Top 10 Middelmatige Albums

Wat de beste albums zijn in je verzameling, dat weet je nu wel zo ongeveer. Je hebt ze zorgvuldig geselecteerd en soms jaren gewacht op de perfecte remaster van dat meesterwerk van rockkunst. Maar dan is er nog een reeks plaatjes die niet helemaal top-gekwalificeerd zijn, maar best aardig.

Best aardig, het zal je als artiest maar gezegd worden over je met zweet en tranen gebrouwen werkstuk. Maar het kan niet altijd grote klasse zijn. Na het geweldig ontvangen debuut, volgt maar al te vaak een, te snel uitgebracht, tweede album. Wat fletser, wat minder pit en wat minder geluk, maar slecht, dat nu ook weer niet.

Ook artiesten die al langer meedraaien kennen, zonder uitzondering, hun dipjes. De verkeerde producer kwam de studio binnenlopen, de echtscheiding bracht toch meer verdriet en dranklust dan inspiratie voor een goede tekst, de midlifecrisis bracht wel een opleving in het besturen van snelle automobielen, maar de gitaar bleef intussen te lang in de hoek staan. En dat wreekt zich.

Middelmatige albums. Gelukkig heeft de muziekindustrie hierin in ruime mate voorzien. Wie een middelmatig album zoekt, kan zijn hart ophalen. En ze zijn niet zelden nog afgeprijsd ook. Dat vult de rekken op een voordelige manier. Toch hoeft niet-goed nog niet slecht te zijn. Meestal staan er toch wel twee of drie aardige nummers op. Nog steeds middelmatig weliswaar, maar toch aardig.

Het moet toch mogelijk zijn daar een heel redelijke top 10 van te maken. De meest aardige van de middelmatige. Tsja, meer kan ik er niet van maken.

1. Bob Dylan - Under the Red Sky (1990)
2. 10cc - Bloody Tourists (1978)
3. Art Garfunkel - Lefty (1988)
4. Bruce Hornsby and The Range - The Way It Is (1986)
5. The Moody Blues - The Present (1983)
6. Supertramp - Some Things Never Change (1997)
7. Kayak - Periscope Life (1980)
8. Joe Cocker - Unchain My Heart (1987)
9. America - Harbor (1977)
10.Christopher Cross - Back of My Mind (1988)

Interessant topic, Wandelaar. Momenteel zit ik echter in Roemenie. Als ik in mei terugkom ga ik door mijn collectie heen om mijn top 10 samen te stellen.

Ik zie je lijstje graag volgende maand nlkink. Prettige tijd nog daar!

PS. Je zult versteld staan hoeveel middelmatigheid op album is uitgebracht. En het rare is: ik draai dat graag. Het past bij me, denk ik. Onder de top, daar is het gezelliger. Grote artiesten die een beetje de richting kwijt zijn, zonder ongelukken te maken. Leve de 3 sterren!

Leuk topic, Wandelaar! Ik ga er over nadenken.

Voor mij is in ieder geval William Tyler - Modern Country zo'n album. Eigenlijk vind ik de gitaarcomposities maar suf, en op emotioneel vlak doet het album me niet zo heel veel. En tóch zet ik het album best vaak op. Maf.

Ik kan ook alvast verraden dat ik Mardi Gras van Creedence Clearwater Revival ga opnemen in mijn lijst. Verder moet ik gewoon even grasduinen.

Mardi Gras, inderdaad! Sail Away vind ik bijvoorbeeld - door z'n matigheid - juist weer een lekker nummer.

1. Steely Dan - Everything Must Go
Het laatste album van mijn favoriete band, maar ook het meest matige album. Veel op de automatische piloot, maar het is zeker niet slecht. Everything Must Go en Lunch with Gina zijn fraai, maar kan het meten met een Aja of Gaucho? Nee...

2. Elton John - Caribou
Het eerste lauw ontvangen album van Elton John, maar ook eentje die mij kan bekoren. Van The Bitch Is Back tot You're So Static. Grimsby, Dixie Lily en de heerlijke cover Pinball Wizard. Niet prima, maar wel gewoon fijn in z'n matigheid.

