Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
1
geplaatst: 21 november 2023, 20:22 uur
Bedankt om Nico's allermooiste op te nemen in je lijst, Niels! De vleesgeworden dreiging, toch?
6
geplaatst: 21 november 2023, 20:58 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/926de6ff92994b99aa0d569bf7cce5eb.jpg#926de6ff92994b99aa0d569bf7cce5eb
39. Danny Brown - 30
VS - 2011 - Hiphop
Het daverende slotnummer van het geweldige XXX. Toen dat album ruim vijf jaar geleden werkelijk bij me binnenkwam, was ik Charles Bukowski aan het lezen, en ik zie best wat overeenkomsten. Waar Bukowski in alle grof- en lelijkheid beschrijft hoe zijn hoofdpersonages zich eindeloos bezatten en van vrouw naar vrouw gaan, doet Brown op XXX iets vergelijkbaars. Alleen zitten er ook nog flink wat drugs in de zorgwekkende mix.
Ik zeg zorgwekkend, want de dubbele bodem is net als bij Bukowski niet heel moeilijk te bespeuren. De eindeloze hoeveelheid drugs, alcohol en seks die hier voorbijkomen, zijn symptomen van zelfdestructief escapisme.
In 30 komt aan het einde van de rit alles samen. Zelfs de beat lijkt op instorten te staan, met die stuiterende drums, zompige blazers en slordige, wrange gitaartonen. Danny Brown trapt af met wat gebruikelijke vuilbekkerij, maar al snel slaat de sfeer om: ‘Hoped the drugs would help the pain to go away / But all these thoughts up in my head made the sane go astray’
Wat volgt is een emotionele uiteenzetting over de wanhoop die hij in de jaren ervoor heeft gevoeld tijdens zijn verbeten pogingen om het te maken als rapper. Hij verhaalt over de armoede, de drugsverslavingen, de uitzichtloosheid, de zelfmoordgedachten. Hoe hij herhaaldelijk wisselt tussen zijn befaamde ‘kwaakstem’ en een woeste grom zou hij nooit meer zo krachtig toepassen als hier. Heftig spul dat, voor zover je de overdaad aan eerdere signalen niet al had opgepikt, de inhoud van sommige eerdere tracks op het album in een ander daglicht zet.
39. Danny Brown - 30
VS - 2011 - Hiphop
Het daverende slotnummer van het geweldige XXX. Toen dat album ruim vijf jaar geleden werkelijk bij me binnenkwam, was ik Charles Bukowski aan het lezen, en ik zie best wat overeenkomsten. Waar Bukowski in alle grof- en lelijkheid beschrijft hoe zijn hoofdpersonages zich eindeloos bezatten en van vrouw naar vrouw gaan, doet Brown op XXX iets vergelijkbaars. Alleen zitten er ook nog flink wat drugs in de zorgwekkende mix.
Ik zeg zorgwekkend, want de dubbele bodem is net als bij Bukowski niet heel moeilijk te bespeuren. De eindeloze hoeveelheid drugs, alcohol en seks die hier voorbijkomen, zijn symptomen van zelfdestructief escapisme.
In 30 komt aan het einde van de rit alles samen. Zelfs de beat lijkt op instorten te staan, met die stuiterende drums, zompige blazers en slordige, wrange gitaartonen. Danny Brown trapt af met wat gebruikelijke vuilbekkerij, maar al snel slaat de sfeer om: ‘Hoped the drugs would help the pain to go away / But all these thoughts up in my head made the sane go astray’
Wat volgt is een emotionele uiteenzetting over de wanhoop die hij in de jaren ervoor heeft gevoeld tijdens zijn verbeten pogingen om het te maken als rapper. Hij verhaalt over de armoede, de drugsverslavingen, de uitzichtloosheid, de zelfmoordgedachten. Hoe hij herhaaldelijk wisselt tussen zijn befaamde ‘kwaakstem’ en een woeste grom zou hij nooit meer zo krachtig toepassen als hier. Heftig spul dat, voor zover je de overdaad aan eerdere signalen niet al had opgepikt, de inhoud van sommige eerdere tracks op het album in een ander daglicht zet.
8
geplaatst: 21 november 2023, 21:56 uur
https://media.pitchfork.com/photos/5e549362230d040009b1ebac/2:1/w_1920,c_limit/Perfume-Genius.jpg
38. Perfume Genius - Lookout, Lookout
VS - 2010 - Chamber pop
Ik herinner me de ontdekking van dit album nog goed: het was de kerstvakantie van 2010, ik wilde nog wat albums checken voor mijn (allereerste) jaarlijstje en stuitte op dit album. Ik zie mezelf nog liggen op de bank bij mijn ouders, de kerstboom bij mijn hoofd en de ogen gesloten, terwijl ik hier naar luisterde. Zoals eerder al even kort aangehaald was ik destijds niet op mijn vrolijkst, dus je snapt wellicht dat de fragiele, buitengewoon sombere klanken van Michael Hadreas’ debuut hard aankwamen. Ik blijf het zijn beste vinden.
