Dit is wel een heel erg fraaie lijst aan het worden! Heb zo'n vermoeden dat de songs die de eerste twee posities bezetten daar geen afbreuk aan zullen doen..

Ik zie trouwens dat ik niets van Cohen hoger dan 4* heb staan, daar klopt toch ergens niet. Zeker het debuut is de laatste jaren toch wel gestegen in mijn achting. Wat een teksten, wat een (desolate) sfeer en hoe treffende brengt Cohen dit allemaal op zijn lijzige manier.. Zijn "afscheid" You Want It Darker vind ik trouwens ook heel erg sterk en effectief, maar op een andere, meer gejaagde manier.

Indrukwekkende artiest.

Bwa nee er zijn een heleboel combinaties mogelijk, want wat een oeuvre heeft deze grootmeester bij elkaar geschapen doorheen de jaren. Legend

De leerling overtreft deze trap.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/de0f97b082b1904e32edd926e40726d0.jpg#de0f97b082b1904e32edd926e40726d0

2. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2
VS - 1998 - Indiefolk

Het slotnummer van het album dat al dertien jaar bovenaan mijn top 10 staat. Ik zat nog geen maand op MusicMeter of In the Aeroplane over the Sea (1998) had die positie al bereikt. En dan vond ik destijds ook nog dat er sprake was van een groeialbum, omdat ik het bij de eerste luisterbeurt niet zo kon waarderen. Ik stuitte op deze, in mijn optiek onbedoeld hilarische, reactie van mezelf:



Schattig.

Toch bleek dit geen bevlieging. Want kijk, het album heeft zijn positie zowaar behouden. Ik zag de band live in 2014, met een Jeff Mangum die zich verstopte achter pet en baard, en dat was magistraal. Er is geen album waarmee ik me zo vergroeid voel, die zo kan emotioneren en troosten, zelfs al draai ik hem maximaal een paar keer per jaar.

De muziek bevat allerlei elementen die we vaker in deze lijst terugzagen: folky inslag en veel rauwe randjes, zeker ook in de zang. In hoeverre dit album mijn smaak die kant heeft opgestuurd, of dat die voorkeur er al gewoon in zat toen ik dit ontdekte, wie het weet mag het zeggen.

Na een ware tornado van gevoelens, met blèrende blazers en fuzzy gitaren, sluit Jeff Mangum zijn meesterwerk af met een kalm, introspectief nummer. Op typisch Mangumiaanse wijze stort hij zijn hart uit met een tekst die het ontroerende en ondoorgrondelijke moeiteloos combineert. Ook hier blijk ik behoorlijk trouw, want Two Headed Boy Pt. 2 is al bijna zolang ik het album ken mijn favoriet.

Ik ervaar Mangum als een van de aangrijpendste zangers op aarde. De intensiteit en het gevoel in zijn stem vind ik nog altijd ongeëvenaard, zelfs. Hoor dat prachtige kraakje eens tijdens de woorden ‘And in my dreams you're alive and you're cryin'’. Sowieso een moment waarop de tranen me geregeld in de ogen springen. En dan zijn er natuurlijk de fameuze momenten dat hij de longen uit zijn lijf zingt, het randje opzoekend, alsof hij de controle elk moment kan verliezen. In deze kale en rauwe omlijsting, met slechts zijn haast percussieve gitaarspel, komt het keihard binnen allemaal. Nog altijd.

Newsom op één kon ook niet anders

Zei ze dat gisterenavond ook?

Ja, we deden wedstrijdje adem inhouden en ik won

Haha!

Strakke plasser alert bij dit nummer van NMH trouwens, vroeger vloerde Oh Comely me nog net iets meer af, maar dit is wel een uppercutje van jewelste hoor. Slowburnertje.

And in my dreams you're alive and you're crying

bij jou gaat ie al omhoog op de roltrap

Haal ff je piemel uit m'n hersenen zaaf, wat een mindfuck deze zin!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/3c5cac41a19910acb441b1950d831c7b.jpg#3c5cac41a19910acb441b1950d831c7b

1. Joanna Newsom - Only Skin
VS - 2006 - Chamber folk

Dezelfde nummer 1 als tien jaar geleden. Sáái. Maar ja, wat doe je eraan, als Joanna Newsom zo’n godsgruwelijk geniaal muziekstuk heeft gemaakt. En het mooie is: al is dit ruim tien jaar mijn favoriete nummer, in die tijd is het vrolijk doorgegaan met bezinken en onder de huid kruipen.