3. Creedence Clearwater Revival - Mardi Gras
Als een kind zo blij was toen ik dit album op LP vond. Zo gewild is dit zwarte goud niet, want met nog geen drie sterren is het een matig album. Sweet Hitch-Hiker is een ondergewaardeerde CCR-single, Sail Away is fun en Hello Mary Lou prima te verteren.

4. 10cc - Bloody Tourists
Hierboven al genoemd en ik stem er mee in. Bloody Tourists is een matig album. Dreadlock Holiday is aardig, maar de rest ontstijgt het niveau niet. From Rochdale to Ocho Rios, Old Mister Time, Anonymous Alcoholic: wie de tijd neemt ziet dat dit matige album toch heel veel te bieden heeft.

5. Michael Jackson - Dangerous
Een halve ster minder dan zijn topalbums, maar gewoon heerlijke pop. Misschien matig, maar Will You Be There, Who Is It en Black Or White zijn popparels.

6. Electric Light Orchestra - Secret Messages

7. Arcade Fire - Everything Now

8. Fountains of Wayne - Sky Full Of Holes

9. Little Feat - Time Loves A Hero

10. Morrissey - Low in High School*
* = als in: matig ontvangen door de pers. Vind het zelf een topalbum en dus als matig album briljant!

Heb een vrij middelmatige top 10 samengesteld, zonder voor mijn gevoel in de ondermaat te vervallen

1. Motörhead - Iron Fist (1982)
Staat over het algemeen bekend als tegenvallend. Haalt het niet bij Ace of Spades of Overkill, maar ik heb Iron Fist altijd wel goed gevonden. Naast het weergaloze titelnummer staan er best wel aardige songs op. Over de hele linie vrij constant.

2. Deep Purple - Bananas (2003)
Eerste album zonder Jon Lord. Don Airey zal een vaste vervanger zijn. Bananas ademt een vrolijke sfeer uit. Niet bepaald een topalbum, maar er staan leuke ideeën op.

3. Loudness - Lightning Strikes (1986)
Loudness heeft zijn mystieke oosterse invloeden overboord gezet om met westers geschoolde rock/metal het in de US te maken. Artistiek zit er op een gegeven moment een dalende lijn in de Loudness discografie. Voorganger Thunder in the East is minstens zo commercieel maar m.i. sterker en het dieptepunt moest nog bereikt worden. Lightning Strikes vlamt sporadisch maar is verder een aangenaam album.

4. Status Quo - If You Can't Stand the Heat... (1978)
Haalt het niet bij het oude werk en zet de minder harde lijn van Rockin' All over the World voort. Nou hoeft dat geen probleem te zijn, maar dat album was beduidend creatiever. If You Can't Stand the Heat... is tot dan toe hun minste album, hierna kwamen er zowel betere als mindere albums. Again and Again is echter een klassieker.

5. Golden Earring - No Promises No Debts (1979)
Staat niet bekend als topper in hun oeuvre, maar best een goed te verteren album. De band is weer teruggebracht tot viertal en verkeert in een minder succesvolle periode. Plaat kent toch de nodige songs die meerdere jaargangen op de bühne gebracht zijn zoals Heartbeat, Don't Stop the Show en Save Your Skin. Bevat verder natuurlijk Weekend Love als niet onverdienstelijke single.

6. Judas Priest - Killing Machine (1978)
Wisselvallig album dat als tweede album in hetzelfde jaar wellicht te snel is uitgebracht. Niet zo goed als de drie voorgangers, maar in de eighties zullen er mindere platen komen. Killing Machine wordt op de Amerikaanse versie aangevuld met The Green Manalishi, een Fleetwood Mac cover, wat tot de betere nummers behoort. Bevat echter wel de 'evergreen' Hell Bent for Leather.

7. Rush - Presto (1989)
Als Rush mindere platen heeft, en dat hebben ze, valt Presto daar zeker onder. Plaat is vrij constant van niveau van een band die artistiek alles al bereikt heeft. Toch missen hier de grote(re) klassiekers die voorgaand werk kenmerken. Al met al een fijn album, maar Rush kan beter.

