59. Metallica - Fade to Black

1984, VS, heavy metal

[59] [43] [38] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://i.pinimg.com/originals/1d/3a/07/1d3a078f2d8efada5e64e940543632b3.jpg

Metallica mag natuurlijk ook niet ontbreken op dit feest. Tussen mijn 17e en 18e levensjaar luisterde ik ontiegelijk veel naar de metalgrootheden en had ik hun bekendste albums allemaal op 5* staan. Dat is nog steeds het geval voor …And Justice for All en Ride the Lightning, maar de individuele songs verloor ik een tijdlang uit het oog.

Tot ik een paar jaar geleden mijn exemplaar van Ride the Lightning afstofte, de cd nog een keer draaide en weer besefte hoe geniaal werkelijk élke song op die plaat is. Met Fade to Black als topper. Meer nog: in 2006, toen ik gewoon sporadisch af en toe een allertijdenlijst dropte, stond het nummer zelfs een tijdlang op 1.

Dat Fade to Black nu, 18 jaar later, nog altijd tussen mijn favorieten staat, zegt veel over de ontegensprekelijke kwaliteiten ervan. De epische en zelfs naar Metallica-normen erg donkere song over depressie en suïcide, kent een perfecte opbouw met die akoestische intro en loopt over van de gecontroleerde emotie (gaat dit door voor een powerballad?). Een waar staaltje metalmetier. Van de gitaarsolo-ontknoping smul ik al helemaal, zo goed kennen jullie me intussen wel.

58. Talk Talk - Happiness Is Easy

1986, VK, artpop

NIEUW
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5ad22afaaa49a1b1a2a05926/1699962539303-J4749EYLKI7STXJWIFPG/IMG_0961.jpeg

Tweede keer Talk Talk, tweede keer The Colour of Spring. Wat een wereldplaat blijft dat toch. En eigenlijk vreemd dat deze introspectieve song nu pas voor het eerst in mijn lijst opduikt. Want al van in het prille begin vind ik dit een dijk van een openingstrack, sowieso een van de beste albumopeners of all time.

Ik hou van dat langzame begin. Zoals de natuur in het voorjaar gestaag ontwaakt uit haar veel te lange winterslaap of een kuiken op het punt staat het nest te verlaten, zo slaat Happiness Is Easy voorzichtig z’n vleugels uit. De kinderkoortjes beklemtonen die gedachte, terwijl de magische baslijn je stilletjes wakker maakt.

Tekstueel is het nummer tegelijk een ode aan en een kritiek op religie. Geluk is gemakkelijk wanneer je gelooft in een hoger goed, lijkt Hollis te willen zeggen aan de kids, die hij 'little sheep' noemt. Het tweede nummer op The Colour of Spring heet dan weer I Don’t Believe in You: meteen de luisteraar opnieuw met de voeten op de grond zetten.

57. Janelle Monáe - Cold War

2010, VS, r&b rock

[57] [54] [61] [51] [52] [28] [62] [==] [==] [==] [63] [40] [==] [==] [==] [==]
https://media.allure.com/photos/5b1972aba21e3b56693cb3da/16:9/w_2560%2Cc_limit/allure-july-2018-cover-janelle-monae.png

Mijn avatar! Janelle is echt een eindbazin. Een creatief genie en lgbtqia+-icoon dat niet alleen onwaarschijnlijk goed kan zingen, componeren en dansen, maar ook hoge ogen gooit als schrijver en acteur (Hidden Figures!). Om nog te zwijgen over haar werk als activist.

Ik leerde Monáe kennen in 2013 via Song van het Jaar, met de verslavende r&b-klepper Dance Apocalyptic. Gelijk dook ik in haar eerdere werk, om al snel te ontdekken dat The ArchAndroid uit 2010 nóg beter was. Een afrofuturistisch conceptalbum met 18 nummers die een waanzinnige mix van funk, soul, r&b en rock vormen. Janelle Monáe bewijst er voor het eerst dat ze een van de interessantste en eigenzinnigste artiesten van deze generatie is, met een stem die doet denken aan Beyoncé.

