46. IN A LONELY PLACE



Laat ik de tweede plaatkant van deze set van 10 favorieten openen met In a Lonely Place.
Een NO song op tekst van Ian Curtis die met zijn volbloed synthesizer arrangement
de perfecte tegenhanger (en B-kant) is van het meer rock geladen Ceremony

Ik hou ervan als bands erin slagen om de twee facetten
van hun persoonlijkheid op één 7" samen te ballen.

Een tekst om kippenvel van te krijgen en de koude rillingen
worden door de rollende drums en de ijzige synth-akkoorden versterkt.

Over de melodica die Bernard Sumner tot aan Low Life frequent gebruikt is al veel gezegd.
Ian zou er tijdens de Closer sessies mee op de proppen gekomen zijn en je hoort hem in Decades.
Voor mij klinkt hij als een soort misthoorn waarmee Bernard (NO) de geest van Ian wil oproepen.

En als OMD deskundige wil ik graag even wijzen op de kruisbestuiving tussen OMD en JD.
Beide bands trokken in 1979 een aantal maanden live met elkaar op omdat ze labelgenoten waren.
Ik ben ervan overtuigd dat JD (NO) in het fijn tunen van hun eerste synthesizer experimenten
naar de vroege arrangementen van Orchestral Manoeuvres in the Dark heeft geluisterd.

Een voorbeeldje dat ik in het beluisteren spontaan naast In a Lonely Place leg.
Sacred Heart is terug te vinden op de B-kant van de OMD hitsingle Souvenir.

Andersom heeft OMD ook goed naar JD geluisterd. De geest van JD (vooral door het overlijden van Ian Curtis) waart rond op Organisation en mindere mate OMitD (New Stone Age)

IaLP is niet een NO-nummer, maar de laatste song van de hand van JD. Er bestaan dacht ik 5 oefenopnames van het nummer van JD met zang van Curtis. Naar verluidt stamt de laatste opname van 14 mei 1980. Met die wetenschap krijgt de tekst een loodzware lading. Een aantal versies is meen ik ter gelegenheid van Record Store Day in 2011 uitgebracht.

Van Ceremony/IaLP zijn 2 12" uitgebracht - de groene en de blauw-witte. Ik meen me te herinneren dat de groene opnames bevat zonder Gilbert, de andere met. Zo zou je de groene in zekere zin als laatste JD release kunnen zien. Mjuman heeft dat ooit uitgezocht en ergens in een topic geplaatst (weet niet meer welk).

IaLP is voor mij top 5/10 werk.

'Statues' is een ode aan Curtis.

Here another vote!

Ik kan je meestal heel goed volgen, ondanks onze muzikale verschillen, maar de waardering voor dit nummer omgaat me volledig. Recht toe recht aan, niks speciaals of inventiefs aan te ontdekken imo.
Maar ja, dat zijn de muzikale verschillen en inzichten denk ik

We wikken onze woorden. In dit geval koos ik voor "kruisbestuiving".

Ik bedoelde natuurlijk A&M ipv OMitD

Van In a Lonely Place bestaat geen versie met Gillian.
De versie op de tweede release van Ceremony (met Gillian) is een remix van de originele versie.

Ik wist niet dat er meerdere JD takes van IALP bestonden.
Ik baseerde me op de erg premature opname uit de Heart and Soul box
om te spreken over een NO song met een JD tekst.

Heeft Mjuman dat zelf uitgezocht of hier ergens gelezen?
New Order

Ha, jij hebt het uitgezocht. Alle eer daarvoor. Mju had wel meen ik een verhaal over sommige "groene" versies (zonder Gilbert) die in een blauw-witte hoes beland zijn (of omgekeerd). Maar wellicht komt ook die eer aan jou toe.?

Ik probeer hem eigenlijk te porren. Het is vreemd dat ie nog niet is langs geweest hier.

Vakantie zonder internet? Detox/Rehab? Beide??

Nog twee woordjes over Incubation.

