52. Bonga - Mona Ki Ngi Xiça
semba; Angola (1972)



Net als de muziek van Super Mama Djombo, eerder in de lijst, is de muziek van Bonga nauw verbonden aan de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Portugese koloniserende macht - maar nu niet de strijd van Guinee-Bissau, maar die van Angola. Bonga, artiestennaam van José Adelino Barceló de Carvalho, heeft een interessante achtergrond: hij emigreerde naar Portugal als topsporter, won daar de nationale titel op de 400 meter, maar vluchtte later als politieke vluchteling naar Rotterdam, waar hij in 1972 het album opnam waar dit wonderschone en melancholische Mona Ki Ngi Xica (“het kind dat ik achterlaat”) op stond. Het lied gaat dus over (zijn eigen) ballingschap en het verlies dat daarbij komt kijken, een onderwerp dat voor ons West-Europeanen een ver-van-ons-bed-show lijkt, maar heden ten dage helaas nog maar al te actueel is. Maar de doorleefde stem van Bonga, die wonderschoon klinkt over de handpercussie en gitaren, overstijgt taalbarrières, en de inmiddels 81-jarige zanger heeft heden ten dage, zeker met dit specifieke nummer, een breed publiek bereikt.

Eerder in de top 100 van Masimo (#99).

Niiiiice

Shit, nog een top-100 die ik moet noteren op m'n luisterlijst...

51. Atmosphere - Virgo
conscious hip hop; VS (2018)



Toen ArthurDZ zijn top 100 presenteerde, waarin hij Atmospheres Little Man opnam, merkte ik op dat ik ook een voorliefde had voor Atmosphere uit de periode vóór When Life Gives You Lemons (2008), maar verklapte ik tegelijkertijd dat mijn twee topfavorieten van de groep juist recenter waren. Nu kan ik eindelijk verklappen dat het ging tussen het bonusnummer Hell uit 2015, en dit Virgo uit 2018. Dat ik uiteindelijk voor Virgo ben gegaan heeft weinig te maken met mijn sterrenbeeld, en alles met het geweldige optreden dat ik in april 2019 zag in Paradiso. Destijds was ik al lang niet meer zo’n fervent Atmospherefan als voorheen, en misschien kwam het juist door die lage verwachtingen dat dit één van de beste optredens was uit mijn recente herinnering, met voorop rapper Slugs performance van Virgo. Tijdens dit muzikale rustpuntje in een verder energieke show stond Slug in zijn eentje voorop het podium, in een blauwe lichtkegel, vuist omhoog, waardoor zijn typische introspectieve teksten als “Never been afraid of getting older / I'm much more nervous about these public servants / Kill the lights and shut the curtains / You ain't a real lion if you love the circus” en “I get it, we're specks of dust / At the bus stop busking for extra crust / Like fuck it, you can sacrifice me to the weather / If you promise that you'll let my songs live forever” extra hard binnenkwamen.

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

Tipje hoor

Ook leuk in de Pablo Fierro Remix op een zwoel zomers dansfeestje.

12 punten voor deze! Al jaren verliefd op dit nummer. Ik heb afgelopen zondag een trailrun van 21 km gerend met jouw top 100 op, geweldig!

Wat gaaf! Leuk dat je meeluistert (en dit geldt uiteraard voor iedereen!)...

50. Djrum - The Darkest Hour Is Just Before Dawn (Undercoat Pt. 2)
dub techno, future garage; VK (2012)



Dit is niet de eerste (zie o.a. hier), en zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik op dit forum een lans breek voor de producer/DJ Djrum, en specifiek voor dit extreem diepe, dik negen minuten durende nummer op het snijvlak van dubstep en techno. Op Undercoat Pt. 2 neemt Djrum ons mee op een nachtelijke trip, zoals de beste electronic producers maakt hij optimaal gebruik van de ruimte en de leegte - zoals het bij jazz volgens het vaak bespotte mantra “vooral de noten zijn die je niet speelt”, weet de ambachtelijke producer goed welke frequenties níet te gebruiken. Enkele hoogtepunten zijn de ‘drop’ met reggaesample, de verschillende vocal chops, de lagen met hi-hats, de spookachtige hoge synths, en de blazers in de outro.

