72. Calibre & Marcus Intalex ft. Fox - Run Away
liquid drum & bass; VK (2014)



Jaar in, jaar uit vind ik de Noord-Ierse producer Calibre terug in mijn lijst met meest beluisterde artiesten. Hij maakt met name “liquid drum & bass”, de zachte, wollige variant van het genre, en heeft een hele eigen manier van produceren, met veel gebruik van akoestische elementen (met name strijkers, percussie, piano). Naast liquid heeft hij ook genoeg ‘hardere’ drum & bass gemaakt, maar ook geëxperimenteerd met downtempo, ambient, techno, house, en ga zo maar door. Voor deze lijst had ik met gemak twintig nummers van Calibre kunnen selecteren, maar ik ben voor dit Run Away gegaan, een single die hij maakte met Marcus Intalex, één van zijn beste vrienden in de scene die helaas in 2017, op 45-jarige leeftijd, plotseling is overleden, en met zang van de MC Fox. MC’s hebben sowieso een interessante rol in drum & bass, ik kan me buiten UK garage geen andere stijl van dance bedenken waarbij het normaal is dat er een rapper/zanger live over de muziek van de DJ heen komt, en het voegt in mijn ervaring altijd iets extra’s toe. In 2015 ben ik trouwens naar een event in Fabric gereisd, gecureerd door Daniel Avery met in de kleine zaal een zes uur durende set van Calibre B2B dBridge B2B Marcus Intalex, met DRS als MC, en als je een beetje interesse hebt in liquid weet je wellicht wat een legendarische line-up dat was. Maar goed, Run Away dus, een iets hardere liquid drum & bass track, met die voor Calibre kenmerkende combinatie van melodisch, organisch, en diep, mag wat mij betreft mooi naast zijn meest gewaardeerde nummers staan, zoals Even If, Yellow Shoes, Mr. Majestic en de vele remixes achter zijn naam.

Lekker nummertje, maar kan helemaal niks met dit soort zang. Heb er dan toch liever gewoon een rappende MC overheen dan zo'n zwijmelkont.

MC'en over Drum 'n' Bass is voor mij 50/50. Het kan zeker wat toevoegen, met een goede (liefst reggae-) MC kan het echt heel vet zijn, maar ook wel een paar keer meegemaakt dat een set helemaal doodsloeg omdat de MC teveel de hypeman uit wilde hangen en de set ging overschreeuwen, of de flow eruit haalt door steeds naar reloads te vragen.

De beste 'MC-set' die mij is bijgebleven komt van Lady Lite met MC Mary Jane, dat was wel legendarisch, vrouwelijke MCs zijn er al niet veel en als het dan ook nog eens zo goed als deze is, bijzonder goede flow op een old school jungle setje....

Skeng is echt een maaaad harde track gap, vette ontdekking

Fair! Ik hou juist wel van die zwijmelende vocalen, daar heeft Calibre ook een handje van als hij zelf zingt:
Calibre - No One Gets You
Calibre - Even If
Calibre - Broken
Calibre - Let Me Hold You

En ook met DRS (ook vooral bekend als rappende MC) heeft hij een paar toptracks met 'zeurderige' vocals:
Calibre & DRS - Sunrise
DRS ft. Calibre - This Ain't Love
DRS ft. LSB & Tyler - The View (Calibre Remix)

En wat te denken van deze klassieker...
Jaheim - Put That Woman First (Calibre Remix)

En daarnaast heeft hij natuurlijk nog bergen aan sterke remixen en instrumentale tracks, waaronder ook wat hardere, rollende drum & bass. Had ik al gezegd dat ik wel twintig nummers van Calibre had kunnen kiezen?

71. SAULT - Wildfires
soul; VK (2020)



Eind vorig decennium was daar uit het niets de mysterieuze, anonieme artiest SAULT, die allerlei zwarte muziekstijlen uit met name de jaren ’70 en ’80 samenbracht en afwerkte met een moderne productie-esthetiek. Al snel was duidelijk dat de groep werd geleid door de producer Inflo (o.a. bekend van zijn werk voor Britse artiesten als Little Simz, Jungle, en Michael Kiwanuka), aangevuld met o.a. zangeressen Cleo Sol en Kid Sister. Politiek positioneert SAULT zich stevig als een activistisch project, en de boodschap van (zwarte) emancipatie, klassebewustzijn en verzet is nooit ver weg, en maar goed ook, want het zou ongepast zijn om die boodschap uit die historisch inherent politieke genres weg te kuisen. Ook in hun mooiste nummer Wildfires is dit een duidelijke insteek, met teksten als “Take off your badge / We all know it was murder” en “We are dying, it’s the reason we are crying / But we will never show fear”. Helaas nog altijd een relevant perspectief, gezongen over een warme maar tegelijk spookachtige instrumentatie.

