Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
4
geplaatst: 28 november 2023, 21:54 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/2eab0ea782a84faeae3fabf647b09224.jpg#2eab0ea782a84faeae3fabf647b09224
30. Minor Threat - Filler
VS - 1981 - Hardcore punk
Een kleine rectificatie: eerder schreef ik dat Del the Funky Homosapien de enige vocalist in deze lijst zou zijn die tweemaal mag opdraven. Maar de zanger van Minor Threat, Ian MacKaye, hebben we ook al een paar woorden horen roepen in Blueprint van Fugazi.
Nou, hier ging hij, een jaar of tien jonger, nog heel wat harder tekeer. Minor Threat maakte voor mij toch wel de ultieme hardcore punk, met de naamloze 7 inch uit 1981 als hoogtepunt. Met een onwaarschijnlijke drive jaagt de band er daarop binnen tien minuten acht liedjes doorheen, vol snedige gitaarriffjes en een MacKaye die al roepend bijna uit zijn voegen barst van de bezieling.
Opener Filler vind ik toch het allertofst. Dat begint al bij de wijze waarop de band na een drumroffel uit de startblokken schiet met een van de waanzinnigste riffs die punk heeft voortgebracht en een razend geschreeuwd 'what happened to yoooouuuu?'.
Door de jankerige uithalen klinkt het af en toe alsof de gitaar het dreigt te begeven. Let ook op die minuscule stilvalmomentjes als MacKaye ‘filler!’ roept, in het refrein, waardoor de band keer op keer een nieuwe energiestoot toedient. Alsof je, terwijl je het gaspedaal helemaal hebt ingetrapt, even schakelt, om direct opnieuw in de hoofdsteun gedrukt te worden. Stilzitten is bij dit nummer nauwelijks mogelijk, op zijn minst ga ik er heel vieze gezichten van trekken.
30. Minor Threat - Filler
VS - 1981 - Hardcore punk
Een kleine rectificatie: eerder schreef ik dat Del the Funky Homosapien de enige vocalist in deze lijst zou zijn die tweemaal mag opdraven. Maar de zanger van Minor Threat, Ian MacKaye, hebben we ook al een paar woorden horen roepen in Blueprint van Fugazi.
Nou, hier ging hij, een jaar of tien jonger, nog heel wat harder tekeer. Minor Threat maakte voor mij toch wel de ultieme hardcore punk, met de naamloze 7 inch uit 1981 als hoogtepunt. Met een onwaarschijnlijke drive jaagt de band er daarop binnen tien minuten acht liedjes doorheen, vol snedige gitaarriffjes en een MacKaye die al roepend bijna uit zijn voegen barst van de bezieling.
Opener Filler vind ik toch het allertofst. Dat begint al bij de wijze waarop de band na een drumroffel uit de startblokken schiet met een van de waanzinnigste riffs die punk heeft voortgebracht en een razend geschreeuwd 'what happened to yoooouuuu?'.
Door de jankerige uithalen klinkt het af en toe alsof de gitaar het dreigt te begeven. Let ook op die minuscule stilvalmomentjes als MacKaye ‘filler!’ roept, in het refrein, waardoor de band keer op keer een nieuwe energiestoot toedient. Alsof je, terwijl je het gaspedaal helemaal hebt ingetrapt, even schakelt, om direct opnieuw in de hoofdsteun gedrukt te worden. Stilzitten is bij dit nummer nauwelijks mogelijk, op zijn minst ga ik er heel vieze gezichten van trekken.
1
geplaatst: 28 november 2023, 22:29 uur
Beste Minor Threat 
Slayer coverde dit en Tom Araya gilde niet eens FILLER, sukkel
hele cathartische gevoel ontbreekt in die cover, wel jammer, dat rappe tempo is wel lekker maar voor de rest echt kut 
Lekker beschreven ook, voor mij maken die energiestootjes ook dit nummer hors categorie
Slayer coverde dit en Tom Araya gilde niet eens FILLER, sukkel
hele cathartische gevoel ontbreekt in die cover, wel jammer, dat rappe tempo is wel lekker maar voor de rest echt kut Lekker beschreven ook, voor mij maken die energiestootjes ook dit nummer hors categorie
0
geplaatst: 28 november 2023, 22:36 uur
Kende ik niet, die versie van Slayer. Even opgezocht, enne, lol, inderdaad. Wonderlijke keuze.
1
geplaatst: 28 november 2023, 22:48 uur
Drive Like Jehu is anders ook een behoorlijk grote aanrader voor jou, ArthurDZ, mocht je die nog niet kennen 
1
geplaatst: 28 november 2023, 22:50 uur
Weet ik, staan al vies lang op mijn tiplijst, maar het lijkt er maar nooit van te komen.
1
geplaatst: 29 november 2023, 20:02 uur
niels94 schreef:
Op mijn favoriete Buckley-plaat, Lorca (1970), zette hij vrije stemexpressie op de eerste plaats en de liederen op de tweede, met geweldig resultaat.
Op mijn favoriete Buckley-plaat, Lorca (1970), zette hij vrije stemexpressie op de eerste plaats en de liederen op de tweede, met geweldig resultaat.
Ook mijn favoriet van Tim Buckley. Song to the Siren is geen misse song, mooie individuele keuze dus! Toch wel bijzonder fraai wat ie in de periode 1966-1970 op band heeft gepleurd.