49. Elis Regina - Roda
bossa nova, samba; Brazilië (1966)



Ik zou zweren dat Roda na Mas Que Nada het bekendste en meest herkenbare sambanummer aller tijden was, maar als ik de views op streamingplatforms vergelijk valt dat enorm mee. Ik wijt dit 'mandela-effect' maar aan het feit dat dit zo'n ongelofelijk catchy en meeslepend plaatje is. Roda werd geschreven en in 1965 uitgebracht door mpb-grootheid Gilberto Gil, maar deze vertolking van de helaas op 36-jarige leeftijd overleden Elis Regina is in mijn ogen veruit de superieure. Stilzitten op deze muziek zou verboden moeten worden, als het niet al fysiek onmogelijk was.

48. Burial & Four Tet - Nova
future garage, micro house; VK (2012)



Nou zijn Burial en Four Tet al twee van mijn favoriete artiesten, als ze ook nog eens het beste in elkaar naar boven halen is het natuurlijk al helemaal feest. Beide producers zijn meester in het verknippen en manipuleren van vocal samples, zoals in de intro al te horen is, en in het vernieuwen van UK garage, maar ze brengen ook hun individuele kwaliteiten aan tafel: Burial de melancholische sound, dubstepachtige bassline, en stoffige afwerking; Four Tet de rechtlijnige four-to-the-floor omlijsting, inclusief pianostabs en tech house hihats. Het resultaat is een track die, zoals wel meer werk van de twee (en zeker van Burial) aan de ene kant kil en afstandelijk klinkt, maar tegelijkertijd voelt als een warm bad - zoals Gyzzz het in de presentatie van zijn dance top 100 al zo mooi zei: Nova geeft een gevoel van geborgenheid.

Eerder in de dance top 100 van panjoe (#13) en Gyzzz (#36).

47. Blackalicious - Make You Feel That Way
conscious hip hop, jazz rap; VS (2002)



Hoewel ik in deze lijst geen De La Soul heb opgenomen (en dat terwijl in 2012 nog 7% van mijn hiphop top 100 uit De La tracks bestond) heb ik nog altijd meer dan genoeg liefde voor zomerse, warme, positieve hiphop. En dit is positieve hiphop in de meest pure betekenis van het woord, want het is in iedere zin een feelgoodanthem, waarin de inmiddels alweer 2,5 jaar geleden overleden Gift of Gab, met zijn kenmerkende zware stem en charismatische aanwezigheid, een lange lijst opnoemt van de dingen die je goed laten voelen. Het is een nummer dat bij mij in ieder geval altijd een glimlach op m’n gezicht tovert, en dat is iets om te koesteren.

Eerder in de hiphop top 100 van Improvision (#46).

46. Childish Gambino - Redbone
psychedelic soul, funk; VS (2016)



Rond de tijd van uitkomen was Redbone een enorme meme, maar dat mag zeker niets afdoen aan de kwaliteit van het nummer. Eigenlijk vind ik Childish Gambino, echte naam Donald Glover, vele malen beter als komisch acteur dan als rapper, en des te positiever was dan ook mijn verbazing toen hij in 2016 met Awaken, My Love! een psychedelische soul- en funkplaat uitbracht. Nou is dit verder geen meesterwerk, maar wel stukken beter dan zijn hiphopalbums, en met Redbone staat er ook nog eens een geweldige funky uitschieter op die in ieder geval voor mijn generatie (millennials dus) toch wel tot de moderne klassiekers kan worden gerekend. Zeker het einde van het nummer is geweldig, ik geniet altijd weer van de manier waarop dat catchy synthriedeltje wordt uitgebouwd tot een volwaardige outro.

Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op het platform, dus die heb ik vervangen door twee (overigens ook uitstekende) tracks van dezelfde artiesten.

45. Bugge Wesseltoft & Sidsel Endresen - Try
vocal jazz, pop; Noorwegen (2002)



Prachtig understated nummer van de Noorse componist Bugge Wesseltoft, die veel jazz en neoklassiek heeft gemaakt maar o.a. in zijn samenwerking met Henrik Schwarz ook de grens met electronic en dance heeft opgezocht. Wesseltofts minimalistische instrumentatie, die draait om simpele pianoakkoorden en subtiele handpercussie, werkt op Try perfect achter de mijmerende teksten en vocalen van zangeres Sidsel Endresen, en het mag dan ook geen wonder heten dat het de laatste jaren vaak is geremixt - zo leerde ik het jaren geleden, toen ik een beetje into house begon te raken, kennen via deze edit.

