Nu een samenvatting graag?

Binnenkort Cocteau Twins CSL?

Wel met lyrics-boekje erbij, want ik versta echt niet wat ze zingen (maar dat schijnt de bedoeling te zijn)

Isgoed

Ik wilde je liken, maar toen zag ik je cijfers en toen deed ik het niet. Maar propz voor de eerste 300.

Volgens Acclaimed Music is Treasure toch echt populairder.

http://www.acclaimedmusic.net/artist/Cocteau%20Twins.htm

Ik wil in ieder geval meer Etta James in de lijst. Afgesproken?

Dat zijn enkel lijstjes van critici. Daarnaast wordt HoLV meer en meer in recente lijsten genoemd terwijl dat bij Treasure minder het geval wordt, dus de vraag is voor hoe lang nog. Het verschil is echt minimaal. En veel genre-specifieke lijsten worden er niet opgenomen waar HoLV keer op keer opgenomen wordt, vaak op plaats 1.

Stemmen van het publiek staan er niet in. En zelfs op jouw bron haalt HoLV de top 1000 ondanks dat die volstaat met jaren '60 en jaren '70 muziek. Garlands wat hier bejubeld wordt (terecht, maar ten onkoste van HoLV) staat trouwens in geen enkele lijst.

827. Carole King - Tapestry (1971)
Dit is zo'n klassieker die ik meermaals heb gedraaid, maar die me dan nooit wist te grijpen en vervolgens weer ergens onderaan de 'andere keer weer eens proberen'-stapel belandt. It's Too Late zit vrij diep in mijn systeem verankerd, maar de rest van de tracks ben ik elke keer weer vrij snel vergeten. Het album heeft wel bizar veel stemmen en een heel erg hoog gemiddelde voor een vrouwelijke singer/songwriter hier.

En hoewel ik de kwaliteit zie en ik de plaat ook wel kan waarderen, wil het me ook deze keer niet grijpen helaas. Ik hoor mooie teksten, maar de arrangementen en productie zijn me te glad voor een echt hoge score. aerobag noemt dit album eerder in dit topic intiem, maar ik vind de plaat iets te rijk gearrangeerd, te aangekleed of te overgeproduceerd om voor intiem door te gaan. De hoes is eigenlijk nog het meest intieme aan de plaat. Carole zelf heeft verder wel een mooie stem, maar mist ook net een randje om me echt te raken zoals Joni, Bunyan, Bush, Nico of enkele andere dames uit die tijd dat wel kunnen.

Met de jaren heb ik me ook wel gerealiseerd dat ik niet zo'n heel groot liefhebber ben van piano in pop-muziek (het is doorgaans ook al niet mijn favoriete instrument in jazz).

Aan de teksten en composities ligt het dus niet, wel aan de arrangementen/productie/uitvoering. Zonder binding blijft het bij een afstandelijke waardering voor een fraai album. Uitzondering op dit alles is wellicht het titelnummer, al had ook dat nummer nog wel een tandje ingetogener gemogen van mij. De rest wil me helaas niet grijpen. Wellicht over een aantal jaar weer een poging.

3,25*

672. Blondie - Parallel Lines (1978)
mucho mistrust...

De grote Blondie klassieker toch? Vreemd om Plastic Letters hier 11 plaatsjes hoger te zien staan in onze lijst. Anyway, Debbie Harris heeft een toffe stem en Heart of Glass is 1 van mijn favo popnummers uit de 70s. De andere hitjes die ik van ze ken vind ik ook leuk, maar zijn me wel een stuk minder dierbaar. Ik had wel zin om eens een plaat in z'n geheel te luisteren. 38 minuten gevuld met fijne pop-punk liedjes, gekenmerkt door Harris' zang en de sprankelende productie. Het merendeel van de overige album-tracks zijn lekker, maar er zit niks tussen wat het (torenhoge) niveau van Heart of Glass ook maar enigszins benaderd helaas. Sunday Girl is wellicht de uitzondering, wat een supercute liedje is dat. En dan is er ook nog een Franstalige versie van, heerlijk.

Het kleine dipje in het midden (Pretty Baby klinkt als een girl-group b-kantje en I Know... is nogal nietszeggend en dreutelt een beetje voort) mag de pret verder nauwelijks drukken. Eens zien hoe vaak ik hier naar ga terug grijpen.

3,6*

663. Roxy Music - Stranded (1973)
Zo af en toe is het tijd om een van de talloze hiaten in mijn muzikale referentiekader op te vullen, bij deze is Roxy music aan de beurt. Ik ken hier en daar wat losse nummers (via m'n vader en de ladder vooral), maar die hebben me nooit overtuigd om de platen op te zetten. Vroeger was ik bovendien een beetje allergisch voor dit soort glam rock met dramatische inslag, maar die fase ligt inmiddels achter me.