5
geplaatst: 29 november 2023, 20:28 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/fad3858695b8a489b08845ec5923e538.jpg#fad3858695b8a489b08845ec5923e538
29. Wire - A Touching Display
VK - 1979 - Postpunk
Punkrock was nog nauwelijks goed en wel op gang gekomen toen Wire al vooraan stond om het genre in compleet nieuwe richtingen te duwen. Met de eerste drie albums maakte de groep een ongekende ontwikkeling door in zijn geluid. Op het terecht legendarische Pink Flag (1977) was het nog puntigheid boven alles, op het niet zoveel minder legendarische 154 (1979) treffen we al dit monster van bijna 7 minuten aan.
A Touching Display heeft een van de imposantste gitaarsounds die ik ken: dreigend en benauwend, als een drukkende deken die over de luisteraar wordt gelegd. Als het nummer na een heerlijke opbouw in volle hevigheid losbarst, bereikt de band op de een of andere manier een zwaarte die niet onderdoet voor die van een doommetalband.
De percussie legt intussen een mysterieus, bijna meditatief sfeertje neer, met logge klappen op de cymbalen om het gewicht van het geheel te benadrukken. Steeds indringender wervelen en brullen de gitaren, terwijl de luisteraar almaar dieper de apocalyptische storm in wordt gezogen. Een van de krachtigste climaxen uit de rockgeschiedenis.
29. Wire - A Touching Display
VK - 1979 - Postpunk
Punkrock was nog nauwelijks goed en wel op gang gekomen toen Wire al vooraan stond om het genre in compleet nieuwe richtingen te duwen. Met de eerste drie albums maakte de groep een ongekende ontwikkeling door in zijn geluid. Op het terecht legendarische Pink Flag (1977) was het nog puntigheid boven alles, op het niet zoveel minder legendarische 154 (1979) treffen we al dit monster van bijna 7 minuten aan.
A Touching Display heeft een van de imposantste gitaarsounds die ik ken: dreigend en benauwend, als een drukkende deken die over de luisteraar wordt gelegd. Als het nummer na een heerlijke opbouw in volle hevigheid losbarst, bereikt de band op de een of andere manier een zwaarte die niet onderdoet voor die van een doommetalband.
De percussie legt intussen een mysterieus, bijna meditatief sfeertje neer, met logge klappen op de cymbalen om het gewicht van het geheel te benadrukken. Steeds indringender wervelen en brullen de gitaren, terwijl de luisteraar almaar dieper de apocalyptische storm in wordt gezogen. Een van de krachtigste climaxen uit de rockgeschiedenis.
1
geplaatst: 29 november 2023, 21:36 uur
Dank je
Ja, dat is toch iets ongelooflijks? Ik geloof niet dat ik iets vergelijkbaars ken: zoveel kwaliteit en muzikale ontwikkeling in zo weinig tijd.
AOVV schreef:
Toch wel bijzonder fraai wat ie in de periode 1966-1970 op band heeft gepleurd.
Toch wel bijzonder fraai wat ie in de periode 1966-1970 op band heeft gepleurd.
Ja, dat is toch iets ongelooflijks? Ik geloof niet dat ik iets vergelijkbaars ken: zoveel kwaliteit en muzikale ontwikkeling in zo weinig tijd.
10
geplaatst: 29 november 2023, 21:48 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/68e708840d77a52704cd0ea7dcf663cc.jpg#68e708840d77a52704cd0ea7dcf663cc
28. Sufjan Stevens - Fourth of July
VS - 2015 - Folk / Chamber pop
Ik ben helemaal niet zo’n Sufjan-fanaat als veel anderen op deze site, maar man, wat schoot hij in 2015 raak met Carrie & Lowell. Een breekbaar, diep persoonlijk album over zijn uiterst moeizame relatie met zijn moeder, geschreven vlak na haar dood. Het zoveelste voorbeeld van de kracht van muzikale eenvoud, bovendien. Deze zal op de zeef van de tijd blijven liggen als een van de klassiekers van de afgelopen jaren, verwacht ik.
In het hart van de plaat staat Fourth of July, waarin hij in het ziekenhuis een gesprek voert met zijn zojuist overleden moeder. Liefdevol spreken ze elkaar toe, terwijl heftige onderwerpen passeren: hoe ze hem verliet, zijn twijfel over haar oprechtheid op haar sterfbed, haar dood, de dood in zijn algemeenheid.
In deze context weet hij de boodschap ’we're all gonna die’ te brengen met tederheid, alsof het een troost is, en juist daarom komen de woorden zo aan. En dat over zulke zachte, treurige, engelachtige klanken. Zie dan maar eens onberoerd te blijven. Mij lukt het niet, in elk geval.
28. Sufjan Stevens - Fourth of July
VS - 2015 - Folk / Chamber pop
Ik ben helemaal niet zo’n Sufjan-fanaat als veel anderen op deze site, maar man, wat schoot hij in 2015 raak met Carrie & Lowell. Een breekbaar, diep persoonlijk album over zijn uiterst moeizame relatie met zijn moeder, geschreven vlak na haar dood. Het zoveelste voorbeeld van de kracht van muzikale eenvoud, bovendien. Deze zal op de zeef van de tijd blijven liggen als een van de klassiekers van de afgelopen jaren, verwacht ik.
In het hart van de plaat staat Fourth of July, waarin hij in het ziekenhuis een gesprek voert met zijn zojuist overleden moeder. Liefdevol spreken ze elkaar toe, terwijl heftige onderwerpen passeren: hoe ze hem verliet, zijn twijfel over haar oprechtheid op haar sterfbed, haar dood, de dood in zijn algemeenheid.
In deze context weet hij de boodschap ’we're all gonna die’ te brengen met tederheid, alsof het een troost is, en juist daarom komen de woorden zo aan. En dat over zulke zachte, treurige, engelachtige klanken. Zie dan maar eens onberoerd te blijven. Mij lukt het niet, in elk geval.