Lookout, Lookout is een van de prijsnummers (de concurrentie van met name Mr. Peterson is hevig). Muzikale complexiteit kan van alles toevoegen, maar is lang niet altijd noodzakelijk, zo laat dit nummer als geen ander horen. Veel simpeler wordt het niet: een kinderlijk eenvoudig pianodeuntje, wat dramatische orgeltonen op de achtergrond en een opnamekwaliteit alsof er een paar centimeter stof op de microfoon zat.
En de breekbare stem van Handreas natuurlijk, die in tamelijk verkapte bewoordingen een luguber en duister lied zingt. Het gaat over Mary Bell, die in 1968 op 10-jarige leeftijd twee kleine jongetjes vermoordde in het Engelse Newcastle, door ze te wurgen. Handreas zet deze gekte neer met een tragisch gevoel van instabiliteit en treurigheid. Laten we verder zeggen dat al zijn cryptische zinnen vrij snel duidelijk worden als je trek hebt om de achtergrond erbij te zoeken.
Voor de liefhebber: de playlist is hier weer te vinden.
38. Perfume Genius - Lookout, Lookout
VS - 2010 - Chamber pop
Ik herinner me de ontdekking van dit album nog goed: het was de kerstvakantie van 2010, ik wilde nog wat albums checken voor mijn (allereerste) jaarlijstje en stuitte op dit album. Ik zie mezelf nog liggen op de bank bij mijn ouders, de kerstboom bij mijn hoofd en de ogen gesloten, terwijl ik hier naar luisterde. Zoals eerder al even kort aangehaald was ik destijds niet op mijn vrolijkst, dus je snapt wellicht dat de fragiele, buitengewoon sombere klanken van Michael Hadreas’ debuut hard aankwamen. Ik blijf het zijn beste vinden.
Lookout, Lookout is een van de prijsnummers (de concurrentie van met name Mr. Peterson is hevig). Muzikale complexiteit kan van alles toevoegen, maar is lang niet altijd noodzakelijk, zo laat dit nummer als geen ander horen. Veel simpeler wordt het niet: een kinderlijk eenvoudig pianodeuntje, wat dramatische orgeltonen op de achtergrond en een opnamekwaliteit alsof er een paar centimeter stof op de microfoon zat.
En de breekbare stem van Handreas natuurlijk, die in tamelijk verkapte bewoordingen een luguber en duister lied zingt. Het gaat over Mary Bell, die in 1968 op 10-jarige leeftijd twee kleine jongetjes vermoordde in het Engelse Newcastle, door ze te wurgen. Handreas zet deze gekte neer met een tragisch gevoel van instabiliteit en treurigheid. Laten we verder zeggen dat al zijn cryptische zinnen vrij snel duidelijk worden als je trek hebt om de achtergrond erbij te zoeken.
Voor de liefhebber: de playlist is hier weer te vinden.
2
geplaatst: 22 november 2023, 11:15 uur
Fok, 30 is kei- en keihard. Wat een verschil met z'n meest recente album 
Niet slecht hoor dat Quaranta, maar ook wel een beetje een vlakke bedoening als je het vergelijkt met het oudere werk. Ik kende 30 nog niet, maar de teksten kwamen vrij hard binnen bij mij - zeker nu ik zelf dertig ben! Bedankt voor de ontdekking met andere woorden.
Niet slecht hoor dat Quaranta, maar ook wel een beetje een vlakke bedoening als je het vergelijkt met het oudere werk. Ik kende 30 nog niet, maar de teksten kwamen vrij hard binnen bij mij - zeker nu ik zelf dertig ben! Bedankt voor de ontdekking met andere woorden.
1
geplaatst: 22 november 2023, 11:41 uur
Mooi 
Dat 'een beetje' mag je van mij zelfs weglaten..
Johnny Marr schreef:
Niet slecht hoor dat Quaranta, maar ook wel een beetje een vlakke bedoening als je het vergelijkt met het oudere werk.
Niet slecht hoor dat Quaranta, maar ook wel een beetje een vlakke bedoening als je het vergelijkt met het oudere werk.
Dat 'een beetje' mag je van mij zelfs weglaten..
