Drie onderhoudende laatste bijdragen; de microhouse van Round is erg chill, past goed in mijn straatje. Peaking Lights was door de veelheid aan geluiden wel even wennen (misschien had ik een instrumentale versie net wat beter kunnen hebben), maar toch ook wel intrigerend. Skee Mask was op een andere manier, zeker door die breaks maar ook juist door de rustigere stukken, erg aangenaam.

Nog even een shout out in de richting van exsxesven

Dit waren echt heerlijke ontdekkingen!

Bad Gyal – Jacaranda
E-girls / Highschool ♡ love
Himera – You Make It Look So Easy
Ms Nina, La Favi – Acelera

En panjoe nu al een fijne lijst, maar had ook niets anders verwacht!

Ha, de eerste rephlex. Ik vat 'm.

87. Nick Hakim - Cuffed
psychedelic soul; VS (2017)



Hoewel de fabric presents mix van Maribou State me nogal is tegengevallen, heb ik er in ieder geval dit geweldige bezwerende neo-soulnummer aan overgehouden. Vanaf de eerste keer dat ik die lui swingende drums hoorde, die doen denken aan een boombapbeat, wist ik al dat ik het ging waarderen, maar de afgelopen jaren ben ik naar dit nummer blijven teruggrijpen voor de bezwerende basloop, de psychedelische synths, en de lijzige delivery van Nick Hakim, die terugdenkt aan een verloren liefde die hem heeft geholpen zijn seksualiteit te ontdekken.

. panjoe jouw smaak is doorgaans sterk mijn kopje thee dus ga snel eens door je Spotify lijst heen. Nu alvast een paar parels (Peaking Lights, Bicep, Moondog, Tame Imapala en Injury Reserve). Heel benieuwd ook naar je keuzes van het Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse continent.

Volledig akkoord, al was het bij mij de afsluiter Hailu Mergia - Yefkir Engurguro die blijven nazinderen is en vandaag de dag mijn top 100 zou vervoegd hebben. Daarom dat zulke mixen toch telkens weer ergens de moeite blijven om te beluisteren.

86. Moodymann ft. Andrés - Lyk U Use 2
drum & bass, deep house; VS (2014)



Bij een nummer van de Detroitse grootheden Moodymann en Andrés zou je misschien denken aan een langgerekte, understated jazzy housejam, met dikke knipogen naar funk en soul, maar het duo weet te verrassen door het tempo naar een fikse 180 BPM op te krikken – waardoor het praktisch een d&b-track wordt. Wel horen we de karakteristieke stem van Kenny Dixon Jr., a.k.a. Moodymann, die net als Nick Hakim in het vorige nummer een verloren liefde lijkt te bezingen, alhoewel Dixon het niet kan laten om de teksten af en toe over het randje van schunnig te maken – Moodymann heeft altijd een wat over-the-top pooierachtige esthetiek, zie ook de hoes van het album waar dit nummer vanaf komt. In 2019 schreef ik nog het volgende over Lyk U Use 2:

Sindsdien heb ik nog steeds weinig van dergelijke crossovers gehoord… Hoe dan ook is Lyk U Use 2 wel in mijn vaste rotatie blijven hangen.

Eerder in de dance top 100 van panjoe (#64).

Bij deze ook een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

Een van Moodymann's beste ja. Al zou ik misschien "Don't you want my love" nog boven deze durven zetten.


In hetzelfde genre zou ik André 3000 & Kelis - Millionaire één van mijn grote favorieten. willen plaatsen. André 3000 en Moodymann zitten soms dicht tegen elkaar aan...

85. Mary Gauthier - Mercy Now
americana, alt-country; VS (2005)



Mercy Now is een prachtig reflectief nummer, waarin Mary Gauthier vraagt om ‘mercy’ - een woord dat zich niet simpel laat vertalen naar het Nederlands. Mercy betekent (goddelijke) genade, maar ook barmhartigheid, en kan ook weldaad of geluk betekenen, en in die veelzijdigheid van betekenis ligt ook de kracht van de tekst. In de relatief simpele coupletten reflecteert Gauthier op het belang van die mercy, voor haar vader (die aan het eind van zijn leven is), voor haar broer (die mentaal veel te lijden heeft), voor haar kerk en vaderland (die in een neerwaartse spiraal gekomen zijn), en voor al het leven op aarde (dat met uitsterven wordt bedreigd door menselijk handelen). Wat we nodig hebben, of zo lees ik de tekst tenminste, is geen bovennatuurlijk ingrijpen, maar allerlei vormen van (collectieve) barmhartigheid, gelukzaligheid, en zorg. Zo is Mercy Now een vat vol tegenstrijdigheden, tegelijkertijd persoonlijk en maatschappelijk, constant balancerend tussen wanhoop en hoop, en tussen weemoed en moed, en die verrassende complexiteit en dualiteit komt ook mooi terug in de instrumentatie.