Wat hoort een jam anders te hebben dan een pretentieloze maar lekker groove?
Maar ook ik zou me kunnen afvragen of ie daarom per se bij de laatste 50 moet horen.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom men op Substance koos
voor Incubation als hoofdtrack tussen de singles en Komakino als bonustrack.
Terwijl die eerste volgens mij toch de oorspronkelijke B-kant van die laatste was.

Ondanks dat die al de hele avond is ingelogd (per ongeluk?) reageert hij niet. Die wandelvakantie zal het niet zijn, misschien wel de halve liters die hij noemde..

Vond dit artikel daarover. Bevestigt jouw verhaal.

45. INSIGHT



Het mag duidelijk zijn dat de ranking van de songs in de top 50 erg persoonlijk gekleurd is.
Meestal is mijn voorkeur voor deze nummers gelinkt aan een anekdotes uit mijn privéleven.

Die hoef ik uiteraard niet telkens prijs te geven,
maar in dit geval vind ik ze te mooi om niet met jullie te delen.

Stel je voor dat je beste vriend die een onzekere jeugd gekend heeft en jij
op de delicate momenten van het leven communiceren in Joy Division quotes.

Tot hij op een dag de vrouw van zijn leven vindt die een nieuwe wending aan zijn lot geeft.
Je prijst hem natuurlijk gelukkig in de liefde, maar je mist toch ook wel die avonden van vroeger.

Tot hij je een brief schrijft om zijn gevoelens hieromtrent te duiden.
En dat die brief enkel en alleen bestaat uit de integrale tekst van Insight.

Tekstflarden als "I'm not afraid anymore", "tears of sadeness for you"
of "but I remember when we were young" krijgen dan een unieke dimensie.

Je kan alleen maar blij zijn dat je vriend zich kan schikken in zijn lot.
En tegen een huwelijk dat nu al 25 jaar stand houdt kan je weinig inbrengen.

Ik koos resoluut voor de albumversie omdat de liftdeur in de intro essentieel is.
Insight klinkt namelijk als Inside en hier neemt Ians tekst je letterlijk mee naar binnen.

44. THIS TIME OF NIGHT



Het is al laat, maar ik doe door tot nummer 41.
De slimme lezer snapt de link met de titel die ik hier leg.

Ik hoor New Order dus bijzonder graag bezig op deze manier.

Op het eerste gehoor een doorsnee albumtrack, maar Low Life (1985)
is een plaat die in mijn leven kwam op het moment dat de deuren van de new wave
helemaal voor me open gingen omdat klasgenoten me inwijdden in hun platencollectie.

Het is alsof ik op de tonen van Low Life mijn eerste stappen in het nachtleven zette.
Daar moet men zich vooral niet veel van voorstellen, maar de eerste avonturen
van een zestienjarige koester je maar beter met de juiste muziek.

Vooral het refrein durfde ik wel eens behoorlijk getormenteerd meezingen.

En hier de RSD-release waar ik op doelde: New Order / Joy Division - Ceremony / In A Lonely Place (Vinyl) at Discogs

43. COLONY



Ik haalde mijn diploma in de godsdienstwetenschappen met een thesis over rockmuziek en catechese.
Ik hoef niet te beklemtonen dat ik daar een hoofdstukje aan JD en Ian Curtis heb durven wijden.

Colony intrigeert me omdat Ian hier zonder omwegen over God zingt.
Ik ben er nog steeds niet uit waarom hij het beroemde opperwezen erbij haalt.

Het nummer kent twee versies die in de tekst een behoorlijk verschillend spoor bewandelen.
Ik ga hier nu niet over in detail treden (dat deden we samen eerder al bij het Closer album).

De Peel Session versie is de oudste en met stip de meest prangende versie.
Ze klinkt wat zwaarder en de tekst leunt bij het observerende werk op UP aan.

Zo kan men zich afvragen of de quote "God in his wisdom took you by the hand"
een reactie is op de eerste regels van Disorder waarin de ik-figuur op een gids wacht.
Was Ian plots even in de Heer? Was er volgens hem hem meer tussen hemel en aarde?