8
geplaatst: 1 december 2023, 17:51 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/f6375251105c4f3bcf8fd00098e0ee37.jpg#f6375251105c4f3bcf8fd00098e0ee37
27. Iron & Wine - Upward Over the Mountain
VS - 2002 - Folk
We blijven in de kalme folksferen met Samuel Beam. En bij moeders, trouwens, alleen in dit geval eentje waar de zanger wél bij is opgegroeid.
Met zijn honingzachte fluisterstem, warme akoestische gitaarspel en een waanzinnig oor voor simpele maar o zo rake melodieën, legde Iron & Wine met The Creek Drank the Cradle (2002) zo’n zeldzaam album neer dat geen enkel zwak moment kent. En dan te bedenken dat het eigenlijk demo’s waren, bedoeld om te worden uitgewerkt door een band. Briljante zet van het label, Sub Pop, om de liedjes in deze vorm uit te brengen.
Upward Over the Mountain is bij mij al jarenlang de favoriet. Mensen die hier een beetje hebben meegelezen, hoeven niet verrast te zijn. Ik heb al een aantal keren aangehaald dat ik lichtelijk nostalgisch ben aangelegd, dus ja, dan wil het wel, met een weemoedig liedje over opgroeien en terugblikken op je kinderjaren. De rake tekst, de zachte gitaaraanslagen, de intieme zang van Beam, alles smelt samen tot een teder, troostrijk, liefdevol geheel. Wat een gevoel wist deze man in zijn muziek te gieten, ongelooflijk. (Want ja, ook ik vind dat het hierna eigenlijk met elk album ietsje minder werd.)
27. Iron & Wine - Upward Over the Mountain
VS - 2002 - Folk
We blijven in de kalme folksferen met Samuel Beam. En bij moeders, trouwens, alleen in dit geval eentje waar de zanger wél bij is opgegroeid.
Met zijn honingzachte fluisterstem, warme akoestische gitaarspel en een waanzinnig oor voor simpele maar o zo rake melodieën, legde Iron & Wine met The Creek Drank the Cradle (2002) zo’n zeldzaam album neer dat geen enkel zwak moment kent. En dan te bedenken dat het eigenlijk demo’s waren, bedoeld om te worden uitgewerkt door een band. Briljante zet van het label, Sub Pop, om de liedjes in deze vorm uit te brengen.
Upward Over the Mountain is bij mij al jarenlang de favoriet. Mensen die hier een beetje hebben meegelezen, hoeven niet verrast te zijn. Ik heb al een aantal keren aangehaald dat ik lichtelijk nostalgisch ben aangelegd, dus ja, dan wil het wel, met een weemoedig liedje over opgroeien en terugblikken op je kinderjaren. De rake tekst, de zachte gitaaraanslagen, de intieme zang van Beam, alles smelt samen tot een teder, troostrijk, liefdevol geheel. Wat een gevoel wist deze man in zijn muziek te gieten, ongelooflijk. (Want ja, ook ik vind dat het hierna eigenlijk met elk album ietsje minder werd.)
2
geplaatst: 1 december 2023, 19:02 uur
"Mother, remember the night that the dog had her pups in the pantry? Blood on the floor, flees on their paws and you cried till the morning"
Makkelijk I&W-top 10
Makkelijk I&W-top 10
3
geplaatst: 1 december 2023, 22:38 uur
26. Deathspell Omega - Sola Fide II
Frankrijk - 2004 - Blackmetal
Ik heb mijn metal over het algemeen het liefst bruut en smerig. Wat kalm en sfeerverhogend gitaargetokkel tussendoor, sure, maar dan wel om de stukken waarin de blastbeats binnenrollen extra hard aan te laten komen. Er zijn heus zat voorbeelden van ‘cleane’ vocalen die een essentieel onderdeel van de muziek zijn, maar vaak mogen ze van mij achterwege blijven. Lekker schreeuwen, grunten, gorgelen en gillen graag.
Dus ja, bij de Franse blackmetalband Deathspell Omega ben ik aan het goede adres. Wat een godsgruwelijk (of moet ik satansgruwelijk zeggen) furieuze blackmetal maken die lui. Extra wrang en ongemakkelijk dankzij het boeiende spel met maatwisselingen en dissonantie. En dan die vocalen: alsof een demoon je toespreekt. De bandleden zijn goeddeels anoniem, dus wie weet. (Vanwege die anonimiteit staat er ook geen foto bij.)
De trilogie Si Monumentum Requires, Circumspice (2004), Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum (2007) en Paracletus (2010) is zelfs een van de beste muzikale drieluiken ooit gemaakt. Sola Fide II komt van die eerste plaat.
Dit is muziek die een lichamelijke reactie oproept, vooral in het refrein. ‘Sola Fide, Sola Deo Infernali Gloria’, ik heb me nooit verdiept in wat ze precies te melden hebben over God en de duivel in hun muziek, maar wat rolt dát lekker over de verdorven tong, zeg. Verandert het geheel in de laatste minuut ook nog eens in een meezingertje. Meer stadionrock ga je het niet krijgen bij Deathspell Omega, in elk geval.
Frankrijk - 2004 - Blackmetal
Ik heb mijn metal over het algemeen het liefst bruut en smerig. Wat kalm en sfeerverhogend gitaargetokkel tussendoor, sure, maar dan wel om de stukken waarin de blastbeats binnenrollen extra hard aan te laten komen. Er zijn heus zat voorbeelden van ‘cleane’ vocalen die een essentieel onderdeel van de muziek zijn, maar vaak mogen ze van mij achterwege blijven. Lekker schreeuwen, grunten, gorgelen en gillen graag.
