Opvallend dat dit album van dEUS nog stijgt ook.

Nieuw rijtje van de chef geplaatst en daarin al een favoriet album van mij uit ‘84 : Steve Roach’s Structures from Silence

Mensen zullen dit wellicht een divers rijtje vinden, maar ik kon toch meer met die vorige, met drie matches op een rijtje (Jethro Tull, R.E.M., The Police) en nog een bijna-match (Anathema) erachteraan.

Doe maar rustig, Chev, neem vooral je tijd. Luister maar even naar ome Roach om tot rust te komen

Afgelopen weekend nog met Steve Roach door de stad gelopen. Sommige muziek lijkt haast een soundtrack van het leven. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen.

Sapphie!!!!!!

Wow, die zag ik niet aankomen. Wel terecht, tof album.

825. The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)
Ik had dit album nog niet eerder beluisterd, maar ik heb overduidelijk een zwak voor dit soort poppy melodieën die verborgen zitten in een muur van noise. Een prachtig contrast, de zoete popklanken met de schurende over de top herrie. Een heerlijk enerverende sound, die de zintuigen eens flink doet prikkelen. Zowel een liefdevol kusje als een klap in het gezicht met de vlakke hand. Album en de nummers kent ook de ideale speellengte, precies genoeg om de pijnlijke kant van de liefde uit te beelden in deze waterval van distorsie. Hoogtepunt: Never Understand, vooral die laatste minuut
4*

824. The Veils - The Runaway Found (2004)
Er was een moment dat ik stapel was op dit type indie rock, mijn MP3-speler was tot nok toe gevuld met dit soort albums, zo ook deze van The Veils. Herbezoekjes aan deze albums zijn voor mij tegenwoordig een zeldzaamheid, dus deze herbeluistering voelde wel weer als een aangename korte trip terug in de tijd. Toch moet ik concluderen dat ik wat uit de muziek gegroeid ben.
Waar veel van deze ‘00s indie rock albums in mijn optiek aan lijden is dat 2-3 nummers er bovenuit steken, maar dat het rest van het album toch een stuk minder onderscheidend is. Pluspunten op dit album: De expressieve zangstem van leadzanger Finn Andrews, het met strijkers overladen Lavina en de algemene volwassen sound van het album. Minpunten: Als album in het geheel is het toch iets te veilig, er wordt zelden een grens verlegd.
2,5*

823. Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)
Sympathiek album. De term overgeproduceerd vind ik niet helemaal onterecht in context van dit album, alhoewel ik het meer bravoure zou noemen. Album is nog steeds onvervalste ‘good fun’, een bruisend pop rock opera met disco/funk elementen, excentriek genoeg om te blijven boeien. De score zou voor mij wat hoger uitpakken, als er hier en daar wat bijgeschaafd zou worden, al zal menig ELO fan nu wel afkeurend naar het scherm staren. Er zijn toch wel wat zwakke broeders te vinden en het album was voor mij wat gebaat bij wat extra focus, juist omdat de sound groteske is.
3,5*

822. Radical Face - The Family Tree: The Roots (2011)
Ik was nog niet bekend met deze artiest (behalve dat het de meneer van de Nikon reclame is), maar zijn muziek gaat wat aan mij verloren. Een vrij traditionele folk plaat, plezante melodieën, maar het album maakt zo verdraaid weinig impact op mij. Het album passeert als een fijn briesje, maar blijft niet hangen. Ik vind het een interessant concept om op deze wijze een verhaal over te brengen van verschillende, maar met elkaar verbonden personages, maar er wordt haast niet buiten de lijntjes gekleurd. Muzikaal en qua zanglijnen iets te simplistisch om mij te kunnen grijpen, de weinig variërende klap-klap-klap percussie gaat me zelfs wat irriteren tijdens de speelduur.
2,5*

821. Jon Hopkins - Immunity (2013)
Sterk album van Hopkins, die een zeer sterk neusje heeft voor aantrekkelijke en meeslepende elektronische composities. Van elk nummer weet hij een soort sonische miniatuur wereld te maken, met nummers die op subtiele wijze constant van vorm veranderen. Een nummer als Open Eye Signal doet verlangen naar zwoele club avonden gehuld in flitsende neon lichten, terwijl een Abandon Window juist beelden oproept van een rustige nacht op een heide onder een heldere sterrenhemel. Schuivende kickdrums vormen samen met de sensuele ambient backdrop een levendig luisterspel. Hopkins toonde op eerder werk zowel het ontwerp van onvervalste house beats als dromerige soundscapes in de vingers te hebben, maar niet eerder bracht hij beide op zo’n natuurlijke wijze samen.
4*

Niet mee eens. Radical Face valt op doordat het juist zo rijk georkestreerd is en daarmee meer doet dan traditionele folk. Zeker dit album.