Was In the Aeroplane Over the Sea jarenlang toch wel ongenaakbaar, Ys is er steeds dichter tegenaan gaan schurken. De twee ontlopen elkaar inmiddels nauwelijks nog in mijn achting. Misschien wissel ik ze binnenkort wel van plek.

De muziek van Newsom, zéker op het schitterend gearrangeerde Ys, is zo ontzettend rijk. Op Only Skin weeft ze meer dan een kwartier lang zangmelodieën aaneen van een niveau dat de meeste artiesten nog geen moment bereiken. Haar klaterende harpspel, de emotie in haar licht hese stem, de schier eindeloze hoeveelheden details in de orkestratie: elke seconde zit volgepropt met prachtigs.

Dat haar teksten buitengewoon knap en poëtisch zijn, was me natuurlijk al lang en breed duidelijk. Maar pas recentelijk drong tot me door hoe indringend persoonlijk ze eigenlijk zijn. Het barokke taalgebruik en de sprookjesachtige beelden verhullen de rauwheid waarmee ze in Only Skin bijvoorbeeld lijkt te zingen over een (afbrokkelende?) relatie en seks.

En dan, richting het einde, komt de emotionele climax, met waarschijnlijk het allermooiste stukje muziek dat ik ken. Ik heb het uiteraard over het gedeelte met Bill Callahan. Wat moet ik daar nog over zeggen: je kent het, of je moet het nu gaan luisteren. Als perfectie ooit bereikt is, is het daar.

In 2016 zag ik Joanna Newsom live, in Doornroosje. Ik was vooraf een beetje nerveus, zo intimiderend goed vond ik haar muziek. Maar wat een ontwapende verschijning, wat een geweldige uitvoeringen, wat een magische avond. Only Skin kwam niet langs, overigens, andere favorieten wel, zoals Emily en Cosmia. Mijn vriendin kon niet mee. Is ze tot de dag van vandaag teleurgesteld over. Ik hoop heel erg dat Newsom nog een keertje naar Nederland komt, en dat we er dan samen heen kunnen.

Dat stukje met Bill Callahan, omg, dat is wel een roltrapmomentje hoor.

Joanna Newsom waag ik mij eens in de zoveel tijd aan, maar het kwartje is nog niet bepaald gevallen.

Dank voor je lijst en leuke schrijfsels niels94, een hoop mooie ontdekkingen gedaan

Het kwartje bij Newsom is in al die jaren nog niet gevallen bij mij, vermoed dat het ook niet meer gaat komen.

Verder een erg fijne top 100 met sterke beschrijvingen!

Dank je niels94 voor de mooie muziek en stukjes, helaas voor mij nog steeds niets met Hip Hop etc.

Heel waardige nummer 1 en mooie lijst.

Vooral in stilte en met veel plezier deze lijst gevolgd. Geniale nr. 1

Bedankt!

Pracht van een apotheose, wist dat NMH en Joanna nog moesten langskomen maar de songkeuze was nog een verrassing. Magistraal nummer van Joanna Newsom waar alles aan klopt, met dan ook nog een bezoekje van Bill Callahan om het af te maken.

Waanzinnige lijst, niels94. Dank! Er is het nodige dat ik een tijdje niet heb gehoord, hoewel ik weet dat het erg goed is. Je zet me kortom aan het werk. Hup!

Ik hoop dat je het ondanks het ontbreken van je vriendin ook gezellig met mij vond. Nog steeds een van de meest waanzinnige concerten die ik zag. Joanna’s bescheiden persoonlijkheid in combinatie met haar ongelooflijke talent maakt het voor mij een van de meest bijzondere personen die rondloopt (kijk ook haar Youtube-interviews en fragmenten).Mijn grootste (muziek)wens voor 2024 zou ook zijn dat zijn dat zij nieuwe muziek aankondigt, wat na 2023 gelukkig niet eens zo onwaarschijnlijk meer lijkt.

Dank ook voor de prachtlijst, tijdens mijn vrije weken in januari nog eens goed door de lijst ploegen. Goed vooruitzicht!

Hahaha, uiteraard, gaan we gezellig met zijn drietjes de volgende keer

Veel dank voor het lezen en de reacties allemaal. Zoals gezegd vond ik het boeiend om te doen, het is leuk om een tijdje zo gericht bezig te zijn met de muziek die je het allerdierbaarst is. Ik heb een deel van mijn favorieten toch weer net wat beter leren kennen. Al voelt het ook wel als een lichte opluchting dat het erop zit, zeg ik eerlijk.