84. Boards of Canada - Everything You Do Is a Balloon
idm, downtempo; VK (1996)



Het enige nummer dat ook in mijn vorige top 100 stond, een kleine tien jaar geleden, waarbij ik destijds schreef:

Grappig dat ik het destijds blijkbaar een lang nummer vond, want tegenwoordig is deze lengte (7:04) verre van uitzonderlijk in mijn muziekbibliotheek, maar in die omschrijving kan ik me verder wel vinden. Door de knappe opbouw lijkt Everything You Do Is a Balloon, wat overigens zoals wel meer werk van BoC een bizarre titel is, gevoelsmatig helemaal niet zo lang te duren. Het is een haast cinematisch meesterwerkje, dat voelt alsof je als luisteraar mee wordt genomen op een zeven minuten durend reisje. Het is bovendien een perfecte ‘gateway’ voor elektronische muziek, want zelfs de grootste rockpurist kan de schoonheid en meeslependheid van deze track niet ontkennen.

Eerder in de top 100 van panjoe (#63), kobe bryant fan (#41), Pepino (#17), -SprayIt- (#61), Bardt1980 (#49), Weirdo Wizzy (#7).

Boards of Canada hoort bij mij duidelijk in de categorie "bands waarvan ik altijd bedenk dat ik die vaker moet luisteren als ik ze hoor (maar het daarna niet doe)". Deze kende ik niet. Schitterend nummer, waarvoor dank.

83. Gorillaz - Tomorrow Comes Today
trip hop; VK (2000)



Gorillaz zijn jarenlang één van mijn absolute favoriete artiesten geweest, maar inmiddels is de band afgezakt tot in de periferie van mijn muziekdieet. Niet heel gek dan ook dat mijn lievelingsnummer van de band niet één van de klassiekers is, zoals On Melancholy Hill of Feel Good Inc., maar ook geen obscure keuze, zoals de nummer één van mijn vorige top 100 (Every Planet We Reach Is Dead). Nee, het is de single waar het allemaal mee begon, toen de band nog lang niet zo gedetailleerd uitgewerkt (en overmatig gecommodificeerd) was als ze tegenwoordig zijn. De virtuele band was hier nog een vaag idee, de video extreem simpel geanimeerd, en het nummer een perfecte amalgamatie van een melancholisch Blurnummer met een hiphopproductie. En meer hoeft Gorillaz van mij ook niet te zijn.

Fijne lome track. Ik had eigenlijk nooit verwacht dat Gorillaz zo'n langlopend project zou worden.

82. Juana Molina - Dar (Qué Difícil)
folktronica, hypnagogic pop; Argentinië (2008)



De Argentijnse Juana Molina had altijd al een passie voor muziek, maar omdat dat geen vetpot is begon haar carrière in televisie, waar ze naast muziek ook veel sketches produceerde, en waarmee ze nationale bekendheid verwierf. Toen ze eindelijk genoeg krediet had opgebouwd, bracht ze in 1995 haar debuutalbum uit, maar haar unieke en bizarre blend van folk, pop, en electronic strookte totaal niet met de verwachtingen van het publiek, en het album flopte faliekant. En als je haar muziek hoort, is dat ook niet heel vreemd: het is dissonant, psychedelisch, repetitief (en meditatief, bijna als een mantra), gelaagd, en daarmee totaal niet radiovriendelijk. Dar (Qué Dificil) is wat mij betreft haar beste nummer, en komt van haar vierde en beste plaat (Un Día), en stelt al die eigenschappen duidelijk tentoon. Langzaam komen er meer en meer laagjes, effectjes, loopjes, en melodietjes bovenop de basis van een dubby combinatie van akoestische gitaar en baslijn, en hoewel het geheel steeds chaotischer wordt voelt het nooit stuurloos.

Juana Molina!

Het moet gek lopen, wil zij ook niet in mijn lijst verschijnen.

