Na een tijd voornamelijk lurken hier kon ik het toch niet laten om kort mijn ervaringen van deze editie te delen. Mijn zevende jaar op het festival alweer, en ondanks het feit dat twee van de drie headliners niet écht mijn smaak waren heb ik alsnog genoeg mooie dingen gezien. Komt ‘ie:

1. Aphex Twin. Wat een grootmeester, anderhalf uur lang geboeid geweest door zijn soms knisperende, soms beukende maar altijd heerlijk schurende IDM.

2. Caroline Polachek. I believe in Dutch miracles. Wat een stem, wat een fijne popshow die soms tegen het kitscherige aan zat maar áltijd interessant en dansbaar bleef.

3. Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Had niet anders verwacht. Derde keer dat ik ze mocht bewonderen, dit keer voor het eerst sinds de plaat uit is. Beide in topvorm in de zweterige Two.

4. Japanese Breakfast. Energieke show, band met alleen maar goeie muzikanten. Kende eerlijk gezegd vrij weinig van de muziek maar was al verkocht vanaf haar enthousiaste gongslagen tijdens Paprika.

5. Julia Jacklin. Waar ik haar shows voorheen nooit écht spannend vond, werd ik dit jaar in het voorbijgaan toch gegrepen door haar prachtige stem. Hele show met plezier afgekeken en genoten van de rust die ze met zich meebracht.

Voor de scherpe lezer: de zaterdag ontbreekt inderdaad volledig. Niet omdat ik geen zin had in Young Fathers, Alex G, Tinariwen of Black Country, New Road - die FOMO ervaar ik wel degelijk. Wel omdat ik die avond mijn eigen BKS debuut mocht maken en daardoor de hele dag met de band aan het sjouwen en op avontuur in de backstage was. Mooi om te merken dat het festival ‘aan de achterkant’ net zo vriendelijk en relaxed is. Fijne show gehad en een extra bijzondere editie voor me. Zin in volgend jaar!

Laat ik dan ook maar mijn ervaringen weer delen. Dit jaar was mijn 3e volledige BKS na vorig jaar en 2018. Op voorhand voor mijn gevoel wel de minste line-up van de drie, vooral omdat er aan de bovenkant weinig acts waren waar ik echt naar uitkeek. Gelukkig stond er wel genoeg moois op de undercard om een mooie route uit te stippelen.

Vrijdag:
Rond een uurtje of 12 aangekomen bij de ingang, en tot mijn verbazing stond er al een langzaam lopende rij vanaf de brug over de provinciale weg. Dat had ik echt niet verwacht en gaf me de indruk dat de kaartverkoop toch wel goed is gegaan. Festivaldirecteur Maurtis Westerik gaf in het slotinterview ook al aan dat 91% van de weekendtickets was verkocht, toch een mooi aantal wat ik niet had verwacht. Eenmaal door de rij met wat moeite een plekje weten te vinden voor twee tenten. Nadat de tent stond, was het gelijk al tijd om naar het terrein toe te gaan. Na een rondje gelopen te hebben zag ik dat er qua indeling en aankleding niet veel veranderd was ten opzichte van vorig jaar, alleen The Secret was een grotere tent en dat was ook een welkome verandering.

De vrijdag afgetrapt met Personal Trainer. Ik had ze dit jaar al vrijdag in een concertzaal gezien en die vorm hebben ze meegenomen naar het festivalseizoen. De energie zat er gelijk al goed in en zo was het een ideale festivalopener. Daarna blijven hangen rond de Two voor Charlotte Adigery & Boris Pupul die ik wel van naam kende maar vrijwel nog niks qua muziek. Ze gaven een prima funky show, maar toch is het net niet helemaal mijn ding. Een kort stukje vanThe Voidz vanaf de heuvel gade geslagen, maar wat een aanfluiting was dat zeg. Julian Casablancas gedroeg zich als een grote kleuter met zijn opmerkingen over dat bijvoorbeeld Maroon 5 verderop ging beginnen. Muzikaal ook een enorme ratjetoe waar geen touw aan vast te knopen is. Unknown Mortal Orchestra gaf de dag weer een slinger in de goede richting. Helaas niet de hele set kunnen zien, maar wat ik heb kunnen zien klonk erg chill. Zijn vader die als saxofonist was toegevoegd aan de band was echt een dikke plus. Hopelijk komt er dit jaar nog een clubshow. In tegenstelling tot misschien vele anderen keek ik wel enorm uit naar The 1975. Ten tijde van hun eerste albums vond ik het nog niks, maar op hun afgelopen albums staan genoeg nummers die ik erg goed kan pruimen. Ze gaven een hele dikke prima set af, er zat alleen af en toe nog een nummer tussen waar het voor mij een beetje inkakte. Nog een klein stukje meegepakt van The Chemical Brothers, maar voor mij en de vriend waar ik mee was het niet ons ding dus doorgegaan naar Cumgirl8 in de Casbah. Die gaven zoals waarschijnlijk veel bands in de Casbah een lekker opzwepende show, maar ik vraag me af of de band ooit echt boven het maaiveld gaat uitsteken. Als afsluiter van de vrijdag de Yellow show van De Staat gezien. De laatste keer dat ik De Staat live had gezien is al weer een hele tijd geleden, toch voelde het gelijk vertrouwd. Deze Yellow show stond in het teken van de dansbare kant van de band. Wel een goede timing zo laat op de avond. Was gewoon een erg goede show waar ik wel goed op ging.