Grappig om, zo alles op een rijtje zettend, te zien dat veel van mijn favorieten van tien jaar geleden tamelijk onsterfelijk zijn gebleken. Al zijn er natuurlijk ook forse verschuivingen geweest. Wuthering Heights van Kate Bush, erg mooi nummer vind ik dat nog steeds, maar die staat nu wel ver af van de tiende positie die het toen had, bijvoorbeeld. Opvallend ook hoezeer folkgenres de boel bovenin zijn gaan domineren.

Over tien jaar nog maar eens doen, dan maar

Hieronder nog een keer de lijst in zijn geheel, met een linkje naar de stukjes. Ter herinnering: één nummer per artiest, ik heb (instrumentale) jazz niet mee laten doen.

100. Gorillaz ft. Del the Funky Homosapien - Clint Eastwood
99. Alvvays - Dreams Tonite
98. CRIM3S - Fade
97. Sigur Rós - Untitled (Vaka)
96. The Fall - Tempo House
95. Flying Lotus - GNG BNG
94. Godflesh - Shut Me Down
93. Gridlock - Chrometaphor
92. Shygirl - Firefly
91. Broeder Dieleman - Omer Gielliet
90. Yo La Tengo - Nowhere Near
89. Death Grips - Hustle Bones
88. Exuma - Dambala
87. Loma Prieta - Trilogy 6 "Forgetting"
86. Van Morrison - Astral Weeks
85. Sage Francis - Bridle
84. Holden - Renata
83. Popol Vuh - Vuh
82. Moss Icon - I'm Back Sleeping Or Fucking Or Something
81. Rival Consoles - Looming
80. Raein - Tigersuit
79. Lisa Hannigan - Fall
78. Vampire Rodents - Trilobite
77. Bert Jansch - Angie
76. Edan ft. Mr. Lif - Making Planets
75. Low - More
74. Pomme - les cours d’eau (remix)
73. The Black Heart Procession - Blue Tears
72. King Crimson - Starless
71. Deltron 3030 - 3030
70. Josh T. Pearson - Country Dumb
69. Richard Youngs - Soon It Will Be Fire
68. GZA ft. Ghostface Killah, Killah Priest & RZA - 4th Chamber
67. 16 Horsepower - Harm’s Way
66. Built to Spill - Randy Described Eternity
65. Circle Takes the Square - Interview at the Ruins
64. Billy Woods - Remorseless
63. Burial - Ashtray Wasp
62. Burzum - Jesus’ Tod
61. Haley Heynderickx - No Face
60. Pavement - Gold Soundz
59. Yeah Yeah Yeahs - Art Star
58. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
57. Bill Callahan - Drover
56. Souls of Mischief - ‘93 ‘til Infinity
55. Fugazi - Blueprint
54. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙
53. De La Soul - Stakes Is High
52. Mirrorring - Silent from Above
51. Dangerdoom - Crosshairs
50. The Mountain Goats - No Children
49. Faust - Miss Fortune
48. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II
47. Bruce Springsteen - The River
46. Company Flow - Last Good Sleep
45. Radiohead - Reckoner
44. Morphine - The Saddest Song
43. Lana Del Rey - Venice Bitch
42. La Quiete - *
41. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
40. Nico - Janitor of Lunacy
39. Danny Brown - 30
38. Perfume Genius - Lookout, Lookout
37. De Kift - Almanak
36. The Shins - New Slang
35. Alela Diane - The Rifle
34. Songs: Ohia - Hold On Magnolia
33. Drive Like Jehu - Sinews
32. Tim Buckley - Song to the Siren
31. Spinvis - Voor ik Vergeet
30. Minor Threat - Filler
29. Wire - A Touching Display
28. Sufjan Stevens - Fourth of July
27. Iron & Wine - Upward Over the Mountain
26. Deathspell Omega - Sola Fide II
25. Sparklehorse - Cow
24. Lisa Germano - Cry Wolf
23. Big Thief - Cattails
22. Jackson C. Frank - Blues Run the Game
21. Bob Dylan - Visions of Johanna
20. Sun Kil Moon - Carry Me Ohio
19. Nina Simone - Sinnerman
18. The Velvet Underground - Venus in Furs
17. Can - Halleluhwah
16. Palace Music - Work Hard / Play Hard
15. Neurosis - Enclosure in Flame
14. Hüsker Dü - Chartered Trips
13. Slint - Good Morning, Captain
12. Tom Waits - Kentucky Avenue
11. Aesop Rock - Daylight
10. Joni Mitchell - Amelia
9. Nick Cave & The Bad Seeds - Higgs Boson Blues
8. Indian Summer - Orchard
7. Cannibal Ox - Pigeon
6. Orchid - Aesthetic Dialectic
5. Nick Drake - From the Morning
4. Pere Ubu - Humor Me
3. Leonard Cohen - Avalanche
2. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2
1. Joanna Newsom - Only Skin

De Spotify-playlist van deze lijst is hier te vinden.

