Een rectificatie: dit was natuurlijk helemaal niet hun debuutalbum, bedenk ik me nu, wel het album waarmee ze hun naam vestigden.

Shook Ones en The River

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/cb1838dabf2881ade6f23ec134ca6e79.jpg#cb1838dabf2881ade6f23ec134ca6e79

46. Company Flow - Last Good Sleep
VS - 1997 - Hiphop

Op een totaal compromisloos album, met kille, kale beats en eindeloos doormeanderende verses vol ondoorgrondelijke verwijzingen, staat plotseling een van de meest emotionele hiphopnummers die ik ken. Last Good Sleep is een solonummer van producer/rapper El-P, die hier zijn afstandelijke houding plotseling even om een jeugdtrauma bloot te geven.

Dit nummer gaat over de mishandeling van zijn moeder door zijn geregeld dronken stiefvader. Specifiek één geval waarin hij hoorde hoe hij zijn moeder in elkaar sloeg terwijl hijzelf in bed lag. De boodschap in het kort: dat was de laatste nacht dat hij normaal kon slapen.

De haat tegen de man, het schuldgevoel dat hij niet ingreep, de uitzichtsloosheid van het trauma: met poëtische en metaforische, maar toch pijnlijk directe beschrijvingen zet hij het allemaal akelig indringend neer. Het gevoel van ingehouden woede en rusteloosheid wordt nog eens extra aangewakkerd door de zompige, grimmige beat. Tekstueel een van de sterkte en heftigste hiphopnummers ooit, naar mijn mening. De verbetenheid waarmee hij het brengt ook... Als je het allemaal op je laat inwerken, moet je er echt even van bijkomen.

’You'll never see him again
Yeah, but I see him every night
And cover my ears in tears as he beats his fucking wife’



En weer eens een linkje naar de bijgewerkte playlist.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/8bc5b00114fa4618a423dc874656ed82.jpg#8bc5b00114fa4618a423dc874656ed82

45. Radiohead - Reckoner
VK - 2007 - Alternative rock

Toen ik me vanaf een jaar of 14 een klein beetje begon te verdiepen in muziek, stuitte ik al snel op deze Engelse band. Dat is onherroepelijk, als je begint te googlen op dingen als ‘best albums of all time’. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik Kid A opzette, omdat dat album hoog in zo’n gegoogled lijstje stond, en ik onpasselijk en zelfs een beetje bang werd van de wrange klanken van Everything In Its Right Place en het titelnummer. Ik was dus echt helemaal niks gewend en verkeerde in oprechte verwarring.

Een paar jaar later stond datzelfde album op plek 2 in mijn top 10 hier op MusicMeter, dus het kwam uiteindelijk goed. Dat gebeurde in eerste instantie vooral via OK Computer, als ik het me goed herinner, al moest ik ook daar even wennen aan de wat ongemakkelijkere klanken. Eenmaal over de brug, groeide Radiohead al gauw uit tot een van mijn favoriete bands. In 2012 (ik schrok toch heel even van dat jaartal…) zag ik ze live in de Ziggo Dome, een indrukwekkend concert.

Daarna ben ik eigenlijk met het jaar minder naar Radiohead gaan luisteren. Ik heb de band nog steeds hoog zitten, de kunde en creativiteit zijn onmiskenbaar, maar ik zet niet vaak meer een compleet album op. Het zijn met name losse nummers die ik als briljante hoogtepunten blijf beschouwen, waaronder You and Whose Army, Pyramid Song en, uiteraard, Reckoner.

Zelfs het gitaartje op Reckoner, zo klein en broos, lijkt in rouw. De opbouw is ook heerlijk: met name als de muziek weg lijkt te sterven om plots in al zijn daverende kwetsbaarheid weer over je heen te golven. Maar bovenal klonk het geklaag van Thom Yorke nimmer prachtiger.

Vooral de woorden ‘You are not to blame for…’ komen er zo hartverscheurend mooi uit. Ik heb nooit verstaan hoe die zin eigenlijk eindigt, ik heb ook geen idee waar dit hele nummer over gaat, en ik wil het allemaal niet weten want ik wil elk vaag verdrietig gevoel kunnen blijven projecteren op die troostende, halve zin.