Zeker ook op Cold War, dat al vijf jaar op rij halfweg de top 100 resideert. Het nummer is een hoogst ambitieuze maar geslaagde mix van rock en r&b. De productie is on point, het percussiepatroon klinkt zo energiek dat het uit een drum-‘n-basstrack lijkt te komen en Lenny Kravitz kan een puntje zuigen aan de gitaarsolo op het einde. De bijzondere videoclip toont een gedurfde close-up van Janelles gezicht terwijl ze het met passende overgave en emotie het nummer brengt.

56. The Divine Comedy - Our Mutual Friend

2004, VK, barokpop

[56] [62] [56] [==] [==] [==] [==] [100] [71] [35] [48] [52] [==] [==] [==] [==]
https://live.staticflickr.com/65535/52327447454_873483d528_h.jpg

Je hebt je-teen-tegen-de-tafelpoot-stotendrama, je hebt tiener-break-updrama, Days of Our Lives-drama, Midden-Oostenconflictdrama, en dán heb je The Divine Comedy. De Noord-Ierse band heeft de term pathetiek naar een geheel nieuw niveau getild.

Ik let meestal niet, of zeker niet in de eerste plaats, op lyrics (al zijn er enkele uitzonderingen, zoals The Smiths), maar bij Our Mutual Friend kan je er niet naast luisteren. Neil Hannon brengt een meeslepend verhaal waarvan de climax je met een sloophamer vernielt. Bij elke luisterbeurt is er weer een andere zin uit de tekst me met verstomming slaat.

De dramatiek van het relaas wordt versterkt door opdoemende strijkers, stuwende percussie, orkestrale productie en natuurlijk de wondermooie outro, die bijna de helft van het nummer beslaat. Hartverscheurend en adembenenemd in een klap.

Fade to Black

55. Kendrick Lamar - The Heart Part 5

2022, VS, conscious hiphop

[55] [67] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images.prismic.io/rockthebells/b58a1a05-ec93-459a-b42a-98a02d96aa25_Kenny.jpeg?auto=compress,format&rect=0,0,1920,800&w=1920&h=800

Ik moet iets toegeven. Ik had mijn shortlist met 100 nummers klaar en deze The Heart Part 5 stond er níét meer in. Net uit de boot gevallen. L’embarras du choix, jwz.

Tot ik een paar weken geleden laat op een avond naar huis reed en deze The Heart Part 5 in de nachtplaylist van Radio 1 passeerde. De song kwam ineens zo hard binnen dat ik daar en toen besloot om hem toch nog op te nemen, en niet eens zo gek laag ook. Als op dat moment Viva de Romeo’s door de speakers had geklonken, dan stond die nu ook in mijn top 100.

The Heart Part 5 is eigenlijk onbeschrijfelijk goed. En zeggen dat dit zomaar een tussendoortje was voor Lamar, een non-albumtrack (al wordt het soms opgenomen in de tracklist van Mr. Morale & The Big Steppers), onaangekondigd gedropt in de lente van 2022. (Van onaangekondigd muziek droppen heeft K-Dot wel kaas gegeten.)

Een nummer bovendien dat zo geweldig is, dat het mede door z’n soulvolle productie (Marvin Gaye is nooit ver weg) zelfs de meest verstokte hiphophater kan overtuigen. Een kwaliteit die Kendrick wel vaker tentoonspreidt, want tien jaar geleden trok hij mij de hiphopwereld in met King Kunta.

In de aparte videoclip zie je Kendrick deep fake-gewijs veranderen in onder andere Will Smith, OJ Simpson, Kobe Bryant en Kanye West. Het allerbeste moment van The Heart Part 5 is uiteraard rond 3:13, wanneer de funkgitaar en rapper plots compleet stilvallen en enkel de baslijn overblijft met een paar luide zuchten, om daarna weer opnieuw te beginnen. Ik ben helemaal KO geslagen.

Oeeehhh, The Heart Pt. 5, lekker gap!

Gaat lekker hier hoor, ken alleen nr 54 niet ga ik eens checke

Die ken ik ook nog niet want die is nog niet gepost

56

In tussentijd post ik ff de exits, de 18 liedjes die vorig jaar nog in de lijst stonden maar nu ontbreken. Opvallend: voor het eerst geen TUF (en geen U2 tout court) meer. Ook Supertramp en Editors waren vaste waardes.

18 exits, en wie goed telde weet dat er al 17 nieuwkomers geweest zijn. De hoogste nieuwe komt er morgen aan.

