Had hem gelukkig al helemaal gelezen

Geweldige lijst Niels. Heb je stukjes met veel plezier mee-/bijgelezen. Veel herkenbaars, zowel qua beleving als qua muzikale keuzes, maar ook nog enkele dingen buiten mijn paadjes om in te grasduinen, zeker qua harder werk. Zal later al je screamo en metal keuzes eens op een rijtje luisteren, want dat zijn genres waar ik echt voor in de mood moet zijn om ze thuis op te zetten (live is een ander verhaal). En een goede reminder dat ik komend jaar eindelijk eens werk van Zen Arcade moet maken.

Avalanche is inderdaad een meesterwerk, ook 1 van mijn favorieten van Cohen.

NMH heeft mijn top 10 ook een tijd lang aangevoerd in mijn beginperiode op MuMe, maar is daarna een beetje weggezakt. Ik luister de plaat nog maar zelden, maar als ik er toevallig zin in heb, of als er toevallig een keer een nummer langskomt zoals hier, zit ik er wel meteen weer helemaal in. Toch wel een onverwoestbare klassieker gebleken. Viel destijds net buiten mijn eigen top 100, maar de band had er een jaar of 10 geleden ongetwijfeld heel erg hoog ingestaan.

En tot slot een meer dan geweldige nummer 1 uiteraard, Only Skin behoort tot het allermooiste wat ooit op plaat is gezet. Laten we hopen dat Joanna dit jaar eindelijk weer eens met nieuw werk komt, na het teasen van vorig jaar.

Nice! Benieuwd of er wat bij zit voor je. Kan best dat een Indian Summer je ligt stel ik mij zo voor

Wie is nu?

Ja leuke lijst Niels! Lekker veel afwisseling, af en toe iets te mume-verantwoord en de beste nummers zijn de screamo schreeuwers van Orchid, Raein, Moss Icon. Gridlock is ook heel leuk en iets meer elektronische muziek zou je goed doen xoxo fijne jaarwisseling wvtrve

Ikke

Ik post morgen mijn pre-amble en vanaf de dag erna elke dag 5 nummers in principe.

Hahaha, dank

MuMe is ook wel een grote invloed geweest

Overigens is deze lijst niet per se een blauwdruk van mijn dagelijkse luistergedrag. Daar zit bijvoorbeeld ook wat meer, vast behoorlijk wat MuMe-verantwoorde, niet-Westerse muziek in dan in deze lijst. Maar het klopt dat electronic niet de meeste prioriteit krijgt hier. (Net zoals ik overigens nog wel wat meer klassieke muziek zou willen leren kennen, overigens, maar dit terzijde.)

SCREAMOOOOO!!!!

Ook!

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top100-2024.png

Om maar eens te beginnen met wat reflecties: de laatste keer dat ik een top 100 samenstelde (en deze in de voorganger van dit topic postte) was 2013 - mijn #1 postte ik op 12 december 2013, op de kop af 10 jaar geleden. Ik was toen 28, nog voor de eerste keer getrouwd, nog straight edge, had toen één kind, van toen 2 (inmiddels is die 12 en heb ik er nog eentje van 9), woonde in Ridderkerk, sprak twee talen - ik kan zo nog wel even doorgaan. In die 10 jaar is er een hoop veranderd. Terugkijken naar mijn top 100 van toen was dan ook wel een bijzondere ervaring, een uitgebreid ego-document van een versie van mezelf die niet meer bestaat.

Bij het doorbladeren van mijn oude posts komen er dan links en rechts allerlei vragen bovendrijven. Een aantal daarvan betreft de levensduur van zo'n top 100. Wanneer heeft die nou eeuwigheidswaarde - of is dat überhaupt de bedoeling? Wie zich (net zoals wij hier allemaal) weleens bezig heeft gehouden met het samenstellen van toplijstjes weet hoe lastig het is en hoe onderhevig soms ook aan de waan van de dag. Dat lossen we soms dan op door (onszelf) allerlei arbitraire beperkingen op te leggen - geen tracks van de laatste 2 jaar in je periodieke top-aller-tijden ofzo (maar die track van drie jaar geleden die je gisteren hebt ondekt is fair game), dat soort dingen.