10
geplaatst: 22 november 2023, 22:37 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/b0af62db75e34435a0022adbd04fd0e6.jpg#b0af62db75e34435a0022adbd04fd0e6
37. De Kift - Almanak
Nederland - 1999 - Fanfarepunk
Sommigen beweren dat er iets lomps en lelijks in onze taal zit, waardoor het moeilijker zou zijn om fijne liedjes in het Nederlands te schrijven dan bijvoorbeeld in het Engels. Ik kom er niet helemaal uit in hoeverre daar nou wat in zit. Wat ik wel weet, is dat het Nederlands hoekige kanten kent, en dat sommige artiesten deze hoekigheid met glorieus resultaat omarmen.
Neem De Kift. Nou bedient deze groep zich vooral van spoken word, en minder van zang, maar de muziek is een echte viering van de pracht van onze taal, vind ik, het mooie én het lelijke. Niet alleen van de taal, trouwens: invloeden van Nederlandse dweilorkesten en fanfares zijn nadrukkelijk onderdeel van de sound van deze band, die uiteindelijk op punk is gestoeld. Met uniek, zeer geslaagd resultaat.
Vlaskoorts (1999) is wat mij betreft het meesterwerk van De Kift. Een hallucinante vertelling over een uiteengevallen boerengezin, met teksten die zijn gebaseerd op passages uit allerhande bestaande literatuur en poëzie. Ferry Heijne vertolkt de teksten werkelijk subliem. Zo kruipt hij in het opzwepende Almanak, de openingstrack, in de rol van een soort verwarde, roepende straatprediker, die nietsvermoedende passanten aanklampt om zijn verhaal te vertellen.
Zijn timing alleen al: let op die perfecte pauze tussen ‘Ik wist dat er 75 duizend mensen waren die mij voor het eerst zouden zien’ en ‘Dat had ik opgezocht in de almanak’. Waarna direct de scheurende blazers invallen, want ook dat kan deze band zo goed: vocalen en instrumenten elkaar laten aanvullen. Ik ben ook verzot op die dissonante gitaarnoten, een voorbeeld van de ontregelende elementjes waarmee De Kift het gevoel van instabiliteit en gekte extra aanzet.
37. De Kift - Almanak
Nederland - 1999 - Fanfarepunk
Sommigen beweren dat er iets lomps en lelijks in onze taal zit, waardoor het moeilijker zou zijn om fijne liedjes in het Nederlands te schrijven dan bijvoorbeeld in het Engels. Ik kom er niet helemaal uit in hoeverre daar nou wat in zit. Wat ik wel weet, is dat het Nederlands hoekige kanten kent, en dat sommige artiesten deze hoekigheid met glorieus resultaat omarmen.
Neem De Kift. Nou bedient deze groep zich vooral van spoken word, en minder van zang, maar de muziek is een echte viering van de pracht van onze taal, vind ik, het mooie én het lelijke. Niet alleen van de taal, trouwens: invloeden van Nederlandse dweilorkesten en fanfares zijn nadrukkelijk onderdeel van de sound van deze band, die uiteindelijk op punk is gestoeld. Met uniek, zeer geslaagd resultaat.
Vlaskoorts (1999) is wat mij betreft het meesterwerk van De Kift. Een hallucinante vertelling over een uiteengevallen boerengezin, met teksten die zijn gebaseerd op passages uit allerhande bestaande literatuur en poëzie. Ferry Heijne vertolkt de teksten werkelijk subliem. Zo kruipt hij in het opzwepende Almanak, de openingstrack, in de rol van een soort verwarde, roepende straatprediker, die nietsvermoedende passanten aanklampt om zijn verhaal te vertellen.
Zijn timing alleen al: let op die perfecte pauze tussen ‘Ik wist dat er 75 duizend mensen waren die mij voor het eerst zouden zien’ en ‘Dat had ik opgezocht in de almanak’. Waarna direct de scheurende blazers invallen, want ook dat kan deze band zo goed: vocalen en instrumenten elkaar laten aanvullen. Ik ben ook verzot op die dissonante gitaarnoten, een voorbeeld van de ontregelende elementjes waarmee De Kift het gevoel van instabiliteit en gekte extra aanzet.
3
geplaatst: 22 november 2023, 23:20 uur
ArthurDZ laat weten teleurgesteld te zijn dat 30 negen plaatsen te laag staat.
3
geplaatst: 23 november 2023, 07:32 uur
Als op plek 30 een nummer genaamd '39' blijkt te staan, dan is het alsnog helemaal goed voor me hoor.
2
geplaatst: 23 november 2023, 07:47 uur
ArthurDZ schreef:
Als op plek 30 een nummer genaamd '39' blijkt te staan, dan is het alsnog helemaal goed voor me.