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

Fanboyyy

70. Mac Miller - Good News
hip hop, neo-soul; VS (2020)



Ondanks zijn wholesome reputatie heb ik nooit veel gehad met de muziek van Mac Miller - afgezien van het aanstekelijke Dang!, maar dat vind ik toch meer een Anderson .Paak nummer. Tot ik in begin 2020, meer dan een jaar na zijn overlijden, deze prachtige single hoorde. De kabbelende gedempte gitaararpeggio’s (of is het misschien een viool?) zetten de perfecte toon voor de introspectieve teksten van Miller, die half rappend en half zingend zijn depressieve gevoelens hardop uitspreekt, en zijn behoefte om er (met drugs) aan te ontsnappen. Wetend dat hij aan een overdosis is overleden lijkt het achteraf griezelig vooruitziend (There's a whole lot more for me waitin' on the other side / I'm always wonderin' if it feel like summer / I know maybe I'm too late, I could make it there some other time), maar ook zonder die context bieden de teksten een genuanceerde en openhartige existentiële reflectie zoals we die niet vaak horen, en zeker niet in hiphop. Het is zeldzaam dat ik echt in the feels geraakt word door teksten, maar het gebeurt me geregeld dat ik een brok in m’n keel voel bij “I heard they don't talk about me too much no more / And that's the problem with a closed door”.

69. DWIG - Orange Evening
deep house, downtempo; Duitsland (2014)



Ik heb al vaker mijn lof uitgesproken over het Duitse label Giegling, die smaakvolle muziek uitbrengen op het snijvlak van (micro)house, techno, en downtempo - en dan niet alleen voor hun fijne muziek, maar ook vanwege de feesten die het label organiseert, die muzikaal en qua publiek voor mij tot de absolute top behoren. Waarschijnlijk de meest toegankelijke artiest uit de Giegling-stal is Ludwig Völker, a.k.a. Dwig, een DJ/producer die warme, diepe, dubby house maakt die vanwege de lage BPM vaak tegen de downtempo aan schuurt (zie bijvoorbeeld deze liveset van hem op Waking Life). Dit Orange Evening, met 30 miljoen YouTube- en bijna 10 miljoen Spotify-streams veruit zijn populairste nummer, bracht hij uit via een ander label, Laut & Luise, maar is even goed kenmerkend voor zijn stijl. Dat deze track ook voor mij boven de rest van zijn oeuvre uitspringt komt met name door de goed gekozen, prominente samples, die in veel van zijn andere producties wat meer op de achtergrond liggen, maar op Orange Evening spelen ze eerste viool waardoor het wellicht wat meer blijft hangen dan zijn andere werk.

Phoeh, WILDFIRES en Good News, dat zijn ff twee zware toppers na elkaar hoor.

Edit: Orange Evening ook een heel lekket nummer, mooie ontdekking!

68. The Internet - Special Affair
alternative R&B, funk; VS (2015)



The Internet is de R&B- en funkband van zangeres Syd, één van de artiesten die bekend werd in het kielzog van Tyler, the Creator en zijn Odd Future vriendengroep. Dat Special Affair een sexy nummer is moge gelijk duidelijk zijn, met die dikke baslijn en de slepende drumbeats. Syd wil een one night stand, en niemand gaat haar tegenhouden: ze versiert de dame aan wie het nummer geadresseerd is met tequila, een dikke joint, en de belofte van een hete nacht bij haar thuis. Nou, het is dat ik niet haar target audience ben, en niet op zoek naar liefde, anders zou ik het wel weten.