Zaterdag:
Een van de acts waar ik het meest naar uitkeek dit weekend stond al vroeg op de zaterdag in de Two; Kevin Morby. Ik ben een groot fan van de man en ik hoopte stiekem dat hij hier veel zieltjes zou winnen, wetende dat zijn live shows de laatste jaren steeds sterker zijn geworden door de uitbreiding van zijn band. Hij moest het helaas doen met maar 45 minuten, maar potverdomme wat een bloedmooie show weer. Zelfs zonder zijn grote publieksfavorieten heeft hij denk ik veel zieltjes gewonnen. Vervolgens al vroeg op de middag Marathon gezien die een goede poging deden de Casbah al te ontmantelen. Die gaan nog wel aardig doorgroeien denk ik zo. Na Marathon hup hup snel door naar Black Country, New Road. Van te voren was ik nog aan het tobben wat ik nou van de nieuwe muzikale koers van de band vond. Sommige van de nieuwe nummers vond ik best goed, maar sommige deden me niet zoveel. Ik was dus heel benieuwd hoe het me live zou bevallen. Helaas in tegenstelling tot velen vond ik het vrij saai en ben ik na een half uurtje afgetaaid. Voor mijn gevoel kwam er niet echt tempo in de set en leek het alsof de band iemand mist die wat sturing geeft. Tinariwen was daarna wel de perfecte soundtrack voor het weer en de locatie op het bloedhete hoofdveld. Ook de muziek Dope Lemon leende zich goed voor het lome weer, al was het nog een stuk steviger dan ik had verwacht. De tweede must see van de dag was Young Fathers. Ik had de band al eerder dit jaar in Paradiso gezien en toen bliezen ze me al omver, en ik had al zo'n vermoeden dat ze dat op BKS ook zouden doen. En jawel hoor, wat een energie, inzet en passie brengt de hele band. Echt een weergaloos optreden. Door velen terecht als hoogtepunt aangestipt dit weekend, ook voor mij. Later op de avond Interpol een typische Interpol show zien geven. De riffs blonken weer als goud, maar als je het al een keer eerder hebt gezien word je niet meer verrast. De zaterdag afgesloten bij Psychedelic Porn Crumpets die een van de meest energieke shows dit weekend gaven. Heerlijk fuzz feest waar de tent goed los ging. Die hebben er echt veel zieltjes bij gewonnen.

Zondag:
Ik was wel benieuwd naar het koor dat Crack Cloud mee zou nemen, maar achteraf bleken dit maar drie achtergrond zangeressen te zijn, die nou niet echt een toevoeging waren. Verder wel lekkere groovende post-punk, misschien alleen iets te vroeg op de middag nog. Op zaterdag was Tinariwen nog de perfecte soundtrack voor op het zonnige hoofdveld, op zondag was dat Kurt Vile & The Violaters. Vanaf de heuvel lekker kunnen genieten. Gelijk door naar Japanese Breakfast. Helaas de eerste twee nummers gemist die blijkbaar het sterkst waren. De rest van de show was goed te pruimen, maar kakte voor mijn gevoel in het midden soms net iets te veel in. Het einde met Diving Woman was wel prachtig. Alvvays ramde er in de korte 45 minuten een bak fantastische indie bangers doorheen, top show. Daarna volgde een hele aangename verrassing; Surf Curse. Lekker nonchalante surf/garage rock, die schijnbaar een mega tiktok hit hebben gehad. Ze gaven in ieder geval lekker gas en het ging goed los. Als afsluiter van het weekend was er alleen nog het grote onbekende, een show van Aphex Twin. Ik ben zeker niet de grootste liefhebber maar ik was wel heel erg benieuwd wat hij zou brengen en hoe lang ik zou het uithouden. Uiteindelijk heb ik tot aan de laatste vijf minuten alles gezien, maar die laatste vijf minuten zeker gehoord. De set begon nog wel vrij rustig, maar langzaamaan ging de rem er vanaf en gingen alle seinen zo nu en dan het rood in. Indrukwekkend was het zeker.

Ondanks het ontbreken van een headliner waar ik echt heel erg naar uit keek, heb ik wel weer een top weekend gehad. De sfeer onder het publiek was het hele weekend top, ik heb me heel weinig gestoord aan andere mensen. Het was alle dagen vrij druk, maar nergens voelde het te druk of waren er lange wachtrijen. De locatie blijft daarnaast vrijwel onovertroffen, ondanks het stof door de droogte dit jaar. Op naar volgend jaar!

Heb zelf erg genoten van de set van Aphex Twin. Ook goed kunnen los gaan. Wacht vooral niet op de bekende 'kick en refreintjes', maar laat je lichaam vanaf het begin van een nummer het werk doen. Mijn vrienden waren grotendeels weggelopen en ik geef ze daarin natuurlijk groot gelijk, maar heb dan ook nooit zin om te verklaren waarom ik het wel zo goed vond.

Voor de rest een geweldige zaterdagmiddag/begin avond gehad in de TWO met Kevin Morby, Young Fathers en Interpol. De liefde met Interpol is duidelijk nog niet weg en wanneer ze weer eens in Nederland komen ga ik zeker weer.


Hoop volgend jaar toch iets meer op een Rock/punk line-up om vooral meer met mijn gezelschap op te kunnen trekken. Er zat soms wel heel weinig gemeenschappelijks tussen.

Gooi ik er toch ook nog even een verslagje tegenaan.

De eerste zes edities (2013 t/m 2018) was ik er steevast bij. In 2019 had ik in een vlaag van verstandsverbijstering besloten eens een jaartje over te slaan en vervolgens ging het twee jaar niet door en kwam 2022 voor mij psychologisch te vroeg (of zoiets).

Maar goed, dit jaar begon het toch weer te kriebelen. Aangezien dat me niet direct aan de eikenprocessierups deed denken daarbij besloten om voor 2023 weer kaartjes te kopen. En dan deze keer maar meteen inclusief accommodatie, te weten een tweepersoonskamer met mijn lief in het safari hotel.
Dat beviel prima, zeg! Festival op 10-15 minuutjes lopen, 's-avonds lekker het stof eraf douchen en in een lekker bed stappen en een ontbijtbuffet waardoor de consumptiekosten op het festival zelf drastisch gereduceerd werden.