81. Massive Attack ft. Hope Sandoval - The Spoils
trip hop, ambient pop; VK / VS (2016)



Massive Attack is toch wel met stip dé vaandeldrager van triphop, het van oorsprong Britse genre waarin hiphopbeats worden verrijkt met allerlei elementen uit met name elektronische en zwarte muziek. Maar waar de groep vooral wordt geroemd voor hun albums uit het einde van de vorige eeuw, komt hun beste werk voor mij uit 2016, toen ze niet alleen hun magistrale EP Ritual Spirit uitbrachten, maar ook deze prachtig introverte single The Spoils, met vocalen van Mazzy Star zangeres Hope Sandoval. De spookachtige productie, bestaande uit een minimalistische beat en een samenspel tussen synths en strijkers, biedt de perfecte context voor de betoverende stem van Sandoval, die terug lijkt te kijken naar een ex-geliefde die ze maar beter achter zich kan laten. Opgeruimd staat netjes. Met de artistieke reputatie van Massive Attack zat het in 2016 trouwens nog steeds goed, want de hoofdrol in de video wordt vertolkt door Cate Blanchett, die als actrice inmiddels toch wel tot de absolute GOATs kan worden gerekend. Overigens is ook de B-side van deze single, Come Near Me met Ghostpoet, zéér de moeite waard.

Bij deze ook een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

80. The Whitest Boy Alive - Gravity
pop, indietronica; Noorwegen / Duitsland (2009)



Eigenlijk heb ik weinig affiniteit meer met indierock, maar in twee scenario's wil ik er nog wel eens naar teruggrijpen: één, als het genre zich buiten de gebaande paden beweegt, of twee, wanneer het een oorwurm is met een hoge replay value. Erlend Øye, de frontman van de perfect genaamde band The Whitest Boy Alive, heeft een voorliefde voor funk, disco, en house, en die invloeden hoor je terug in de muziek van zijn band - die tegelijkertijd de naam getrouw is, en dus nog steeds onmiskenbaar spierwit. Ik liep de band tegen het lijf door de Morgan Geist remix van 1517, wat trouwens ook een lekker nummertje is, maar Gravity was al snel hét liedje van de band waar ik naar terug bleef grijpen. De onmiskenbare en catchy formule van de band, met het basloopje, de staccato gitaarakkoorden, en de breekbare zangstem van Øye (die in dit geval vooral laat zien een jaloerse partner te zijn), is hier in optima forma te bewonderen.

Ben waarschijnlijk een basic bitch, maar early Gorillaz doet het altijd goed hier

Vanochtend even door de eerste tien heen geluisterd (ik dacht ze wel even alle (eenen)twintig te kunnen doen, maar dat was wat ambitieus). Sowieso gewoon een lekker lijstje; hoewel het meeste buiten mijn reguliere luistergebieden ligt is dit wel nu al duidelijk een lijst vol smaakvolle en fijne muziek. Hoewel niet alles me echt pakt (ik heb sowieso meer met de electronica uit deze lijst dan met de (generalisatie-alert) allerhande folky dingen), werd ik wel heel blij van die Four Tet remix, superfijne track, heb de plaat van Bicep ook meteen maar in mijn te-luisteren-lijstje gegooid. Ik sluit me Wouter aan wat betreft de dnb: leuk dat dat erin staat inderdaad. Dankzij in eerste instantie wedbecutetoget-her van o0o en (jazeker) Super Shy van NewJeans ben ik de laatste tijd lekker aan het rondstruinen in het hoekje (liquid) dnb, jungle etc., dus wat meer aandacht voor dit hoekje muziek vind ik ook in het kader van mijn eigen ontdekkingsreis erg welkom.

Leuke stukjes ook erbij, goed bezig.

79. Project Pablo - Closer
outsider house, deep house; Canada (2016)



De afgelopen jaren heeft Closer van de Montrealse producer Project Pablo, die tegenwoordig onder zijn geboortenaam Patrick Holland actief is, zich opgewerkt tot één van mijn favoriete niets-aan-de-hand housenummertjes. De perfecte soundtrack voor een zomers dagje - aan het strand, bij de barbecue, op een namiddags feestje, of tegen de achtergrond van een warme zonsopgang of -ondergang. De swingende basis van de track is een dubby bassline en lichtvoetige percussie, die zich laagje bij laagje opbouwt, maar de show wordt natuurlijk gestolen door dat extreem herkenbare melodielijntje, die ik nu de komende paar uur wel weer niet uit mijn hoofd zal kunnen krijgen. Geen kleren van de keizer dus: onpretentieuze, toegankelijke house voor de liefhebber.