67. Caetano Veloso - Olha o Menino
samba, mpb; Brazilië (1977)



Caetano Veloso is één van de grootheden van de Braziliaanse popmuziek, die ten tijde van de tropicália al een grote naam was maar nog steeds muziek uitbrengt en door de wereld tourt. Dit Olha o Menino kwam ik in 2015, al voordat ik geïnteresseerd raakte in Braziliaanse muziek, tegen doordat hiphopproducer Karriem Riggins het samplede in zijn Summer Madness, en is op zijn beurt weer een cover van Jorge Bens Frases uit 1967 - leuk toch, hoe cultuur constant wordt geremixt, opgeknipt en hergebruikt? Maar Caetano’s versie is wat mij betreft duidelijk de sterkste. Het terugkerende “Olha o menino OEI” is op zichzelf wat melig, maar wordt steeds afgewisseld met korte coupletjes, en die combinatie werkt als een trein.

Toevallig juist ook een nummer van Caetano Veloso opstaan, samen met zangeres Gal Costa.
Ik blijf me verbazen over je lijst tot nu toe. In die zin dat het altijd wat synchroon loopt met mijn eigen smaak en het bij momenten net erlangs valt, waarbij ik telkens denk "ahja dat nummer of die artiest moet ik ook nog eens checken.
DWIG - Orange Evening is ook zo eentje die ik ondertussen wat vergeten was. Nu ik hem opnieuw hoor denk ik ook weer, die moet ik wat vaker opzetten.

Het is ook duidelijk dat je net als mijzelf een "sucker" bent voor diepe baslijntjes en warme tracks.

66. Joe Pug - Hymn #35
folk, americana; VS (2008)



Hoe goed een volle, warme folkproductie ook kan zijn, bij tijd en wijle, dit is toch de essentie van het genre: een artiest, een gitaar, en een mondharmonica. Bij het uitbrengen van dit nummer was Pug 24 jaar oud, maar zijn stem klinkt rauw en doorleefd, en dat geldt ook voor de teksten:

In een korte podcast over dit nummer vertelt hij dat hij destijds gek was van Walt Whitmans Leaves of Grass, ik ben zelf amper bekend met poëzie, misschien kan iemand die hier meer verstand van heeft bevestigen dat die inspiratie hier zichtbaar is. Zelf vind ik het vooral knap hoe iemand in zijn eentje een nummer kan schrijven en opnemen dat zo ‘af’ klinkt.

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

65. Little Simz ft. Cleo Sol - Selfish
conscious hip hop, neo-soul; VK (2019)



In de laatste jaren heeft Little Simz zich terecht opgewerkt tot een absolute darling van de muziekliefhebber, ik denk dat zij zo’n beetje het beste hedendaagse voorbeeld is van hoe je als artiest commercieel en kritisch succes kan bereiken zonder veel van je ziel te verkopen. Het melodieuze en funky Selfish, dat met de productie van Inflo en zang van Cleo Sol nauwe banden heeft met SAULT, is mijn favoriet van haar, niet in de eerste plaats vanwege de zoals altijd sterke delivery en openhartige teksten van Simz, maar omdat het geheel gewoon zo lekker klinkt. Zeker het refrein is een echte oorwurm.

64. Jarabe de Palo - Bonito
pop, rock; Spanje (2003)



Ik weet nog goed wanneer ik Bonito voor het eerst hoorde: in 2003, toen MTV nog echt *Music* TV was, en ik vooral naar indie luisterde, was dit een megahit in Spanje en kreeg het ook redelijk wat airtime op de Nederlandse televisie, zo tussen Benni Benassi’s Satisfaction en Justin Timberlakes Señorita. Maar nee, dit is niet stiekem tóch een nostalgisch nummertje, want op de één of andere manier ben ik Bonito nooit moe geworden. Het is zo’n ongelofelijk catchy nummer, waarin elementen van o.a. rock, funk, en samba samenkomen, dat het na al die jaren nog steeds in mijn vaste rotatie zit. Gek genoeg heb ik nooit de neiging gehad om meer muziek van Jarabe de Palo te gaan luisteren, want ik geloof dat ze in Spanje wel een legendarische status hebben, en niet alleen vanwege deze ene hit. Wellicht iets om in de toekomst eens te checken.