44. Moses Sumney - Cut Me
art pop, alternative R&B; VK (2020)



Toen Cut Me uitkwam, enkele jaren geleden, voelde het voor mij al gelijk als een uitzonderlijk nummer. De extravagante zang van Sumney kan ik niet altijd hebben, maar op dit nummer past het zo extreem goed bij de instrumentatie, met die repetitieve baslijn, klaterende pianoaanslagen, de blazers... Net als Sumneys performance en persona heeft het allemaal een wat theatrale, cabareteske vibe, zeker in het derde bedrijf van het nummer, wanneer de instrumentatie aanzwelt. En dit geheel past ook perfect bij de teksten, met als meest memorabele quote natuurlijk dat terugkerende “What cuts me, cuts me, cuts me / Cut me, cut me, cut me”.

43. Darkside - Paper Trails
neo-psychedelica, blues rock; VS (2014)



Wellicht het meest toegankelijke nummer van Psychic, het psychedelische downtempo-meets-house meesterwerk dat producer/zanger Nicolas Jaar en gitarist Dave Harrington maakten onder hun alias Darkside. Waar veel van de andere nummers van het album een wat losse structuur hebben, lijkt Paper Trails het meest op een rechttoe-rechtaan ‘liedje’ met kop en staart. Ik zou het (zie hierboven) zelfs als blues rock labelen, moest ik me beperken tot twee genrelabels, en dat is nou niet een genre dat je snel met Nicolas Jaar in verband zou brengen. Dat Paper Trails een wat meer traditioneel liedje is doet echter niets af aan de kwaliteit van de track, die voor mij des te duidelijker werd toen ik het duo live zag op Dour - hoewel ze overdag speelden, zetten ze de tent in vuur en vlam, en niemand bleef een seconde stilstaan. Dat Darkside live iets extra’s heeft zal inmiddels algemeen bekend zijn, en is ook door meerdere users hier herhaaldelijk benadrukt, maar het mag nogmaals gezegd worden hoe knap en indrukwekkend dat liveoptreden was, en dat was ook zeker de druppel die me overtuigde om Psychic in mijn toptien te zetten. Het knapste aan dat optreden vond ik hoe Jaar en Harrington nummers als Heart, Metatron, en dus ook dit Paper Trails, op zichzelf hele ingetogen nummers, een enorme drive mee wisten te geven, en het publiek niet alleen in vervoering, maar ook in beweging brachten. De set in kwestie werd jaren later trouwens officieel uitgebracht, dus probeer het vooral zelf eens uit.

Eerder in de top 100 van VladTheImpaler (#79) en -SprayIt- (#15), en in de dance top 100 van remcodurez (#74).

42. Steve Monite - Only You
disco, boogie; Nigeria (1984)



Net als het werk van William Onyeabor, die in mijn vorige top 100 stond, is dit Only You een goed voorbeeld van hoe zeker niet-Westerse artiesten uit het verleden vaak decennia later pas de credits krijgen die ze verdienen. Zowel het album Only You als de titeltrack maakten ten tijde van het uitbrengen weinig indruk, maar via een compilatie op het Britse label Soundway is het in het afgelopen decennium volledig uit de obscuriteit getrokken: zo werd het nummer gedraaid en gecoverd door mega-artiesten als Disclosure, Frank Ocean, en Swedish House Mafia (voor meer context, zie ook dit artikel op Bandcamp). En die revival is meer dan terecht, want Only You is een heerlijk herkenbaar boogie-nummer, met een geweldige funky bassline en een enorm charismatische performance van Monite zelf.

Eerder in de dance top 100 van trebremmit (#78).

wat een update weer:

- Burial & Four Tet - Nova:
Burials beste en ook een van Four Tet's betere tracks.

- Blackalicious - Make You Feel That Way:
Lang geleden dat ik deze nog eens gehoord heb. Eens wat vaker draaien

- Childish Gambino - Redbone:
Childish Gambino is niet persé één van mijn favorieten, maar dit nummer is zo vet.