De Vrijdag

Helaas konden we pas vanaf 14:00 op de kamer en geen zin om ons te haasten, dus het eerste gekleurde blokje in het schema (Silvana Estrada) meteen over moeten slaan. Maar niet getreurd, want er viel nog genoeg te ontdekken en ik had al bedacht dat we maar niet als gekken tussen de Two en de Secret heen en weer moesten gaan rennen. Zeker niet met die hitte.

En zo begonnen we, na nog even een nummertje Gretel Hänlyn meegepikt te hebben, dit jaar bij Personal Trainer. Nou, die hadden er zin in en trokken zich niets aan van het weer! Fijne start van het festivalweekend meteen.
Even een rondje gedaan om te kijken waar alles dit jaar ongeveer stond om een stuk wijzer weer terug te keren bij de Two om kennis te maken met Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Opnieuw een schot in de roos. Lekker ritme en voor mij meteen het hoogtepunt van de vrijdag.

Frankie Stew & Harvey Gunn in de Secret bleken een beetje saaie wannabe rapperts te zijn en vast geen goede afspiegeling van de levendige Brighton-scene. Maar goed, het kan niet altijd feest zijn en zonder dalen geen pieken.
Datzelfde gold ook enigszins voor Unknown Mortal Orchestra, waar ik me meer van voorgesteld had. Al telde alleen het inzetten van Multi-Love al mee voor de bolletjestrui.

Op weg naar Sudan Archives nog langs de One gelopen en te concluderen dat The 1975 mij maar niet kan duidelijk maken waarom ze zo populair zijn. Dat doet me er trouwens aan denken dat we ook nog een stukje The Voidz hadden meegepikt in het voorbijgaan, maar daar werd je helemaal niet vrolijk van.
Van Sudan Archives dan weer wel. Paar jaar geleden ook al gezien en ten opzichte van toen is ze een stuk expressiever geworden. Leuke set, al heb ik persoonlijke favoriet Come Meh Way niet meer meegekregen, want ook wel benieuwd naar Caroline Polachek in de Two. Klonk goed en niet echt meegekregen dat ze nog herstellend was van een bronchitis. Misschien op het juiste moment binnengevallen.

De dag afgesloten bij The Chemical Brothers. Op zich prima show met lekkere beat om op los te gaan, maar dan merk je toch wel dat je aan het eind van een werkweek zit waar je al de hele week irritant een uur voor de wekker bent wakker geworden, dus na een uurtje zat het er voor ons op en gingen we genieten van douche en bed.

De Zaterdag

Kevin Morby wist te vertellen dat hij niet gewend was bij daglicht te spelen. Weet iemand of hij een grote meneer is in de US die altijd hoger op het affiche staat?
Moet zeggen dat hij misschien wel een plekje later op de dag had verdiend. Was niet superenergiek (en dat hoeft ook nog niet om 12:00), maar wel degelijk muzikaal vakwerk dat een aangename opening van de dag bood.
We besloten om in de buurt van de Two te blijven en hebben even bij de Muziekgieterij gebivakkeerd om het begin van The Cool Greenhouse mee te pikken. Kennelijk was daar op dat moment ook een MuMeMeeting die ik vreemd genoeg dus toch weer gemist heb.
Of misschien begon de meeting wel toen wij alweer in afwachting waren van Gaye Su Akyol. Dat was niet zo'n feestje als Altin Gün een paar jaar terug, maar evengoed zeer de moeite waard.

Kennelijk toen een uurtje rust genomen (gat in mijn geheugen) en opnieuw terug te keren bij de Two, want daar zou Black Country, New Road spelen. Die duiken met enige regelmaat op MuMe met meerdere nummers in diverse ladders op en iedere keer balanceer ik op twee gedachten: “Dit is een van de meest interessante bands van de laatste jaren” of “Wat is dit toch een overhypete kutband”. Op zich reden genoeg om ze eens live te willen zien. Helaas ben ik na een paar nummers tot de conclusie gekomen dat het hier toch een overhypete kutband betreft. Sorry jongens.
Nu moet ik zeggen dat ik ze ook op een ongelukkig moment trof daar de zanger kennelijk net vertrokken is, maar wat ik gehoord heb deed me niet direct verlangen naar een kans voor hen om zicht te revancheren. Oke, ik houd het nog even in beraad.

En toen kwam voor mij het grootste probleem van het weekend: naar Tinariwen die ik al een tijdje op mijn to-watchlijstje heb staan of naar Pitou waar ik al zeker wist dat ik zou gaan genieten. Helaas voor de woestijnbluesers ben ik voor de zekerheid gegaan. En geen moment spijt van gehad. Ze is gegroeid en maakte nog meer indruk dan voorgaande keren. Voor mij het hoogtepunt van de zaterdag, misschien wel van het festival overall. Nu maar hopen dat Tinariwen ook nog eens terugkeert.

Oorspronkelijk was het plan om dan weer heen en weer naar de Two te gaan om een stuk Dope Lemon mee te pikken, maar hot hot hot, dus toch maar rustig op een bankje blijven zitten wachten op en later luisterend naar Lankum. Ik hou wel van die folky shit en ze geven toch net weer een eigen draai aan sommige overbekende traditionals.
Tijdens een stukje Two Door Cinema Club (wel oke, maar nooit zo de status van begrepen) de afweging gemaakt tusen Young Fathers en Alex G. en als ik iedereen mag geloven heb ik daar behoorlijk verkeerd gewogen want het werd Alex. Die kreeg op de BKS-app referenties naar Radiohead en Elliott Smith. Dat zou leuk zijn geweest, maar ik kwam bedrogen uit, want daar leek het totaal niet op. Misschien had de goede man zijn dag niet.