Dit bericht onderschrijf ik volledig. Heel goed gedaan niels!!

Ajo niels94 bedankt om je zieke smaak met ons te delen! Was genieten en toch wel een paar heel mooie ontdekkingen gedaan (Raein als grootste). Ben nu al benieuwd naar je volgende passage over tien jaar

Illegaal smerige lijst is dit geworden

Sicke lijst!

.

Even alleen thuis, goed moment om het album weer eens op te leggen

niels94 Fijne muziek, mooie persoonlijke verhalen. Ben door jouw schuld alvast het debuut van Iron & Wine wat vaker gaan draaien. Dank!

Door allerlei leuke en minder leuke omstandigheden niet helemaal bij kunnen blijven met luisteren, wel met lezen - en tja, het was gewoon een heerlijke reis. We hebben in bepaalde muzikale gebieden een hoop overlap en het is altijd superfijn je ervaringen met en perspectieven op dat soort tracks te lezen. Ook bij de bij mij niet specifiek geliefde of bekende muziek vond ik de stukjes superleuk en het grappige (bij gebrek aan een passender woord) is dat vooral waar het dan je liefde voor mumecore of 'klassiekers'/klassiekers betreft ik het makkelijker vind de tracks te waarderen als ik ze 'hoor' met de oren van iemand wiens muziekbeleving dicht bij mezelf staat. Ook grappig weer even actief te merken dat mijn eigen smaak toch ook blijft bewegen en veranderen en dat veel van de folky/indie/gitaar-muziek me niet meer zo ligt als vroeger.

Angie (#77) is lief en mooi, al hoor ik liever de exponenten van Jansch dan Jansch zelf. Making Planets (#76) kende ik nog niet en is echt een bazentrack, dit gaat meteen in mijn luisterlijst (die storm!). Van Low vond ik Sunflower vroeger altijd prachtig, ergens gedownload in het Napster-tijdperk, moest en zou op de soundtrack komen van de film die ik ooit eens zou gaan maken, maar verder nooit echt Low verkend; More (#75) is in ieder geval wel echt vet zeg, wat een geluid, dat gehaper en gestotter, tof. Les Cours d'Eau (#74) vind ik in zijn understated eerste minuutje mooier dan vanaf wanneer dat drumcomputertje erin valt, maar toch lief en leuk, mij misschien iets te zoet (zeg ik, terwijl mijn met K- en J-suiker-besprenkelde lijst er bijna aankomt ). 2 heb ik weleens gedraaid, altijd wel het idee gehad dat dat een plaat voor mij moest zijn, zeker in de fase waarin ik NMH, Beirut, freak folk, indie rock, CYHSY nog veel draaide, al heeft het mij nooit echt gepakt. Blue Tears (#73) is zeker leuk, al kan ik niet zo veel met het cabaretterige, dat kan ik nog net hebben bij Krang o.i.d., maar het meet heel nauw ofzo. Wel grappig, in mijn herinnering was dit veel donkerder en trager en stemmiger enzo, haha.

Oh jee, Starless (#72). Mijn vader zei van de week nog, In the Court of the Crimson King is mijn favoriete plaat aller tijden (ik weet het, Starless komt van Red). Mijn vader en ik delen weinig of niets in muzieksmaak, dus King Crimson zal me dan ook wel niet liggen, toch? In alle eerlijkheid is er instrumentaal niet veel mis mee in de eerste paar minuten - lekker cinematisch, het past wel bij The Virgin Suicides ofzo (Air haalde voor de soundtrack daarvan immers ook wel wat inspo uit dit tijdperk en deze hoek). In de tweede helft komen voor mijn gevoel dan alle progrockclichés voorbij. Stem vind ik lastig en echt gevóel (lekker kwantificeerbaar, exsxesven) krijg ik er niet bij. Met het ook epische 3030 (#71) kan ik dan wel iets meer; klinkt ook wel erg als een product van zijn tijd, maar die tijd is meer mijn tijd dus roept het eerder positief nostalgie op. Ook de vibe van deze track bewerkstelligt dat natuurlijk. Niet wereldschokkend, maar zeker leuk. Country Dumb (#70) is van dit drietal lange tracks dan voor mij de beste (voor jou ook, haha lol). Doet me ergens aan denken, maar ik kan het niet helemaal plaatsen. Mooi desolaat, misschien een tikkeltje sentimenteel, maar fijn. De viooltjes zijn inderdaad heerlijk. De track lijkt wat vormeloos, maar dat voelt tegelijk wel heel oprecht en cathartisch.

