Ik hoor nu John Talabot voor het eerst en dat openingsliedje Depak Ine is klare koek In mijn ontvankelijke oortjes. Nice find!

aerobag, de opvolger gaat hier vermoedelijk ook nog wel langskomen, dus die ga je dan vanzelf horen als je je tour de force weet vol te houden. Die heeft meer het mysterieuze wat Lifes Rich Pagent ook heeft.

Persoonlijk hoor ik niet zoveel verschil tussen Murmur en Reckoning qua soort muziek. De eerste heeft gemiddeld genomen wel wat betere liedjes wat mij betreft. Maar ik denk dat ik Reckoning ook wel de minste van R.E.M.'s albums uit de 80s vind.

Heb ook wel zin wat te luisteren, maar vandaag helaas uit huis en geen eigen muziek (gelukkig draait Radio 2 tegenwoordig wel Thundercat en Kamasi Washington). Wie weet vanavond.

Voor mij ontlopen Reckoning en Murmur elkaar weinig. De 325e plek die ik aan Reckoning toebedeeld heb, heeft misschien wel iets van een legacybonus (de interesse in R.E.M. is hier niet meer helemaal wat-ie geweest is), maar het album luistert fijn weg en Time After Time is hier het (toch heus enigszins enigmatische) liedje dat het album boven de middenmoot uittilt (hoewel niet helemaal zo mooi als Pilgrimage van de voorganger). Beide platen hebben ook wel weer een paar nummers die me zo op het zien van de titel niks zeggen.

nee dan is het goed

Gelukkig.

Verdere klachten mogen gestuurd worden naar [email protected]

Je stond al op mijn 2CL (watchlist) als kandidaat voor de estafetteploeg voor de Semantische slalom; het feit dat je "leek" bent heeft implicaties: lekebroeders - die niet van de echte muziekleer zijn - dienen zich te vervoegen bij een ander klooster.

Als je daar niet verder bent gegaan, it's time to repent - herbezinning: E-bow the Letter (duet met Patti) is ronduit prachtig en ook het 'duet' met Q-tip, The Outsiders, is voor mij hoogwaardig - een prachtvoorbeeld van de moderne mens die berusting vindt (en troost).

Ik heb 2 R.E.M.'s in mijn lijst, maar Reckoning is daar niet bij. Aangezien het debuut me niet zoveel doet, heb ik de opvolger tot nu links laten liggen. R.E.M. is voor mij op zijn best in de tweede helft van de 80s.
Jónsi is een verrassing, ik dacht niet dat ik daar 5 medestanders ging vinden. Voor velen is dat album te poppy maar net daardoor blijf ik na 10 jaar ernaar luisteren. Zijn livetour destijds was geweldig, de nummers kregen daar zoveel meer dynamiek.
Roger Waters Pros & Cons is ook een verrassing en wordt meestal niet hoog aangeschreven. De titelsong vond ik wel een leuk hitje destijds en de hoes springt in het oog. Nog eentje erbij op mijn luisterlijst

Yeah, Gang Starr. Is nog niet eens mijn favoriete plaat van deze helden, maar staat bij mij op 111.

Dat komt wel goed nico1616. Ik zie The Wall in jouw top 10. Dit liftavontuur past daar prima naast.

Ik hoop dat Covid-19 over 2 jaar weer weggeëbd is, dan maken we een zeer gedegen kans op Olympisch eremetaal.

Het doel is om de recensies net zo enigmatisch neer te pennen als de teksten van Michael Stipe himself. Dan blijf je je toch verwonderen, wat bedoelt die rare snuitert hier nou weer mee?

En ik denk dat herman gelijk heeft en dat ik in dit topic nog wel kansen krijg om mijn gemiste paradoxale slaapstadium in te halen.

Deze kende ik alle 5 al, lange halen snel thuis.