Daarmee werd het tijd voor weer een ruime pauze, want we konden kiezen tussen Goldband en Terzij de Horde en die vind ik allebei niet om aan te horen. Om muzikaal uiteenlopende redenen overigens.
Dus al vroeg een plekje gezocht op het heuveltje bij de Muziekgieterij om in afwachting van De Toegift toch nog onvrijwillig het hele Goldband-repertoire mee te krijgen. Nou ja, wie ben ik om anderen hun plezier te misgunnen...
En ons doorzettingsvermogen werd ruim beloond, want met De Toegift kregen we het tweede hoogtepuntje van de dag voorgeschoteld. Fijne kleine setting, goede muzikanten, zelfverzekerde doch zeker niet arrogante presentatie. Er loopt voorwaar best talent rond in dit landje.
Of Sophie Straat daartoe live ook behoort kan ik echter niet met zekerheid zeggen, want daar mocht ik niet naar toe. Althans ik zou niet vergezeld worden, werd mij bezworen.

Oscar and the Wolf dan. Van die eerste albums had ik wel eens iets in mijn playlists staan, maar ik was de man een beetje uit het oog verloren.
Weet niet of het mijn vermoeidheid was, maar ik kon niet van het concert genieten. Iedere keer als ik net lekker op de beat ging dan lieten ze het weer stilvallen en zijn maniertjes begonnen me ook tegen te staan. Waarmee ik lijnrecht tegenover Mme. Dulac kwam te staan die niet begreep hoe ik er niet van kon genieten. Maar goed, we zijn na een klein uurtje toch naar het hotel vertrokken. Het is trouwens allemaal goed gekomen, hoor.

De Zondag

De dag lekker rustig begonnen met Sarah Neutkens & Kamerata Zuid en vervolgens naar de Secret voor Mich. Alweer een Nederlands, zelfs Amsterdams bandje. Volgende keer maar een huiskamerfestivalletje organiseren, want deze band was ook een leuke verrassing. Boordevol energie, vooral de zanger die door mijn lief tot Duracell-konijn werd gebombardeerd. En ja, dat was positief bedoeld.

Rustig blijven zitten tot Lime Garden ging optreden. Was wel aardig. Beetje 80s-vibe kreeg ik er van. In elk geval betere Brighton-ambassadeurs dan Frankie en Harvey. Wel een beetje overdreven om tien nummers te spelen en dan vijftien keer “Thank you so much!” te zeggen, maar dat is de kniesoor in mij. De meiden van de band kwamen we vervolgens op diverse plaatsen tegen in het publiek, dus zijn hebben ook een leuke dag gehad, vermoed ik.

En daarmee was het zowaar tijd voor een hele serie een-tweetjes. Of eigenlijk Two-Onetjes.
Two: Julia Jacklin gaf een degelijk concert, maar wist me tot de slotnummers niet heel erg enthousiast te krijgen. Mme. Dulac vond het zelfs saai. Weet niet of dat revanche voor Oscar was, maar ik kan het me wel een beetje voorstellen. Van dat saaie bedoel ik. Nee, het is echt goed gekomen!
One: Van Kurt Vile ben ik geen groot fan (komt ook omdat hij regelematig boven veel betere nummers eindigt in de ladders; allemaal jullie schuld!), maar leek me prima muziek voor een warme afsluitdag van het festival. Op zich waar, maar zelfs in die context niet onder de indruk.
Two: Zag dat veel mensen van Japanese Breakfast genoten hebben, maar ik vond het zwaar tegenvallen. Zelfs voor Diving Woman (kennelijk) weggegaan om een goed plekje voor de One te hebben (schaduw!).
One: Daar bleek dus meer dan genoeg plek te zijn toen Oumou Sangaré het podium betrad. Onbegrijpelijk, deze lauwe ontvangst van de Malinese grande dame die evengoed een geweldige set speelde. Your loss!
Two: Arlo Parks was de enige artiest uit de line-up die mijn dochter kende. O nee, ze had ook van Surf Curse gehoord. Zal dan wel iets met TT of IG te maken hebben. Hoe dan ook, haar repertoire beviel mij ook wel. Al sprong er nog(?) niet echt iets uit.

Komen we terug bij de One voor Christine and the Queens. Eerlijk gezegd was het laatste wat ik meegekregen had de samenwerking met Charli XCX (uit 2019 alweer). Mme. Dulac was beter bij en verwachtte hier Je te vois encore en nummers van dat album. Maar er bleek een nieuw album uit te zijn (twee dagen toch al...) en dat werd grotendeels opgevoerd.
Oorspronkelijk deden we een beetje besmuikt lacherig, zeker bij de teksten (gedichten misschien) tussendoor. Veronderstelden we dat ze aan de paddo's had gezeten. Maar gaandeweg werden we er steeds meer ingezogen en nam de intensiteit meer en meer toe. Ik moet eerlijk zeggen: een indrukwekkende ervaring. In retrospect het hoogtepunt van de zondag.
Heb het album inmiddels ook beluisterd maar dat ontbeert toch wel de extra component van de stage presence. Die was theatraal maar op een goede manier. Zo kan het dus ook, Oscar!

Zouden we dan naar de combi Aphex Twin / Röyksopp gaan of The Comet Is Coming / Pongo doen? Besloten om eerst The Comet eens uit te checken, want ik vind Summon The Fire toch echt wel een gaaf nummer. Dat is het live ook wel, maar de eerdere nummers blijken me toch te moeilijk om van te genieten. Nog even overwogen om te switchen naar meneer James, maar het was eigenlijk wel welletjes.

Tsja, we worden een dagje ouder.
Maar volgend jaar ga ik gewoon weer, hoor! Het blijft een gaaf festival!

Onvoorstelbaar dat ik je niet heb gezien remcodulac zeker de dubbel Mich-Lime Garden- Jacklin. En Cool Green House mumeeting, Gretz zie je overal bovenuit steken.

Ban.

Ja, gek toch. Ik stond een keer in de lange rij voor het koffietentje bij de Two en dacht je op de rug te zien (richting de tent), maar toen was ik net bijna aan de beurt. Daarna zag ik je natuurlijk niet meer terug.