De tweede versie vinden we op Closer en die refereert duidelijk naar Ians huwelijksperikelen.
Hannetts hand lijkt wat afwezig in deze versie die daardoor wat kaler en en oppervlakkiger klinkt.

42. DOUBTS EVEN HERE



Nu mogen mijn vrienden van The Cure een patent hebben op rainsongs
(zie wat ik daarover bij Dream Attack schreeft). Een van de mooiste voorbeelden
in die categorie blijft toch het met zachte tederheid omzwachtelde Doubts Even Here.

Dit is Disintegration avant la lettre. Bloedmooi vind ik ook een passend adjectief.

41. CEREMONY



Ceremony, maar in de versie van Joy Division.

Prachtige tekst die doet vermoeden dat Ian in het dichten zijn limieten nog niet had bereikt.
Erg mooi ook hoe stilaan een voldragen melodie (denk ook aan LWTUA) een JD song durft domineren.

En de tekst lijkt in zekere zin hoop uit te stralen.

Of is hier (zoals wel vaker bij mensen met een suïcidaal profiel) sprake van berusting.
Weet Ian al hoe hij zal eindigen en beschrijft hij hier hoe het leven na zijn dood verder gaat?

Hoe vaak dachten wij dat het net weer wat beter ging met hem of haar?
Wat wij niet zagen is dat de last die van hun schouders viel die van de knoop was
die ze definitief hadden doorgehakt. Geen angst, twijfel of verdriet meer. Het einde is al voorbij.

Avenues all lined with trees,
Picture me and then you start watching,
Watching forever, forever,
Watching love grow, forever,
Letting me know, forever.

En als de met bomen omzoomde avenues nu eens zouden staan voor de paden op een kerkhof.
Zou het kunnen dat wij pas bij zijn graf in staat zijn om een volledig portret van de mens te maken?

Wij stervelingen beseffen pas ten volle wat liefde is als de dood een dierbare van ons afneemt.

40. A MEANS TO AN END



Een erg vlot nummer dat zich aan het einde vastrijdt in zijn eigen beats.
Slim omdat de muziek zo een extra klemtoon legt op het onderwerp van de song.

Misschien is het wel tijd om ermee te stoppen. Niet met het leven.
Maar met een verhaal dat ooit zo mooi begon: het verhaal van een huwelijk.
Of het verhaal van een band.

Ooit waanden we ons onsterfelijk. Maar nu is er de toenemende druk.
De verwachtingen van pers, publiek en platenmaatschappij.

Maar ook de druk in je hoofd (de epilepsie) en in je hart (die andere liefde).
Het licht staat op rood en alle wegwijzers sturen je een onmiddellijk van het veld.
Maar jij wil niemand kwetsen, teleurstellen of in de steek laten.

I put my trust in you...

Het zijn niet Ians woorden.
Het zijn de woorden van zij die in hem hun vertrouwen stelden.

Dit nummer staat op 40 omdat het voor mij een ode is aan de vriendschap.

39. 586



Het zou een woordspeling zijn, de titel van deze wat oudere stiefbroer van Blue Monday.
Maar ik heb tot op heden de clue niet kunnen vatten. Misschien kan iemand me hier helpen?

Het vierde nummer op Power Corruption & Lies sluit op een gelijkaardige,
in zijn beatspoor vertragende manier als A Means to an End de eerste plaatkant af.

New Order is niet het einde van Curtis" groep. Het is een nieuw begin.
Op Movement werd er gerouwd, op het tweede album bevrijd NO zich van het verdriet.
Is Blue Monday de hoofdvogel van de nieuwe band, dan gedraagt 586 zich als een feniks.

Erg knap vind ik de verzopen, maar funky intro waarmee 586 aan The Village wordt genaaid.

De tekst van 586 zit vol verwijzingen naar teksten van de overleden dichter.
Vooral de links met Atmosphere en Dead Souls zijn het ontdekken waard.
Lees eventueel ook mijn oudere berichten bij Power Corruption & Lies.

De dode die hier tot leven wordt gewekt is dat deel van de band dat mee met de zanger stierf.
Dat roepen van Bernard beschouw ik graag als het zoeken en vinden van een eigen stem.