Dat levert dan, met een beetje mazzel, ijzersterke, onwrikbare, tijdloze en immer relevante toplijsten op, lijstjes die de essentie van je smaak vatten, je eckte eckte pareltjes, de ware liefdes. En wat daar 10 jaar geleden in stond kan er nu zo weer in, móet er nu zo weer in - wellicht wordt er iets verdrongen door nieuwe ontdekkingen, nieuwe liefdes, maar ergens ligt het fundament van je lijstje vast. Jij en je lijstje zijn getrouwd, al zo lang bij elkaar, voor eeuwig, tot de dood jullie scheidt.

Ik geloof dat itchy het ooit zei: geen gedachte zo gruwelijk als een platenkast die niet meer verandert. Dat voelde ik toen heel erg en nu nog steeds. En hoewel mijn fysieke platenkast niet meer de eeuwige groei doormaakt van vroeger omdat ik fysiek gewoon veel minder aanschaf (en die behoefte ook niet echt meer heb) ben ik nog steeds nagenoeg elke dag op zoek naar nieuwe muziek. Het enthousiasme dat ik toen ik 18 was kon voelen bij een nieuwe ontdekking ervaar ik nu nog steeds met regelmaat van de klok en dat gevoel koester ik. Muziek is een eeuwige, onophoudelijke, altijd verrassende en altijd veranderende liefde - verliefdheid op verliefdheid op verliefdheid. (Parallellen met het echte leven hoef je hierin overigens w.m.b. niet per sé te trekken.)

Die drang om altijd naar nieuwe dingen te blijven zoeken staat ergens haaks op het concept achter zo'n toplijstje (of in ieder geval, op een bepaalde benadering ervan). Begrijp me goed: ik zit ergens in het comfortabele midden tussen de extremen van de niet-meer-veranderende platenkast en een type luisteraar zoals je die op RateYourMusic regelmatig tegenkomt die elke dag iets van 20 nieuwe releases luistert en nooit of nauwelijks meer ergens op terugkomt (ook dit uiterste vind ik gruwelijk, want ik luister heel heel heel heel heel graag mijn favorieten wel duizend keer). Maar dat het lijstje dat ik vandaag samenstel volgend jaar nog even veel waarde heeft, dat kan ik niet garanderen.

Tja, en dan ben je dus 10 jaar verder. Zoals ik al zei: het bekijken van mijn toplijstje uit 2013 was een bijzondere ervaring. Sowieso was de waan van de dag erin voelbaar (dat zal ook dit keer weer zo zijn, natuurlijk): tracks die toen een mooi plekje kregen waarvan ik me nu nauwelijks meer kan voorstellen waarom dat zo was. Niet omdat ik het nu slechte tracks vind, zeker niet natuurlijk, maar wel omdat ik ze met geen mogelijkheid meer in mijn top 100 zie terugkomen. Jhené Aiko op 48, Sun Glitters op 38, bijvoorbeeld. Ook een aantal keuzes voor songs van artiesten die ik nog steeds intens liefheb maar waarbij mijn favorieten wel behoorlijk veranderd zijn. Zo was 2013 het jaar waarin ik Girls' Generation ontdekte en stond mijn toen-favoriet I Got a Boy hoog genoteerd, maar heb ik inmiddels wel een dozijn liedjes van deze groep die ik (nog) beter vind. Zo zullen ook Songs: Ohia, Will Oldham, UA en Ayumi Hamasaki allemaal weer acte de presence maken, maar staan er dit keer andere liedjes in van deze artiesten die me inmiddels allemaal al tenminste een decennium (en in het geval van Ayumi al twee: ik ontdekte haar toen ik 18 was) blijvend verbluffen.