Niels is ongetwijfeld een groot Queen-fan dus het kan nog. (quote)
Als op plek 30 een nummer genaamd '39' blijkt te staan, dan is het alsnog helemaal goed voor me.
10
geplaatst: 23 november 2023, 21:07 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/1a7231c3a87c44bdae1d8693f99aaa74.jpg#1a7231c3a87c44bdae1d8693f99aaa74
36. The Shins - New Slang
VS - 2001 - Indiepop
Ik weet het, er is veel treurnis en gekte in deze lijst te vinden, maar hier breekt even een heerlijk lichtstraaltje door.
Soms staat je hoofd in een stand waarin het alles vanuit een negatieve hoek bekijkt, soms doet-ie het tegendeel en snap je zelf ineens niet meer waarom je je druk maakte om sommige zaken. Dit nummer past helemaal bij die laatste situatie: New Slang maakt een gevoel van kalmte en diepe tevredenheid in me los.
Sommige wat lichtere muziek heeft de neiging om snel weer te vervliegen en in de vergetelheid te raken, maar dit nummer blijkt voor mij al meer dan tien jaar onverwoestbaar. De kwaliteit is dan ook torenhoog: popperfectie is zo’n begrip waar bands al decennia naar streven, en The Shins zijn er met New Slang verdomd dichtbij gekomen, wat mij betreft.
De fade-in van de ‘oeh oeh oeh’s’ en dat schattige tamboerijntje, alsof er langzaam een warm briesje opsteekt, geven direct reden voor een glimlach. De zanglijnen bevatten een vrijwel volmaakte flow, dat verklaart denk ik grotendeels dat het zo bevredigend klinkt. Rustig overzie je wat je allemaal wel niet hebt om dankbaar voor te zijn, zonder haast voortpeddelend op je fiets op een mooie voorjaarsdag. Die vibe.
(Ik moet denk ik nog even opmerken dat dit nummer tekstueel best somber is, en ik kan het mij best voorstellen als sommigen hier wel een vrij melancholisch liedje in horen, maar daar heb ik dan maar schijt aan.)
36. The Shins - New Slang
VS - 2001 - Indiepop
Ik weet het, er is veel treurnis en gekte in deze lijst te vinden, maar hier breekt even een heerlijk lichtstraaltje door.
Soms staat je hoofd in een stand waarin het alles vanuit een negatieve hoek bekijkt, soms doet-ie het tegendeel en snap je zelf ineens niet meer waarom je je druk maakte om sommige zaken. Dit nummer past helemaal bij die laatste situatie: New Slang maakt een gevoel van kalmte en diepe tevredenheid in me los.
Sommige wat lichtere muziek heeft de neiging om snel weer te vervliegen en in de vergetelheid te raken, maar dit nummer blijkt voor mij al meer dan tien jaar onverwoestbaar. De kwaliteit is dan ook torenhoog: popperfectie is zo’n begrip waar bands al decennia naar streven, en The Shins zijn er met New Slang verdomd dichtbij gekomen, wat mij betreft.
De fade-in van de ‘oeh oeh oeh’s’ en dat schattige tamboerijntje, alsof er langzaam een warm briesje opsteekt, geven direct reden voor een glimlach. De zanglijnen bevatten een vrijwel volmaakte flow, dat verklaart denk ik grotendeels dat het zo bevredigend klinkt. Rustig overzie je wat je allemaal wel niet hebt om dankbaar voor te zijn, zonder haast voortpeddelend op je fiets op een mooie voorjaarsdag. Die vibe.
(Ik moet denk ik nog even opmerken dat dit nummer tekstueel best somber is, en ik kan het mij best voorstellen als sommigen hier wel een vrij melancholisch liedje in horen, maar daar heb ik dan maar schijt aan.)
0
geplaatst: 23 november 2023, 21:23 uur
Heerlijk nummer inderdaad! Heb je door mij leren kennen dan waarschijnlijk, want ik tipte jou Oh, Inverted World voor je tip-topic destijds 
Geen dank!
Geen dank!
1
geplaatst: 23 november 2023, 21:25 uur
Haha, dat klopt inderdaad! Credit where credit is due dan: dank voor de gouden tip Arthur 
1
geplaatst: 23 november 2023, 21:25 uur
Ben aardig bij met luisteren, minder met commenten, maar ff liefde voor Almanak, zo fantastisch Niet in mijn top 100 (er passen er immers maar 100 in, wat een bullshit eigenlijk 
) maar jezus wat goed toch
Niet in mijn top 100 (er passen er immers maar 100 in, wat een bullshit eigenlijk ) maar jezus wat goed toch 
1
geplaatst: 23 november 2023, 22:23 uur
Poh deze pagina is weer even allemaal 9+nummertjes hoor. New Slang misstaat hier ook zeker niet tussen hoor, echt zo'n nummer dat je eigenlijk onmogelijk níet fijn kunt vinden en ook dicht tegen mijn tophonderd aan.