8. Jan Akkerman - Can't Stand Noise (1983)
Op de A-kant afgaand zou ik het een matig album noemen, het saaie Piétons is echter jarenlang live gebracht, maar de B-kant redt het album wat het uiteindelijk middelmatig maakt.

9. Yes - Tormato (1978)
Staat nou niet bepaald als een 'hoogvlieger' in hun oeuvre bekend en haalt het niet bij voorgaand werk. Yes beperkt zich, voor hun doen, tot kortere nummers. Mijn luisterervaring varieert met Tormato. Soms krijg ik het op mijn zenuwen van Release, Release en soms vind ik het mooi. Over het algemeen wordt hoofdzakelijk Arriving UFO als miskleun beschouwd.

10. Slayer - Repentless (2015)
Middelmatig album van Slayer. Bijna alles werd door Kerry King geschreven en Gary Holt mocht zich beperken tot het inspelen van wat solo's (als ik het goed begrepen heb). Dave Lombardo wisselde van drumkruk met Paul Bostaph (wat ik geen achteruitgang vind). Repentless luistert echter lekker weg en was het eerste Slayer album sinds Seasons in the Abyss dat ik op de dag van verschijnen aangeschaft heb.

1. Queen - Jazz ( 1978)

Jonge bikkel vond dit als fan van Queen, in al de kinderlijke euforie, de beste lp tot dan toe.
Achteraf begint hier de neerwaartse spiraal zich aan te dienen.
De productie is flinterdun en blikkerig en is het songmateriaal ook niet overal even bevredigend.
Jazz redt het net door een aantal geweldige krakers.

2. Yes - Big Generator ( 1987)

De opvolger van het uiterst succesvolle 90125 van vier jaar eerder.
Een nog duidelijkere Trevor Rabin stempel draagt Big Generator.
Waar Trevor Horn perfect tegengewicht bood op de voorganger, is Rabin hier de heerser en klinkt Yes in veel gevallen meer als een A.O.R band uit de U.S.A.
Een groots klinkende plaat met her en der aardige momenten, maar dat is niet genoeg.
Jon Anderson stapte uit onvrede maar weer eens op.

3. 10CC - Ten Out Of 10 ( 1981)

Roerige periode voor het duo Gouldman en Stewart. Het scheelde niet veel of Andrew Gold had aangeschoven, maar die bleef uiteindelijk toch een soloartiest.
Na de terechte flop Look Her, komt de uitgedunde formatie iets beter voor de dag, maar het eigenzinnige en het venijn lijkt voorgoed verleden tijd. Degelijke songs zonder slecht te zijn, maar bepaald geen hoogvliegers.

4. Led Zeppelin - In In through The Out Door (1979)

Een wat wispelturig groepsalbum van deze legends. Jimmy Page had minder bemoeienissen met dit album ( heroineverslaving) en met name John Paul Jones pakte de voortrekkersrol.
Meer keyboards en evengoed wel wat experimenteel. Maar Zep klinkt hier ongeïnspireerder en het songmateriaal is bepaald niet overal even sterk. Het bleek door de tragische dood van drummer Bonham tevens het laatste groepsalbum.

5. Golden Earring - Grab It For A Second (1978)

Het begin van een moeilijke periode voor de Hagenezen. Met dit album moest Amerika wederom overstag gaan, maar eigenlijk was het een warboel. Producer Jimmy Lovine deed de klus routineus en niet bevredigend.
" Grab It" is daardoor wel een echte rockplaat, maar met te weinig visie en een wat anonieme productie. De laatste met Elco Gelling.

6. Steely Dan - Gaucho ( 1980)

Voor velen een topalbum. Maar ik mis wat bezieling en de overperfectie van de heren is hier iets te nadrukkelijk. Te gladjes, te bedacht, al staan er wel weer prima songs op. Maar ik mis soul hier. Vermoedelijk waren ze er zelf ook wel klaar mee, want de heren gingen uiteen.
Eén en ander bleek ook te maken te hebben met een hardnekkige drugsverslaving van Walter Becker.

7. The Rolling Stones - Undercover ( 1983)

Ook voor The Stones bleken de 80's bepaald niet hun decenium.
Tattoo You bleek een prima later Stonesalbum, maar wel een leftoverplaat.
Undercover is puur en bij vlagen rocken de veteranen lekker, maar de single Undercover Of The Night is nogal overduidelijk de beste worp.