63. BADBADNOTGOOD ft. Little Dragon - Tried
jazz, soul; Canada / Zweden (2022)



De Canadese jazzband BADBADNOTGOOD is nog zo’n artiest die ik al jaren in mijn lijst met meest beluisterde artiesten terugvind, omdat ze consistent topnummers uit blijven brengen. Het sterkste zijn ze als ze een samenwerking aangaan met een artiest uit een ander genre, zoals hun album met Ghostface Killah, hun singles met vocalen van artiesten als Sam T. Herring, Charlotte Day Wilson, Jonah Yano, of Blood Orange, en recent nog een knappe edit van een nummer van Elmiene. Maar ook Little Dragon vind ik vaak overtuigen als ze samenwerken, zoals op hun nummers met Gorillaz en SBTRKT, of op het prachtige The Other Lover met Moses Sumney. Ook niet gek dus dat deze single Tried bij mij een instant hit was, en de afgelopen jaren ook mijn meest geluisterde BBNG track is gebleven. De band geeft (let ook op het slimme low-pass filter in het tweede couplet) alle ruimte aan de unieke stem van Yukimi Nagano, die eigenlijk nooit teleurstelt met haar performance.

62. The System - Find It in Your Eyes
synthpop, new wave; VK (1983/2016)



In 2016 bracht het Amsterdamse label Music from Memory een re-release uit met vier nummers van de in vergetelheid geraakte Britse synthpopband The System, waarvan drie eerder op hun obscure en enige plaat Logic (1983) stonden. Maar het was de vierde track die ik een paar jaar geleden leerde kennen via een buurvrouw uit de studentenflat waar ik destijds woonde en met wie ik vaak muziektips uitwisselde, en die me een paar jaar geleden totaal vloerde: deze prachtige late-night jam Find It in Your Eyes. Zoals Resident Advisor in hun recensie van de re-release schreef:

Nu heb ik wel vaker gezegd dat ik weinig heb met de plastieke, ‘overgeproduceerde’ popmuziek uit de jaren ’80, maar de laatste jaren is mijn mening enigszins bijgedraaid, en als ik over tien jaar in mijn volgende top-100 meerdere MuMe-fähige 80s new romantic nummers mocht opnemen, dan zal dat mede te danken zijn aan het feit dat Find It in Your Eyes de deur op een kier heeft gezet.

61. Soul Capsule - Lady Science (NYC Sunrise)
deep house, ambient house; VK / Duitsland (1999)



Thomas Melchior is een in mijn ogen zwaar ondergewaardeerde houseproducer, die dubby ambient house maakt. De term 'lo-fi’ wordt vaak om het minste en geringste gebruikt, maar is zeker nauwkeurig als het over Melchiors productie-esthetiek gaat - met als ultieme voorbeeld The Blessing, die eerder in mijn dance top 100 stond. Waarschijnlijk het bekendste werk van Melchior heeft hij met Baby Ford (en tot 1999 met Tim Hutton) gemaakt onder de naam Soul Capsule, waaronder dit ambient house opus Lady Science (NYC Sunrise), en is wat ‘cleaner’ dan veel van de producties onder zijn eigen naam. Maar dat wil niet zeggen dat het saai of glad is, integendeel: dit is een cinematisch meesterwerkje, perfect als chillplaat voor een afterparty, als opener op een zomerse middagset, als soundtrack voor een zonsopgang, of om te beluisteren met een goede koptelefoon tijdens een lange treinreis.

Eerder in de dance top 100 van Gyzzz (#12).

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

60. The Pharcyde - She Said (Jay Dee Remix)
jazzy hip hop, abstract hip hop; VS (1996)



Ik was lang van plan om The Pharcydes Passin’ Me By in de lijst te zetten, maar ben op het laatste moment toch voor deze iets minder bekende track gegaan. Want hoe warm en loom de productie van Passin’ Me By ook is, Jay Dee - James Dewitt Yancey, alias J Dilla, producer extraordinaire en ook verantwoordelijk voor de beats van Pharcyde hits als Runnin’ en Drop - gaat daar met deze remix nog eens met een factor X overheen. Zoals we van Dilla gewend zijn is het samplewerk van een extreem hoog niveau, de basis van de productie is een vertraagde drie seconden uit de intro van dit Argentijnse jazznummer, samen met natuurlijk een fantastische off-beat drumbeat. Dat laatste is denk ik ook zijn meest revolutionaire bijdrage aan de muziek, zoek maar eens op “j dilla drums” op YouTube, en je vindt gelijk een hele rits aan analyses hoe hij het spelen met extreme swing tot een kunst heeft verheven. Maar het is de combo met de vocalen van Slimkid3 en Fatlip van The Pharcyde die dit zo’n lekker nummer maakt, de luie raps zijn op zich al lekker maar vooral de gezongen stukken passen de instrumental en gekozen samples als gegoten. Genieten.