Sowieso kun je je verkijken op de ontmoetingskans. Vrijdag in de rij voor de shuttlebus sta ik opeens een meter naast een bekende popquizzer. We zeggen nog: we zien elkaar daar wel weer. Nou, ik zag hem gisteravond pas weer bij de quiz

Dit was mijn 6de keer BKS en zoals altijd weer uitstekend vermaakt. Het is een thuiswedstrijd voor mij en geef dan de voorkeur om in mijn eigen bed te slapen tov de camping. Zeker met de hitte en stof vind ik het heerlijk om ‘s nachts fris te gaan slapen en fris weer de dag te starten. Ook helpt het nachtelijke fietstochtje de kater de volgende dag te beperken. Nadeel is wel dat ik hele vroege acts, oa Kevin Morby en Julia Jacklin (al was die laatste meer door de vermoeidheid van de dagen ervoor en de warmte), heb gemist. En dus ook de MuMe meet. Al ging ik er vanuit dat ik gaandeweg wel ergens leden zou spotten, maar dan zit ik zo in mijn bubble dat ook dat niet is gebeurd.

Grootste plussen van het festival blijven toch wel de schitterende locatie, de prettige ongedwongen sfeer, de relatieve kleinschaligheid en de mix van stijlen/podia. Het eten vond ik dit jaar, voor BKS-standaarden, wat tegenvallen. Alleen de vega Japanner is me bijgebleven. Wel mis ik nog steeds de oude ‘Four’. Vond dat veel meer als een volwaardige area aanvoelen in die setting met mooie decoratie, dan dit zielloze, gebrek-aan-betere-muziek-opvullingsruimte die het nu is. Ben daar in vergelijk met andere jaren ook nauwelijks geweest en niet omdat mijn must-see agenda het hele festival zo ramvol zat.

En waar Maurits in zijn slotinterview sprak over een één-tweetje tussen One en Two, was dat bij mij voornamelijk de Two en The Secret. Best een stuk lopen elke keer waardoor het jammergenoeg onmogelijk was om aansluitende acts van het begin tot het einde te zien. De One vond ik dit jaar misschien wel het slechtste geprogrammeerd uit de hele BKS geschiedenis. The 1975, The Voidz, Two Door Cinema Club, Oscar & The Wolf, Christine and the Queens, soms degelijk, maar het overgrote deel deed mij helemaal niks. Met Goldband als absoluut dieptepunt. Zelfs het vrouwelijke gezelschap, die hen graag wilden zien, hebben het na enkele nummers op een rennen gezet. Dat mag beter.

De dagen: Joey Valence & Brae, mij nagenoeg onbekend, brachten lekker veel energie en enthousiasme. Van de vergelijking met Beastie Boys was geen woord van gelogen, vond het zelfs vooral één grote kopie van hen en de 90s sound. Nou ben ik een hele grote hip hop van en zeker van de 90s sound, dus die combinatie samen met hun performance was een lekkere start van het festival. Zou er alleen geen album van kopen, omdat ik een eigen identiteit mis. Ook niet afgekeken, want Charlotte Adigéry & Bolis Popul wachtten en daar wilde ik geen seconde van missen. Haar DJ-set op Four van 2019 was destijds een erg fijne verassing en haar live-optreden was mede hierdoor één van mijn absolute must sees dit jaar. Heerlijke show, waarbij de sfeer er meteen goed in zat. Lekker dansen vol goede zin. Mijn hoogtepunt van de vrijdag (en een welverdiende plek 3 van het weekend). De DJ-set daarna kon helaas niet tippen aan de live show of de set uit 2019, jammer. Unknown Mortal Orchestra viel me tegen. Ze speelden niet slecht, maar vond het vooral zoetsappig gezemel. Sudan Archives was leuk al heeft die minder indruk gemaakt dan van te voren verwacht. The Chemical Brothers bevielen mij stukken beter. Zeker de eerste helft van de set. Goede opbouw, strakke visuals, erg dansbaar. Wel even een inkakmoment gaandeweg, maar gelukkig een sterk einde. Zeker headliner-waardig. Plek 4 in mijn weekend ranking. Mooie start van het weekend.

Nog aardig brak van de dag/week ervoor begon de zaterdag met Pitou. Had die nog niet eerder gezien en, hoewel ze me niet volledig inpakte, vond ik het de ideale dagstart. Daarna door met Dope Lemon wat ook prima was, hoewel ik daar eigenlijk pas tegen het einde van de set echt lekker in zat. Snel calorieën naar binnen gewerkt om op tijd klaar te staan voor de act waar ik het meeste naar uitkeek: Young Fathers. Fenomenaal! Van het begin tot het eind genieten. Zij krijgen het voor elkaar om live beter te zijn dan op de plaat, alles klopte gewoon. Zonder meer de winnaars van het festival. Vervolgens was er een hele tijd niet echt iets wat ik persé moest zien. Stuk van de jungle-set meegepakt, was best leuk, en de rest Interpol. Heb die al vaker gezien en meestal kom ik niet verder dan solide, ook nu weer. De setlist was wel sterk. Weer een gat, dus kijkje op diverse plekken, wat eten, etc tot Young Marco. Was door zijn set op Dekmantel en zijn hit benieuwd geworden en hoewel het op sommige momenten zeker vermakelijk en dansbaar was, heeft ie mij niet weggeblazen. Het oog en de lasers waren leuk, maar op één of andere manier voelde het een beetje aan als een verplicht nummertje voor hem. Geef mij dan maar een DJ Koze van een paar jaar geleden.

Hoewel ik op voorhand veel mensen enthousiast hoorde zijn over het zondagprogramma, was dit een dag waar ik juist weinig echte must-sees had. Eigenlijk alleen Julia Jacklin (die ik dus mistte), Aphex Twin en The Comet Is Coming (veruit de vervelendste clash van het weekend). Ook was ik benieuwd naar Royksopp en ondertussen ook naar Jockstrap, die helaas cancelde. Een dagje zien waar het schip strand.