Street Life knalt er hier direct lekker in en ik hoor meteen de invloed op bands als Talking Heads of modernere acts zoals Guerilla Toss. Just Like You vind ik een beetje aanstellerig/zeurderig, maar gelukkig blijkt dit het minste nummer op de cd. Ferry's zang/voordracht/stijl is er sowieso een waar ik wat aan moet wennen voor ik het echt kan waarderen.

Ferry's voordracht aan het begin van Amazona doet me dan weer wat aan Lou Reed denken (later op de plaat moet ik ook nog aan Jarvis Cocker denken). Lekkere track wel. Het bekende Song for Europe, waar de sax wat prominenter is, deed me eigenlijk nooit zo veel, maar valt hier binnen albumcontext wel mooi op (z'n plaats). Lekker momentje ook als Ferry naar het Frans switcht.

Oké, ik ben toch wel om. De plaat staat eigenlijk vol met nummers die voor mij vooral worden gekenmerkt door leuke wendingen en mooie momentjes. Erg benieuwd naar de platen waar Eno wél meedoet nu.

3,4*

447. Roxy Music - For Your Pleasure (1973)
En daarom direct door met deze, hun hoogst gewaardeerde, zowel in deze lijst als qua gemiddelde op de site.

Do the Strand kende ik uiteraard al en de combi van het voortstuwende synths, sax en Ferry's stem hier doet 't m. Op Beauty Queen laat Ferry ongegeneerd al zijn crooner-liefde de vrije loop en ook op Strictly Confidential gaat hij flink in drama queen-modus. De schurende elektrische gitaar op de achtergrond klinkt helaas dan weer vrij plichtmatig en inwisselbaar in mijn oren, muzikaal gezien niet mijn favoriete element op deze plaat. Ook zo'n muzikale uitbarsting na 3 min in In Every Dream Home a Heartache doet me weinig and voelt vooral plichtmatig. Ik snap dat dit voor andere mensen als een intense climax voelt, maar voor mij valt alle onderhuidse spanning zo in een keer weg. Ik ben gitaarsolo's ook gewoon zó beu. Het stukje na de fade out is dan wel weer aardig.

Bogus Man is dan wel weer echt een toffe, eigenzinnige track, met dat pulserende ritme waar omheen wordt gemusiceerd en Ferry's halve-praatzang eroverheen. Ook het ingetogen-swingende refreintje van Grey Lagoons is erg fraai.

Het eindoordeel is niet heel erg anders dan bij Stranded dus: veel nummers die vol zitten met toffe momentjes. Het is uiteindelijk voornamelijk het gebruik van sax en oboe, gecombineerd met de performance van Ferry, die dit album maakt wat en boven andere rock acts uit deze periode uit tilt.

3,4*

538. Johnny Cash - American III: Solitary Man (2000)
Ik was eigenlijk vooral benieuwd naar de 3 covers van nummers die ik door en door ken in andere uitvoeringen: I See a Darkness, The Mercy Seat & Wayfaring Stranger). Zeker die laatste twee zijn erg fraai in Cash' zijn uitvoering.

Waar de meeste nummers in Cash z'n versie soberder klinken dan het origineel, is deze versie van I See I Darkness juist nóg dramatischer. Wel mooi om Will Oldham op de achtergrond bij te horen vallen halverwege. Ik ben in de loop der jaren eigenlijk deze uptempo versie gaan prefereren, maar ik vind het sowieso 1 van de minste nummers op het gelijknamige album van Bonnie 'Prince' Billy en zeker niet bij zijn beste werk horen. Deze cover brengt daar ook geen verandering in.

One is verder in deze versie ook niet echt aan mij besteed, al trek ik het zo wel een stuk beter dan het origineel.

De rest van de plaat is ook fraai, Cash zijn voordracht is mooi en doorleefd, maar ik word nergens echt geraakt of van m'n sokken geblazen. Country Trash is uiteindelijk m'n favoriet op het album. Wellicht zit hier ooit wel verhoging in, als ik rusting door Cash z'n oeuvre ben gelopen (dat staat nog altijd op de planning) en de artiest me dierbaarder is geworden of zijn nummers allemaal dieper in m'n systeem zijn gaan zitten. Niettemin een sterk album dit.

3,6*

Ook geluisterd, geen notities:

146. Stevie Wonder - Innervisions (1973) - 3,6* [met groeipotentieel]

Dat komt wellicht ook doordat die plaat beter aansluit op tegenwoordige trends. Kan over 5 jaar zo weer anders zijn. In de ontwikkeling van de album top 500 aller tijden van Rolling Stone zie je een soortgelijke trend waarin albums uit de jaren '60 en '70 die ook in de huidige tijdsgeest passen boven komen drijven, terwijl die 20 jaar geleden nog een stuk lager werden ingeschaald.