Soon It Will Be Fire (#69) steekt dit drietal dan wel naar de kroon. Understated schoonheid, heel delicaat en breekbaar en mooi. Wu was mijn gateway naar hiphop toen ik als 12-jarige Wu-Tang Forever kocht; ik heb nog steeds een zwak voor 90s Wu en zo dus ook voor het heerlijke 4th Chamber (#68). Bij Harm's Way (#67) ligt de gecommuniceerde kwelling er erg dik bovenop; zeker krachtig gebracht, niet geheel mijn hoekje. Randy Described Eternity (#66) klinkt ook (maar anders) erg 90s, maar iets meer in mijn straatje. Op RYM wordt Midwest Emo als secondary gegeven, er zit inderdaad wat affiniteit met emo- en emo-adjacent-bandjes uit de late 90s in en ook (het mij overigens stukken minder liggende) Seattle lijkt soms erg dichtbij. Hoe dan ook, dat slepende en nasale, ik heb er wel een zwak voor. Interview at the Ruins (#65) is absoluut geniaal; een favoriet kiezen op deze plaat is erg moeilijk, maar dit zou hem zomaar ook kunnen zijn. Remorseless (#64) oké, fijn sfeertje, niet wereldschokkend, deed me er vooral weer aan denken dat ik de term Drumless echt fantastisch vind, maar dat in het de praktijk nooit is wat ik hoop dat het is, haha. Wel een fijne flow, deze man.

De hype om Burial snapte ik in het begin totaal niet, later, met tracks als Stolen Dog, viel het kwartje wel een beetje, al draai ik het eigenlijk nog steeds nooit uit eigen beweging. De sfeer trekt me meer dan de muziek ofzo, vooral de vocalen trek ik nooit, dat is hier met Ashtray Wasp (#63) ook zo. Wel erg mooi sound design verder, zo gritty en gruizig en regenachtig. Met Jesus' Tod (#62) leverde Varg een fijn staaltje gruizige BM af - bijna alles klopt hieraan voor mij, behalve de midtempo drums, in BM moet voor mij gewoon geblast worden, haha. Heerlijk repetitief en vuig verder. No Face (#61) is een hoekje muziek dat ik niet zo veel meer draai, maar mooi trackje en in zijn twee minuten puur essentie. Prettig. Pavement kende ik altijd van artikelen in de Oor of recensies in de Platomania. Toen ik mijn muzikale horizon wat ging verbreden na in mijn puberteit aan hardcore en metal verslingerd te zijn geraakt leek Pavement een goede kandidaat, maar het heeft echt jaren en jaren geduurd voor ik er iets van draaide (en toen was het Wowee Zowee, denk ik), vond ik er nog geen zak aan ook. Gold Soundz (#60) is dan wel een leuk trackje gelukkig. Moet heeeeeeeeeeeeeeel erg aan Exolation van Scram C Baby denken trouwens, men luisterde overduidelijk graag naar Pavement. Art Star (#59) is echt een bazentrack, haha, geweldig. Paix (#58) krijg ik de verkeerde kriebels van en ook de zang vind ik echt vreselijk. Snel verder met Bill, die met Drover (#57) inderdaad (alwéééér!) een meesterwerkje opnam. Wat een held. Ik hou echt van Smog, maar het tijdperk van A River... en daarna is denk ik toch echt superieur.

'93 Til Infinity (#56) is gezellig, lekker gedateerd maar niet op slechte wijze, ontspannen sfeertje, opperste feel-good-ness. Minor Threat vind ik top, Embrace heb ik ook echt altijd een zwak voor gehad, Fugazi heb ik nooit iets mee gekund, ook niet met Blueprint (#55). Bij Ichiko Aoba heeft een tijdje geduurd voor het kwartje viel en inmiddels vind ik Windswept Adan erg mooi. 0 vind ik (nog) een beetje saai; 機械仕掛乃宇宙 (#54) is lieflijk maar de schoonheid heeft zich nog niet aan mij geopenbaard. Nog meer klassieke hiphop met Stakes Is High (#53). Grappig genoeg was De La Soul in de tijd dat ik gek was van Rawkus, Black Star, A Tribe Called Quest, The Pharcyde voor mij het groepje van het knullige Me, Myself & I. Nooit gedraaid dus destijds en daarmee echt te kort gedaan. Deze track (en deze hele plaat) had ik destijds ook fantastisch gevonden namelijk. Nu nog steeds trouwens. Geweldig. Silent from Above (#52) is zeker mooi - deze combo doet Tiny Vipers goed (die vind ik solo wat saai), al is Grouper voor mij solo dan weer beter. Zit wel een sfeertje in in ieder geval hoor, foei. Ik geloof dat ik deze plaat al sinds 2012 niet meer gehoord heb, kan best weer eens op.