Kurt Vile werkt altijd met warm weer op het strand en vond het redelijk vergelijkbaar met een aantal jaar geleden. Gewoon leuk. De verrassing van dit jaar was het optreden van Oumou Sangaré. Enorm sympathieke zangeres met een fijne begeleiding erbij. Positieve vibes ten top die resulteerden in een uur lang met een grote glimlach dansen in het zonnetje. Die heeft daarmee de hekkensluiter in mijn top 5 weten te bemachtigen. Ik wilde daarna naar Alvvays, mijn gezelschap naar Arlo Parks. Aangezien het weekend grotendeels op mijn voorkeurslijn werd vertrouwd heb ik water bij de wijn gedaan. Achteraf had ik toch liever Alvvays meegepakt. De tijd opgevuld op verschillende plekken waar alleen wat DJ sets hielpen om klaar te staan voor de grote finale was het tijd voor het enigma genaamd Aphex Twin. Wij zaten ondertussen in een dans-vibe, dus de lange, rustige opbouw viel niet bij iedereen even goed. Zinnen als ‘heb even geduld’ en ‘dit is slechts de opbouw’ werden weggewuifd, de vrouwen hadden besloten dat zij hier niets mee konden en kozen ervoor om ergens anders te gaan dansen. Het testosteron bleef over. Zelf was ik al lang blij dat zo vroeg al eigen materiaal werd gedraaid en dat hij rustig van start ging. Wat daarna volgde kan ik alleen omschrijven als een lesje van de geschiedenis-meester. Early rave, UK bass, IDM, ambient, techno, bijna alle stijlen, oud en nieuw, compromisloos door elkaar gegooid. Soms subtiel gemixt, dan weer genadeloos afgekapt. De visuals en lichten waren een heerlijke aanvulling op de sfeer die op dat moment werd gecreëerd door meester James (al vreesde ik op sommige momenten wel voor mensen die gevoelig waren voor epileptische klachten). Toen de dames ons 5 minuten voor het einde weer vergezelden en dus alleen nog het snoeiharde einde meegekregen, snapten ze er geen ene snars van dat hun vraag ‘wat we er van vonden?’ beantwoord werd met ‘geweldig’, ‘insane’ en ‘magistraal’. Hoogtepunt van de zondag en een vette 2de positie voor Aphex Twin. Royksopp moest de afsluiter worden maar na Aphex Twin voelde die aan (en zag het eruit) alsof we bij het Eurovisie songfestival waren belandt. Wel weer lasers, leuk. We zaten er ook aardig doorheen, dus besloten we er een eind aan te breien. Pongo lokte even op de terugweg en dat klonk stukken beter.

Ondanks wat gezonde kritiek een heel mooi weekend gehad. Voor mij blijft Best Kept mijn favoriete jaarlijkse uitstapje. Wel hoop ik volgend jaar op een aantal punten verbetering te zien en ben ik benieuwd hoe de verbreding, die Maurits voor ogen heeft, wordt ingevuld. In mijn optiek zijn er geschiktere manieren die beter passen bij het imago en de doelgroep van BKS. Op naar het jubileum jaar.

Beste optreden van het hele festival staat online! Zelfs nu nog raak ik in extase.

Erg leuk om hier alle verslagen terug te lezen. Het is inmiddels alweer een week geleden, maar ik kijk terug op een zeer plezierig BKS-weekend. Natuurlijk was het het hele weekend ontzettend heet, maar als je maar voldoende in de schaduw bleef, veel water dronk en het af en toe ook rustig aan deed, dan was het wel uit te houden (al hielp het natuurlijk niet dat mijn favoriete podia Two en de Secret mijlenver bij elkaar vandaan zitten). Het was de negende keer dat ik erbij was en de vijfde keer met een weekendkaartje. Ik verbleef evenwel niet op de camping, maar in een bed & breakfast niet al te ver van Hilvarenbeek. 's Ochtends een heerlijke douche en een uitgebreid ontbijt en dan na het middaguur rustig op de OV-fiets naar het festivalterrein, ik kan het iedereen aanraden!

Vrijdag heb ik het heel rustig aan gedaan, eerst nog gewerkt en daarna in de middag op mijn gemak richting mijn overnachtingsplaats en later op de avond pas naar het festivalterrein. Naar mijn idee was vrijdag qua programma de minst interessante dag, alleen Charlotte Adigèry & Bolis Pupul, Unknown Mortal Orchestra, Sudan Archives, Chemical Brothers en Erika de Casier waren artiesten die ik wel wilde zien, en eventueel nog The Voidz. Uiteindelijk heb ik eigenlijk alleen de Erika de Casier en Chemical Brothers gezien, en die laatste ook maar half omdat ik eerst nog wat moest regelen (ik had bij de ingang ten onrechte het gele vrijdagarmbandje gekregen, terwijl ik een weekendkaartje gekocht had, en daar kwam ik pas achter toen ik wat aan het eten was). Het was wel leuk om de Chemical Brothers weer eens te zien en horen, dat was echt heel lang geleden. Ik had gehoopt dat Erika de Casier haar band had meegenomen, dus ik was enigszins teleurgesteld toen dat niet het geval bleek te zijn. Maar uiteindelijk beviel haar zwoele zomeravondoptreden solo ook goed. Het liep toen reeds tegen één uur 's nachts, dus toen vond ik het wel mooi geweest. Tijdens de eerste meters op mijn fiets kwam ik in het pikkedonker nog een bekende tegen die ook op weg was naar huis, dat was echt stom toeval en heel frappant.