Podver, ook mijn RH-favoriet

Goed bezig! Last Good Sleep kende ik nog niet, klinkt heel dope. Wel een heel aangrijpend verhaal man, damn. Moet verschrikkelijk zijn om dat mee te maken

Tof, Reckoner. Staat zeker in mijn top-3 favoriete Radioheadnummers. Ik vind die losse, ruimtelijke drums en percussie zo mooi.

Sowieso is In Rainbows toch wel vrij subliem gearrangeerd eigenlijk.

Ja, het speelt overigens vaker een rol in zijn muziek. Het tamelijk briljante Stepfather Factory gaat ook deels over dit onderwerp.

Radiohead mag je daar houden, dat nummer van Company Flow, wow, heftige shit!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/ad710986e4b0d086d47d36ad79e44e12.jpg#ad710986e4b0d086d47d36ad79e44e12

44. Morphine - The Saddest Song
VS - 1992 - Alternative rock

Bij sommige musici gutsen de emoties aan alle kanten over de rand, Morphine is beslist niet zo’n band. De koel- en afstandelijkheid van deze groep maakten ook dat het niet meteen klikte. Het album Good klonk bij de eerste luisterbeurten heus prettig en sfeervol in de oren, en die slidebas klinkt natuurlijk moddervet, maar waarom dit zo ontzettend hoog aangeschreven staat onder een flinke groep muziekliefhebbers, ontging me.

Maar in de loop van de jaren kroop Morphine toch stukje bij beetje steeds verder onder de huid, ook de andere albums − altijd een fijn proces, trouwens. Wat een prachtig meeslepende nummers heeft deze band geschreven, waar de rokerige cafélucht vanaf walmt. Dana Colley kan zijn saxofoon soepel en sexy laten klinken, maar ook heerlijk smerig ronken en op gezette tijden even flink ontsporen. Mark Sandman mag intussen overkomen als een koele kikker, prik daar doorheen en je treft wel degelijk een gevoelige jongen aan.

The Saddest Song, met een absolute glansrol voor de zangerige bas, is een uitstekend voorbeeld van wat Morphine zo goed maakt. Een erg mysterieus nummer met een immense onderhuidse spanning. De sfeer is kalm en relaxed, maar intussen treuren de saxofoons en is de dreiging voelbaar, uiteraard geholpen door de tekst: ‘My biggest fear is if I let you go / You'll come and get me in my sleep’

Morphine ❤️ - fraaie keuze, 1 v/d vele hoogtepunten op hun debuut.

Zo, ik ben ook weer bij. Heerlijke lijst Niels, behoorlijk aantal persoonlijke favorieten komen langs; Haley Heynderickx (No Face is ook mijn favoriet van het album. Ik vind het overigens niet erg dat ze de tijd neemt voor een nieuw album, zolang het album maar hetzelfde niveau haalt - die 2e is altijd een lastige), Mountain Goats (ook in mijn top 100), Souls of Mischief, Ichiko, Catherine Ribeiro, etc. More is ook mijn favoriet van de laatste Low (al vond ik The Price You Pay live nóg indrukwekkender), en Remorseless is ook voor mij 1 v/d beste nummers van dit decennium so far.

Leuk om enkele van de punk/screamo nummers (terug) te luisteren. Het is een genre waar ik live enorm van kan genieten, maar waar ik thuis zelden naar luister/zin in heb, en als ik het opzet is het meer uit interesse dan vanuit een emotionele connectie, dit soort lijstjes zijn dus de welkome excuses. Van Moss Icon zal ik dat EPtje eens draaien binnenkort. Nummer van Loma Prieta is ook erg tof, vooral de laatste minuut.

Dat album van Vampire Rodents moet ik ook eens een kans geven, is er nooit van gekomen.