FIjne Dannykeuze ook, wat mij betreft is Monopoly dé showstopper van XXX maar 30 is ook fantastisch, die eerste zin
FIjne Dannykeuze ook, wat mij betreft is Monopoly dé showstopper van XXX maar 30 is ook fantastisch, die eerste zin
0
geplaatst: 24 november 2023, 09:39 uur
*Zet Monopoly op, want dat is ook zo'n gruwelijk harde track ja*
(Niet zo'n emotionele uppercut, maar zo is-ie ook niet bedoeld natuurlijk.)
(Niet zo'n emotionele uppercut, maar zo is-ie ook niet bedoeld natuurlijk.)
1
geplaatst: 25 november 2023, 19:11 uur
*Zet voor het eerst in drie jaar weer eens De Kift op.*
Wauw. Thanks voor de reminder.
Wauw. Thanks voor de reminder.
1
geplaatst: 25 november 2023, 21:16 uur
Dat nummer van Danny Brown kende ik nog niet, ben ook niet echt een conaisseur hoor. Klinkt best verontrustend inderdaad.
Verder drie maar al te vertrouwd in de oren klinkende pareltjes, gelukkig. Al gaat mijn voorkeur wat Perfume Genius betreft uit naar Mr. Peterson - wel gelijk z'n best, dat debuut. De grens tussen wonderschoon en akelig ongemakkelijk is bij vlagen flinterdun.
Verder drie maar al te vertrouwd in de oren klinkende pareltjes, gelukkig. Al gaat mijn voorkeur wat Perfume Genius betreft uit naar Mr. Peterson - wel gelijk z'n best, dat debuut. De grens tussen wonderschoon en akelig ongemakkelijk is bij vlagen flinterdun.
7
geplaatst: 26 november 2023, 10:34 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/76f3b180823834b2e90529f5226d86ce.jpg#76f3b180823834b2e90529f5226d86ce
35. Alela Diane - The Rifle
VS - 2006 - Folk
Mogelijk is dit het folknummer met technisch het minst boeiende gitaarspel in deze hele lijst, maar dat maakt precies niks uit. Alela Diane is zo’n singer-songwriter die met eenvoudige middelen vreselijk meeslepende liedjes weet te schrijven. Een grote gave.
Zoals The Rifle, met een beeldende tekst over een kind dat haar ouderlijk huis verloor in een oorlog. Prachtig detail: de tweede stem die in het refrein invalt om het geheel klaaglijker en urgenter te laten klinken (‘They're comin' from the woods!’), en die bij de laatste zin wegvalt. Die zin, ‘Brother, I'm so sorry that you watched the paintings burn’, klinkt daardoor extra desolaat.
Het is dit soort aandacht voor detail waarmee ze haar nummers naar een hoger plan tilt. Dat zit hem ook in haar zang, want haar frasering vind ik werkelijk subliem. Wat ze daarbij mee heeft, is haar stemgeluid zelf: dat is scherp en fel en houdt je ten alle tijden bij de les.
The Pirate's Gospel (2006) is wat mij betreft Alela Diane’s beste werk, al heeft ze daarna nog genoeg moois gemaakt. In 2019 zag ik haar live in Cloud Nine van de Tivoli, waar ze samen met haar vader optrad. Dat optreden bevestigde nog maar eens wat een charismatische zangeres ze is: gewoon zittend met gitaar, zonder enige poespas, en dan zóveel gravitas uitstralen, puur met haar stem.
35. Alela Diane - The Rifle
VS - 2006 - Folk
Mogelijk is dit het folknummer met technisch het minst boeiende gitaarspel in deze hele lijst, maar dat maakt precies niks uit. Alela Diane is zo’n singer-songwriter die met eenvoudige middelen vreselijk meeslepende liedjes weet te schrijven. Een grote gave.
Zoals The Rifle, met een beeldende tekst over een kind dat haar ouderlijk huis verloor in een oorlog. Prachtig detail: de tweede stem die in het refrein invalt om het geheel klaaglijker en urgenter te laten klinken (‘They're comin' from the woods!’), en die bij de laatste zin wegvalt. Die zin, ‘Brother, I'm so sorry that you watched the paintings burn’, klinkt daardoor extra desolaat.