38. THE VILLAGE



De symbiose tussen beats en snaren is op Power Corruption & Lies (1983) gewoon subliem.
The Village lijkt wat met onze voeten te rammelen. Een kinderlijk blije melodie voert de toon.

Oh, our love is like the flowers
The sun and the sea and the hours

Their love died three years ago
Spoken words I cannot show

Men moet geen wiskundig genie te zijn om mee te tellen. 1983 - 3 = 1980
Volgens sommige musicologen gaat het om de liefde tussen Ian en zijn vrouw Deborah.

Volgens sommige fans verwijst "their love" naar Joy Division en "our love" naar New Order.
Een beetje cynisch laatste vers. Samen met die zorgeloze melodie een afrekening met het verleden.

When a new life turns towards you
And the night becomes a day

37. DAY OF THE LORDS



Het mooiste aan deze track van Unknown Pleasures (1979) is voor mij
de synthesizermelodie die zich in het refrein aandient en verder doorzingt.

De meeste teksten op UP vind ik moeilijker dan op Closer.
Curtis verwijst hier naar behoorlijk concrete zaken (zoals de auto aan de einder)
waardoor ik me afvraag of het niet eerder om verwijzingen dan om metaforen gaat.

De muziek is haast filmisch. Apocalyptisch ook.
Laat ons niet vergeten dat de Bijbelse apocalyps of openbaring van Johannes
in wezen een visioen is, een nachtmerrie over het definitieve einde en het Laatste Oordeel.

Dat visionaire zit zeer sterk in de oudere nummers van Joy Division.
Denk maar aan Warsaw (War-saw, weet je nog) of bijvoorbeeld Wilderness.

Ian als ziener. Of beschrijft Curtis hier een eigen nachtmerrie?

Verwijzen de gevangen en gefolterde lichamen naar het boek The House of Dolls
dat al ter sprake kwam in No Love Lost en waar ook Shadowplay schatplichtig aan lijkt?

Hier past een werk van mijn favoriete schilder (Triomf van de dood / Pieter Breughel).
[embed]http://www.schilderijen.nu/schilderij/pieter-bruegel-de-oude-de-triomf-van-de-dood-i4171.jpg[/embed]

Where will it end? Where will it end!

36. ELEGIA



Instrumentaal klaagzang uit Low Life (1985).
Op latere boxen ook in een veel langere versie terug te vinden.

De jongens van New Order zijn notoire filmliefhebbers.
Een soundtrack van Ennio Morricone behoorde tot Sumners allereerste vinylplaten.
Dat desolate van de Morricone westermuziek is dan ook erg duidelijk te horen in Elegia.

Maar een Mike Oldfield fan als ik hoort hier dus ook een soort Tublar Bells in.
Vandaar de niet onaardige notering van dit heel episch klinkende werkstuk.

Ben net ruim 1,5 dag terug van een relatief sportieve vakantie - alleen 10" tab mee, op fiets geen internet en savons ontspannen en recupereren, niet mm'en.

Die hele discussie over Ceremony etc hebben we in okt 08 al eens uitgebreid gevoerd en die heb ik destijds onderbouwd met empirisch onderzoek én contraexpertise. Niet nodig die nog eens te herhalen.

New Order - Movement (1981)

In principe is de groene (goudopdruk) hoes van de 12" de eerste versie, en de witte met turquoise band band de tweede. Aanleiding voor het uitbrengen van V2 was het toetreden van Gillian Gilbert (in eerste instantie als gitariste) tot de band; het was symbolisch. Gang van zaken staat - ietwat anecdotisch - beschreven in Chapter and Verse (van Bernard Sumner), net zoals de keuze voor Bernard zelf als vocalist - die was bepaald door manager Rob Gretton. Opvallend dat Bernard aangeeft dat hij het toetreden van Gillian aanmoedigde omdat de combi van gitaarspelen én gelijktijdig zingen hem niet goed afging - iets wat je vaker terugvindt, ook Eric Clapton en Stan Webb (Chicken Shack) kunnen niet zingen én sologitaar spelen.