Lady Science (NYC Sunrise) is gemasterd door Rashad Becker, vandaar die mooie sound denk ik.

Just a moment... - discogs.com

59. Shawn Lee’s Ping Pong Orchestra ft. Nino Moschella - Kiss the Sky
trip hop, soul; VS (2007)



In de basis, op papier, is Kiss the Sky een prima, maar verder weinig opmerkelijk bluesnummertje. Het is de invulling van dat nummer in de praktijk wat het zo speciaal maakt: multi-instrumentalist Shawn Lee combineert een überherkenbaar riedeltje (gespeeld op een klavecimbel?) met een droge swingende hiphopbeat, en zanger Nino Moschella injecteert er met zijn rauwe falsetto een flinke dosis soul in. Het resultaat is een uniek nummer dat ik al vele jaren met veel plezier blijf luisteren, en dat via allerlei andere media (o.a. als soundtrack van S.W.A.T., Eastbound & Down, Nip/Tuck, en Tales from the Borderlands, en in de DJ-Kicks mix van Moodymann) inmiddels brede populariteit heeft gevonden.

58. Nick Holder - Summer Daze
deep house; Canada (2000)



Een echte evergeen, deze houseplaat van de Canadese producer Nick Holden, die ik voor het eerst hoorde toen de gewaardeerde oud-user tuktak hem postte in het Favoriete Dance/House platen topic, en die dankzij de fantastische Ristorante Mixtape van Nujabes werd opgewaardeerd tot één van mijn favoriete housenummers. Het nummer leunt zwaar op een sample van Pat Metheny Groups Slip Away, maar verheft het van een prima jazzplaat tot een niet te versmaden housejam. Door de jaren heen zag ik trouwens steeds weer reacties dat Zuid-Afrikanen dit zien als een absolute klassieker, en ben daar zojuist eens naar gaan googelen, en toen vond ik dit interessante artikel: The Resounding Influence of Nick Holder’s Summer Daze on South African Music. Heel geinig leesvoer.

57. Jai Paul - Crush (Unfinished)
alternative r&b, indietronica; VK (2013/2019)



Als we het hebben over gerecyclede nummers die beter zijn dan het origineel, dan kan ik niet snel een beter voorbeeld bedenken dan Jai Pauls cover van Jennifer Paiges megahit Crush. Waar Paiges versie een weinig indrukwekkende eind jaren ’90 popplaat is die wordt gedragen door de fantastische melodielijn, maakt Paul er een glitchy, psychedelische R&B-song van, in de stijl van het poppy werk van Caribou, maar dan naar mijn mening nog een stukkie beter. Crush (Unfinished) was één van de nummers die in 2013 een internetsensatie werd toen een heel album aan demo’s van Jai Paul werden gelekt, een gebeurtenis die de artiest zelf een flinke psychische klap heeft toegediend. In 2019 werden die nummers (of als we Pitchfork mogen geloven een soort Frankenstein-versie ervan, samengesteld door engineers van XL) eindelijk als album uitgebracht, waardoor we nu kunnen genieten van deze demo’s zonder dat de artiest inkomsten misloopt. En hoewel de muziek dus nog steeds ‘onaf’ is, doet dat niets af aan de gave en unieke sound van deze cover, met die vocalen die met sidechain compressie weg worden gedrukt door de bas van de kicks.

56. Midlake - Roscoe (Beyond the Wizard’s Sleeve Remix)
pop, balearic; VS / VK (2007)



Toen Midlake in 2006 hun debuutsingle Roscoe uitbrachten, was ik een puisterige tiener die dacht dat indie in de stijl van Arctic Monkeys en Franz Ferdinand het ultieme muzikale summum was, en het was dan ook niet gek dat die folky indietrack destijds bij mijn vrienden en mij insloeg als een bom. Hoewel er bij mij nog weinig van die interesse in indie rock over is, kon je me een paar jaar geleden wel opvegen toen ik deze fantastische remix door Beyond the Wizard’s Sleeve (a.k.a. Erol Alkan en Richard Norris) tegen het lijf liep. Alkan en Norris behouden de mooie zang- en baslijn van Roscoe, en bouwen daar een volle, warme instrumentatie omheen, nog steeds ontegenzeggelijk folky indie maar met een elektronische, balearic house twist, inclusief een heerlijke, lang uitgesponnen intro.