Samenstellen was dit keer (vorige keer vast ook, maar dat staat me niet meer zo bij) echt een opgave. Ik ben begonnen met het maken van een playlist in Spotify waarin ik alles wat kandidaat was maar heb ingezet. Daarmee kon ik al een hoop oude en nieuwere favorieten verzamelen. Parallel hieraan hield ik een lijstje bij met nummers die niet op Spotify stonden maar die ook zeker een notering zouden kunnen verdienen. Vervolgens ben ik mijn oude toplijst afgegaan en heb ik de nog ontbrekende songs in mijn lijsten tot dusver toegevoegd. Daarmee ontstond een verzameling liedjes die natuurlijk veel te groot was en die uitgedund moest worden alvorens hem überhaupt nog op volgorde te kunnen gaan zetten. Enige arbitraire beperking was daarbij nuttig: net als vorige keer heb ik me dus beperkt tot één notering per artiest, omdat zo'n lijst toch ook een beetje fungeert als lijst van je favoriete artiesten (een beetje, want er zitten wellicht ook one hit flies in).

Sowieso blijft het kiezen van een liedje per artiest een gigantisch moeilijke opgave. Zeker bij screamobands en harsh noise, maar ook bij artiesten met gigantische discografieën als John Zorn, is het eigenlijk onmogelijk één nummer te kiezen. Zo koos ik voor La Quiete vorige keer voor La Fine Non É La Fine, niet omdat dat nu per sé het nummer is dat met kop en schouders boven alle andere tracks van La Quiete uitsteekt, maar omdat het in zich alles verenigt wat ik aan La Quiete zo goed vind en dus misschien het meest representatief is. Tegelijkertijd waren en zijn er tracks van deze band die ik liever hoor(de). In dit geval heb ik dit keer dan gekozen voor een andere track die misschien beperkt(er) representatief is voor de band, maar, denk ik, wel representatiever voor mijn muziekbeleving.

Omdat mijn manier van muziekbeleving en -consumptie de afgelopen jaren wel veranderd is, was het uitdunnen en ordenen van mijn toplijst een grote uitdaging. Zo ben ik jaren geleden gestopt met cijfers plakken op muziek en had ik ook al jaren niet echt meer gedacht over het ordenen van muziek op basis van hoe goed ik het vind (de top 10 die ik hier heb was de eerste die ik in jaren weer maakte). Ik ben op zoek geweest naar tools die me zouden kunnen helpen en heb uiteindelijk gebruik gemaakt van pairwise comparison, waarbij alle items op je lijst tegen elkaar gezet worden en je steeds je favoriet kiest, waardoor er dan uiteindelijk een ranglijst ontstaat. Ik heb daarvoor deze website gebruikt: Pairwise Comparison Tool - pairwise-ranking-app.vercel.app

De input was 136 songs, waardoor ik uiteindelijk maar liefst 9180 keuzes moest maken om tot 100 te komen. Nogal een klus, maar ik ben er gewoon maar doorheen gaan klikken en puur op gevoel zo snel mogelijk gaan kiezen met wat muziek op de achtergrond. Het overgrote merendeel van de keuzes was eigenlijk verrassend makkelijk (al is het onmogelijk 100% consequent te zijn); in slechts enkele gevallen merkte ik dat niet echt intuïtief kon klikken of ging ik weleens terug om een keuze te corrigeren. Dat gebeurde echter in misschien 1% van de gevallen en betrof dan vooral de nummers die streden om een plek in de hoogste regionen. Als er nummers tegen elkaar opgingen die uiteindelijk beide de lijst niet zouden halen was de keus soms ook wel lastig, maar dan meer omdat ik van geen van beide het warm genoeg kreeg. Op de samenstelling van mijn uiteindelijke top 100 had dat echter geen invloed.