78. billy woods & Kenny Segal ft. E L U C I D - As the Crow Flies
abstract hip hop; VS (2023)



Het meest recente nummer uit de top 100. Op deze plek had ik eerst Remorseless staan, mijn favoriete nummer van woods’ meesterwerk Aethiopes, die ook in de lijst van niels94 stond. Maar bij het terugluisteren vond ik As the Crow Flies toch beter passen. In de eerste plaats omdat de productie - jazzy, melodieus, warm - beter bij mijn muzieksmaak past, maar toch ook vanwege de inhoud van het nummer. billy woods is één van de meest interessante rappers van het afgelopen decennium - hoewel hij al langer aan de weg timmert, zijn zijn sterkste albums in de laatste vijf jaar uitgekomen - en een groot deel van de lof die hij de laatste jaren oogst is te danken aan zijn samenwerkingen met E L U C I D (onder de naam Armand Hammer). De twee voelen elkaar, zo zegt woods ook in de zeldzame interviews die hij geeft, als van nature aan. En als woods (die erop staat dat hij nóóit met alleen ‘billy’ wordt aangesproken) al bekend staat om zijn abstracte raps, dan gaat zijn kompaan daar nog eens een paar stappen overheen. Maps, het album dat billy woods vorig jaar uitbracht met de jazzy hip hop producer Kenny Segal, is een conceptalbum over op tour gaan, over de verschillende persoonlijke problemen en verleidingen die dat met zich meebrengt. Aan het einde van As the Crow Flies, de afsluiter van het album, vertelt woods in zijn heel korte, en voor zijn doen enorm concrete, couplet aan het einde van de track dat hij na zijn terugkomst met zijn kind in het park zit, en reflecteert op zijn sterfelijkheid, en zijn leven met vrouw en kind.

Dit staat in sterk contrast met de veel abstractere verse van E L U C I D, die mentaal alweer bezig is met de volgende tour. En zoals wel vaker vullen de twee elkaar dus, zowel inhoudelijk als qua schrijfstijl, moeiteloos aan:

En dan heb ik nog amper woorden besteed aan de enorm smaakvolle productie van Kenny Segal. Maar wie weet komt daar later nog aandacht voor...

Allemaal een voor een toffe tracks, de meeste ken ik en van sommige denk ik ahja die moet ik nog eens beter checken (Gorillaz, Billy Woods & Kenny Segal, Whitest Boy Alive).

en met je analyse van Project Pablo - Closer ben ik volledig eens. Ook zeker een van mijn favoriete onpretentieuze housenummers!

77. Tim Bernardes - A Balada de Tim Bernardes
singer-songwriter, mpb; Brazilië (2022)



A Balada de Tim Bernardes deed het in 2022 goed bij Song van het Jaar, maar hoewel ik het destijds gelijk tof vond, heeft het nog enige tijd geduurd voor ik het tot mijn persoonlijke favoriete nummers ging rekenen. Zoals gezegd luister ik de laatste paar jaar enorm veel Braziliaanse muziek, en ik merkte ergens vorig jaar dat ik steeds weer terug moest denken aan het refreintje van een Braziliaans nummer dat ik niet bij naam kende: “E por que não cantar? / E por que não cantando? / La, la, la, la”. Na een snelle zoekactie bleek dit dus De Ballade van Tim Bernardes te zijn. Nou lijkt het nummer op basis van de titel misschien wat megalomaan: wie schrijft er nou een dik zes minuten durende ballade aan zichzelf? Maar het nummer heeft een treffende, reflectieve tekst, over je dromen najagen, over onontkoombare verandering en groei, en het belang van niet vergeten een leuke tijd te hebben. En tegelijkertijd heeft het een prachtige muzikale omlijsting, met zowel de zang van Bernardes als de instrumentatie, vol pakkende harmonieën en melodieën. Als je dan toch bezig bent, waarom zou je er niet bij zingen?

76. The Bug ft. Killa P & Flowdan - Skeng
dubstep, grime; VK (2007)



Skeng, een samenwerking van de dubstepproducer The Bug met rappers Killa P en Flowdan, is met recht een absolute klassieker binnen het genre. De minimalistische, knallende productie met de vocals van de twee heren, met hun diepe stemmen en Londens-cum-patois accenten, vormt een dodelijk effectieve combinatie die ik eigenlijk nooit meer op zo’n ultieme manier heb horen samenkomen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen idee heb waar de tekst over gaat, maar in dit geval denk ik niet dat het veel uitmaakt: los van de tekstuele inhoud is Skeng simpelweg een perfecte stijloefening van de combinatie van grime en dubstep. Voor de liefhebber: lees ook deze gave terugblik door Resident Advisor, welke trebremmit eerder op de albumpagina heeft gerepost.