Je begeleidende tekst bij Crosshairs (#51) voel ik helemaal - je analyse van waarom MF DOOM zo tof is/was - al doet de track zelf me niet zo heel veel. John Darnielle is erg interessant; ik leerde hem beter kennen als schrijver dan als muzikant (Wolf in a White van is een erg interessante roman), maar inmiddels zijn er een paar nummers van The Mountain Goats die ik geweldig vind - How to Embrace a Swamp Creature, The Slow Parts on Death Metal Albums - al is er nog geen album dat geheel me overtuigd heeft. No Children (#50) is in ieder geval ook erg leuk en kan in het rijtje van toffe TMG-liedjes. Miss Fortune (#49) is wel een trip - ergens moet ik wel iets kunnen met kraut, maar al die wazige 70s-vibes vind ik gewoon moeilijk te verteren. Ik blijf het (af en toe) proberen. Oh, en blijkbaar is dat dus een faust op de albumcover, haha. Miss Fortune. Grappige lui. Shook Ones, Pt II (#48) was altijd dé Mobb Deep-klassieker - ik begreep dat nooit, vond Hell on Earth altijd veel beter, maar goed, blijkbaar heb ik iets toch niet helemaal goed gehoord al die jaren, want foei, wat een bazentrack. The River (#47) is ook een liedje.

Ik zei het hierboven al - Rawkus vond ik een tijdje fantastisch (weet nog dat er een docu over het label op TV was, wat een godsgeschenk; had de LP van Black Star gekocht bij de Free Record Shop op de Coolsingel; had zelfs een T-shirt van Rawkus weten aan te schaffen bij Rhythm Import; dat voelde als heel wat in 1998, toen ik 14 was), ook Company Flow is top. De vibe van Last Good Sleep (#46) is natuurlijk wel andere koek dan die van mijn puberjubelanecdote, maar hoe dan ook een fantastische track. De status van Radiohead n.a.v. OK Computer heb ik nooit zo begrepen, de latere platen vind ik significant beter. Reckoner (#45) is erg fijn, al moet mijn hoofd wel een beetje naar die stem van Yorke staan (vandaag even niet, haha). The Saddest Song (#44) is de eerste keer dat ik bewust Morphine draai (de naam ken ik uiteraard al jaren en heb ik hier heel vaak voorbij zien komen). Wel aardig, I guess? Heel anders dan ik verwacht had, mijn beeld ervan was een soort Bohren & Der Club of Gore op de één of andere manier.

Venice Bitch (#43) hoorde ik nu voor het eerst en beschrijf je in ieder geval ontzettend treffend. Fijn trackje met een paar heel prettige melodieuze wendingen. Vind hem in zijn kale openingsfase overigens het mooist, zo had 'ie voor mij gerust 9 minuten kunnen doorkabbelen. * (#42) is pure baasheid. Neighborhood #1 (Tunnels) (#41) heeft me heeeeel vaak Funeral ingelokt. Prachtige track. Hoewel er nog wel wat moois op volgt (Laika, Power Out) staat de plaat toch verder in de schaduw van dit drietal en lost het de belofte die Tunnels maakt helaas nooit echt in voor mij. Janitor of Lunacy (#40) is precies wat ik me erbij voor zou stellen, ik weet niet of dat een pluspunt of een minpunt is. Ik had op de banaanplaat altijd moeite met Nico, hier kan ik haar iets beter hebben maar het blijft lastig. 30 (#39) herinnert me eraan dat ik Danny Brown weer eens moet proberen. Lekker maffe productie met een lekker maffe Danny. Lookout, Lookout (#38) is in orde maar wel van de orde cabaretesk die ik ooit weleens kon hebben (moet erg aan Stuart Warwick denken) maar waarbij de emotie nu wegblijft.