Het is wel een exercitie van de lange adem, want zelfs met al een zuivere 100 voorgeselecteerde nummers zou je ruim 5000 keuzes moeten maken om alles te ordenen. Tegelijkertijd merk je terwijl je bezig bent wel gauw wat voor jou nu echt de pareltjes zijn, want er zat zeker een aantal nummers in waarvan ik al gauw spijt had dat ik ze überhaupt meegenomen had, want die staken overal schraal tegen af. Dat had me zo honderden keren klikken kunnen schelen. Welke dat waren? Ach ja, laten we het daar niet over hebben, ze waren op zich ook weer niet voor niets op de shortlist beland.

Levert dat dan een accurate lijst op? Eh, nou ja, wat doet dat wel? Ik was echter zeer tevreden met de lijst die eruit kwam rollen, zeker met de bovenste regionen (wat wel weer logisch is, want hoe verder vanaf de nummer 1, hoe kleiner de verschillen en hoe inwisselbaarder dus de noteringen). Kortom: zeker een succes wat mij betreft, pairwise comparison gebruiken. Ik heb verder aan de volgorde van de toplijst nauwelijks iets meer veranderd, alleen ben ik de nummers rond de 100 nog wel een keer nagelopen om te zien of ik het eens was met de hekkensluiter. Dat is vrijwel de enige regio in mijn top 100 waar ik handmatig nog iets aangepast heb na de pairwise comparison (waar nog meer, daar kom ik zo nog op).

Ik heb zeker geworsteld met de verleiding niet, t.a.v. mijn lijst van 10 jaar geleden, een alternatieve top 100 samen te stellen, eentje die nóg 100 geweldige liedjes bevatte maar geen overlap had met de vorige. Dat zou uiteindelijk echter een zwaktebod zijn: het zou niet voldoen aan het idee van dit topic, het zouden niet echt dé 100 zijn, en bovendien was er genoeg op te merken aan mijn vorige toplijstje en kon ik er met de eerste grove bezembeurt al zo 25 liedjes uitvegen.

Vorige keer heb ik bij elk liedje in mijn lijstje een flinke lap tekst geschreven én steeds een bijpassende thee voorgesteld. Of ik het met die theekeuzes nog eens ben ik heb ik niet meer geëvalueerd en deze suggesties komen ook niet meer terug (hoewel ik een serieuzere theedrinker ben dan toen; echter heb ik genoeg aan een kleine selectie: Ambootia Herfstpluk, Jangwon Oolong, Lapsang Souchong, een degelijke pu erh en verveine - ik zou iedereen aanraden het bij een kleine selectie goede thee te houden).

Ergens voel ik wel een soort pijn bij het onttronen van bepaalde nummers. Zo was het al heel wat dat Chihiro Onitsuka in 2013 het onderspit moest delven en Hijokaidan de eerste plaats bezette. Tiger In My Love was immers jaren mijn lievelingsnummer geweest. Ook dit keer voelde ik een zekere weerstand, want het is toch afscheid nemen en dat blijft pijnlijk, ook als je dingen al jaren niet meer draait en er artiesten en nummers zijn waarvan je het tegenwoordig veel warmer krijgt. Dat bijvoorbeeld Sodom, South Georgia van Iron & Wine, dat ooit mijn gedoodverfde begrafenisnummer was, het moest afleggen tegen vrijwel elke andere track in de pairwise comparison doet dan toch een beetje zeer. Kiezen is lijden. Verschillende artiesten die jaren vaste waarde waren in mijn toplijstjes ontbreken daarom dit keer. Zo staat Shiina Ringo er niet in, hoewel ik nog haar even geniaal vind als altijd, en staat er ook niets in van bijvoorbeeld Fiona Apple (When the Pawn... was lange tijd mijn favoriete album), Dustin O'Halloran en het voorgenoemde Iron & Wine.