Het is dit soort aandacht voor detail waarmee ze haar nummers naar een hoger plan tilt. Dat zit hem ook in haar zang, want haar frasering vind ik werkelijk subliem. Wat ze daarbij mee heeft, is haar stemgeluid zelf: dat is scherp en fel en houdt je ten alle tijden bij de les.
The Pirate's Gospel (2006) is wat mij betreft Alela Diane’s beste werk, al heeft ze daarna nog genoeg moois gemaakt. In 2019 zag ik haar live in Cloud Nine van de Tivoli, waar ze samen met haar vader optrad. Dat optreden bevestigde nog maar eens wat een charismatische zangeres ze is: gewoon zittend met gitaar, zonder enige poespas, en dan zóveel gravitas uitstralen, puur met haar stem.
13
geplaatst: 26 november 2023, 11:54 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/019e366394174f769efce767c4bed74c.jpg#019e366394174f769efce767c4bed74c
34. Songs: Ohia - Hold On Magnolia
VS - 2003 - Country rock
Heeft een slidegitaar ooit zo mooi gehuild als in dit nummer? Dat is althans een van de belangrijkste redenen dat ik hier elke keer weer met alle liefde bijna acht minuten in wegzink.
Jason Molina heeft in relatief korte tijd veel prachtigs afgeleverd, buitengewoon veel. Mede dankzij die hoeveelheid is hij een van de grootste liedjesschrijvers van de laatste dertig jaar, dat kunnen we toch wel veilig vaststellen.
Het feit dat hij in één jaar het voor zijn doen bijna poppy The Lioness (2000) en het juist tamelijk experimentele Ghost Tropic (2000) uitbracht, en dat beide op hun eigen manier geweldig zijn, zegt denk ik genoeg. Ik heb graag en veel naar hem geluisterd, en toch heb ik het gevoel dat ik zijn oeuvre bij lange na niet heb doorgrond: dat zegt denk ik ook wat.
Als favoriet kies ik toch voor Hold On Magnolia, zo’n lied dat tristesse en troost verenigt, althans voor mij. Een klaaglijke omhelzing, verwarmend en tranentrekkend tegelijk. Dat warme zit hem mede in het volle bandgeluid, waarbij ik in het bijzonder naar de viool wijs. Juist doordat het nummer maar door- en doorgaat wint het aan kracht: tegen de tijd dat je klaar bent met wegzinken, moet je even met de ogen knipperen tegen het licht van de alledaagse werkelijkheid.
34. Songs: Ohia - Hold On Magnolia
VS - 2003 - Country rock
Heeft een slidegitaar ooit zo mooi gehuild als in dit nummer? Dat is althans een van de belangrijkste redenen dat ik hier elke keer weer met alle liefde bijna acht minuten in wegzink.
Jason Molina heeft in relatief korte tijd veel prachtigs afgeleverd, buitengewoon veel. Mede dankzij die hoeveelheid is hij een van de grootste liedjesschrijvers van de laatste dertig jaar, dat kunnen we toch wel veilig vaststellen.
Het feit dat hij in één jaar het voor zijn doen bijna poppy The Lioness (2000) en het juist tamelijk experimentele Ghost Tropic (2000) uitbracht, en dat beide op hun eigen manier geweldig zijn, zegt denk ik genoeg. Ik heb graag en veel naar hem geluisterd, en toch heb ik het gevoel dat ik zijn oeuvre bij lange na niet heb doorgrond: dat zegt denk ik ook wat.
Als favoriet kies ik toch voor Hold On Magnolia, zo’n lied dat tristesse en troost verenigt, althans voor mij. Een klaaglijke omhelzing, verwarmend en tranentrekkend tegelijk. Dat warme zit hem mede in het volle bandgeluid, waarbij ik in het bijzonder naar de viool wijs. Juist doordat het nummer maar door- en doorgaat wint het aan kracht: tegen de tijd dat je klaar bent met wegzinken, moet je even met de ogen knipperen tegen het licht van de alledaagse werkelijkheid.
5
geplaatst: 26 november 2023, 15:29 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/bf8b54b3a4fd264d7d087e4d282760c8.jpg#bf8b54b3a4fd264d7d087e4d282760c8
33. Drive Like Jehu - Sinews
VS - 1994 - Post-hardcore / Noiserock
De jaren negentig zijn het ultieme decennium voor elektrische gitaren. Sue me.
Nu dit weer: punk meets Slintiaanse post- en mathrock. Van kalme, wrange gitaartonen en hoekige drumpatronen bouwt Drive Like Jehu hier op tot ziedende post-hardcore. Maar het zijn vooral de vele tussenstapjes in die reis die Sinews tot zo’n briljante track maken.