Almanak (#37) is leven, naar aanleiding van deze notering in je lijst ben ik een paar weken geleden deze plaat weer driftig gaan luisteren. New Slang (#36) is oké maar kunnen we wat mij betreft lekker in 2001 laten. The Pirate's Gospel heb ik vast weleens gedraaid (dit was de tijd waarin ik veel in dit hoekje draaide) maar er staat me niets van bij. Destijds had ik The Rifle (#35) zeker beter gevonden, al is er nu ook weinig mis mee. Hold On Magnolia (#34) is ook één van mijn Jason-favorieten. Echt elke keer wow als ik dit nummer draai. Van Hot Snakes kocht ik ooit Suicide Invoice eens tweedehands op vinyl (iemand had blijkbaar zijn vinylcollectie aan screamo en post-hardcore bij de Plaatboef gedumpt) en ik vond dat altijd maar een moeilijke plaat om in te komen. Vast daarom dat ik Drive Like Jehu, toch wel een naam van betekenis in dit muziekhoekje, nooit echt serieus heb geprobeerd. Sinews (#33) is wel prettig, maar ik weet nog niet of het me uitnodigt Yank Crime nog eens te proberen. Je liefde voor Song to the Siren (#32) snap ik wel, dankzij de tekst én het liedje zelf, al raakt het mij niet helemaal.

Spinvis heb ik vaak geprobeerd - ik vind de titel Dagen van Gras, Dagen van Stro zó ontzettend mooi, alleen daarom al - maar het is altijd erg hit-and-miss. Voor ik Vergeet (#31) is zeker meer hit dan miss. FILLER (#30)! De carrière van Wire en Bruce Gilbert is zeker interessante en kent genoeg aanvliegpunten vanuit experimentelere hoek - ook op 154 (en A Touching Display (#29)) natuurlijk hoorbaar. Pink Flag is voor mij echter superieur - die had voor mij echt dé perfecte balans tussen punkiness en een beetje gekkigheid. Sufjan is ook een artiest die ik in vervlogen tijden (meer) luisterde, maar het valt niet te ontkennen dat de man de mooiste pareltjes kan pennen. Er is voor mij een hoop mooier dan Fourth of July (#28), maar goed, als je zo'n oeuvre hebt waar het tegen moet opboksen is dat natuurlijk niet erg. Upward Over the Mountain (#27), van nog zo'n artiest die ik nauwelijks meer draai, is desondanks gemakkelijk één van de hoogtepunten uit diens oeuvre. Sola Fide II (#26) is een goeie reminder dat ik Deathspell Omega weer eens moet draaien; ik vind Mikko gewoon een beetje een dubieuze lul dus dat helpt niet (ja, Varg is dat ook, goed punt, MuMe) maar het is wel een lekkere pot metaal.

Cow (#25) is 90s indierock met slackervibes, het is wat het is. Het kachelt inderdaad wel lekker door (goede beschrijving) en dat betaalt zich in de tweede helft netjes uit. Door het volgende rijtje tracks loop ik met iets hoger tempo heen: Cry Wolf (#24) beetje saai, sorry; Cattails (#23) lief, heb de recentere plaat wel een paar keer geprobeerd maar ik mis toch een beetje het randje; Blues Run the Game (#22) is ook een liedje; Visions of Johanna (#21) is een liedje van Bob Dylan; Carry Me Ohio (#20) is gemakkelijk de beste track van dit vijftal, al ontbreekt de emotionele klik voor mij vooralsnog. Sinnerman (#19) is wel lekker hypnotisch (ik zie wat patronen ontstaan in je lijst, haha) al doet deze track mij niet bijzonder veel; bijzonder artefactje is het wel verder. Venus in Furs (#18) kan ik nu beter waarderen dan toen ik de banaanplaat nog daadwerkelijk weleens draaide, al blijft het voor mij duidelijk ondergeschikt aan Heroin en The Black Angel's Death Song, mijn hoogtepunten van de plaat. De kraut van Can op Halleluhwah (#17) kan ik veel beter hebben dan Faust. Als ik de kraut in wil denk ik dat ik echt bij Can moet zijn. Work Hard/Play Hard (#16) was mijn eerste favoriet van Viva Last Blues toen ik deze inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden op CD kocht. Later werd dat New Partner. Viva Last Blues bleef lang wel mijn favoriete Will-plaat, inmiddels is dat Arise Therefore. Hoe dan ook nog steeds een fijn nummer.