Dus ja, bij de Franse blackmetalband Deathspell Omega ben ik aan het goede adres. Wat een godsgruwelijk (of moet ik satansgruwelijk zeggen) furieuze blackmetal maken die lui. Extra wrang en ongemakkelijk dankzij het boeiende spel met maatwisselingen en dissonantie. En dan die vocalen: alsof een demoon je toespreekt. De bandleden zijn goeddeels anoniem, dus wie weet. (Vanwege die anonimiteit staat er ook geen foto bij.)
De trilogie Si Monumentum Requires, Circumspice (2004), Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum (2007) en Paracletus (2010) is zelfs een van de beste muzikale drieluiken ooit gemaakt. Sola Fide II komt van die eerste plaat.
Dit is muziek die een lichamelijke reactie oproept, vooral in het refrein. ‘Sola Fide, Sola Deo Infernali Gloria’, ik heb me nooit verdiept in wat ze precies te melden hebben over God en de duivel in hun muziek, maar wat rolt dát lekker over de verdorven tong, zeg. Verandert het geheel in de laatste minuut ook nog eens in een meezingertje. Meer stadionrock ga je het niet krijgen bij Deathspell Omega, in elk geval.
1
geplaatst: 1 december 2023, 23:02 uur
Van I&W naar Deathspell Omega, haha, mooi. Zulke variatie ga ik goed op.
1
geplaatst: 2 december 2023, 10:06 uur
Nog één laatste tussenoverzichtje met links naar de stukjes dan maar, voor we aan de laatste 25 beginnen. (*Haalt diep adem.*)
De openingspost voor wie terug naar start wil
50. The Mountain Goats - No Children
49. Faust - Miss Fortune
48. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II
47. Bruce Springsteen - The River
46. Company Flow - Last Good Sleep
45. Radiohead - Reckoner
44. Morphine - The Saddest Song
43. Lana Del Rey - Venice Bitch
42. La Quiete - *
41. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
40. Nico - Janitor of Lunacy
39. Danny Brown - 30
38. Perfume Genius - Lookout, Lookout
37. De Kift - Almanak
36. The Shins - New Slang
35. Alela Diane - The Rifle
34. Songs: Ohia - Hold On Magnolia
33. Drive Like Jehu - Sinews
32. Tim Buckley - Song to the Siren
31. Spinvis - Voor ik Vergeet
30. Minor Threat - Filler
29. Wire - A Touching Display
28. Sufjan Stevens - Fourth of July
27. Iron & Wine - Upward Over the Mountain
26. Deathspell Omega - Sola Fide II
En het linkje naar de Spotify-playlist.
De openingspost voor wie terug naar start wil
50. The Mountain Goats - No Children
49. Faust - Miss Fortune
48. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II
47. Bruce Springsteen - The River
46. Company Flow - Last Good Sleep
45. Radiohead - Reckoner
44. Morphine - The Saddest Song
43. Lana Del Rey - Venice Bitch
42. La Quiete - *
41. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
40. Nico - Janitor of Lunacy
39. Danny Brown - 30
38. Perfume Genius - Lookout, Lookout
37. De Kift - Almanak
36. The Shins - New Slang
35. Alela Diane - The Rifle
34. Songs: Ohia - Hold On Magnolia
33. Drive Like Jehu - Sinews
32. Tim Buckley - Song to the Siren
31. Spinvis - Voor ik Vergeet
30. Minor Threat - Filler
29. Wire - A Touching Display
28. Sufjan Stevens - Fourth of July
27. Iron & Wine - Upward Over the Mountain
26. Deathspell Omega - Sola Fide II
En het linkje naar de Spotify-playlist.
10
geplaatst: 2 december 2023, 13:45 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/451d8d88a2477d8a567004d35b5c6f58.jpg#451d8d88a2477d8a567004d35b5c6f58
25. Sparklehorse - Cow
VS - 1995 - Slacker rock
Zo’n beetje het summum van de nineties rammelrock. Alsof een stel Amerikaanse boeren wat instrumenten hebben gevonden achterin een schuur en min of meer per ongeluk een geniale psychedelische trip tevoorschijn hebben getoverd. Schijn bedriegt natuurlijk: van de rotsvaste baslijn en de iconische accordeonmelodie die alles bijeen houden tot de weloverwogen opbouw, zit dit verdomde slim in elkaar.
Ik heb een zwak voor goede slechte zangers, en Mark Linkous lijkt me daarvan een schoolvoorbeeld. Als het nummer openbarst en hij ’Pretty girl milkin' a cow, oh yeah’ zingt, zo aandoenlijk en kwetsbaar, veeg me op hoor.
In mijn lijst van tien jaar geleden stond dit nummer ook al, en toen had ik het over doorkachelen. Dat vind ik nog steeds het beste woord om de tweede helft van dit nummer te beschrijven. Als een gammele stoomtrein die op gang is gekomen en zich niet zomaar meer laat stoppen. Ik laat me gewillig meevoeren.
25. Sparklehorse - Cow
VS - 1995 - Slacker rock
Zo’n beetje het summum van de nineties rammelrock. Alsof een stel Amerikaanse boeren wat instrumenten hebben gevonden achterin een schuur en min of meer per ongeluk een geniale psychedelische trip tevoorschijn hebben getoverd. Schijn bedriegt natuurlijk: van de rotsvaste baslijn en de iconische accordeonmelodie die alles bijeen houden tot de weloverwogen opbouw, zit dit verdomde slim in elkaar.