Ook dit keer valt er van alles buiten de boot dat er natúúrlijk tussen had gemoeten. Opeens is 100 dan toch maar weinig en zeker met de wetenschap in het achterhoofd dat in de onderste regionen de verschillen steeds kleiner zijn is het logisch dat twijfel blijft bestaan over wat er nou in moet en niet. Eigenlijk zou je in de laatste 10 of 20 weer je volgende 100 kwijt moeten kunnen en in de laatste 10 of 20 daarvan weer je volgende 100, als een soort matroesjka met steeds verder gecomprimeerde lijstjes-in-lijstjes (is wel weer mooi, dat dan de grootte visueel mooi representeert hoe belangrijk het is). Zoiets, zeg maar:

https://svenkay.files.wordpress.com/2024/01/top-100-ad-infinitum.png

Ook merkte ik al tijdens de pairwise comparison dat ik sommige nummers ondanks gedegen voorbereiding en preselectie miste. Zo ontbraken bijvoorbeeld Satoko Fujii, Full of Hell en Clipping. en heb ik deze dus nadat de lijst klaar was alsnog tussengevoegd. Daarnaast blijft het probleem bestaan van artiesten die je wél fantastisch vindt en die wél fantastische platen hebben afgeleverd, maar waarvan het kiezen van één nummer eigenlijk onmogelijk is en die dus opvallende afwezigen in zo'n toplijst zijn. Dat geldt dit keer o.a. voor World's End Girlfriend (staat zelfs in mijn album-top 10, maar niet in deze top 100), Sondia (veruit mijn favoriete K-drama-zangeres, deze vrouw is echt geniaal, maar één liedje kiezen vind ik wel zo moeilijk) en de meeste harsh noise.

Kortom, het is een lijst vol fouten en problemen. Geniet ervan.

Een moment stilte voor alle prachtige nummers die de lijst niet gehaald hebben: Laurel Halo – Thaw, Wire – 12XU, Refused – Rather Be Dead, Minor Threat – Filler, Het Zesde Metaal – Ge Zwiegt, Sufjan Stevens – Tonya Harding (in Eb major), Lightning Bolt – Air Conditioning, Yezi – Crazy Dog, Republic of Dreams – It’s Still Fucking, Dustin O’Halloran – Opus 17, Boef en de Gelogeerde Aap – Neem Ze Mee, Mono – Halcyon (Beautiful Days), Opgezwolle – Balans, Red Velvet – Psycho, f(x) – All Mine, Kyary Pamyu Pamyu – Tokyo Highway, fra-foa – Aojiroi Tsuki, Death Grips – Aye Aye (instrumental), Shiina Ringo – Gibs, Sonic Youth – Disappearer, Amanda Woodward – Binaire et Lisible, The Goslings – Own a Car, Blvck Ceiling – Wvfflife, Iron & Wine – Sodom, South Georgia, Vanessa Carlton – A Thousand Miles, James Blake – Retrograde, Thursday – Understanding (in a Car Crash), Villagers – Nothing Arrived (Acoustic), RADWIMPS – Zen Zen Zense, Better Than a Thousand – It Never Rains, Yu Chiu – Please Leave (Argue Mix), Jolin – Love that Street REMIX, Kalifa – Buzz, Rosalía – Pienso en Tu Mira, God Dethroned – Boling Blood, Deftones – Be Quiet and Drive (Far Away), dj))water)) – the farthest shore, Lagwagon – Owen Meaney, Jon Brion – Theme from Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fiona Apple – Paper Bag, Deafheaven – Dream House, Nine Inch Nails – Mr Self Destruct, Bring Me the Horizon – Crucify Me, Kehlani – Bright, Michael Cashmore – Your Eyes Closed, Internazionale – The Lovers Persist, Covet – Hydra, Mazzy Star – Look on Down from the Bridge, Zijnja Hlungwani – Nwa Gezani My Love, Caroline Polacheck – Hit Me Where It Hurts, Shygirl – BB, Two-Mix – Just Communication, Hiroyuki Iwatsuki – Area A, Paul Marmota – Ya No Creo en Nada, Arca – KLK, Ramleh – Product of Fear, Black Sun – Scape, Snapcase – Cognition, Earth Crisis – Firestorm, Code Orange – Unclean Spirit, Anan Ryoko – Prelude and Elegy, Antony and the Johnsons – River of Sorrow, Rachel Grimes – Earthly Heaven, Death in Vegas – Girls, Incapacitants – No Risk, No Return, Albany – Ya No, Patricia Taxxon – Beauty, enzovoort, enzovoort, enzovoort...