[2023]
[38] Metallica - Blackened
[39] Blanck Mass – Rhesus Negative
[55] Animal Collective - Brother Sport
[68] Arcade Fire - In the Backseat
[70] Archive - Fuck U
[71] CYNE - First Person
[74] LCD Soundsystem – Someone Great
[75] Let’s Eat Grandma - Falling into Me
[79] Talking Heads - Once in a Lifetime
[84] U2 - The Unforgettable Fire
[85] Digitalism - Pogo
[86] Editors - Munich
[88] Supertramp - The Logical Song
[89] Fuck Buttons - Olympians
[91] Arctic Monkeys – I Bet You Look Good on the Dancefloor
[96] Opeth - The Drapery Falls
[99] Braids - Snow Angel
[100] Bomfunk MC’s - Freestyler

[38] [17] [36] [48] [55] [63] [==] [==] [==] [==] [==] [73] [98] [66] [72] Metallica - Blackened
[39] [79] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Blanck Mass – Rhesus Negative
[55] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Animal Collective - Brother Sport
[68] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Arcade Fire - In the Backseat
[70] [==] [72] [==] [85] [==] [==] [==] [==] [==] [65] [92] [29] [==] [==] Archive - Fuck U
[71] [54] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] CYNE - First Person
[74] [72] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] LCD Soundsystem – Someone Great
[75] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Let’s Eat Grandma - Falling into Me
[79] [==] [78] [49] [24] [15] [16] [==] [==] [74] [==] [==] [==] [==] [==] Talking Heads - Once in a Lifetime
[84] [46] [39] [25] [19] [22] [17] [15] [03] [02] [02] [02] [02] [02] [18] U2 - The Unforgettable Fire
[85] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Digitalism - Pogo
[86] [43] [28] [19] [38] [28] [34] [48] [86] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Editors - Munich
[88] [98] [89] [68] [73] [83] [33] [64] [41] [67] [54] [85] [31] [35] [==] Supertramp - The Logical Song
[89] [81] [64] [90] [63] [68] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Fuck Buttons - Olympians
[91] [83] [55] [78] [88] [90] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Arctic Monkeys – I Bet You Look Good on the Dancefloor
[96] [91] [34] [40] [80] [65] [60] [==] [==] [==] [==] [80] [==] [==] [==] Opeth - The Drapery Falls
[99] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Braids - Snow Angel
[100] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [99] [==] [==] [==] [==] [==] Bomfunk MC’s - Freestyler

Prachtnummer dat van The Divine Comedy, de eerste luisterbeurt was natuurlijk het meeste overrompelend, maar de zevenenvijftig keer daarna was het nog steeds raak. Wat een prachtverhaal ondersteund door wonderschone muziek.

Niks mis mee, maar haalt het toch niet bij deze Hannon klassieker

Kill your darlings

Begrijp ik, precies de reden waarom ik nooit aan een top 100 begin.

54. Deep Purple - Highway Star

1972, VK, hardrock

[54] [36] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [99] [71] [71] [71]
https://www.jazzmagazine.com/wp-media/uploads/2024/04/DEEP-PURPLE-Press-Photo-RMX-2048x1047.jpg

Mijn favoriete 70’s-hardrockers! Langharig werkschuw tuig dat niks liever doet dan elektrische orgels op overdrive zetten en krankzinnige gitaarsolo’s uitspuwen. Ik ken geen enkel nummer dat zo genadeloos voortdendert als Highway Star, als een onhoudbare oerkracht. Je waant je werkelijk op een Amerikaanse highway in een jaren 70-cabrio. Op een dag maak ik een roadtrip door de VS en dan is dit de eerste song in de playlist, geen twijfel mogelijk. Dit nummer niet op het maximale volume draaien zou strafbaar moeten zijn.

Ik hoor hier soms het één jaar oudere L.A. Woman van The Doors in (voormalig top 100-plaatje), maar dan op een overdosis speed. Highway Star verscheen in 1972 op hetzelfde album als Smoke on the Water, zowaar een nog veel grotere classic. Om nog maar te zwijgen van Child in Time uit 1970. Stiekem is Deep Purple gewoon de allergrootste rockband uit de geschiedenis. Geef mee ongelijk.