975. The Congos - Heart of the Congos (1977)
Prachtige plaat. Door de relaxte kracht van dit album zou je haast vergeten om het vernuft van de composities volledig te waarderen.
4*

974. Ann Peebles - I Can't Stand the Rain (1974)
Een consistent verzameling nummers met een heerlijke warme, omvangrijke stem. De kenmerkende vertraagde sound van Southern Soul zal voor mij echter altijd een struikelblok blijven. Dan heb ik toch een emotionele uithaal of een portie funk nodig.
3*

973. Run the Jewels - Run the Jewels 3 (2016)
Mijn favoriete album van RTJ. El-P levert altijd, maar dee productie valt op dit album helemaal op zijn plaats. De raps maar vooral de dynamiek van zowel Killer Mike en EL-P zijn op elk nummer on fire. AND THE CROWD GOES RTJ.
4*

972. Yo La Tengo - Painful (1993)
Een beauty van een album, die zeker op een hoge notering in mijn 500 kon rekenen, mocht ik mezelf niet onderwerpen aan zelfopgelegde regels. Painful raakt zo’n multi-dimensionaal spectrum aan emoties, een geluid waar je al nostalgisch voor raakt tijdens de eerste luisterbeurt.
4*

971. Vashti Bunyan - Just Another Diamond Day (1970)
Aanvankelijk groot fan van dit album, maar mijn waardering is wat gedaald nadat ik meer ’60’s en ’70’s folk ontdekte. De dromerige composities zijn sterk, maar het hoge lullaby gehalte begint me bij meerdere luisterbeurten wat te vervelen. Stond nu nog in mijn top 500, mogelijk volgend jaar in gevaar
3,5*

Leuk om John Talabot in de lijst te zien. Dat album heeft bij mij een beetje geleden onder de (te) hoge verwachtingen, de lat was immers enorm hoog gelegd met die EP uit 2009. Nog steeds een hele fijne plaat uiteraard, maar een gevoel van lichte teleurstelling is helaas nooit verdwenen.

Live of op feestjes wel altijd genieten.

En mooie stijging voor I&W, heb 'm de afgelopen weken ineens weer regelmatig gedraaid, dankzij mijn essentiële album-reis.

Nou heb ik maar honderd albums ingestuurd, maar er komt ook geen een in het stuk voor tot dusver

Wel wat albums gezien die me wel interessant lijken

Ik had niet verwacht dat ik nog medestanders ging vinden voor Marina & The Diamonds. Uitstekende popplaat, met een beetje meer promotie had zij een wereldster kunnen worden.

John Talabot zal voor mij altijd gelinkt zijn aan mijn studententijd en de feestjes toen. Heel veel feestjes.

Sleeping With Ghosts luisterde ik toen ik mijn allereerste jointje rookte. Zal ik ook nooit meer vergeten, vooral niet omdat ik het gewoon thuis deed terwijl mijn moeder en broertje weg waren en ik na het roken vet para werd of ze de geur zouden ruiken als ze weer thuis kwamen. Sleeping With Ghosts heeft wel nooit meer zo geklonken als toen.

Misschien staan al je albums wel in de top 100

Ken alleen de singles, maar die zijn wel erg leuk. Helaas is het er daarna niet beter op geworden.

Vanmorgen Jade Fire en Marina & The Diamonds geluisterd, beide wel ok maar zal ze niet zo snel vaker draaien. Nu Bohren aan het draaien (ga ik niet harder van werken...).

Ik heb vanmorgen maar eens alle honderd albums tot nog toe in een map onder Mijn Albums gezet en zie dat ik er (zonder Bohren) 79 reeds van een stem voorzien heb. Ook zie ik dat er tot nog toe pas één album voorbij is gekomen dat ik met 5* heb gewaardeerd: Alice Coltrane.

We wachten af, maar ik vrees dat ik dan toch iets te weinig pop/rock heb ingestuurd

970. Blackfield - Blackfield (2004)
Op zich geen vervelende luisterbeurt, maar is voor mij iets te gepolijst en kent iets teveel rock cliche’s. En dan niet de cliche’s die ik een warm hart toe draag, zoals een explosieve uitbarsting. Dat gezegd hebbende, kent het album wel af en toe verassende wendingen. Meer van dat aub.
3*

969. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya (1997)
Band met een geheel eigen sound, een op zichzelf staand muzikaal eilandje waar je 59 minuten lang in kan verdwalen. De dromerige, melodieuze sfeer is absoluut waar de kracht van Fishmans ligt en op dit album hebben ze deze sound geperfectioneerd.
4,5*