Oh, en nog een laatste opmerking over de begeleidende teksten (ik moest hieraan denken na een recente vraag van de dag over stopwoordjes en de afkeur die sommigen daar noemden van (onnodige) anglicismen): grappig genoeg was het wel een uitdaging (weer) in het Nederlands over al mijn favoriete muziek te vertellen. Niet alleen begeef ik me al jaren vooral in Engelstalige sferen als het om het lezen over of schrijven over muziek gaat (op RYM bijvoorbeeld), maar ook in privésferen is Engels bij mij tegenwoordig de voertaal omdat mijn vrouw Spaans is en net zo veel Nederlands spreekt als ik Spaans (vooruit, zij is beter) en wij thuis dus Engels spreken. Mijn beleving van media en discussie erover gaat thuis dus tegenwoordig steevast in het Engels en ik merk wel dat mijn Nederlandse vocabulaire, als het gaat om spreken over muziek, daar wat onder geleden heeft. Ik heb dus geprobeerd me zoveel mogelijk volledig in het Nederlands uit te drukken maar er sluipt links en rechts wel wat (broodnodig) Engels in.

Oh, en als allerallerallerlaatste: het maken van de lijst en het schrijven van vrijwel alle begeleidende tekst deed ik in de herfstvakantie, dus nu ik deze lijst ga plaatsen zijn we alweer een tijdje verder (deze bewuste alinea schrijf ik op 25 november, maar de rest van mijn lap introtekst hierboven is sowieso al een soort chronologische Frankenstein). Dat schrijven gebeurde bijna geheel op de muziek van de geweldige dj))water)), die óók deze lijst niet haalde. Ik wilde hem echter nog wel graag even onder de aandacht brengen. Ambientliefhebbers raad ik zijn werk graag aan. Een paar weken geleden had ik The Farthest Shore waarschijnlijk als zijn mooiste werk bestempeld en direct aangeraden (zó mooi, zó understated), inmiddels weet ik dat niet meer zo goed en zou ik zeggen: klik er gewoon lekker doorheen. Genoeg te genieten.

Oh, en als allerallerallerallerallerallerlaatste (dit stukje voeg ik nog toe op 1 januari): het zijn soms behoorlijke lappen tekst. Ik vond het zelf gewoon heerlijk weer lekker zo veel over muziek te schrijven en het is dus echt wel een persoonlijk expressief en cathartisch proces geweest. Geen excuses dus voor lange lappen tekst ofzo, gewoon een eh, heads up.

Nou dit belooft alvast! Ben benieuwd hoeveel weirde shit aan mijn luisterlijstje gaat worden toegevoegd de komende periode

Ellenlange praatjes over plaatjes met weinig plaatjes. Let's go!

Gave lijst, Niels! Ik ben nu bij 38. Perfume Genius in je Spotifylijst, tot nu toe met veel plezier geluisterd en gelezen, en los van een op vlakken gedeelde smaak ook de nodige ontdekkingen gedaan (Deltron 3030, Raein). Een lijst waar je moeilijk doorheen komt omdat je telkens bij artiesten blijft hangen, da's een goed teken Leuk om zoveel folk in je lijst te zien. Is puntje bij paaltje ook gewoon emo eigenlijk, laten we wel wezen.

Ha Sven, wat een lap aan introductie, heerlijk. Het voornaamste wat er tijdens het lezen door m'n hoofd schoot; wat fijn dat je weer terug bent op de site en actief post - er zijn momenten geweest dat ik je miste in de afgelopen weet-ik-veel hoeveel jaar dat je hier niet actief was.