Als je de eerste tonen hoort, weet je het al: hier gaat iets ontploffen. Maar hoe en wanneer? Geen idee. Het tempo gaat iets omhoog, de intensiteit en spanning nemen toe. En dan breekt een heerlijke fase aan van net-wel-net-niet-exploderen en terugtrekkende bewegingen, steeds net iets intenser.
Wat een vocalen van Rick Froberg, die almaar overstuurder klinkt, om bij de onvermijdelijke climax alles te geven. En wat een climax is dat zeg: een glorieus einde van Yank Crime (1994). Als je enig idee hebt hoe goed dat album is, weet je met die opmerking genoeg.
En de playlist is helemaal bij. (Het valt me tot dusverre mee hoeveel nummers op Spotify ontbreken.)
33. Drive Like Jehu - Sinews
VS - 1994 - Post-hardcore / Noiserock
De jaren negentig zijn het ultieme decennium voor elektrische gitaren. Sue me.
Nu dit weer: punk meets Slintiaanse post- en mathrock. Van kalme, wrange gitaartonen en hoekige drumpatronen bouwt Drive Like Jehu hier op tot ziedende post-hardcore. Maar het zijn vooral de vele tussenstapjes in die reis die Sinews tot zo’n briljante track maken.
Als je de eerste tonen hoort, weet je het al: hier gaat iets ontploffen. Maar hoe en wanneer? Geen idee. Het tempo gaat iets omhoog, de intensiteit en spanning nemen toe. En dan breekt een heerlijke fase aan van net-wel-net-niet-exploderen en terugtrekkende bewegingen, steeds net iets intenser.
Wat een vocalen van Rick Froberg, die almaar overstuurder klinkt, om bij de onvermijdelijke climax alles te geven. En wat een climax is dat zeg: een glorieus einde van Yank Crime (1994). Als je enig idee hebt hoe goed dat album is, weet je met die opmerking genoeg.
En de playlist is helemaal bij. (Het valt me tot dusverre mee hoeveel nummers op Spotify ontbreken.)
5
geplaatst: 27 november 2023, 22:18 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/e6d38e0a08e968d16948357e1a9f5f18.jpg#e6d38e0a08e968d16948357e1a9f5f18
32. Tim Buckley - Song to the Siren
VS - 1970 - Avant-folk
Bij Tim Buckley duurde het, net als bij Van Morrison, jaren voordat zijn muziek werkelijk binnenkwam omdat ik moest wennen aan zijn nogal intense, expressieve zangstijl. Sinds een paar jaar ben ik volledig om en weet ik: van deze man ga ik nog heel mijn leven veel plezier hebben.
Ik vind het eerlijk gezegd bizar wat een muzikale ontwikkeling Buckley doormaakte vóór zijn 23e(!!!), in de reeks albums tot aan Starsailor (1970). Hij creëerde in die tijdspanne eerst een unieke, volwassen stijl, ergens halverwege folk en jazz, om die vervolgens weer onbevreesd door te ontwikkelen tot diep in het experimentele en baanbrekende. En toen was-ie dus, ik zeg het gewoon nogmaals, pas 23.
Op mijn favoriete Buckley-plaat, Lorca (1970), zette hij vrije stemexpressie op de eerste plaats en de liederen op de tweede, met geweldig resultaat. Toch ga ik, als ik een los favoriet nummer moet kiezen, voor Song to the Siren. Daarin staat zeer zeker wel het liedje centraal, en wat voor liedje. Het is gebaseerd op een gedicht van zijn schrijfpartner Larry Beckett en niet voor niks zijn meest gecoverde nummer.
Niet dat Buckley zich enorm gedeisd houdt. De man bracht diep gaan destijds echt naar een andere dimensie. Mede om die reden verkies ik deze versie ook boven de wat lichtere, akoestische ‘take 7’. De andere reden is de muzikale begeleiding. De elektrische gitaar en de jammerende, vervormde achtergrondvocalen klinken beide alsof ze ergens onder het wateroppervlak zijn opgenomen: sfeerverhogend is te zacht uitgedrukt.
32. Tim Buckley - Song to the Siren
VS - 1970 - Avant-folk
Bij Tim Buckley duurde het, net als bij Van Morrison, jaren voordat zijn muziek werkelijk binnenkwam omdat ik moest wennen aan zijn nogal intense, expressieve zangstijl. Sinds een paar jaar ben ik volledig om en weet ik: van deze man ga ik nog heel mijn leven veel plezier hebben.