8. U2 - All That You Can Leave Behind ( 2000)

De experimentdrang voorbij. Dat recht heeft elke band op een bepaald moment. Echter klinken de boys van U2 wat uitgeblust hier.
Bono zijn stem is hees en lang niet elk nummer spreekt tot de verbeelding. Geen slechte plaat, maar hier hield het voor mij wel zo'n beetje op met U2. Het doet mij niet heel veel meer dit album.

9 Roxy Music - Flesh + Blood ( 1980)

Confectiepop is het geworden hier en de covers verraden een soort van gebrek aan inspiratie bij huiscomponist Bryan Ferry.
De plaat kent best een aantal goede songs, maar de angel lijkt er helemaal uit.
Met Avalon revancheerde Roxy zich enigzins, maar die geweldige beginperiode werd niet meer overtroffen.

10. Paul McCartney - Flowers In The Dirt (1989)

Ook voor Macca waren de 80's artistiek mager en dit album was een soort van comeback.
Het is het nog niet helemaal, al hoor je dat hij het absoluut nog in de vingers heeft.
Voor de helft bevredigend, want er staan helaas wat misserjes op. Maar het kwam weer goed met de exBeatle.

Ik vond die van U2 bij het uitkomen best nog ok, maar dat was eigenlijk ook snel weer voorbij. Ik draai m nooit meer, evenals alle albums daarna...die zijn nog slechter.
Zal ook ns een top 10 maken van tegenvallende albums.

Golden Earring's Grab It for a Second opent nog sterk met Movin' Down Life en Against the Grain, maar daarna zakt het m.i. snel in. Bij Temptin' leef ik even op. Leather werd nadien nogal eens op de bühne gebracht.

Had ook aan In Through the Outdoor gedacht of iets van Uriah Heep.

01. The Beatles - Beatles For Sale (1964)

Na A Hard Day's Night moest er voor de kerstdagen een nieuw Beatles album in de schappen liggen. De groep had in 1964 een film opgenomen, een bijbehordend album en een aantal singles. Tevens was er getoerd. Desalniettemin moest men de studio in. Waar The Beatles op A Hard Day's Night alleen maar eigen composities hadden aangedragen, werd er voor Beatles For Sale stevig geput uit de oude doos van de Cavern/Hamburg dagen. Toch een zeer genietbaar album, al had ik persoonlijk liever Leave My Kitten Alone op het album gehad dan Mr. Moonlight.

2. The Doors - The Soft Parade (1969)

Nadat Jim Morrison in 1969 tijdens een concert werd gearresteerd wegens 'indecent exposure' werd het steeds moeilijker om live-optredens te geven. Veel optredens werden geannuleerd. Bovendien hing hem vanwege het 'snake' incident mogelijk een rechtszaak en zelfs gevangenisstraf boven het hoofd. Tussen de bedrijven door moest er ook nog een album opgenomen worden. Morrison belandde in een creatieve impasse wat Robbie Kieger de kans gaf om meer composities aan te leveren. Op zich naar mijn mening geen slechte liedjes, maar ergens klinkt het album ook alsof de fut er een beetje uit is.

3. The Band - Cahoots (1971)

Over de eerste drie albums van The Band is iedereen wel eensgezind dat die uitstekend zijn. Bij Cahoots beginnen de meningen uiteen te lopen. Dat heeft mij er lang van weerhouden om het album aan te schaffen. Toch ben ik na het horen van When I Paint My Masterpiece overstag gegaan. En wat blijkt? Het album is wat mij betreft zeer genietbaar. Ja, het is geen Music From The Big Pink, The Band of Stagefright, maar met Life Is A Carnival, het eerder genoemde Masterpiece, 4% Pantomime en The River Hymne ook zeker geen slecht album.

4. The Kinks - Percy (1971)

Een filmsoundtrack, en wat voor een. Een man verliest door een ongeval zijn jongeheer, maar gelukkig is er een arts die hem door middel van transplanatie weet te voorzien van een exemplaar dat 'gedoneerd' is door een gorilla. Veel instrumentale muziek. Het hoort zich aan als een haastklus. Vooral het met Hammondorgel opgeleukte Lola is zware kost. Wat dit album van de ondergang red zijn een handvol pareltjes als God's Children, The Way Love Used To Be, Moments, Dreams en het door bassist John Dalton gezongen Willesden Green. Dit zou een perfecte EP of mini-album zijn geweest.

