130/830 van 500

Charli is zeker materiaal voor de volgende keer, dat geldt trouwens ook voor Het Is. Verder een zeer solide update, Mobb Deep luidt hier de überclassics van de hiphop in.

Low had nog wel ietsjes hoger gemogen, ter nagedachtenis.

Kijk eens wat een update. En Charli XCX zo hoog had ik niet verwacht, aangename verrassing.



Heb je hem al eens beluisterd, vraag ik me dan af?

Wat mij betreft toch wel een pak minder dan de albums van Jessie Ware en Dua Lipa uit dezelfde periode. Maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen, verwacht ook niet dat we die nog tegen gaan komen in deze lijst

Aardige stijgingen voor Joanna Newsom en PJ Harvey. Dat belooft wat voor Let England Shake en (met name) Ys.

Uit eigen ervaring kan ik melden dat niet iedere familie deze als vriendelijk ervaart.

En daar is-ie dan, het beste album allertijden. Met een 101e plek in de reguliere Top 250 is een 163e plek voor Moving Pictures licht teleurstellend, al is dit wel in lijn met de eerdere resultaten. Out of Time en Night krikken het aantal matches nog wat op. Master of Puppets is uiteraard een klassieker, maar het album komt voor mij toch net tekort voor een Top 500 notering.

155/840

Gister een zeer matig rijtje waarbij ik maar liefst nul overeenkomsten had. Vandaag was t alweer een stuk beter. Een mooi trio platen (Rush, Gazpacho en een voor mij Top 100 notering van Out of Time) in een verder niet al te fijne update.

130/840 op 500 albums

Fair enough maar wat ik vooral bedoelde te zeggen is dat, waar Dua en Jessie zeker sterke platen gemaakt hebben (Jessie miste nét de cut van mijn eigen lijst), ze thematisch niet symbool staan voor de tijdsgeest van 2020. how i'm feeling now daarentegen is in de kern geschreven als een conceptalbum over het leven in quarantaine en was er zonder Covid nooit geweest, vandaar lockdown-defining. Dat het in artistiek opzicht ook nog een tamelijk briljant album is speelt ook een rol uiteraard.

Oh, en hup Joanna! Pere en PJ komen op mijn luisterlijst

Lockdown-anthems all around inderdaad! Maar How I'm Feeling Now is ook een genre-definiërend (hyperpop) en vooruitstrevend album. Het zat aan het denken wat een modern pop-album nog meer kan zijn en zoekt grenzen op, waar Jessie en Dua meer een disco-revival in sloegen en op een gevestigde sound terugvielen. Nog steeds fijne albums, begrijp me niet verkeerd, maar het stukje vrijzinnige inzicht van Charli mag wat mij betreft zeker op de nodige erkenning rekenen.

Fair enough, maar ik heb juist in de lockdown-lente en -zomer van 2020 veel naar Dua en Jessie geluisterd, dus persoonlijk zijn die voor mij gerelateerd aan de vroege Covid-maanden

En wellicht ben ik ondertussen gewoon te oud en saai voor dat hele hyperpop gebeuren en voel ik me beter bij retro-plaatjes

Hier en daar heb ik mij wel aan wat hyperpop gewaagd, waaronder ook het e.e.a van Charli XCX. Laten we het er op houden dat niet elke moderne popstroming zo mijn ding is. Dan beluister ik liever iets als vapor-wave.

Maar dat zegt toch niet zo veel over de houdbaarheid? Geloof er niks van dat die Charli plaat weg gaat zakken, die gaat enkel doorgroeien en over 10+ jaar is dat voor heel veel mensen een album waar een boel nostalgie aan verbonden is.

Een soort van future nostalgia dus...

(I'll get my coat)

Kristallen bol van de Hema? Met zo'n weak predictive power zou ik maar niet gaan investeren (lijkt me een typisch geval van thishfull winking). Maar ongetwijfeld zal er een bepaald publiek (niche) voor zijn.

Kijk maar eens waar bijv Kelis (debuut in '99) of Macy Gray (idem) nu staan en hoeveel aandacht ze krijgen

Je onderschat hoe groot dat publiek is.

En die kristallen bol komt gewoon van Alibaba, ik kreeg nog enkele gratis CD's bij die bestelling.

Alibaba - Sesam open u, toegepast op de magazijnen van de Hema

Zonder gekheid, je ziet dat meer hier bij millenials alhier dat ze denken (selective exposure/distorsion) - omdat ze op dit moment een zeer groot deel van de populatie vormen - dat over 20 jaar wanneer ze gezapig achter een bureau zitten hun smaak van damals nog meetelt. Kijk hoe het hier is: alles van 45+ (jouw toekomst om 't zo te zeggen) wordt nog geduld, maar legt nauwelijks nog gewicht in de schaal, tenzij fysiek. Leeftijd/cohorte is the magic word.