Met andere woorden: ik heb er zin in, laat maar komen die lijst.

Haha, mooi dit dat is nog eens gedegen voorbereiding!

exsxesven waarom niet vandaag begonnen - was er iig al één zingevende activiteit geweest.

Verder: je post maakt meteen duidelijk wat het verschil is tussen zwatelwater a.k.a. spraakwater -zie ook Radio 2 Top 2000 #2 - MusicMeter.nl - en schrijfwater.

Een goede voor bereiding is het halve werk = wir sind gespannt

Zin in natuurlijk, succes Schvennie!

exsxesven is de nieuwe 123poetertjes wat betreft lange stukken schrijven en ik geniet er nu al van

he Johnny Marr hier gaat die roltrap echt steil!

Youth of Today - BTTW album 3x gehoord tijdens het lezen van de openingspost. Zin in!

Ah mijn favoriete Duran Duran Duran coverband

Ook van mijn kant nog bedankt voor jouw mooie lijst en presentatie niels94! In stilte maar met plezier gevolgd. Vroeger altijd al veel overlap met jou gehad en merk dat jij een stuk dieper hebt gegraven in het oudere werk dan ik in de laatste pakweg tien jaar Heb al jaren moeite om me in oudere muziek te verdiepen, vooral door de stortvloed aan hedendaagse muziek en ik toch ook een beetje verslaafd ben geraakt aan veel bas in mijn muziek. En voor 2020 heb ik ook een periode relatief weinig muziek geluisterd.

De lijst van Sven ga ik als fanboy (hij is mijn grootste internetheld) natuurlijk ook intensief volgen.

Nog meer leesvoer! Ik kom bij je terug over een week. Mijn beste wensen nog aan iedereen trouwens.

Oh wow, Sven meteen na Niels. Ik heb weer wat te volgen.

Hey, dank je!

Er is overigens veel voor te zeggen om wat is geweest lekker te laten en je toch vooral te focussen op wat nú leeft Ben me zelf dan weer, sinds ik in 2020 een Spotify Wrap kreeg met voornamelijk oude meuk, veel meer op nieuwe muziek gaan richten de laatste jaren. Maar er is te veel oude muziek die me trekt om het te laten zitten. En er zijn ook echt wel bepaalde vibes en stijlen die tegenwoordig niet meer (zo goed) worden neergezet, daarvoor moet je dan toch naar andere tijdperken. Ben dan ook niet per se verslaafd aan bassen

Fanboys, Svenboys.

Zin in!



Musicmeter theeleutparty 2024 wanneer?

#teamkoffie

Goeiemorgen Op deze warmdraaidag beginnen we nog met wat stukjes van bescheiden lengte, enjoy

100. Floral – Aquarius Theater (van Floral EP, 2014)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Hier op Spotify

Wervelend instrumentaal gitaargepingel en strakke, mathy drums, daarin floreert (haha) Floral en dat doen ze inmiddels alweer een tijdje hartstikke puik. Dat leverde tot nu toe twee EP’tjes en een LP op, waarvan de twee EP’tjes wat mij betreft het leukst zijn en waarvan Aquarius Theater het absolute hoogtepunt vormt met zijn goddelijk lekker weemoedige loopjes over de gitaar.

99. Sadness – I Want to Be With You (van I Want to Be There, 2019)
Vorige notering: geen (nummer bestond nog niet)


Hier op Spotify

Melancholieke éénmansblackgaze met delen slepende post-metal en shoegazy ambient. Damián Ojeda, de man achter Sadness, doet daarnaast o.a. nog het screamo/post-hardcore-project Life en dat het mij dan melodieus wel aanspreekt is snel verklaard. Want ook op I Want to Be There grossiert Damián in tenhemelschreiend mooie melodietjes temidden van al het gitaargeweld, zoals ook de beste screamobandjes dat kunnen en waar ik een vreselijke zwak voor heb. Prijsnummer I Want to Be with You zet nog ingetogen in, om al gauw de distortionpedalen aan te trappen en alles wat stond aan stukjes te shredden met een gitaargeluid dat knap het midden houdt tussen mistroostig en hoopvol. Als dan de zang nog invalt, net als alles aan Sadness geverfd met de kleur van een zonsondergang, kun je mij elke keer weer opvegen, wat een schoonheid. “You dance like the pink sky, you magical pink rain, and I burn orange.”