Ik heb een zwak voor goede slechte zangers, en Mark Linkous lijkt me daarvan een schoolvoorbeeld. Als het nummer openbarst en hij ’Pretty girl milkin' a cow, oh yeah’ zingt, zo aandoenlijk en kwetsbaar, veeg me op hoor.
In mijn lijst van tien jaar geleden stond dit nummer ook al, en toen had ik het over doorkachelen. Dat vind ik nog steeds het beste woord om de tweede helft van dit nummer te beschrijven. Als een gammele stoomtrein die op gang is gekomen en zich niet zomaar meer laat stoppen. Ik laat me gewillig meevoeren.
5
geplaatst: 3 december 2023, 12:03 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/435e3b8882f648ea9a1d8a0838af0833.jpg#435e3b8882f648ea9a1d8a0838af0833
24. Lisa Germano - Cry Wolf
VS - 1994 - Slowcore / Dreampop
Het album Geek the Girl (1994) roept de vraag op of muziek té pijnlijk en direct kan zijn. Lisa Germano zingt over zaken als stalking, misbruik door geliefden, een zeer laag zelfbeeld grenzend aan zelfhaat, wantrouwen jegens de buitenwereld. Hoop en geluk komen alleen aan bod om weer de grond in geboord te worden. En dat alles niet verscholen achter enige poëtische afstandelijkheid, integendeel.
In hoeverre de inhoud autobiografisch is, weet ik niet. Dat geldt in elk geval wel voor A Psychopath, een doodeng nummer over een stalker. Maar zoals ze zingt, met haar hese en licht trillerige stem, komen alle teksten binnen alsof iemand over eigen ervaringen verhaalt.
Cry Wolf gaat over verkrachting. Door een partner, als ik het wel heb. Ze beschrijft de priemende beschuldigende vinger die de omgeving op de vrouw richt en hoe ze zelf ook gaat geloven dat het aan haar lag. Liefde is soms nou eenmaal vreemd en onaangenaam, bovendien: ‘You should have known better.’ De muziek – met in reverb gedompelde gitaarklanken en een van de mooiste blokfluitbijdrages ooit – klinkt onvast en dromerig, het gevoel van onzekerheid en onwerkelijkheid verder versterkend. Verstikkend emotioneel en extreem heftig.
24. Lisa Germano - Cry Wolf
VS - 1994 - Slowcore / Dreampop
Het album Geek the Girl (1994) roept de vraag op of muziek té pijnlijk en direct kan zijn. Lisa Germano zingt over zaken als stalking, misbruik door geliefden, een zeer laag zelfbeeld grenzend aan zelfhaat, wantrouwen jegens de buitenwereld. Hoop en geluk komen alleen aan bod om weer de grond in geboord te worden. En dat alles niet verscholen achter enige poëtische afstandelijkheid, integendeel.
In hoeverre de inhoud autobiografisch is, weet ik niet. Dat geldt in elk geval wel voor A Psychopath, een doodeng nummer over een stalker. Maar zoals ze zingt, met haar hese en licht trillerige stem, komen alle teksten binnen alsof iemand over eigen ervaringen verhaalt.
Cry Wolf gaat over verkrachting. Door een partner, als ik het wel heb. Ze beschrijft de priemende beschuldigende vinger die de omgeving op de vrouw richt en hoe ze zelf ook gaat geloven dat het aan haar lag. Liefde is soms nou eenmaal vreemd en onaangenaam, bovendien: ‘You should have known better.’ De muziek – met in reverb gedompelde gitaarklanken en een van de mooiste blokfluitbijdrages ooit – klinkt onvast en dromerig, het gevoel van onzekerheid en onwerkelijkheid verder versterkend. Verstikkend emotioneel en extreem heftig.
7
geplaatst: 3 december 2023, 20:06 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/f7c62ac07e0046ad0d3e6d017fd3c777.jpg#f7c62ac07e0046ad0d3e6d017fd3c777
23. Big Thief - Cattails
VS - 2019 - Indiefolk
Ik zou het begrip zomermelancholie willen introduceren. Een soort milde weemoed die me eigenlijk alleen in de zomer overvalt, als het heet is, de zon de oogleden naar elkaar toe dwingt en er een loomheid over lichaam en geest komen. Cattails is voor mij dé soundtrack van dat gevoel.
In de warme zomermaanden van 2019 heb ik U.F.O.F., dat toen net was uitgekomen, helemaal stukgedraaid. Ik herinner me vooral rondjes die ik af en toe liep bij wijze van pauze, zonder jas in de felle zon, met vrijwel elke keer de dromerige klanken van dit album in mijn oren.
Het was mijn kennismaking met Big Thief. Adrianne Lenker zie ik inmiddels als een van de beste songwriters van de afgelopen jaren, zowel haar solowerk als wat ze met deze band heeft gemaakt. Heerlijke zangeres ook, die zo effectief kan spelen met het niét strak raken van noten.
‘Hold the line, hold the line’ klinkt het smekend. ‘In time, everyone does see trouble.’ Ik weet het, Lenker heeft tekstueel imposantere hoogstandjes neergepend, maar de woorden en de manier waarop ze ze zingt, raken me gewoon. ‘And you don't need to know why when you cry.’ Ik hoor verdriet, ik hoor troost. Ik hoor (daar is-ie weer) nostalgie, als ze zingt over haar thuis bij de Great Lakes, waar de lisdodden in de wind wiegen. En ik hoor een werkelijk onweerstaanbaar tokkeltje, laten we dat niet vergeten.