Ghost Tropic
Bloodflowers

Lekker veel vrolijks in mn lijst

Bij Boxer Rebellion gaat het mis met de review.

Verder geniale hoes van Elvis. Had nog nooit van dat album gehoord.

Bloodflowers, gaaf, de op één na hoogste Cure in mijn lijst (van 3 totaal).

Was ook vergeten dat ik dat album zo hoog had gezet. Juist vanwege de historische context van een wereldwijd uitgezonden satellietconcert vind ik mijn hoge notering wel terecht, al zullen andere live-albums van de heer Presley minstens zo goed zijn.

Wat gaat er mis dan?

Ah ik dacht dat het over Marillion en Sigur Ros ging. Blijkbaar staat er een nummer op dat zo heet.

Fraaie binnenkomer met Older.

Ha leuk, Kill For Love! Toevallig daarnet nog gedraaid, prachtige (zomeravond)plaat blijft dat toch... En dat geldt eigenlijk ook voor Older, die zwier ik zo ook wel even in roulatie ter ere van dit topic!

Vs. en X&Y

Jammer dat ik geen tag heb gehad chevy93. Had het leuk gevonden om mee te doen. Volgende keer wel? In ieder geval veel succes met de gigantische presentatie.

Zoals in de openingspost gemeld: alle deelnemers van vorig jaar zijn getagd, én iedereen die in de laatste vier(!) edities van het decenniaspel een lijst ingeleverd hebben. En daar stond jij gewoon tussen:Verder stond dit topic bijna drie maanden open van midden april tot midden juli.

Kortom, mogelijkheden genoeg voor jou om een lijst aan te leveren.

Geen matches, maar met Vs., X&Y en Radio-Activity toch wel een paar aardige platen.

Pearl Jam staat weer even in de belangstelling wegens (ijs en weder dienende) Rock Werchter 2021. En het lijkt er stiekem toch wel op dat Vs. (afgelopen week nog beluisterd) gewoon een betere plaat is dan het bewierookte Ten.

X&Y is als geheel niet echt een hoogvlieger, maar Square One, White Shadows en Talk kunnen zich met het beste werk van de band meten.

En ach, Kraftwerk is ook altijd fijn.

Ik heb dus gewoon zitten slapen...

Heerlijk album van Kraftwerk. Mijn vader verzamelde vroeger allerlei oude bijzondere radio's en zendapparatuur, vandaar dat dit album voor mij erg nostalgisch aanvoelt met al die vertrouwde bliepjes.

Chromatics ook erg mooi. Pearl Jam is voor mij dan weer iets uit vervlogen jaren al heb ik VS. ook altijd wel hun beste album gevonden. Maar met 4* was een plek in mijn top 500 toch te hoog gegrepen.

Mooie stijging van Radio-activity

Ha west,

Ik heb wel wat puntjes gegeven aan plaatjes die ook jij leuk vindt. Maar nu wel in de achterhoede...

Johnny Marr met Ascension niet eens in zijn lijst, ben toch wat teleurgesteld. Coltrane kijkt op de hoes zelf ook wat ontredderd voor zich uit.

Coltrane/jazz word ik nogal nerveus van , dus liever niet van mijn kant.

Laatste update ook niet echt mijn ding , maar het is niet altijd feest .

Mijn nummer 2, Coltrane, komt wel wat vroeg, maar geheel onverwacht is dat niet. Sowieso doet jazz het erg slecht in deze lijst.

Andere favoriet Queen II had ik wel veel hoger verwacht, bij veel Queenfans, en die zijn er toch voldoende (?), vaak toch dé favoriet...

In mijn top 500 slechts 10 maal jazz. Over 2 jaar zal dat anders zijn. Ik hoop op plaatsingen van Davis, Blakey, Mingus en Monk.

Oh, bij mij wel een stuk of zeventig, en dat worden er over twee jaar vast nog meer...