-Bugge Wesseltoft & Sidsel Endresen - Try
Ken Wesseltoft voornamelijk van zijn samenwerking met Hendrik Schwarz, maar deze heb ik ook al eens gehoord, ook eens een paar keer vaker opzetten.

- Moses Sumney - Cut Me
Dit nummer ken ik nog niet, 'Rank & File' is mijn favoriet Moses Sumney nummer.

- Darkside - Paper Trails
Live zo goed!

-Steve Monite - Only You
Wat is Soundway toch een geweldig label! Geweldig nummer

Qua dance en hiphop zitten we regelmatig op één lijn en ook weer wat mooie ontdekkingen gedaan Daarnaast erg leuke ontdekkingen uit de niet-Westerse hoek (Bonga en Steve Monite bijvoorbeeld)!

Toevallig terwijl ik dit draadje open naar zijn nieuwe single (als gastvocalist) aan het luisteren! Zie ook Maak kennis met... 2024 - MusicMeter.nl

Monite stond ook in mijn dance top 100 van jaren terug.

Gefixt. Niet eens aan gedacht om dat nummer daar te zoeken.

41. Ivy Lab - Twenty Questions
liquid drum & bass; VK (2015)



Als liefhebber en pleitbezorger van (vooral liquid) drum & bass zou ik geïnteresseerde mensen desgevraagd dus altijd als eerste naar Calibre doorverwijzen, maar als ik één nummer moet kiezen, dan ga ik voor Twenty Questions, door Ivy Lab - een producersteam bestaande uit Sabre (zie #98), Stray, en toentertijd Halogenix. De soulvolle sample, de warme synths, en de flitsende hi-hats (een signature sound van Halogenix) maken dit tot een top-tier plaat in het genre, eentje die je pas echt kan waarderen als je hem in een livesetting hebt gehoord (en rond het uitkomen van dit nummer was dat zo’n beetje elk drum & bass feestje dat je maar kon vinden). Mijn beste herinnering was een set van dBridge op het Portugese Waking Life, waar hij Twenty Questions midden tussen de halftime beats in dropte, waarbij het publiek helemaal uit hun plaat ging, wat hem noopte om een backspin te doen en de intro in zijn geheel opnieuw te spelen. Dansen!
https://pbs.twimg.com/media/Bh4OtttCIAADBWC?format=jpg&name=900x900

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

40. Gregory Alan Isakov - San Luis
folk, singer-songwriter; Zuid-Afrika (2018)



Dromerig folknummer van deze Zuid-Afrikaanse singer-songwriter, dat door de instrumentatie (o.a. met banjo's en strijkers) en kraakheldere productie tegelijkertijd traditioneel en modern klinkt. Het is zo’n nummer dat je na 2 keer horen al mee kan zingen, of ten minste neuriën, vooral dankzij het herkenbare refreintje. Isakovs album Evening Machines, waar dit nummer de duidelijke uitschieter op was, kwam voor mij precies op het juiste moment, toen ik meer en meer interesse kreeg in folkmuziek, en mede daardoor is vooral San Luis diep in mijn muzikale geheugen gegrift.

39. Edan ft. Mr. Lif - Making Planets
psychedelic hip hop, abstract hip hop; VS (2005)



Edans album Beauty and the Beat is een baanbrekend ijkpunt in de geschiedenis van leftfield hiphop. Met de sampling en productie wist hij een geluid neer te zetten dat tegelijkertijd deed denken aan hardcore klassiekers als Enter the Wu-Tang en It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back, én de weg baande voor experimentele artiesten die het genre veel verder de obscuriteit in zouden brengen - ik noem een clipping., JPEGMAFIA, of Death Grips. Als rapper is Edan (vooral qua delivery en stemgebruik) iets minder overtuigend, maar daarom helpt het ook dat hij op dat album underground legendes als Percee P en, op dit Making Planets, Mr. Lif heeft geworven om de raps meer cachet te geven. Toen ik mijn hiphop top 100 presenteerde op de site, inmiddels alweer 12 jaar geleden (!), schreef ik het volgende:
En zo is het maar net.

Eerder in de top 100 van niels94 (#76), en in de hiphop top 100 van panjoe (#6), Improvision (#79), niels94 (#59), -SprayIt- (#33), Chrisseh (#11), zaaf (#49), en aerobag (#24).