23. Big Thief - Cattails
VS - 2019 - Indiefolk
Ik zou het begrip zomermelancholie willen introduceren. Een soort milde weemoed die me eigenlijk alleen in de zomer overvalt, als het heet is, de zon de oogleden naar elkaar toe dwingt en er een loomheid over lichaam en geest komen. Cattails is voor mij dé soundtrack van dat gevoel.
In de warme zomermaanden van 2019 heb ik U.F.O.F., dat toen net was uitgekomen, helemaal stukgedraaid. Ik herinner me vooral rondjes die ik af en toe liep bij wijze van pauze, zonder jas in de felle zon, met vrijwel elke keer de dromerige klanken van dit album in mijn oren.
Het was mijn kennismaking met Big Thief. Adrianne Lenker zie ik inmiddels als een van de beste songwriters van de afgelopen jaren, zowel haar solowerk als wat ze met deze band heeft gemaakt. Heerlijke zangeres ook, die zo effectief kan spelen met het niét strak raken van noten.
‘Hold the line, hold the line’ klinkt het smekend. ‘In time, everyone does see trouble.’ Ik weet het, Lenker heeft tekstueel imposantere hoogstandjes neergepend, maar de woorden en de manier waarop ze ze zingt, raken me gewoon. ‘And you don't need to know why when you cry.’ Ik hoor verdriet, ik hoor troost. Ik hoor (daar is-ie weer) nostalgie, als ze zingt over haar thuis bij de Great Lakes, waar de lisdodden in de wind wiegen. En ik hoor een werkelijk onweerstaanbaar tokkeltje, laten we dat niet vergeten.
1
geplaatst: 3 december 2023, 23:22 uur
Cow en Cattails, twee absolute parels die ik ook met de zomer associeer
1
geplaatst: 4 december 2023, 12:33 uur
Deze Big Thief kan me toevallig wat minder smaken, maar grote liefde voor de band verder wel. Afgelopen maanden op een onafgebroken Little Things-binge geweest, iedere keer dat ik het nummer luister stijgt het verder in m'n waardering. Cow en Cry Wolf natuurlijk ook geweldig!!
Cow en Cry Wolf natuurlijk ook geweldig!!
0
geplaatst: 4 december 2023, 16:48 uur
Uitstekende aanleiding om Little Things op te zetten, prachtnummer inderdaad
14
geplaatst: 4 december 2023, 22:24 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/d7d5b180a724dcb1900d3ce758ab2cd9.jpg#d7d5b180a724dcb1900d3ce758ab2cd9
22. Jackson C. Frank - Blues Run the Game
VS - 1965 - Folk
Een man met een gitaar bezingt zijn blues. Het is niet erg ingewikkeld, het is niet erg ambitieus, maar het is zelden zo perfect uitgevoerd als hier. Blues Run the Game is zo’n onverwoestbaar liedje dat je eindeloos kunt coveren, waarschijnlijk over tweehonderd jaar nog, en altijd zal het overeind blijven, voor een belangrijk deel júíst omdat het zo simpel is.
Het is de openingstrack van Franks geweldige titelloze album, helaas zijn enige − hij heeft een weinig vrolijke levensloop bewandeld. Op dat album toont de man zijn bewonderenswaardig talent om met enorm afwisselende, uiterst effectieve muzikale begeleiding op de proppen te komen, met weinig meer dan een beperkt aantal standaardakkoorden.
Je kunt denk ik niet zeggen dat Jackson C. Frank de meest opzienbarende zangstem had, bij eerste beluistering klinkt hij misschien zelfs een tikkie saai. Toch is hij enorm onder mijn huid gekropen. Zelfs op zijn wat abstractere nummers klinkt hij voor mij benaderbaar en dichtbij. Een vertrouwde stem in mijn leven, inmiddels: weinig albums heb ik meer geluisterd, zeker als je het afspelen van losse nummers meerekent.
Wat nog meespeelt bij mijn keuze voor dit nummer, en niet evenzeer onverwoestbare liedjes als My Name Is Carnival, Just Like Anything of I Want to Be Alone (Dialogue), is een persoonlijke ervaring. Dit is het eerste liedje waar ik ooit iets van voor publiek zong, anderhalf jaar geleden. Een belangrijke stap om wat comfortabeler te worden met zingen in bijzijn van anderen. Iets waar je bijzonder veel lol mee kunt hebben, zo heb ik ontdekt. En inderdaad, Blues Run the Game zit hier nog altijd in het standaardrepertoire. In de veronderstelling dat zelfs ík het niet kapot kan maken
22. Jackson C. Frank - Blues Run the Game
VS - 1965 - Folk
Een man met een gitaar bezingt zijn blues. Het is niet erg ingewikkeld, het is niet erg ambitieus, maar het is zelden zo perfect uitgevoerd als hier. Blues Run the Game is zo’n onverwoestbaar liedje dat je eindeloos kunt coveren, waarschijnlijk over tweehonderd jaar nog, en altijd zal het overeind blijven, voor een belangrijk deel júíst omdat het zo simpel is.
Het is de openingstrack van Franks geweldige titelloze album, helaas zijn enige − hij heeft een weinig vrolijke levensloop bewandeld. Op dat album toont de man zijn bewonderenswaardig talent om met enorm afwisselende, uiterst effectieve muzikale begeleiding op de proppen te komen, met weinig meer dan een beperkt aantal standaardakkoorden.
Je kunt denk ik niet zeggen dat Jackson C. Frank de meest opzienbarende zangstem had, bij eerste beluistering klinkt hij misschien zelfs een tikkie saai. Toch is hij enorm onder mijn huid gekropen. Zelfs op zijn wat abstractere nummers klinkt hij voor mij benaderbaar en dichtbij. Een vertrouwde stem in mijn leven, inmiddels: weinig albums heb ik meer geluisterd, zeker als je het afspelen van losse nummers meerekent.