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

Haha gelijk weer meeknikken met mijn hoofd, wat een bazennummer blijf dat!

Tim Bernardes in het voorprogramma van Fleet Foxes gezien. Maakt mooie liedjes.

75. Los Retros - It's Got to Be You
soul, bedroom pop; VS (2021)



Dit is een geniaal pastiche soulnummertje, dat klinkt alsof je het al een miljoen keer gehoord hebt, maar toch echt in 2021 is uitgebracht door een totaal onbekende artiest: de eenmansband Los Retros, een jonge Latijns-Amerikaan die zijn inspiratie haalt uit softrock uit de jaren ’70 en ’80, en uit moderne leftfield pop. Ik had het eerder al over onpretentieuze niets-aan-de-hand-muziek, en daar is dit nog een ultiem voorbeeld van. En nog eens een goede reminder dat het vaak loont om goede labels in de gaten te houden; als dit niet op het legendarische hiphop-, soul- en funklabel Stones Throw was uitgekomen, had ik het zeker nooit gevonden.

74. Quelle Chris ft. Cavalier, Bilal Salaam, Eldar Djangirov & James Acaster - Straight Shot
conscious hip hop, abstract hip hop; VS (2018)



In mijn vroege jaren op MusicMeter was ik een ekte underground hiphophead, maar over de jaren is mijn smaak (getuige ook deze lijst, denk ik) een beetje alle kanten op gewaaid. Toch staat er ieder jaar nog steeds steevast één of meerdere hiphopplaten in mijn jaarlijstjes, en naast de eerder genoemde billy woods is Quelle Chris één van de hedendaagse artiesten die mijn interesse in alternatieve hiphop levend houdt. Waar woods meestal in de eerste plaats intellectueel stimulerend is, gooit Quelle Chris het vaak meer op zijn charisma en humor, maar achter het werk van beide heren schuilt een politieke drive. In 2018 kanaliseerde Quelle dit tot het album Guns, een bijtende themaplaat over de Amerikaanse wapencultuur. Prijsnummer op dit album is dit Straight Shot, geproduceerd door Quelle zelf met zijn vaste producermaatje Chris Keys, en met pianowerk van Eldar Djangirov. Quelle Chris en Cavelier leveren beide een verse af vol hoopvolle zelfbevestiging (net als het refrein, waarin Bilal Salaam zingt dat “All we need is just a straight shot from here”), maar de kritische noot blijft nooit ver weg, bijvoorbeeld wanneer Quelle rapt: “Hollering 'bout relaxing while unloading all these full clips”. Ik heb trouwens geen idee waar die outro vandaan komt, of naar verwijst, maar het is wel grappig om hier de komiek James Acaster, o.a. bekend van de vele Britse panelshows, in terug te horen.

73. Off the Meds - Karlaplan
tech house, triphop; Zweden (2020)



De groep Off the Meds bestaat uit drie Zweedse houseproducers, Adrian Lux, Carli Löf, en Måns Glaeser, en de Zuid-Afrikaanse vocalist Kamohelo Khoaripe, en bracht in 2020 hun self-titled debuutalbum uit op het alom gewaardeerde Stockholmse label Studio Barnhus (gerund door Petter, Axel Boman, en Kornél Kovács). Het is een apart album, dat als genre (volgens RYM) misschien onder de tech house en electro valt, maar de ritmes worden een enorme hoeveelheid swing meegegeven, waardoor het soms meer op vertraagde UK bass of op Afrikaanse vormen van elektronische muziek lijkt, en soms zelfs bijna op reggaeton. En die muziek wordt nog een extra eigen smoel gegeven door de spoken word vocalen van Kamohelo. Dat geldt dubbel en dwars voor Karlaplan, de belangrijkste single van het album, vernoemd naar een plein in Stockholm, waarop hij zijn statige zinnen soms in het Engels, en soms in het Sesotho te gehoren brengt. De combinatie van zijn performance met de sterkste instrumental van het album, met die vreemde onderwater ratelgeluiden, de subtiele percussie, en sfeervolle synths, maakt Karlaplan voor mij tot een blijvertje. Er is trouwens ook een clubversie van, waar het een garage house behandeling krijgt, en ook die is zeer de moeite waard. Big tune yeah.