Met een lange, hete dag voor de boeg besloot ik om op zaterdag niet op het heetst van de dag naar het festivalterrein te fietsen en om Kevin Morby dus over te slaan (sympathieke artiest met goede liedjes, maar al vaker gezien). Black Country, New Road was de eerste artiest die ik zag en hoewel de nieuwigheid er wel wat af was na de optredens op Zeitgeist en Motel Mozaïque, kon ik wel weer genieten van hun solide optreden in Two. In de Secret wist Pitou me te betoveren met haar prachtliedjes en geweldige band. Wel een wereld van verschil met het folkmeisje met gitaar dat ik in 2017 voor het eerst hoorde! Terug bij Two paste de muziek van Dope Lemon oftewel Angus Stone prima bij het lome weer, erg aangenaam, maar ik veerde ook niet op. Van de muziek van Two Door Cinema Club werd ik niet erg enthousiast, zo gaan er echt dertien in een dozijn in de Britse indierockscene. Tegen die tijd had ik wel de behoefte aan muziek met wat meer pit, en die behoefte werd ruimschoots ingelost door Terzij De Horde, de blackmetalband uit Utrecht. Het dak van de Casbah ging er nog net niet af! In Two heb ik daarna nog Interpol gezien, met een zeer gedegen optreden waarin gelukkig heel wat van mijn favorieten voorbij kwamen (hun debuut is nog altijd een van de mooiste platen van deze eeuw, vind ik, en Antics is ook sterk). Daarna was het voor mij wel zo'n beetje tijd om af te haken, ik heb nog de laatste klanken van Big Joanie gehoord uit de Casbah en de eerste tonen van Oscar & The Wolf, maar ik had niet meer de puf om te wachten op de Psychedelic Porn Crumpets (maar ik herinner me nog wel hun waanzinnige optreden in Rotown een paar jaar geleden).

De zondagmiddag ben ik begonnen met Julia Jacklin in Two (wat ik in het voorbijgaan van Lime Garden in de Secret hoorde klonk ook niet verkeerd trouwens). Julia Jacklin heb ik hoog zitten, ik heb de albums Crushing en Pre Pleasure inmiddels helemaal grijsgedraaid en ben idolaat van haar prachtige stem. Van eerdere optredens was ik ook al erg onder de indruk, maar op BKS heeft ze me echt weggeblazen. Het optreden was een aaneenschakeling van topnummers, het had van mij wel eeuwig mogen doorgaan! En had ik al gezegd dat ik dol ben op haar stem!? Kurt Vile & The Violators had ik al verschillende malen gezien, dus die heb ik van een afstandje beluisterd in de schaduw terwijl ik een ijsje aan het eten was. Net zoals Dope Lemon paste de lome rock goed bij het lome weer. Japanese Breakfast was een nieuwe hoogtepunt van de dag, de liedjes van Michelle Zauner staan live als een huis en de gong tijdens Paprika was een leuke toevoeging. Ik kon ook enorm genieten van haar podiumuitstraling. Gelukkig kwamen mijn favorieten Be Sweet, Road Head en Diving Woman allemaal voorbij. Bij Oumou Sangaré op het grote podium was het behoorlijk lastig om een schaduwplekje te vinden, maar dat is uiteindelijk toch gelukt (de aanhouder wint!). Ik volg Oumou al een tijdje en vind haar muziek geweldig, dus ik was maar wat blij dat ze haar voor BKS hadden geboekt. De Malinese zangeres zette een schitterende show neer, waarin de nieuwe nummers hand in hand gingen met ouder werk. Dan Arlo Parks, wier album Collapsed in Sunbeams ik in de coronatijd grijsgedraaid heb. Eindelijk kon ik haar nu een keer zien optreden en dat is me goed bevallen. Haar mix van R&B, soul, pop en indierock hoor je niet zo vaak. De nieuwe nummers moeten nog wel een beetje groeien bij mij, maar ik ging enorm lekker op nummers als Hurt, Caroline, Black Dog en Eugene (en het publiek ook). Christine And The Queens had ik al twee keer eerder gezien op BKS, maar vooral de eerste keer in 2016 maakte indruk op mij. Dat was nog eens een wervelend optreden! Nu was het allemaal wat serieuzer (met poëtische intermezzo's) en tamelijk theatraal, en daardoor was het toch minder aan mij besteed. Nu waren de Mars Volta in zekere zin ook wel theatraal, maar die wisten bij mij wel de juiste snaren te raken met een optreden dat voornamelijk uit nummers van de eerste twee albums bestond (ondertussen al 18 tot 20 jaar oud!). Het begon al mooi toen ze een freejazzsessie van ik weet niet hoe lang aankondigden en een tijdlang ook daadwerkelijk vrij aan het jazzen waren, om vervolgens toch gewoon over te gaan op hun eigen oude vertrouwde repertoire. Ik was erg blij met hun optreden, dat voor mij ook meteen het laatste volledige optreden was dat ik zag. Van Aphex Twin heb ik alleen het eerste, relatief rustige half uur gezien en gehoord en toen vond ik het wel welletjes - hoogste tijd om naar huis te gaan. Bij het naar de uitgang lopen hoorde ik nog de aangename en overbekende klanken van de Comet Is Coming (en toen ik langs het festival fietste hoorde en voelde ik de harde basdreunen van Aphex Twin nog).

Dan tot slot nog even mijn top 10 van het BKS-weekend, gewoon omdat het altijd leuk is om lijstjes te maken:

01. Julia Jacklin
02. Pitou
03. Japanese Breakfast
04. Mars Volta
05. Oumou Sangaré
06. Arlo Parks
07. Interpol
08. Terzij De Horde
09. Black Country, New Road
10. Erika De Casier

Heerlijk om alle enthousiaste verhalen van iedereen terug te lezen. Wat mij betreft stak er 1 act met kop en schouders boven de rest uit en dat was ''Young Fathers''.

Afgelopen week was het nagenieten van een onwijs fijne editie, volgend jaar weer. De zaterdagavond was bv. echt sick met Young Marco - Ineffekt/Coloray - HAAI op het programma!

Kan je wat meer vertellen over de set van Ineffekt? Ik ben erg benieuwd, ik lag er toen al af helaas haha.