Wat nog meespeelt bij mijn keuze voor dit nummer, en niet evenzeer onverwoestbare liedjes als My Name Is Carnival, Just Like Anything of I Want to Be Alone (Dialogue), is een persoonlijke ervaring. Dit is het eerste liedje waar ik ooit iets van voor publiek zong, anderhalf jaar geleden. Een belangrijke stap om wat comfortabeler te worden met zingen in bijzijn van anderen. Iets waar je bijzonder veel lol mee kunt hebben, zo heb ik ontdekt. En inderdaad, Blues Run the Game zit hier nog altijd in het standaardrepertoire. In de veronderstelling dat zelfs ík het niet kapot kan maken
10
geplaatst: 5 december 2023, 09:20 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/51cc21311e90bb36ed11c88be67ed44c.jpg#51cc21311e90bb36ed11c88be67ed44c
21. Bob Dylan - Visions of Johanna
VS - 1966 - Folkrock
Het lijkt wel alsof ik Bob Dylan elk jaar opnieuw een stukje genialer ga vinden. Hoort dat dan toch gewoon bij ouder worden?
Dan heb ik het trouwens niet uitsluitend, maar wel voornamelijk over zijn werk uit de jaren zestig. Het begin van zijn discografie is een van de beste dingen die folk is overkomen, de twee grensverleggende meesterwerken Highway 61 Revisited (1965) en vooral Blonde on Blonde (1966) lijken intussen nog steeds geheimen prijs te geven.
De spontane vibe van dat laatste album, alsof alles min of meer per ongeluk precies goed in elkaar is gevallen, horen we in optima forma op Visions of Johanna. Kies een willekeurig muzikaal detail om op te focussen − het zangerige orgeltje, het marsritme van de drums, de vrijelijk neuriënde bas, de bluesy elektrische gitaar − en het is genieten geblazen. Zoveel fijne elementjes die hun eigen ding doen en toch zo mooi samenvallen. Dat rolletje met de akoestische gitaar af en toe ook: *chef’s kiss*
Dylan zelf krijgt het weer voor elkaar om eindeloos door te dreinen zonder dat het ook maar een moment gaat vervelen, geholpen door het enorme charisma dat destijds van zijn vocalen afdroop. Hij komt met zo’n tekst waar ze bij de Nobelcommissie vermoedelijk ook naar hebben geluisterd. Met kleurrijke zinnen vol bevreemdende beelden en mysterie beschrijft hij een diep verlangen naar een onbereikbare vrouw.
’Louise, she's all right, she's just near
She's delicate and seems like the mirror
But she just makes it all too concise and too clear
That Johanna's not here
The ghost of electricity howls in the bones of her face
Where these visions of Johanna have now taken my place’
21. Bob Dylan - Visions of Johanna
VS - 1966 - Folkrock
Het lijkt wel alsof ik Bob Dylan elk jaar opnieuw een stukje genialer ga vinden. Hoort dat dan toch gewoon bij ouder worden?
Dan heb ik het trouwens niet uitsluitend, maar wel voornamelijk over zijn werk uit de jaren zestig. Het begin van zijn discografie is een van de beste dingen die folk is overkomen, de twee grensverleggende meesterwerken Highway 61 Revisited (1965) en vooral Blonde on Blonde (1966) lijken intussen nog steeds geheimen prijs te geven.
De spontane vibe van dat laatste album, alsof alles min of meer per ongeluk precies goed in elkaar is gevallen, horen we in optima forma op Visions of Johanna. Kies een willekeurig muzikaal detail om op te focussen − het zangerige orgeltje, het marsritme van de drums, de vrijelijk neuriënde bas, de bluesy elektrische gitaar − en het is genieten geblazen. Zoveel fijne elementjes die hun eigen ding doen en toch zo mooi samenvallen. Dat rolletje met de akoestische gitaar af en toe ook: *chef’s kiss*
Dylan zelf krijgt het weer voor elkaar om eindeloos door te dreinen zonder dat het ook maar een moment gaat vervelen, geholpen door het enorme charisma dat destijds van zijn vocalen afdroop. Hij komt met zo’n tekst waar ze bij de Nobelcommissie vermoedelijk ook naar hebben geluisterd. Met kleurrijke zinnen vol bevreemdende beelden en mysterie beschrijft hij een diep verlangen naar een onbereikbare vrouw.
’Louise, she's all right, she's just near
She's delicate and seems like the mirror
But she just makes it all too concise and too clear
That Johanna's not here
The ghost of electricity howls in the bones of her face
Where these visions of Johanna have now taken my place’
2
geplaatst: 5 december 2023, 20:15 uur
Jackson
Bob
Ja, twee favorieten, ook hier - Bob zelfs nog steeds onaantastbaar, wat mij betreft.
Bringing It All Back Home liet al het één en ander doorschemeren, maar Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde zijn pas echt staaltjes van 's mans lyriek. Mooiere "schilderijen" heeft Dylan nooit meer gemaakt. Zo'n fragment als "In this room the heatpipes just cough", prachtig toch?
Al merk ik ook weer een subtiele shift in mijn eigen smaak en waardering voor het uitpuilende oeuvre van de Bard: Blood on the Tracks en Time Out of Mind beginnen zich steeds meer te ontpoppen tot absolute hoogtepunten, met rauwere teksten.
Dat is dan nóg ouder worden, Niels.
Bob
Ja, twee favorieten, ook hier - Bob zelfs nog steeds onaantastbaar, wat mij betreft.