Kenmerkend voor Factory - gebrek aan liquide middelen - is dat de eenmaal gedrukte hoes (voor V1) niet werd weggegooid toen V2 was geperst. Bij mijn eigen exemplaren heb ik mbv de "groove etchings" geverifieerd dat het idd om V1 en V2 gaat.
Datzelfde gebrek aan liquide middelen betekende ook dat er vaak kleine series werden geperst en als die waren verkocht werd er pas bijgeperst. Voor Nederland betekende dat bijv dat we ruim 2 maanden na de recensie in Oor pas een exemplaar van Unknown Pleasures konden bemachtigen.

Dit alles is te lezen in - het uiterst aanbevelenswaardige - Shadowplayers van James Nice, ook oprichter van het LTM-label (Les temps modernes) waarop veel fijne rereleases, in mooie opzet (albums + 12"s) verschijnen op cd.

Ik vind In a Lonely Place vaak te somber en vind de Ceremony versie van NO - poppier dan die van JD - te prefereren. Raar trouwens die RSD-release - die oorspronkelijke JD-versies zijn qua geluid nauwelijks het aanhoren waard.

Voor wat het waard is, zou ik Joy Division met schilder(kunst) moeten associëren, zou ik eerder verwijzen naar Francis Bacon of Lucian Freud; qua film: absoluut film noir, terwijl op de 'vrolijke momenten' ik dan weer eerder moet denken aan Britse series zoals "On the busses" of die serie die speelde op een school, waar een van de leraren een Welshman was, heel Brits dus.

35. SOMETHING MUST BREAK



Een merkwaardige track die misschien wel het meest in de schaduw is blijven staan.
Als ik me niet vergis bestaat er maar één opname van en die kan je horen op de Heart and Soul box.
Maar die verschilt dag en nacht van de versie die je op Still kan horen, zodat ik me afvraag in hoeverre
die Still versie een opgelapte versie is van de originele of misschien toch een andere opname?

Belangrijker dan dat is dat Something Must Break onverbloemd Ians dilemma blootlegt.
Geen enkel nummer gaat zo onomwonden over de relatieknoop die hij maar niet doorgehakt kreeg.

Two ways to choose,
Which way to go,
Decide for me,
Please let me know

Als men echt niet kan kiezen, lonkt het verlangen om niet meer te moeten kiezen.

ps. Die foto in de metro waarop Ian als enige achterom in (Corbijns?) lens kijkt is kippenvel.
Uit dezelfde shoot is de foto waarop de drie overige bandleden met de handen in de zakken
aan het trapgat staan en enkel Ian recht voor zich uit kijkend de stap in de diepte lijkt te zetten.

34. TEMPTATION



Ik heb een haat-liefde verhouding met Temptation.
Soms dolt het smoorverliefde refrein als een vlinder in mijn buik.
Maar evengoed erger ik me aan het eindeloos gepruttel van de elektronica.

Die jojo van afstoten en aantrekken is misschien wel wezenlijk voor de verleiding.

Er lijkt slechts tergend traag een einde te komen aan Temptation,
een single die weinig stof deed opwaaien, maar waarop NO definitief koos voor dansbare 12" singles.

In 1987 nam New Order voor Substance een verse versie op van Temptation en Confusion.
Zoals dat vaker gaat hebben die nieuwbakken versies de originele nooit doen vergeten.

33. HEART AND SOUL



De echo op Ians stem in de hypnotiserende mix van Heart and Soul is spooky.
Het lijkt wel alsof Curtis zich al aan gene zijde bevindt en ons van daaruit toezingt.

Heart and Soul is het nummer dat naar mijn aanvoelen het duidelijkst een brug legt
naar de muziek van Movement. De nieuwe muziek sprankelt al, maar blijft achter in de mix.

Het is natuurlijk je reinste Hineininterpretierung, maar het aanvoelen van lijnen en verbanden
maakt deel uit van de luisterervaring en de belevingswereld van de fan. En gelukkig maar.