3 op 5. Prima update.

Ik zou toch verwachten dat George op meer liefde zou rekenen hier.

ik wou het ook net zeggen, wat laag...

Never Better hoog binnen, nice! Staat er bij mij ook in over twee jaar

Mooie stijging voor Lonerism. Tame Impala heb ik altijd heel aangenaam gevonden, maar dit jaar is mijn waardering flink gestegen. Zeker voor de eerste twee albums.

Datzelfde heb ik bij CYNE.

Die Buckley, wat een ontdekking

820. Pet Shop Boys - Behaviour (1990)
Pet Shop Boys durf ik niet zo maar in een hokje te plaatsen en dat hoeft gelukkig ook helemaal niet. Behaviour balanceert ergens tussen het onvervalste catchy-pop wal en het meer geraffineerde sophisti-pop schip, maar valt er zeker niet tussen en gaat dus ook niet nat. Hoe dan ook, het smaakt mij goed, de muziek is net zo geschikt voor in de luie stoel als op de dansvloer. Ik vind het niet per se een klassieker, maar het is een opvallende verzameling nummers die allemaal prima hun individuele mannetje staan. De teksten zijn soms genietbare nonsense, maar op andere nummers persoonlijk en maken dan een behoorlijke emotionele impact. Pet Shop Boys had/heeft zeker wat unieks.
3,5*

819. Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)
Ik kende de muziek van de beste man nog niet, maar het album prikkelde mij meteen. Ik ben gelijk in de rest van de discografie gedoken en heb achtereenvolgend Happy Sad tot en met Starsailor beluisterd. Buckley heeft behoorlijk wat in zijn mars en verwierp ons aan een gevarieerd smakenpalet van folk met elementen van psychedelica, rock en jazz. Daarnaast deed hij iets waardoor je mij direct enthousiast krijgt: Hij was niet bang om te experimenteren. Nog belangrijker, vaker dan niet zijn de experimentele composities nog geslaagd ook. Op zijn sophomore, Goodbye and Hello, houdt de zanger zich nog redelijk in. Maar net zoals de beste abstracte schilders ook de traditionele, waarheidsgetrouwe landschappen vaak uitermate goed in de vingers hebben zitten, laat Buckley hier zien dat hij ook over uitmuntende conventionele folk rock-songwriting skills beschikt. Meeslepende anthems zoals Pleasant Street en I Never Asked To Be Your Mountain zitten piekfijn in elkaar, waarschijnlijk ook dankzij de goedgevulde productie en arrangementen van Jan Holzman en een ander die ik maar niet zal noemen vanwege zijn recente veroordeling voor zedenmisdrijven. Als de voet even van het gaspedaal af gaat, zoals op Once I Was en Morning Glory, toont Buckley zijn voortreffelijke sensibiliteit voor de gevoelige snaren. De drang tot een onconventionele aanpak breekt soms al door op dit album, wat zich vooral uit als een psychedelische randje dat regelmatig zijn kop opsteekt op dit album. Bijvoorbeeld de desoriënterende kermis sound op de achtergrond van Carnival Song of de wazige maar gelaagde sound van hallucinations. Buckley was ongelofelijk getalenteerd en ik kan me niet voorstellen dat ik dit briljantje zolang onaangeroerd heb gelaten, maar ik geniet er nu dubbel en dwars van.
4*

818. Spiritualized - Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space (1997)
Ik heb een enorm zwak voor de neo-psychedelica sound. Het is zo’n lekker ongedisciplineerd genre en een omvangrijke brij van creativiteit. Spiritualized is wat mij betreft een van de frontrunners binnen het genre en Ladies And Gentlemen hun parade paardje. Voor mij is dit een van de albums wat niet zomaar een album is, maar waarachter een heuse ervaring schuil gaat. De muziek kent een sterke aantrekkingskracht, haast trance opwekkend. Hypnotiserende composities, sussende melodieën maar vervolgens ook verlammende gitaarwerk en desoriënterende percussie. Ik las ooit een recensie die stelde dat Spiritualized je de pijnstiller aanbiedt voor de hoofdpijn die hij zelf veroorzaakt. Dat vond ik wel een treffende omschrijving. Een album met een enorme range, met glorieuze build-ups en zielstrelende passages. Ik draai hem eigenlijk niet eens zo vaak, maar als ik hem draai ben ik steeds weer onder de indruk.
4,5*

817. IQ - Dark Matter (2004)
Dit was een stuk minder gruwelijk en duister dan ik had verwacht op basis van de hoes. Als je mijn muzikale reis een klein beetje volgt weet je dat ik niet zo fan ben van prog uit de 00’s en 10’s en het vaak ervaar als een zeer uitgekauwde sound. Voor mijn gevoel is prog in de jaren ’70 dusdanig uitgediept en uitgevoerd dat je daar niet snel overheen komt. Erger nog, de moderne prog klinkt in mijn oren vaak juist als een slap aftreksel. Maar dan kwamen de heren van IQ voorbij, die hun eigen ding doen. Ik moet daarbij wel zeggen dat ik de rest van het werk van IQ niet ken, dus ik weet niet hoe dit album afsteekt tegen de rest van hun discografie, maar Dark Matter kent sterke symfonische composities, zonder al te veel te overdrijven en een sound die mij voor zich weet winnen. Afsluiter Harvest Soul duurt een slordige 24 minuten, maar is zowel muzikaal als tekstueel dusdanig meeslepend dat de tijd zo voorbij vliegt.
3,5*

816. Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)
Ik heb Elbow vrij hoog zitten, maar ze staan mij ook te boek als een band met middelmatige albums. Elbow heeft een kunstige, goed uitgewerkte basis sound, maar lijken moeite te hebben om een heel album lang mij als luisteraar geboeid te houden. Het zwaartepunt van dit album zit duidelijk in de kop, Birds en Lippy Kids kennen pakkende song-structuren die al tijdens de eerste luisterbeurt een nostalgisch effect op weten te roepen, mede dankzij dat opvallende stemgeluid van Guy Garvey. De rest van het album volgt deze lijn der sereniteit met een kleine opleving hier en daar. Een comfortabele sound, maar Elbow maakt het iets té comfortabel voor zichzelf op de tweede helft van het album; de sfeer blijft prima, maar de composities worden toch een stuk minder interessant dan track 1, 2 en 4.
3*

Julee Cruise, opvallend nieuwkomer. Maar ik klaag niet.

"Making Movies" bij jou op 211 chevy93? Dat moet je uitleggen!

Mooi rijtje hoor! Eagles, Supertramp, Kings Of Leon, Julee Cruise

Er valt niet zoveel uit te leggen behalve dat ik het het minste album vind en desondanks nog steeds op 211 staat.

De tweede van Sonic Youth, mijn nummer 8 (van 10) van hun in de lijst.
Wel opvallend dat-ie hoger staat dan Dirty, toch een stuk minder toegankelijk (met name 'kant b') al staan er met I Love Her All the Time en Death Valley 69 wel een paar toppers op (en op de cd versie nog wat bonstracks zoals Flower)

Wellicht dat deze daarom geliefd(er) is? Bij dit soort spellen gaat er toch vooral om hoe geliefd een album is, meer dan de allemansvrienden.

Toch kom je met 10 noteringen vaak hoger dan met 6, wat is dan de allemansvriend
Ik weet het niet, ik zou Dirty eerder in lijstjes verwachten waar maar 1 of 2 van Sonic Youth in staan dan Bad Moon Rising, bij de fans waar beide in de lijst staan is het maar voor welk geluid je gaat welke je meer aanspreekt en hoger staat.

Met tien lage noteringen kom je niet hoger dan zes hoge noteringen. Een allemansvriend vind ik een album dat door veel mensen wel goed gevonden wordt, maar bij niemand echt hoog staat.

Vergelijk Dirty:
Met Bad Moon Rising:

Had ik net ook gedaan

ik geef mezelf gelijk ondanks de uitslag
die ene extra levert te weinig op en daarmee krijg jij ook gelijk

Dirty bij 6 mensen genoteerd
Bad Moon Rising bij 5 genoteerd
4 gelijke namen waarvan 3 BMR hoger hebben en 1 Dirty

Wellicht vinden zaaf en Thomas Langerak Dirty ook wel beter, al kan het ook zijn dat ze Bad Moon Rising niet kennen.


Heb hem op mijn luisterlijstje gezet, ben erg benieuwd. Verder een matige update helaas, maar de volgende met Bad Moon Rising (veel beter dan Dirty) en Seven Swans maakt veel goed.

4/5 voor mij in die laatste update, dus ik ben tevreden. En Bad Moon Rising is gewoon de allerbeste Sonic Youth-plaat, ranja Het geweldige Dirty had ik natuurlijk ook, als 7de van maar liefst 9 Sonic Youths (alleen een zekere Bruce S. staat meer in mijn top 500).

Ik heb 'm net weer even gedraaid (nu Dirty) en als je het als lp beschouwt vind ik kant 1 geweldig, kant 2 redelijk behalve Death Valley geweldig en de bonustracks op Satan Is Boring na ook erg goed. Kortom een ruimschoots 4½ ster album. zoals ik 'm ook al gewaardeerd had (op RYM dan, nu op MuMe ook)
Dirty heeft minder van dat soort 'redelijke' nummers voor mij, staat ook op 4½ ster (weer op RYM, op MuMe blijkbaar 5) maar gemiddeld net wat hoger (zoveel scheelt het ook niet, plaats 115 vs plaats 195 - er staan alleen nog wel 3 SY's tussen waaronder jouw icoontje)

Oeps verkeerde album beluisterd. Dit stukje tekst slaat op Actually ipv Behaviour.

Zo makkelijk kom je er niet vanaf, hé.

Jaja, ik ga hem nog wel beluisteren. Pet Shop Boys luisteren is gelukkig niet zo'n straf

Duidelijk! 't Is meer dat ik MM met afstand het beste DS album vind, maar ik weet niet hoe de status ervan onder fans is.

Dat klinkt alsof de recensent aan dit album wilde refereren: Spacemen 3 - Taking Drugs to Make Music to Take Drugs To (1994)

Fans zien wat meer door een roze bril , maar het is inderdaad het beste DS album.

Hoe de status onder fans is weet ik niet, maar ik vermoed dat Love Over Gold of het debuut het populairst is.

Of die Alchemy natuurlijk (immers als enige een hogere ranking dan 4)

Inmiddels zijn eenenvijftig albums uit mijn top 500 gepasseerd, met af en toe een aangename verrassing, zoals Lily Allen of London Grammar. Dire Straits staat er bij mij twee keer in, maar geen MM.

Het eerst album dat twee keer op 1 staat. Het is bijna zonde dat ik er ook tussen sta met mijn 296e positie. Het is wat het is.

Hey, mijn nummer 1 . Wat mooi dat die de lijst heeft gehaald, had ik vooraf niet verwacht.