Bringing It All Back Home liet al het één en ander doorschemeren, maar Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde zijn pas echt staaltjes van 's mans lyriek. Mooiere "schilderijen" heeft Dylan nooit meer gemaakt. Zo'n fragment als "In this room the heatpipes just cough", prachtig toch?
Al merk ik ook weer een subtiele shift in mijn eigen smaak en waardering voor het uitpuilende oeuvre van de Bard: Blood on the Tracks en Time Out of Mind beginnen zich steeds meer te ontpoppen tot absolute hoogtepunten, met rauwere teksten.
Dat is dan nóg ouder worden, Niels.
1
geplaatst: 5 december 2023, 22:55 uur
AOVV schreef:
Zo'n fragment als "In this room the heatpipes just cough", prachtig toch?
Zo'n fragment als "In this room the heatpipes just cough", prachtig toch?
Ja, zoveel fantastische fragmentjes in alleen al dit nummer.
Blood on the Tracks en Time Out of Mind beginnen zich steeds meer te ontpoppen tot absolute hoogtepunten, met rauwere teksten.
Dat is dan nóg ouder worden, Niels.
Dat is dan nóg ouder worden, Niels.
Haha, wie weet. Blood on the Tracks is sowieso ook geweldig, zijn beste album van na de jaren zestig naar mijn mening. Time Out of Mind heeft iets meer moeite me te pakken, al moet ik zeggen dat ook die wel een aantrekkingskracht op me blijft uitoefenen en langzaam maar zeker meer binnenkomt. Dat rauwe, inderdaad, van een man die worstelt met zijn plek in de wereld en het ouder worden, is behoorlijk krachtig. Maar dat mysterieuze, dat onpeilbare van de twee genoemde toppers uit de jaren zestig, blijf ik iets magisch vinden. Iets dat hij nooit meer heeft overtroffen. Of willen overtreffen, in zekere zin, want hij sloeg gewoon andere wegen in.
9
geplaatst: 6 december 2023, 21:05 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/7acb227ebc971a6cb08f2feaeac521f2.jpg#7acb227ebc971a6cb08f2feaeac521f2
20. Sun Kil Moon - Carry Me Ohio
VS - 2003 - Folkrock
Wil je ook hoog in mijn top 100 belanden? Schrijf een klaaglijk liedje met een folkinslag en vraag een Amerikaans paspoort aan. Goed, ja, weer zo’n liedje dus. Binnenkomt komt er verlichting voor wie het onderhand heeft gehad met tobberige singer-songwriters, ik beloof het.
De man is geloof ik een enorme klootzak, maar wat heeft Mark Kozelek een stel prachtig gevoelige nummers geschreven, zowel voor Red House Painters als voor Sun Kil Moon. Carry Me Ohio, afkomstig van het machtige Ghosts of the Great Highway (2003), is toch wel duidelijk mijn favoriet. Ik ontdekte het pas een jaar of drie geleden, relatief recent voor zijn positie in deze lijst. Zoals deze track al bij de eerste luisterbeurt binnenkwam, gebeurt echt maar hoogst zelden. (Dat hele album maakte direct grote indruk.)
Liedjes over onbeantwoorde liefdes zijn er genoeg, maar niet vaak zijn ze geschreven vanuit het perspectief van de niet-beantwoordende partij. Al zijn de lyrics vaag genoeg om ook andere interpretaties toe te staan. Het maakt ook niet zo gek veel uit. Of je nu op de tekst let of niet, Kozelek trekt je, gewapend met een van de mooiste kwezelstemmen op aarde, diep de dromerige treurnis in.
Soms zijn het van die simpele details die een liedje extra omhoog tillen. In dit geval is dat hoe de gitaar en de bas op elkaar inwerken. Dat levert elke paar seconden weer een klein ‘ahhh’-momentje op. Veel bevredigender wordt melancholie niet.
20. Sun Kil Moon - Carry Me Ohio
VS - 2003 - Folkrock
Wil je ook hoog in mijn top 100 belanden? Schrijf een klaaglijk liedje met een folkinslag en vraag een Amerikaans paspoort aan. Goed, ja, weer zo’n liedje dus. Binnenkomt komt er verlichting voor wie het onderhand heeft gehad met tobberige singer-songwriters, ik beloof het.
De man is geloof ik een enorme klootzak, maar wat heeft Mark Kozelek een stel prachtig gevoelige nummers geschreven, zowel voor Red House Painters als voor Sun Kil Moon. Carry Me Ohio, afkomstig van het machtige Ghosts of the Great Highway (2003), is toch wel duidelijk mijn favoriet. Ik ontdekte het pas een jaar of drie geleden, relatief recent voor zijn positie in deze lijst. Zoals deze track al bij de eerste luisterbeurt binnenkwam, gebeurt echt maar hoogst zelden. (Dat hele album maakte direct grote indruk.)
Liedjes over onbeantwoorde liefdes zijn er genoeg, maar niet vaak zijn ze geschreven vanuit het perspectief van de niet-beantwoordende partij. Al zijn de lyrics vaag genoeg om ook andere interpretaties toe te staan. Het maakt ook niet zo gek veel uit. Of je nu op de tekst let of niet, Kozelek trekt je, gewapend met een van de mooiste kwezelstemmen op aarde, diep de dromerige treurnis in.
Soms zijn het van die simpele details die een liedje extra omhoog tillen. In dit geval is dat hoe de gitaar en de bas op elkaar inwerken. Dat levert elke paar seconden weer een klein ‘ahhh’-momentje op. Veel bevredigender wordt melancholie niet.
* denotes required fields.