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

55. Freddie Gibbs & Madlib - Gat Damn
g-funk, jazzy hip hop; VS (2019)



Freddie Gibbs en Madlib is zo’n combinatie die op papier niet lijkt te werken - Madlib staat bekend om groovy producties geknipt uit abstracte samples die weliswaar hard kunnen klappen, maar verdiende zijn brood juist altijd door met meer leftfield rappers te werken die je aan het denken zetten, en niet met regelrechte gangsta rappers als Freddie Gibbs. Maar op hun debuutalbum werkte de tandem van de charismatische vocalist met de onvermoeibare flow en de nerdy crate digger als een tierelier, en met hun tweede album Bandana trokken ze die lijn nog eens door. Hoogtepunt in het oeuvre van het duo is voor mij Gat Damn, een nummer waarin Gibbs meer zingt dan rapt, waardoor het bij de eerste beluistering misschien een soort interlude lijkt tussen de braggadocious hiphoptracks, maar welke na vijf jaar nog steeds fier overeind blijft als g-funkanthem. Let ook op de hilarische clip, waarin Gibbs laat zien niet alleen charisma te hebben als rapper, maar ook als acteur.

Wel een grappig nummer, kan g-funk wel goed hebben maar mis hier de dik aangezette synthesizer leads een beetje

Even bijgeluisterd en wat een hemels blokje - behalve dan die versie van Crush. Ja, ik vind 'm ook beter dan het origineel, maar dat is niet zo moeilijk bij zo'n slecht nummer.

Maar heb van de rest genoten, vooral van het voor mij tot op heden onbekende Lady Science; er gebeurt eigenlijk helemaal niet zoveel en juist dat maakt het een heerlijk laidbacknummer. En Roscoe als toetje in deze prachtversie, fijn hoor.

54. Maribou State ft. Holly Walker - Steal
downtempo, pop; VK (2015)



Rond de tijd dat Bonobo minder downtempo en meer zielloze house ging maken, en daarmee dus minder interessant werd voor mij, kwam het duo Maribou State op als next best thing in de downtempo categorie. Hun album Portraits doet het nog altijd goed in huize panjoe als iets wat je altijd op de achtergrond op kunt zetten, van begin tot eind een lekker zomers en onbezorgd plaatje met als uitschieters The Clown en vooral dit Steal, met zang van de verder totaal onbekende Holly Walker. En het zijn hier toch weer de vocalen die het verschil maken, en de mooie warme instrumentatie, die opbouwt naar een bevredigende climax, verheffen.

53. Commix - Belleview (dBridge Belle Reviewed Remix)
minimal drum & bass; VK (2010)



Het op één na laatste drum & bass nummer uit de lijst. Commix, dat destijds nog als duo opereerde, bracht in 2007 hun debuut-LP Call to Mind uit, een gevarieerd album met diepe rollende tracks als Be True en How You Gonna Feel?, die tegenwoordig nog steeds fantastisch klinken. Eén van de minder opvallende nummers op deze plaat was Belleview, maar toen een paar jaar later een remixalbum uitkwam, met een sublieme line-up van remixers waaronder Burial, Marcel Dettmann, Pangaea, en Kassem Mosse, was het precies die track die ver boven de rest uitstak, in deze remix van d&b- en dubstepproducer dBridge. Een beetje zoals bij de nummer 100 van deze lijst (de Four Tet remix van Biceps Opal) wordt de basis van het origineel intact gelaten, maar het is juist de afwerking en de details waarin de remix excelleert: de opbouw is veel genuanceerder; de achtergrondgeluiden geven de track een grauwe, industriële atmosfeer; de bass is dieper en minder staccato, de snares zijn wat minder luid maar komen alsnog harder binnen... Alle credits naar dBridge dus, voor het ontgrendelen van de volledige potentie van de track.

lekker bezig weer.

-Jai Paul . Cult-album. Str8 Outta Mumbai is mijn favoriet, maar eigenlijk is elk nummer de moeite.
-Erol Alkan en Richard Norris versie van Roscoe is inderdaad tof gedaan
-Maribou State: Axel Boman's remix van The Clown is ook zwaar de moeite, jammer dat Maribou State het niveau van destijds niet heeft weten volhouden, net zoals Bonobo...

verder moet ik die Madlib track zeker eens wat vaker draaien en ook enkele andere die je genoemd hebt!