968. Six Organs of Admittance - Dark Noontide (2002)
Deze verdiende inderdaad een herevaluatie. Spannende release die vooral erg goed als album in zijn geheel werkt. Folk met een duistere, mysterieuze laag scoort meestal goed bij mij, maar ook de samenhang van de nummers is prijzenswaardig.
4*

967. TV on the Radio - Dear Science (2008)
Tv on the radio is wat in de vergetelheid geraakt, wat zonde is, want ze gaven een unieke draai aan het indie rock speelveld, met een fusie van electronica en funk. DLZ is een absolute heavy hitter die ik regelmatig nog draai, maar het hele album is een regelmatig herbezoek waard.
4*

966. Burial - Rival Dealer (2013)
Ik hou dus niet zo van Burial. Ik heb altijd zo’n idee dat als ik dat op MusicMeter uitspreek dat ik publiekelijk gestenigd ga worden. Ik vind het zeker niet slecht, maar mijn hersenen zijn ook niet zo geprogrammeerd om deze herhalingen van iet wat weemoedige beats echt geweldig te vinden. Kan er niks aan doen, dus leg die stenen maar weer weg
3*

Nogmaals, ik heb de lijst niet gezien, maar jouw lijst inschattende geloof ik dat er een heel groot deel in de tweede helft langs zal komen.

En sowieso is daar op #897 je eerste notering!

Geen zorgen, stenigen is een te milde straf voor het niet geniaal vinden van Burial op dit forum, we zijn reeds de brandstapel aan het opzetten.

Bespaar je maar de moeite, Monster Magnet heeft hem zo te zien al voor ons aangestoken. Allemejezus wat een hoes is dat zeg.

Journey in de lijst, dat is een behoorlijke positieve verrassing voor mij!

Het blijft een verfrissende lijst tot nu toe. Het verbaast mij steeds weer om te zien welke albums van mij het klaargespeeld hebben de top 1000 binnen te sijpelen.

Leuk, aerobag al jouw korte schrijfsels! Heb je overwogen om deze stukjes ook bij de betreffende albums te plaatsen?

Jaaaaaa Monster Magnet

En zo had ik na een paar mindere updates weer 3 matches bij de recentste 10... waarbij ik niet zeker weet of ik, als ik de 3 noteringen van This Is Hardcore, Kick en Garbage cadeau gekregen had, ik ze correct gematcht zou hebben... onder de 100 zit er toch wel veel willekeur in.

Hoewel ik ze mijn Top 500 niet zo snel zie halen, zijn Frontiers en The Family Jewels mij ook sympathiek.

Misschien wel een idee ja, al zijn het natuurlijk maar korte flarden. Maar mooi dat je het leuk vindt om te lezen

965. Dinosaur Jr. - You're Living All over Me (1987)
Hoe goed is dit album? Antwoord: Best wel goed ja. Konden alle platen maar knallen zoals de beste nummers op deze plaat van Dinosaur Jr. Het betere schuurwerk, maar ook een ontwikkeld neusje voor gitaarmelodieën.
4*

964. Big Star - #1 Record (1972)
Ik had de hoes wel eens langs zien komen, maar nooit geluisterd. Wist niet zo goed wat ik moest verwachten, maar verrassend leuk album met een frisse sound. Pop rock is nooit echt mijn genre geweest, dus dat ik deze waardeer zegt wel iets
3,5*

963. Eagles - Desperado (1973)
I hate the fucking eagles man. Oké, haten is een groot woord, maar het is net even wat te laidback om echt mijn pakkie aan te zijn.
2,5*

962. Popol Vuh - Hosianna Mantra (1972)
Persoonlijke favoriet van mij deze, waarbij de waardering nog steeds groeit na elke luisterbeurt. Een majestueuze mix van stijlen. Zweverig, maar op alle juiste manieren.
4,5*

961. Viktor Vaughn - Vaudeville Villain (2003)
Die MF Doom, wat een discografie heeft deze man toch achter zijn naam staan. Als Viktor Vaughn brengt Doom toch wel net iets anders op tafel dan we van hem gewend zijn. De toon is naargeestiger en zijn flows net even een versnelling hoger. Creativiteit spat er weer van af.
4*