Neurosis heb ik vaak geprobeerd, maar het biedt blijkbaar niet helemaal wat ik zoek. Al sinds ik in de late 90s/vroege 00s bij Wet & Wild weleens een 'clip' (bij elkaar gesneden livebeelden, in mijn herinnering) voorbij zag komen vond ik het een fascinerende groep. Toch is de liefde altijd uitgebleven. Enclosure in Flame (#15) is stevig en prettig maar trekt me nog steeds niet over de streep. Chartered Trips (#14) is een heerlijke track - retelekker tempo, fijne gruis op gitaar én vocalen, fantastische melodietjes. Super. Slint probeerde ik ooit omdat ik Explosions in the Sky en Mono zulke lekkere post-rock-bands vond, maar deze groep bleek toch uit een heel ander vaatje te tappen: veel meer post-hardcore. Met die verkeerde verwachting was het toen een beetje een afknapper. Inmiddels kan ik er wat meer mee en al heeft het nog steeds iets van die wat logge, slacker-ige sounds die zoveel 90s post-hardcore typeert en die me niet helemaal ligt, is Good Morning Captain (#13) met zijn verhalende sfeertje echt wel een toffe track. Waits vind ik soms geweldig (klonk álles maar zoals de piratenmuziek van Singapore en Clap Hands, dacht ik weleens nadat ik Rain Dogs had aangeschaft) en soms minder boeiend; Kentucky Avenue (#12) is wat minder piraat dan ik zou willen maar zeker leuk.

Na Rawkus ontdekte ik Def Jux; Labor Days was één van mijn eerste aankopen op dit label en Daylight (#11) werd meteen mijn favoriet. Nog steeds een erg fijn trackje. Blue is ook mijn favoriete Joni-plaat, zowel met de voorgangers als de opvolgers (ik heb destijds iets van vier of vijf omliggende platen gekocht) kon ik een stuk minder. Aan Hejira ben ik nooit meer toegekomen (The Hissing was mijn 'laatste' Joni-plaat en vond ik niet zo boeiend) en dat blijkt jammer te zijn, want Amelia (#10) is inderdaad erg mooi. Higgs Boson Blues (#9) is ook een liedje. De link die je bij Orchard (#8) legt met Slint is volledig terecht; hoewel ze post-hardcore vanaf een andere kant benaderden kwamen ze allebei wel in vergelijkbaar vaarwater terecht (zwemwater, Slint haha). Indian Summer vind ik echter wel veel lekkerder want deze uitbarstingen liggen mij gewoon meer, iets meer herrie en chaos (al is het inderdaad vrij gestructureerd).

The Cold Vein is en blijft een fantastische plaat en Pigeon (#7) is inderdaad misschien wel hét hoogtepunt. Aesthetic Dialectic (#6) is OOOOOOOOOORCCCHIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIID. Pink Moon heb ik met liefde naar de kringloop gebracht, ik vond er echt geen reet aan, maar vooruit, From the Morning (#5) is een adequaat en mooi liedje. Humor Me (#4) is tof, hoe kan iemand moeite hebben met de stem van deze man, haha. Het gitaarsolootje is ook meesterlijk. Ik had echt een verkeerd beeld van Leonard Cohen tot ik, ik vermoed naar aanleiding van de cover van Winter Lady op Hope van Palace Songs, zijn debuut kocht. Ik weet niet waarom ik dacht dat het knullig was, daar klopte niets van. Ook Avalanche (#3) is majesteus en prachtig. Ik denk dat Holland, 1945 lang mijn favoriet was van In the Aeroplane (hij knalt zó lekker) maar ik ben het met je eens dat Two-Headed Boy Pt. 2 (#2) het eigenlijke hoogtepunt is. Hoe het nummer aan het einde wegsterft, poe. Ook dit draai ik zelden meer, maar ik zat er gelijk weer helemaal in. En dan, tja, die nummer 1, Only Skin was, is, blijft een meesterwerk.

Thanks voor de lijst, Niels, het was heerlijk hem te volgen.

(Mochten er tik- en spelfouten tussen zitten, ik heb het even niet meer nagelezen )

Nooooooo ik had een hele reactie aan Sven gestuurd en toen per ongeluk op verwijderen geklikt en toen weigerde de site dienst toen ik dat ongedaan wilde maken Dus die reactie is weg. Volgens mij heeft hij hem gezien want hij had hem wel geliket, dat scheelt. Het kwam erop neer dat ik me vereerd voelde, dat ik hem dankte voor het meelezen en -luisteren, plus onder meer wat over dat Pink Flag ook mijn favoriet is van Wire en dat ik niet had verwacht dat hij veel met progrock kon enzo. En ik citeerde deze lyrics uit het fantastische Holland, 1945:

'And it's so sad to see the world agree
That they'd rather see their faces filled with flies'