Die hoes van Camel mag vanaf vandaag dus niet meer

Dit is overigens de Amerikaanse hoes (weten we gelijk waar Charizard vandaan komt): https://rascalrecords.files.wordpress.com/2015/08/camelmirageusa.jpg?w=768&h=772

Doe mij die andere hoes maar, dan zal ik de drang om spontaan te willen gaan roken maar onderdrukken.

Best wel wat verwondering hierzo dat Keane zo hoog staat, vorig jaar zelfs top 100 dus. Een band waarvan ik ten tijde van de piek van hun populariteit dacht: Hier heeft straks niemand het meer over. I stand corrected, ze hebben toch een schare fans weten te verzamelen.

en yay voor Plastic Beach en Morphine. en een radiohead die ik altijd onderschat heb gevonden in hun discografie, maar dat valt hier dus ook wel mee, al ze het met me verbazen als er niet nog 5 volgen.

Volgende keer kan Keane misschien weer wat stijgen. Ik stuurde nu geen lijst in, maar bij een volgende editie wil ik wel meedoen en bij mij komt Hopes and Fears minstens zo hoog als de hoogste positie van Chevy (19e) nu denk ik.

Over Fishmans: kennen jullie die ook door RYM te checken voor het Singles top 20 per jaar topic van zaaf? Ik herinner me nog dat ik me verbaasde een mij totaal onbekende band hoog te zien staan bij sommige RYM-singleslijsten van de jaren '90 en heb er uit nieuwsgierigheid paar keer een nummer van beluisterd. En rond die periode begon hier op MuMe precies een bescheiden hype rond dat album, maar weet niet of dat toeval is of niet.

Ik hou de lijst van RYM ook een beetje in de gaten en daar kwam de band opeens in 2015 binnen en bleef stijgen.

https://i.gyazo.com/ce66f27686d280675461a8e536912dfc.png

Long Season kwam zelfs pas in 2018 in de lijst (en staat inmiddels alweer op plek #82).

https://i.gyazo.com/2691584a65e29e6df16b20885f9d46e3.png

Over RYM gesproken: iemand die weet sinds wanneer live albums niet meer in de charts verschijnen?

Band kende tijdens hun actieve jaren in 1994-1999 wat bescheiden succes in thuisland Japan, maar pas na de plotselinge dood van leadzanger Shinji Sato in 1999 zou de band in eigen land steeds meer aan populariteit winnen.

Er waren al wel wat oplettende zieltjes buiten Japan die de band opvielen, maar sinds de discografie van Fishmans 3 jaar geleden wereldwijd beschikbaar werd op streamingdiensten, belandde de populariteit van de band helemaal in een stroomversnelling. Enthousiastelingen op internetfora zoals RateYourMusic hebben zeker bijgedragen aan dit succes.

Vind ik altijd wel mooi, die verhalen van bands die pas 20+ jaar later erkenning krijgen. Krap je je muzikant denk ik ook wel even achter de oren.

Is er nog wel, maar niet standaard. Moet je nu apart aanvinken.

Ik heb geen muzikant om achter de oren te krabben

Kan ik niet iets instellen, zodat ik bij de albumpagina ook de ranking kan zien?

Hier stond het ook altijd:
https://i.gyazo.com/a3409efcb1a786270f2f15161534eb75.png

Lachen recensie bij Dead Can Dance.

Echt he

Bill Withers.

En het wordt een spannende strijd tussen Fish/Marillion en Steven Wilson/Porcupine Tree wie (waarschijnlijk) achter Pink Floyd de best scorende progartiest gaat worden.

Ja! Ik ben weer los na 20 nulletjes.

Hahaha het is dat Bill nog in deze update zit, dacht dat we bij de 250 beste albums aanbeland waren

Het beste van The Stones wederom als laagste van de vier.

Blur Parklife

Jezus, ArthurDZ 5 uit 5 deze update.

zaaf en ik zijn wel spot on met onze Gorillaz-notering

Beide Sylvians naast elkaar. Met zo te zien toch een deels ander publiek per plaat.

hij is toch niet dood?

Love

Dat boontje is inmiddels - terecht - om zijn loontje gekomen in de ban gedaan
Er zijn grenzen!

En zo had Metallica geen enkel album bij de top 200.

Ook opvallend hoog deze van Sigur Rós, maar zelfs nog iets gezakt dus.

Wel de beste Metallica. Maar mag wel wat hoger inderdaad

Simon77 waar gaat het mis

130 plaatsen winst voor Afraid of Sunlight, als dat de voorbode is

Tja, zeg het maar. Aan mij heeft het niet gelegen.

Toevallig inderdaad dat die twee Sylvians precies naast elkaar eindigen. Is ook wel vaker gekomen in deze top 1000, twee albums dicht bij elkaar zonder per se hetzelfde publiek.

En nog opmerkelijker: bij diegenen die wel beide genoemd hebben, liggen de twee scores nooit erg dicht bijelkaar.

Ik heb ze allebei en voor mij is Secrets of the Beehive zijn meesterwerk. Jammer dat Gone to Earth, dat tussen de twee verscheen, altijd in de lijstjes ontbreekt. Het is een beetje Sylvian’s Low met een volledig instrumentale tweede helft.

Ik deel de liefde niet voor de verzamelaars van The Smiths.