5. Bob Dylan - Pat Garret & Billy The Kid (Original Soundtrack)

Over het algemeen wordt dit album bij fans ook gezien als een wat zwakkere broeder. Hier op MM is de waardering dan ook zo ongeveer 3,5. En toch, ik draai dit album met zoveel plezier. Als ik onderweg ben met de auto komt ie soms wel drie keer voorbij voordat ik besluit om 'm eens te wisselen. En er is geen nummer wat ik wil skippen.

6. Creedence Clearwater Revival - Mardi Gras (1972)

Een album waar ik altijd naar terugkeer. Ik blijf erdoor gefascineerd. Een topgroep weet binnen een dik jaar af te zakken naar een bedenkelijk niveau met maar één album. Eigenlijk is het geen middelmatig album, het is eigenlijk bijna een slecht album. Eigenlijk zijn zelfs de bijdragen van Fogerty op Sweet Hitch Hiker na, van minder niveau. En dat nummer was ook nog eens van voorjaar 1971, dus van vlak nadat Tom Fogerty uit de groep was gestapt. Het rare is dat ik de bijdragen van Clifford nog wel aardig vind.

7. The Byrds - Dr. Byrds And Mr. Hyde (1969)

Een album dat terug grijpt naar Sweetheart Of The Rodeo met Drug Store Truck Driving Man en Nashville West en tegelijk de countryrock stijl probeert af te schudden met This Wheel's On Fire en Bad Night At The Whiskey. En toch levert het een heel aardig album op dat ik graag beluister. De versie met bonus tracks heeft dan ook nog eens een gehele mooie uitgeklede versie van Lay Lady Lay op de tracklist staan.

8. The Waterboys - Universal Hall (2003)

Voor € 7,-- gekocht in Den Haag en met enige reserve in de spelert gestopt. Ten onrechte. Dit album is niet bijster populair bij fans en muziekliefhebbers, maar ik kan er niet genoeg van krijgen. Een nummer als Peace Of Iona is zo'n nummer dat me inspireert om daadwerkelijk een keer af te reizen naar dat eiland als ik weer eens in Schotland ben. Misschien valt het tegen, maar dat moet dan maar.

9. The Who - It's Hard (1982)

Ook door The Who zelf unaniem beschouwd als ondermaats. Roger Daltrey haat het, getuige zijn uitspraken in het bij de CD aangeleverde boekwerkje. En toch draai ik dit liever dan Who Are You uit 1978.

10. The Everly Brothers - Sing (1967)

Het duo stond er in 1967 slecht voor. Bijna vergeten in de Verenigde Staten, en in Europa en het Verenigd Koninkrijk een afbrokkelende status. Ineens scoorden de broers weer een hit(je) aan het thuisfront met Bowling Green. In Canada was het succes nog groter. Snel werd er een album in elkaar geflanst waar Bowling Green op kon staan. Ook werd er snel nog een nieuwe versie opgenomen van It's All over, een Don Everly compositie waar Cliff Richard een jaar eerder in Engeland een hit had gescoord. Zo kon er op de hoes een sticker met 'contains the hits.....'. Er wordt verder wat gestoeid met psychedelica (Talking To The Flowers) en soul covers (Mercy, Mercy, Mercy). Ook wordt er gigantisch uit de bocht gevlogen met Whiter Shade Of Pale. Ik heb iets ambivalents met dat nummer; de ene keer vind ik het mooi, en de andere draaibeurt niet om aan te horen. Het stereobeeld is daarbij ook nog heel vreemd. Als iedereen zo met stereo om was gegaan kan ik begrijpen dat sommige artiesten het als novelty zagen. Gelukkig kwam het in 1968 nog goed met Roots.

Dit was mijn top tien van middelmatige albums/glorieze mislukkingen. Ze zijn genummerd, maar eigenlijk is de volgorde willekeurig.