Ik vind het eerlijk gezegd bizar wat een muzikale ontwikkeling Buckley doormaakte vóór zijn 23e(!!!), in de reeks albums tot aan Starsailor (1970). Hij creëerde in die tijdspanne eerst een unieke, volwassen stijl, ergens halverwege folk en jazz, om die vervolgens weer onbevreesd door te ontwikkelen tot diep in het experimentele en baanbrekende. En toen was-ie dus, ik zeg het gewoon nogmaals, pas 23.
Op mijn favoriete Buckley-plaat, Lorca (1970), zette hij vrije stemexpressie op de eerste plaats en de liederen op de tweede, met geweldig resultaat. Toch ga ik, als ik een los favoriet nummer moet kiezen, voor Song to the Siren. Daarin staat zeer zeker wel het liedje centraal, en wat voor liedje. Het is gebaseerd op een gedicht van zijn schrijfpartner Larry Beckett en niet voor niks zijn meest gecoverde nummer.
Niet dat Buckley zich enorm gedeisd houdt. De man bracht diep gaan destijds echt naar een andere dimensie. Mede om die reden verkies ik deze versie ook boven de wat lichtere, akoestische ‘take 7’. De andere reden is de muzikale begeleiding. De elektrische gitaar en de jammerende, vervormde achtergrondvocalen klinken beide alsof ze ergens onder het wateroppervlak zijn opgenomen: sfeerverhogend is te zacht uitgedrukt.
2
geplaatst: 28 november 2023, 08:30 uur
WVTRVE schreef:
Dit is niet mijn muziek.
Dit is niet mijn muziek.
Dat klopt, het is de muziek van ene Jason Molina.
8
geplaatst: 28 november 2023, 20:57 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/64e70fe2826245f9b485f5169c32ecb9.jpg#64e70fe2826245f9b485f5169c32ecb9
31. Spinvis - Voor ik Vergeet
Nederland - 2002 - Indiepop
Bij mijn stukje over Almanak schreef ik hoe De Kift de hoekigheid van de Nederlandse taal omarmt en tot een grote kracht verheft. Dat geldt voor Spinvis minstens net zo goed. Met zijn extreem specifieke beschrijvingen, soms bijna op het komische af, wekt hij zijn teksten tot leven. Zo ook in het verdrietige Voor ik Vergeet.
Dit is eigenlijk altijd al mijn favoriete Spinvisliedje geweest. Die positie is er niet zwakker op geworden sinds er verschillende gevallen van dementie in mijn familie zijn geweest. Een loodzwaar, bijzonder deprimerend onderwerp dat hij moeilijk krachtiger kon neerzetten. De treurige opsomming van zaken die hij onherroepelijk zal vergeten, tot hij op wrede wijze is losgesneden van alles wat betekenis had, komt bij mij aan als een reeks mokerslagen.
Die ‘pa pa pa’s’ vind ik ook zo ontroerend. Je kunt verder moeilijk beweren dat Spinvis een van de grootste zangers op aarde is, maar zijn zachte stem vol mededogen raakt mij. Vooral het einde van de tekst, waar zo mooi naar wordt opgebouwd, komt keihard binnen door de breekbare manier waarop hij het zingt:
‘Ik hou van jou
Ik hou zoveel van jou
Tot ik vergeet
Jou vergeet’
31. Spinvis - Voor ik Vergeet
Nederland - 2002 - Indiepop
Bij mijn stukje over Almanak schreef ik hoe De Kift de hoekigheid van de Nederlandse taal omarmt en tot een grote kracht verheft. Dat geldt voor Spinvis minstens net zo goed. Met zijn extreem specifieke beschrijvingen, soms bijna op het komische af, wekt hij zijn teksten tot leven. Zo ook in het verdrietige Voor ik Vergeet.
Dit is eigenlijk altijd al mijn favoriete Spinvisliedje geweest. Die positie is er niet zwakker op geworden sinds er verschillende gevallen van dementie in mijn familie zijn geweest. Een loodzwaar, bijzonder deprimerend onderwerp dat hij moeilijk krachtiger kon neerzetten. De treurige opsomming van zaken die hij onherroepelijk zal vergeten, tot hij op wrede wijze is losgesneden van alles wat betekenis had, komt bij mij aan als een reeks mokerslagen.
Die ‘pa pa pa’s’ vind ik ook zo ontroerend. Je kunt verder moeilijk beweren dat Spinvis een van de grootste zangers op aarde is, maar zijn zachte stem vol mededogen raakt mij. Vooral het einde van de tekst, waar zo mooi naar wordt opgebouwd, komt keihard binnen door de breekbare manier waarop hij het zingt:
‘Ik hou van jou
Ik hou zoveel van jou
Tot ik vergeet
Jou vergeet’
* denotes required fields.