Thanks man, leuk dat je meeleest

Helemaal eens hoor, het was meer dat ik dacht: ik hoor helemaal niks meer, maar blijkbaar is ze in ieder geval nog actief dus dan gaan we het wel zien!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/3a51fa8cb3c3d03b552cd6d483632810.jpg#3a51fa8cb3c3d03b552cd6d483632810

43. Lana Del Rey - Venice Bitch
VS - 2019 - Artpop

In mijn stukje over Firefly beschreef ik hoe hedendaagse pop de afgelopen jaren een veel prominenter onderdeel is geworden van mijn luisterdieet, en dat geldt zeker voor Lana Del Rey. Sterker nog, specifiek Venice Bitch heeft daar een rol bij gespeeld, nadat ik een jaar of drie geleden helemaal hoteldebotel raakte van dit nummer.

Ik moet overigens zeggen ik niet alle muziek van Lana even spannend vind, maar raakt een van haar nummers de juiste snaar, dan vind ik het ook meteen héél goed. Haar lage, hese stem staat me enorm aan en ze weet elk album wel met een paar buitengewone zanglijnen op de proppen te komen.

Maar zelfs binnen dat oeuvre vind ik Venice Bitch van een andere categorie. Laat ik zo vrij zijn het te bestempelen tot hét popmeesterwerk van deze tijd. Van het magische refrein tot het lome instrumentale gedeelte tot Lana’s ‘ahhh ya’s’: het maakt een soort zwijmelende nostalgie in mij los.

Dit voelt voor mij als negen minuten ronddobberen in de bitterzoete melancholie die mooie herinneringen kunnen oproepen. Over voorbije (vakantie)liefdes of heerlijke zomeravonden die nooit meer kunnen terugkeren. Omdat je niet meer in dezelfde levensfase zit, of omdat mensen die erbij waren uit je leven zijn verdwenen. En zo smelt ik, terwijl de zwoele zang van Lana en de warme klanken teder over me heen golven, hulpeloos weg.

Ahja. Ik volg haar wel op insta, ze is dit jaar veel aan 't touren in de VS. Hopelijk doet ze volgend jaar weer Europa aan, met of zonder nieuw materiaal. Ik zag haar in de kleine zaal in Paradiso in 2018 en het was ontwapenend.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/62d487b2af97474680c70f0182e27bc4.jpg#62d487b2af97474680c70f0182e27bc4

42. La Quiete - *
Italië - 2006 - Screamo

Weinig bands hebben chaos zo strak weten te beheersen als de Italiaanse band La Quiete. Een van de beste screamogroepen ooit, die van de hak op de tak springen tot grote kunst heeft verheven.

Neem nu de eerste helft van *, vaak ook geschreven als Asterix, een simpelweg sublieme opeenvolging van verbeten riffs en rake melodieën. Ik ken weinig screamonummers waarin de bas zo prachtig zoemt. De bijna geblafte vocalen zullen voor sommigen een obstakel vormen, vermoed ik, voor mij dragen ze bij aan het gevoel van totale overgave.

In het tijdsbestek van een minuut heb je al een complete muzikale reis afgelegd (een heerlijke eigenschap van dit type screamo). Waar die reis naartoe gaat: de serene pianomelodie die halverwege het nummer de chaos beëindigt voor een kort, breekbaar momentje. Dat momentje wordt dan ook al gauw in stukken gebroken, als de band nog eenmaal in volle hevigheid losgaat. Het levert een emotionele catharsis op zoals die maar hoogst zelden wordt bereikt.



De Spotify-playlist vindt u nog altijd hier.

Gatver, je stukje bij Venice Bitch doet me bijna janken!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/16c592f6568c40f1a910d628a3059016.jpg#16c592f6568c40f1a910d628a3059016

41. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
Canada - 2004 - Indierock / Chamber pop

Het verhaal dat ik bij Gorillaz, Sigur Rós en Radiohead al afstak, gaat hier ook op: ik luister bij lange na niet meer zoveel naar Arcade Fire als jaren geleden, maar niettemin heeft de band een onmiskenbare afdruk bij me achtergelaten. Funeral, in mijn beginjaren op MusicMeter een vaste waarden in mijn top 10, zie ik nog altijd als zo’n beetje het ultieme indierockalbum van de afgelopen twee decennia. Het bevat, naast simpelweg een berg fantastisch geschreven liedjes, een rauwheid en gedrevenheid die na het debuutalbum bij Arcade Fire al snel vervaagden.