Kortom, gewoon lekker zelf luisteren en je eigen mening vormen (en volgende keer meestemmen). Persoonlijk vind ik alleen de eerste 3 albums van Cocteau Twins echt heel goed, daarna doet het me niet veel meer. Maar ik zal alles weer eens herbeluisteren als die Greatest Hits-editie van CT langskomt.

Wow, had wel een hogere score verwacht voor FYP en Innervisions. Twee van de beste albums van de seventies.

Hmm nee, die platen komen (voorlopig) voor mij nog lang niet in de buurt van de meesterwerken van 70s.

Innervision géén meesterwerk?

Ja, daar breken je flappen toch helemaal van open? Helemaal Koen z'n ding ook, zou je zeggen. Gaat ie straks nog zeggen dat Songs in the Key of Life ook maar gewoontjes is.

Brb ik ga mezelf ff lek schieten.

Als je mij af en en toe al kritisch vindt, moet je voorstellen dat Koen deze top 1000 volledig langs zou gaan

Z'n gemiddelde ook is er een lijst van users met hoogste gemiddeldes en laagste gemiddeldes, valt dat op te zoeken? Ben ik wel benieuwd naar.

Ik zie enkel prima cijfers, stelletje drama-queens.

Als leraren net zo makkelijk een 10 gaven als sommigen hier 5* uitdelen.


Na 1 luisterbeurt hè. Hoop (en verwacht) dat 'ie nog wel groeit, maar het klonk me ook wel net iets te gelikt/glad bij momenten om echt helemaal mijn ding te zijn zo op het eerste gehoor.

Haha, als ik eerlijk ben had ik ook niet verwacht dat je Stevie als instant classic zou zien. Ik zie je toch wel als de man die meer houdt van de subtielere en organische producties. Dan snap ik wel dat de opgepoetste sprankelwerken van Stevie niet direct liefde op het eerste gezicht zijn. (zelfde als met Caroline).

Voor mij brengt Stevie zoveel positieve energie en aanstekelijke vibes mee naar zijn albums dat het alleen daar om al classics zijn

Ben je ook al zo'n groot Beach House fan, chev?

Ja dat kan ik me ook heel goed voorstellen. Wellicht dat de plaat bij mij met de juiste timing ook ineens helemaal goed kan vallen.

De funky nummers zoals Higher Ground vind ik ook echt heel tof, maar de wat soulvollere nummers komen hier niet direct binnen hier zoals sommige nummers van Marvin Gaye, Bill Withers of Otis Redding dat wel doen (om maar wat namen te noemen).

Ik vind 3,19 ook best hoog inderdaad.

Maar er is nog altijd Brombeer

boven brombeer

boven Brombeer

Van brombeer mag je van mij ook kritische denker maken. Ik heb overigens nog geen user met een gemiddelde boven de 4 gezien, ik had goede hoop op Johnny Marr, maar mocht niet zo zijn

Vroeger lag mijn gemiddelde ook een stuk lager, ik ben vooral veel selectiever gaan luisteren door de jaren heen. Het blijft langzaam omhoog kruipen denk ik

Los daarvan: een 3,5* hoort toch ook gewoon (ver) bovengemiddeld te zijn lijkt me.


Waar is Arbeidsdeskundige als je hem/haar nodig hebt.

Beach House is in ieder geval beter dan Cocteau Twins. Of mag ik dat ook al niet zeggen?

Zeker Chevy, want dat klopt namelijk .

Ik bied lager: 2,72

Stevie Wonder .....uitstekende muzikant , matige muziek (een handvol nummers daargelaten)....of mag ik dat niet zeggen? ( krijg ook last van mijn tandglazuur )

Ik ben een beetje verbaasd als ik soms eens opzoek welke albums de toplijst (niet) halen. Ik heb duidelijk wat werk voor de boeg, want nu voel ik me echt "verplicht" om een toplijst in te zenden volgend jaar, omdat gewoon veel machtige albums er niet in staan, maar ik wil ook niet dat het volstaat met "opvulsel", en dat ik toch wel een goed idee heb op welke plaats een album ongeveer hoort. Natuurlijk net zoals film geen exacte wetenschap, maar ik vind het ranken van films makkelijker dan van muziek, omdat ik sneller vergeet wat welke muziek voor mij betekend heeft, en omdat het herbeluisteren van muziek soms voor een andere ervaring zorgt. Bepaalde albums hebben absoluut nood om vaak gedraaid te worden.