Young Marco? Was jij dat niet stiekem met een Young Fathers-spin-off?

Ik neem aan dat stemmen met volmacht ook in België mogelijk is? Wel opvallend dat jullie Belgen in het weekend stemmen, terwijl wij Nederlanders vrijwel altijd op woensdag onze stem uitbrengen.

Het Young Fathers concert staat nu volledig op YouTube.

Het is eerder andersom. Het merendeel van de Europese landen stemt op zondag. Dus Nederland is eerder een opvallend buitenbeentje.

Daar heb je natuurlijk gelijk in! Die dwarse Hollanders ook altijd met hun eigenwijze gedrag.

Dit vind ik toch wel fascinerend om te lezen. Ik ken Lowlands goed, ik ben er ondertussen meer dan twintig keer geweest en heb er heel veel toffe dingen gezien, gehoord en meegemaakt. In 2019 was ik er (voorlopig) voor het laatst. Ik zal vast wel weer een keertje gaan, maar ik moet wel zeggen dat de massaliteit van het festival en het feit dat het binnen een paar tellen uitverkoopt me wel steeds wat meer zijn gaan tegenstaan. Best Kept Secret is wat dat betreft een verademing, de drukte is behapbaarder, de aankleding en omgeving zijn fraaier, de logistiek is goed en er zijn behoorlijk wat schaduw- en schuilplekken. En meestal spreekt het programma me ook erg aan, vaak een mengeling van artiesten die ik graag (nog eens) wil zien en artiesten om te ontdekken. Zeker op de zaterdag en zondag had BKS dit jaar wat mij betreft een ijzersterk programma (maar dat is een kwestie van smaak natuurlijk). Als ik dan kijk wat Lowlands daar dit jaar tegenover stelt, dan valt dat me dat eerlijk gezegd niet mee. Ze hebben heus wel wat toffe boekingen, zoals headliners Florence + The Machine en Billie Eilish, Boygenius, Snail Mail, Dry Cleaning, Ezra Collective, Fever Ray, Jessie Ware, Bicep, Foals en Turnstile. Maar beter dan de line-up van BKS, nee, bij lange na niet! Het meeste heb ik ook al eens (op Lowlands) gezien bovendien. (Al wil ik wel geloven dat het nachtprogramma van Lowlands nog altijd onovertroffen is; ik heb het nachtleven op BKS nog nooit meegemaakt - dat is daar ook een relatief nieuw fenomeen - maar op Lowlands des te meer - van Balkan Beats tot drum 'n bass en hangen in de 24-uurstent!)

Sorry voor de late reactie, maar ik vond zijn set onwijs gaaf. Zo werd ik helemaal lijp toen hij een nummer van The Knife draaide. Mooie balans tussen stampen en dromerige/poppy nummers af en toe.

Morgen de eerste namen voor Best Kept Secret. Maar er lijkt al een en ander gelekt. O.a. Justice, Disclosure, PJ Harvey, Slowdive, Amyl and the Sniffers, Badbadnotgood, Fatoumata Diawara, The Haunted Youth

Dan toch geen Pulp, maar z'n trage broertje. Wat een let down hé, ArthurDZ?

Eerste drop namen is voor mij net niet overtuigend genoeg om het stemloket te skippen. Maar er komt vast nog veel moois aan.

Zeg wel! Zou de verantwoordelijke voor deze fout op de boeking-afdeling van BKS al ontslagen zijn, denk je?

De Jeugd van Tegenwoordig tho Johnny Marr.

Ben verder ook wel helemaal niet enthousiast over de eerste namen.

Amyl & The Sniffers — askmelater — BadBadNotGood — Baxter Dury — Beeldjutters — Berkan V8 — Chastity Belt — Chew Chew — De Jeugd van Tegenwoordig — Disclosure — DJ Tracksuit — Dokter Moon B2B Dochter Moon — Dorian Electra — Elsemarijn Bruys — English Teacher — Etran de L'Aïr — Fatoumata Diawara — Floating Points — French II — Gert Wessels — Hauptgast — Joiah — Jop Vissers Vorstenbosch — Julie Byrne — Justice — Kalaallit Nunaat — Kartje Kilo — Katy Kirby — La Femme — Libianca — Library Card — Lola Edo — Mannequin Pussy — Mildlife — Militarie Gun — Minyo Crusaders — Mula B — Nadiem Shah — OSEES — Parcels — Passion Deez — Phillipi (DEEWEE) — PJ Harvey — Rapapawn — Secret Artists In Residence — Shug La Sheedah (History of Hip Hop) — Slow Pulp — Slowdive — Snõõper — St. Paul & the Broken Bones — St.Paul — Tamino — The Armed — The Glimmers — The Haunted Youth — The Indien — The Mysterines — Tramhaus — Unruly Phoenix (3 Step set) — Viagra Boys — Warhaus — Water From Your Eyes — YHWH Nailgun

Viagra Boys is nog een leuke verrassing ten opzichte van de gelekte namen, maar toch overtuigt dit me niet

Nee, geenszins. Al had het een groot verschil gemaakt als Pulp er had gestaan.

Heel veilig rijtje helaas. PJ Harvey en Floating Points zijn fantastische boekingen, Slowdive moet ik ook ooit nog een keertje gezien hebben en Snõõper en Water From Your Eyes kunnen ook wel vet worden. Ik mis vooral een echte popdiva op de Ware/Polachekspot en goeie leftfield hiphop in het algemeen.

Wie weet brengt de tweede drop nog wat leuks

Mooi rijtje namen wel. Ik gok dat Justice en Disclosure twee van de drie headliners zijn. De boeking van die laatste vind ik dan wel matig.

BadBadNotGood, Chastity Belt, Fatoumata Diawara, Julie Byrne, PJ Harvey en Slowdive zijn fantastische boekingen die me alvast warm laten lopen voor dit prachtige festival.