Voorbeeld: 10 - 15 geleden liep ik met mijn neef (van 14 toen) over de boulevard in Nice - ik zag veel mooie vrouwen en het standbeeld van Miles, hij zag alleen Ferrari's, Bentley's, Porsches en nog exotischer spul. Wedden dat hij nu ook meer oog zou hebben voor de vrouwen en ik waarschijnlijk meer voor de auto's

Gratis CD's

Ja dat zal allemaal wel, maar daar gaat het niet over. Het merendeel van mijn favoriete artiesten zal nooit z'n niche ontstijgen en dat zal me verder worst wezen. Sommige artiesten van een paar jaar terug lijken nu alweer vergeten.

Het gaat om één specifieke plaat van een artiest met een almaar groeiende fanbase die blijkbaar de tijdsgeest beter dan welke andere generatiegenoot ook wist te vangen. Dat kan je van een Kelis of Macy niet zeggen.

Vergeet er ook niet bij te vermelden dat het album over de gehele lijn eigenlijk enkel en alleen topnummers kent, en dat is niet altijd zo (al wordt er soms bewust voor interludes enzovoort gekozen).

En voor de rest heeft Charli XCX ook niet altijd geklikt. Het is bijna uitsluitend dat album dat ik beluister (al kan dat ook aan mij liggen).

133/840 op 500 albums

De laatste paar dagen Eminem en Mobb Deep als overeenkomsten, beide top 10 albums in m'n eigen lijst. Eminem valt daar soms net buiten, dan weer er mooi in, maar The Infamous van Mobb Deep is een zekerheidje in de top 10. Absolute klassieker met een gruwelijk vette, dreigende sfeer. Ongeëvenaard in dat opzicht wat mij betreft.

Zit inmiddels op 52 overeenkomsten, op een ingediende lijst van 310 albums.

We zitten duidelijk in de hogere regionen; de grote klassiekers zijn toch meer mijn ding, elke dag heb ik wel een paar voltreffers. 4 vandaag weer. 35% van mijn Top 250 heeft totnogtoe de lijst behaald en op het totaal van 840 albums scoor ik iets meer dan 10%

89/840 op 250 albums.

De vorige update was al heerlijk met Low, Slowdive en Nina Simone, maar deze is zowaar nog wat beter met liefst 4 voltreffers: PJ Harvey, Neil Young, Stones en R.E.M.. De verrassingen beginnen nu wel een beetje op te raken, al kunnen we Charli XCX daar wel toe rekenen gezien het lage gemiddelde en het relatief lage aantal stemmen.

158/840 op 500 albums.

Wat bedoel je precies Mju, er is toch nog genoeg muziek van weleer die ook door jongere generaties gedragen of zelfs (her)ontdekt wordt? Had je bijvoorbeeld gedacht dat The Beatles jaren later nog steeds terrein zouden winnen, of bijvoorbeeld dat 25 jaar na dato een band als Fishmans ontdekt wordt of er ineens zo'n kritische herwaardering van The Velvet Rope zou ontstaan? Blijft toch leuk om te speculeren welke moderne albums zich in het collectieve 'toplijstje'-geheugen van liefhebbers en recensenten gaan vestigen.

Dit album van Charli XCX heeft (muzikaal) zo ongeveer niks overeen met Jessie Ware en Dua Lipa. (Haar recentste worp dan juist weer enorm veel.)

We zullen het over 2, 4, 6, 8 en 10 jaar wel zien, in de hoop dat MuMe dan nog in de lucht is en Chevy zich nog wil wagen aan zo'n meesterklus.

2x Bowie, 2x The Smiths. En Fear of a Blank Planet toch wel lager dan verwacht. Dan zal Deadwing vast gauw volgen.

Opmerkelijke val van Coldplay overigens. Hoewel de populariteit al een tijdje tanende is hier op MuMe.

Ik kan weer een mooi trio bijschrijven. 2x Bowie en King Crimson. Daarnaast zag ik in deze update weer de nodige aardige tot prima platen voorbij komen. Dus prima update!

133/850 op 500 albums

Ik vind het toch primair opmerkelijk dat deze nog steeds hoger staat dan Parachutes.

Enfin, ik schrijf ook weer vier matches bij: twee bescheidener (The Doors, Porcupine Tree) en twee grotere (King Crimson, Metallica). Nu nog even verzinnen wat mijn lockdownplaat was, dan kan ik daar ook nog wat grootse statements aan ophangen.

159/850