38. Astrud Gilberto & Antônio Carlos Jobim - Água de Beber
bossa nova, samba; Brazilië (1965)



Água de Beber is in de eerste plaats een nummer met historische waarde, omdat Braziliaanse legendes Vinícius de Moraes en Antônio Carlos Jobim het componeerden ter ere van de stichting van de hoofdstad Brasilia in 1959 - en het volgens de overlevering dus het eerste nummer was dat in die nieuwe stad werd geschreven. Oorspronkelijk werd het nummer gereleaset door De Moraes in 1961, maar de versie die Tom Jobim vier later uitbracht met de vorig jaar overleden zangeres Astrud Gilberto heeft de meeste staying power gehad. En terecht, want het is een heerlijke versie, swingend en cool tegelijkertijd, je waant je bijna aan een kampvuur op een Braziliaans strand. Fun fact trouwens: Gilberto was niet van plan zangeres te worden, maar ze was tijdens de opnames van het album dat haar man João Gilberto opnam met Stan Getz de enige in het gezelschap die Engels kon spreken, en daardoor werd ze min of meer toevallig het gezicht van de klassieker The Girl from Ipanema. Ondanks dat Gilberto dus geen getraind zangeres was draagt haar performance het nummer, maar het nummer was niet hetzelfde geweest zonder de accentjes en harmonieën door Jobim.

Erg mooi folkalbum van Gregory Alan Isakov - de stem doet soms lichtjes denken aan Ben Howard en de muziek aan Bon Iver.

Astrud Gilberto & Antônio Carlos Jobim - Água de Beber

Dit jaar me ook wat verdiept in de Bossa Nova muziek. Ook een van mijn favorieten in het genre!

37. Gabriels - Blame
soul, gospel; VS (2021)



Eén van de mogelijke tekenen dat een nummer speciaal is, is voor mij dat het bij de eerste keer dat je het hoort lijkt alsof je het al honderden keren eerder hebt gehoord. Nou hoeft dit natuurlijk niet per se een positieve eigenschap te zijn van muziek (EURO-PA-PA, EURO-PA-PA), maar wanneer dat het wel is, kan het zijn dat je met iets uitzonderlijks te maken hebt. In deze categorie valt voor mij Blame, en ik geloof niet dat ik hier alleen in sta - ik denk dat dit recentelijk het nummer is waarbij mensen het vaakste aan me hebben gevraagd wat ik op heb staan. In alles, van de instrumentatie tot de tekst en de zang door Jacob Lusk (die ooit trouwens vijfde werd bij American Idol), lijkt het een decennia oud soulnummer, maar het is toch echt nog geen vier jaar geleden uitgekomen. Lusk laat zijn enorme range zien, niet alleen in de hoge en lage uitschieters in zijn zang, maar ook met zijn charismatische delivery, die perfect past bij de bombastische instrumentatie. Trouwens ook een heel leuk nummer om te karaoken, mijn vader heeft thuis zo’n box met microfoons en dit is samen met Keanes Somewhere Only We Know één van mijn favoriete nummers om te zingen.

Kan me goed vinden in je omschrijving van Blame en heb dezelfde ervaring als ik het op heb staan.

Wat mij betreft toch ook wel het allerbeste nummer dat ze tot nu toe gemaakt hebben, en het maakt het soms wat lastig om de rest van het oeuvre op waarde schatten. Dat is namelijk ook goed, maar komt niet in de buurt van deze pracht.

36. Digable Planets - Rebirth of Slick (Cool Like Dat)
jazz rap, conscious hip hop; VS (1993)



Net als Blackalicious zijn Digable Planets vaandeldragers voor positieve hiphop, na ATCQ en De La Soul waarschijnlijk ook de meest invloedrijke jazzrapgroepen in de geschiedenis van het genre, maar Rebirth of Slick is toch wel een klasse apart. Er valt genoeg te beleven in het nummer - het geweldige refreintje met de blazers erachter, de toffe percussie, de unieke flow die door de drie rappers consistent wordt aangehouden - maar het zal toch vooral bijblijven door die extreem verslavende bassloop. "We be to rap what key be to lock!"

Eerder in de top 100 van kemm (#66) en de hiphop top 100 van nedbed (berend94) (#78) en HipHop Fiend (#30).

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.