Veel rauwer en gedrevener dan op Neighborhood #1 (Tunnels) heeft de groep in elk geval nooit meer geklonken. Op gegeven moment lijkt dit nummer zowat uit zijn voegen te springen van de opgebouwde spanning. Steeds waanzinniger raast de band voort, rammend op de piano, terwijl Win Butler zijn woorden richting het einde bijna uitschreeuwt. Mooie, mysterieuze tekst ook, over de fantasie van twee jonge mensen om te ontsnappen uit het verstikkende leven bij hun ouders.

(Overigens is het altijd een enorme close call met het bijtende Neighborhood #2 (Laïka), dat een vergelijkbare passie bevat, eveneens een fascinerende tekst heeft en ook onverwoestbaar is in mijn boekje.)

La Quiete weet me behoorlijk weg te blazen. Overgave, dat is wel het woord, Niels!
Binnenkort hun oeuvre maar 'ns nader gaan bestuderen..

En bij mij is het Laïka, nog steeds. Helemaal eens met je tekstanalyse trouwens (eveneens, nog steeds).

Dikke aanrader! Het verzamelalbum waar dit nummer op staat, Tenpeun '01-'05, is erg goed. Maar persoonlijk vind ik het album La Fine Non È La Fine (2004) als geheel hun beste werk. Die staat dan weer niet op Spotify, overigens. Check het nummer Ciò Che Siamo, Ciò Che Non Vogliamo daarvan bijvoorbeeld en probeer met name richting het einde maar eens onberoerd te blijven, waanzinnig.

Ideale timing als ik naar het jaar van release kijk (2004), want daar is het zaaf-topic ondertussen ook bijna aanbeland.

En zaaf houdt ook wel van buiten de oevers treden

Lekker bezig, met zowel het beste nummer van Lana als van AF

Bijna goed, maar Tunnels scoort ook hoog bij mij

Tunnels Helemaal op stuk gegaan gisteren tijdens de uitzending van Orinoco.

Ready to Start komt de laatste jaren dichterbij, maar tot nader order is dit nog steeds het beste nummer van mijn favoriete band. You go girl, niels!

Ahh, Ready to Start, dat is ook wel een toppertje hoor: The Suburbs was het eerste dat ik leerde kennen van AF, ik zat toen nog op de middelbare school en weet niet meer of ik nou net wel of net niet op MusicMeter zat. Ik herinner me dat specifiek Ready to Start erg binnenkwam. Sterker nog, ik zie mezelf nog zitten in de scheikundeles op met dat nummer op

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/98835affe39d4038b8dcd007e767203b.jpg#98835affe39d4038b8dcd007e767203b

40. Nico - Janitor of Lunacy
West-Duitsland - 1970 - Avant-folk

Ik heb altijd grote moeite met een favoriet kiezen van Desertshore en dat zegt, gezien de positie in mijn top 100 waar we inmiddels zijn beland, denk ik genoeg over hoe goed ik dat album vind.

Nico leek, na een poging tot enig popsucces op haar (overigens fijne) debuutalbum, in een eigen muzikaal universum te zijn beland dat los stond van haar muzikale tijdsgenoten. De bijdragen John Cale vormden het enige dunne lijntje naar het heden. Janitor of Lunacy klinkt alsof het ook drie eeuwen geleden geschreven had kunnen zijn door een suïcidale monnik met experimenteerdrift, in een afgelegen gotisch klooster.

Nico is hier verworden tot een overdonderende onheilsprofeet, die je hypnotiseert met plechtige, dronenende harmoniumklanken en meeneemt naar een binnenwereld waarin nauwelijks nog licht doordringt. Haar sterke Duitse accent draagt wat mij betreft alleen maar bij aan haar unieke charisma: ze komt er niet alleen mee weg, het geeft haar gedragen stem nog eens een extra lading mystiek, vind ik. IJzingwekkend maar onweerstaanbaar. Een volstrekt originele artiest.

*zet Deserthorse, en ook The Marble Index, nogmaals op zijn 'dringend binnenkort nog eens luisteren'-lijstje*

jij kent je pappenheimers