk gewoon één dagje.

Tent 5 was stiekem idd de leukste en verder blij dat iedereen evenzeer heeft genoten van Thurston Moore (het blijft natuurlijk een site met muziekliefhebbers ).

Mooie recensies allemaal jongens! Ik zal mijn beleving ook nog wel neerkrabbelen morgen. Wat me wel opvalt, is dat er niemand het hier nog heeft gehad over Kim Janssen. Iemand geweest? Ik vond het een werkelijk prachtig optreden, heel ontroerend...

Goed om al die positieve reacties over Thurston Moore te lezen! Ik vond hem vorig jaar op Incubate ook fenomenaal.

Ook ga ik Show me the Body maar eens checken, de omschrijvingen hier spreken me wel aan.

Hij was hier meer in z'n element dan op incubate.

Ik vind het prachtig om ieders ervaringen te lezen. Het was mijn 5e (werd er speciaal voor gecredit is het boekje; awesome) en het was weer een fantastische editie.

Ik heb weer volop genoten van de entourage, de gemoedelijke festivalsfeer en de schitterende line-up.

Ik herken de kritieken over de tamme massa, maar vergeet niet dat we in een tijd leven, waarbij het voor sommige mensen belangrijker is om 'er bij te zijn geweest' en dat en masse te delen, in plaats van intens opgaan in de muziek en mee te swingen tijdens dansbare nummers. Laat ik het neutraal houden: iedereen heeft zo zijn eigen festivalbeleving. Ik was al lang blij dat ik tijdens de headlinders niet tegen een leger van smartphoneschermpjes aan zat te kijken (m.u.v. Non Bible ).

De accommodatie voor volgend jaar is alweer geboekt. Dit blijft mijn festival.

Oh ja: heeft werkelijk niemand Soulwax gezien? Ik hoorde vanaf het toilet een deel van hun set, maar wilde toch echt vooraan staan bij Radiohead en heb ze maar geskipt (met pijn in het hart).

Nee, maar wel zin in aankomend weekend op DTRH

Zondag:

We beginnen bij Five, bij Iguana Death Cult, naar eigen zeggen uit Rotterdam. Vier niet bijzonder goed geklede, zwetende mannen maken een soort rock met veel met de haren wapperen en hey! roepen. Uit zijn krachten gegroeid kroegbandje, dacht ik aan het begin, maar ik moet gewoon toegeven dat de band in veertig minuten de tent (inclusief ondergetekende) redelijk platspeelt. Dit met een flinke dosis energie, en gewoon een aantal erg sterke songs. (7,5)

Als ik later met vers bier terugkom, blijkt Canshaker Pi de Five al helemaal te kunnen laten vollopen. Het is te warm om naast de tent te staan, dus trek ik me terug onder de bomen even verderop. Kan me verder van de band niet zoveel herinneren als dat het 'wel oké klonk'.

We lopen nog wat rond en blijven nog even bij de karaokestand stilstaan, waar een wat schuchtere, corpulente jongen het podium opklimt en vervolgens compleet transformeert tot rockster met een onwijs toffe versie van 'Dakota' (The Stereophonics). Het eindigt ermee dat al zijn vrienden het podium oprennen om hem op hun schouders te hijsen, terwijl hij de laatste regels blijft krijsen: 'Take a look at me now! So Take a look at me noooow!' Ontroerend Voice of Holland-momentje. Dag-hoogtepunt, zelfs (8,5).

Dan weer wat eten bij het hoofdpodium, dit omdat de eetstands daar, in vergelijking met de rest van het festival, verdomd efficiënt werken. Op de achtergrond speelt Kaleo, dat in tegenstelling tot wat het programmaboekje belooft, geenszins blueszangers uit de Mississippi-delta in herinnering brengt. Wederom is mijn vega-ding interessanter.

De tent is al flink volgelopen voor Arab Strap Gelukkig is er nu wat meer schaduw aan de buitenkant van de tent, want het optreden is erg de moeite waard. De platen van de Schotse band heb ik altijd maar saai gemurmel gevonden, maar op het podium wordt dit ondersteund door een vol, gruizig bandgeluid dat perfect de weltschmerz voelbaar maakt waar de teksten over handelen. Komt op een katerige zondag lekker hard binnen.

We kijken nog even Strand of Oaks, dat een beetje verzuipt op het grote, bloedhete strand waar het Wachten Op Radiohead stiekem al een beetje is begonnen. Ook weer een artiest die in een tent wellicht beter tot zijn recht was gekomen (6,5)

Net zo goed maak ik me schuldig aan het op tijd een plekje voor de headliner willen bemachtigen, dus ik zie het hele concert van James Blake van een redelijke afstand. Het kwartje is bij mij nooit gevallen (ik was bij Snoeperd tijdens het concert in Barcelona waar hij hierboven lyrisch over is, maar ben toen na drie nummers bier gaan halen). Hoewel ik het geniale aan zijn muziek nog niet echt snap, is het wel een beetje suf dat de helft van zijn publiek uit mensen bestaat die op Radiohead staan te wachten. Ik zal zijn show verder ook niet beoordelen, eerlijk gezegd was ik de helft van de tijd op mijn telefoon aan het spelen.

Dan: Radiohead. Ik ben al sinds 'The Bends' fan, maar om verschillende redenen (o.a. dat ik gewoon niet zo'n concertbezoeker ben) had ik ze nooit eerder live gezien.
Ik had ook wel een beetje moeite met het managen van mijn eigen verwachtingen. Het beeld van 'mijn ideale Radiohead-concert' ging me een beetje dwarszitten, het hielp ook niet dat van de eerste zes nummers er vijf waren die ik beschouw als relatief zwak. Toen ik dat van me af zette, kon ik beter genieten van wat er op het podium gebeurde.

En ja, ze speelden genoeg favorieten wel (Street Spirit, Idioteque, There There) en sommige liedjes ben ik door dit concert juist meer gaan waarderen (Bloom en misschien wel mijn favoriet van het concert: Nude).

En toch, en toch... ik bleef een beetje moeite hebben om er echt in te komen. Radiohead anno 2017 presenteert een soort opvolging van complexe set pieces in geluid en licht, die allemaal overborrelen van brille en muzikaliteit, maar tegelijkertijd zo áf zijn, zo geperfectioneerd, dat er eigenlijk geen ruimte is voor spontaniteit, of het opbouwen van een band met het publiek. Daardoor ontstond er een afstand die ik zelfs tijdens hun mooiste liedjes niet echt kon overbruggen. (7,5)

Top Tientje:

1) Thurston Moore
2) Show Me The Body
3) Die gast die 'Dakota' deed over de karaoke
4) Arab Strap
5) Floating Points
6) Radiohead
7) Iguana Death Cult
8 ) Stukje van wat ik zag van Arcade Fire
9) Circa Waves
10) The Wytches

Eervolle vermelding: Tostibedrijf 'Heet Brood' en de bijbehorende Boomhut-DJ wiens naam ik helaas ben vergeten.

Haha ik stond ook bij die gast die Dakota deed, genieten! Hij deed er daarna nog een paar, met evenveel enthousiasme.