98. Cremation Lily – Velvet Pillow (van Cremation Lily 2, 2011)
Vorige notering: geen


Hier op Spotify

Hoewel Cremation Lily tegenwoordig voor mij iets te ver van de oorspronkelijke sound en esthetiek is weggedreven, was de man in de eerste helft van de 2010s heer en meester van gruizige ambient en PE. Velvet Pillow laat dat perfect zien: de korrelige ambient die overstemd wordt door stotterende noise en galmende feedback, poe, het is me het sfeertje wel. Desolaat, bloedjemooi, intens.

97. Xinlisupreme – Zoauve’s Blue (single, 2005; verzameld op I Am Not Shinzo Abe, 2018)
Vorige notering: geen


Hier op Spotify

Aan dit nummer kleeft een leuke anecdote waarvan ik gedacht had deze weleens ergens op de site gedeeld te hebben, maar blijkbaar niet – ik kan er in ieder geval niets over vinden. Goed, in de vroege 00s timmerde Xinlisupreme net lekker aan de weg en brachten zij een nieuwe single uit, Zouave’s Blue. Omdat dit echter pre-streaming was en hosting en dataverkeer duur, zochten zij mensen die het zipbestandje voor ze konden hosten. Ik zat destijds op de kunstacademie en van de hogeschool kreeg je als student wat webruimte (het zal misschien 25mb geweest zijn). In de digitale pen geklommen dus en Xinlisupreme samen met een zootje anderen geholpen dit nummer de wereld in te brengen; op de website van Xinlisupreme stond een rijtje mirrors waar je de single kon downloaden en één daarvan was dus, apetrots, de mijne. Dat Xinlisupreme mij aansprak was logisch, want de gangbare beschrijving was destijds dat het klonk als ‘early The Jesus & Mary Chain meets Merzbow meets My Bloody Valentine’. Dat klopte best behoorlijk; op Zouave’s Blue is de shoegazy kant in het bijzonder goed hoorbaar. Flink het kletterende ritme eronder en stevig suizen erover, met oh-zo-mooie melodietjes die dan af en toe nog de kop op steken. Geweldig.

96. Christian Scott aTunde Adjuah – The Walk (live) (van Diaspora, 2017)
Vorige notering: geen


Hier op Spotify

Trompettist Christian Scott aTunde Adjuah ontdekte ik via de fantastische Tiny Desk-sessie, een broeierig en geestdriftig half uur met fantastisch organisch geluidspalet en een aantal van Scotts mooiste composities. Bij album Yesterday You Said Tomorrow plaatste inmiddels vertrokken jazzadept pretfrit dat de muziek van Scott voor hem niet echt leefde en wat klinisch en bedacht klonk; waar ik dat voor Scott op plaat soms wel kan begrijpen (ik heb mijn jazz liever ook iets ruwer; veel van wat Scott doet is ook meer jazzy dan jazz) is dat live wat mij betreft zeker niet zo en hoewel latere platen (dit betrof een bericht en plaat uit 2010) nog steeds vrij clean en netjes kunnen zijn, zijn ze soms toch ook wel érg lekker. Zo vind ik zelf Stretch Music echt super. The Walk, een zwoel nu jazznummer met hiphopfundament, is de afsluiter van een andere plaat, Diaspora uit 2017, maar de versie die ik in mijn top 100 geplaatst heb is een liveversie. Ik vind de liveversies doorgaans nu eenmaal beter bij Scott en bovendien is de albumversie van dit nummer vocaal en die vocalen kunnen me eerlijk gezegd gestolen worden.