Ik heb nog maar stemmen op 325 albums, al kan het zijn dat ik het hier en daar wel vergeten ben, en van bepaalde albums veel nummers goed ken maar niet alles. Ik denk wel dat dat aantal nog flink de hoogte zal ingaan tegen de volgende lente, en ook moet ik geen 250 films inzenden, maar kan ik het houden op een top 100. Ook is muziek minder hit or miss dan bij film bijvoorbeeld, en is het ook een stuk makkelijker om in te schatten wat eventueel wel jouw ding kan zijn, en wat niet (al zal je hoe dan ook onvermijdelijk alles kunnen beluisteren dat je wilt, en veel missen, vaak in andere genres die ik nog niet echt verkend heb, en ik weet niet of dat tegen volgend jaar zal gebeuren). Maar dat is waar zo een toplijst voor dient. Iedereen heeft zijn eigen muzieksmaak, heeft ook nooit elk album dat bestaat op deze wereldbol beluisterd, en gezamenlijk komen we dan tot een mooie toplijst.

Mij valt echter wel op dat binnen mijn genres er vooral heel veel niet in staat, waardoor ik absoluut wel wil meedoen. Ik was bijvoorbeeld gisteren verbaasd dat Mazzy Star er niet in staat. Enorm verbaasd. Ik was nog meer verbaasder om te zien dat Animal Collective er ook niet in staat. Vaak staan zelfs de albums die ik goed vind en beluisterd heb uit de 20ste eeuw er ook niet in. Ik dacht dat het probleem zich enkel stelde voor albums die ik van deze eeuw beluisterd heb, maar in een bepaalde mate breidt het zich ook uit naar de vorige eeuw.

Wanneer ik dan eens iets uit de top 100 luistert, valt het regelmatig toch wat tegen helaas. Talk Talk heb ik niet echt een deftige kans gegeven, sure. Maar ik kon wat ik luisterde zo ver moeilijk verdragen. U2 vond ik vrij saai tot nu toe (2 albums beluisterd). Met The Beatles heb ik een groot probleem tot nu toe. Ik heb nog nooit een leuk nummer gehoord van hen. Ik vind hen gewoon totaal niet toegankelijk. Niets klinkt catchy of leuk. Met David Bowie's werk, en vooral vroeger werk heb ik ook moeite. Arcade Fire had ik ook al zo ontzettend veel moeite mee. Sigur Ros vind ik erg traag en kan ik me moeilijk op toeleggen. The National verraste me dan weer wel, in dat het zeker groeialbums zijn, en ik zal het zeker nog meer beluisteren, maar ik weet het nog niet zo helemaal. The Smiths vond ik bij het herbeluisteren lichtjes tegenvallen, maar ik moet meer beluisteren. Pink Floyd vind ik dan wel weer vrij goed, maar dan vooral het werk dat niet in de toplijst staat (!), om het allemaal nog complexer te maken. De drie albums die ik het beste vind, staan gewoon niet in de top 1000.

Het zal dus ongetwijfeld een rare, aparte en vreemde lijst worden. Maar we zullen wel zien. Zou me niet verbazen mocht 70% uit mijn lijst gewoon niet in de huidige top 1000 staan, en hopelijk krijgen we er wel een deeltje in volgend jaar.

My Bloody Valentine - Loveless staat trouwens wel erg laag. Ik dacht dat het in de top 100 staat, maar het haalt niet eens top 250.

AC heeft een beetje last gehad van het feit dat ieders favorieten nogal uiteen lopen ben ik bang. Voor mij komen enkel Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished, Feels en Strawberry Jam in aanmerking voor een positie in mijn toplijst, maar ik weet dat anderen juist Sung Tongs of MPP als favoriet hebben.

De band is me daarnaast ook veel minder dierbaar dan 10 jaar geleden, destijds hadden ze een stuk prominenter in mijn lijst gestaan. De liefde is een beetje verdwenen van mijn kant - op enkele losse nummers na (Grass, The Purple Bottle, Fireworks, Water Curses). Wie weet komt die ooit weer terug als ik nostalgisch wordt en terug ga grijpen naar de muziek uit mijn (late) puberjaren, maar voor nu is het vooral muziek die toen belangrijk voor me was, maar die ik nu nog zelden draai.


En deze?

Precies dit. Op wat losse nummertjes na toch geen blijver gebleken. Person Pitch van Panda Bear luister ik daarentegen wel nog steeds af en toe.

Person Pitch - en dan met name Bros - is voor mij ook het absolute hoogtepunt uit hun discografie. Wel een kleine schande dat die de eindlijst niet heeft gehaald.