Doet me eraan denken dat ik in 2006, in de beginperiode van mijn Deep Purple-liefde, in het hellegat genaamd Free Record Shop deze Deep Purple-best of kocht, met ingekorte versies van Child in Time en Highway Star. Heiligschennis en je reinste oplichterij. Free Record Shop is intussen zo failliet als de pest. Net goed.

53. Fontaines D.C. - Boys in the Better Land

2019, VK, postpunk

NIEUW
https://readdork.com/wp-content/uploads/2022/03/Fontaines-DC_220208_SLB_354.jpg

Uitgerekend in het eerste jaar zonder U2 in de lijst, komt de hoogste nieuwkomer uit Ierland. En ik heb het niet in detail opgezocht, maar volgens mij is dit de laagste hoogste nieuwkomer ooit. Een volstrekt nutteloze statistiek verder, maar zo weten jullie dat ook weer.

2024 was het jaar van Fontaines D.C. Met hun nieuwe album Romance bereikten ze definitief een sterrenstatus in de rockwereld en ook daarbuiten. Persoonlijk heb ik juist veel minder met Romance dan met hun drie vorige albums, maar toch fijn om vast te stellen dat een van de meest prikkelende rockacts van de 21e eeuw zo’n doorbraak forceert.

Zelf blijf ik zweren bij hun debuutalbum Dogrel. Samen met bands als Squid, Shame en Black Country, New Road (nog op komst in de lijst) lieten ze een frisse, nieuwe wind waaien in de alternatieve rockscene. Een postpunkrevivalrevival of zo, nadat Bloc Party, The Strokes, Interpol en consorten al voor een eerste revival zorgden 20 jaar geleden.

De openingstracks op Dogrel – Big, Sha Sha Sha en Too Real – deden mijn hart al sneller slaan, en het ultieme hoogtepunt komt aan het einde met Boys in the Better Land. Een feest van een rocksong die drijft op een geweldige gitaarriff en natuurlijk die kenmerkende zangstijl van frontman Grian Chatten, die live charismatisch is zonder daar schijnbaar moeite voor te moeten doen.

Onlangs stuitte ik op YouTube op deze memorabele liveversie van Boys in the Better Land, waarbij ze een jonge fan uit het publiek het moment van zijn leven bezorgen door hem te laten meespelen. Opgezet spel, zou je vermoeden, maar de puber in kwestie is zo sjofel gekleed dat het wel echt móét zijn. Ik kan blijven kijken naar dit filmpje.

Sowieso is Fontaines D.C. een band die je absoluut een keer live moet meegemaakt hebben. Soms voel ik de blauwe plekken van de moshpit op Best Kept Secret 2022 nog altijd. Laatst zag ik ze voor de tweede keer aan het werk, in een uitverkocht Vorst Nationaal, en ze stelden niet teleur (dat deed de belabberde geluidskwaliteit van die tyfuszaal uiteraard wel).

Het hoogtepunt was ontegenzeggelijk, hoe kan het ook anders, Boys in the Better Land. “If you're a rock star, porn star, superstar, doesn't matter what you are, get yourself a good car, get out of here.”

Je mag op mijn feestje komen draaien, Arno. Maar dat je een goede muzieksmaak hebt weet ik al jaren ben benieuwd wat er nog gaat komen!

52. The Call - I Still Believe (Great Design)

1986, VS, new wave

[52] [28] [44] [31] [59] [71] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/fd1ee883105d4a5e87863e8814911e07.jpg

Een paar maanden geleden keek ik op BBC naar The Lost Boys, een alleraardigste 80’s-horrorkomedie waarin enkele jongeren ten strijde trekken tegen een groep kwaadaardige vampieren onder leiding van Kiefer Sutherland (wie anders) als bad guy. Wat heeft deze random filmtip te maken met dit nummer? Ergens in het begin van de film bevinden de hoofdpersonages zich op een avondlijk kermisfestivalletje, waar een schimmige coverrockband optreedt. Hun frontman is Tim Cappello, destijds bekend als saxofonist van Tina Turner, die me nog het meest doet denken aan een soort saxofoonspelende Hulk Hogan. En het nummer dat de band brengt, is natuurlijk I Still Believe (Great Design) van The Call.

Hoewel het een volstrekt waardeloze versie betreft (al geeft de sax het geheel wel een zwoel randje), hoorde ik toch weer de genialiteit van het origineel erin. I Still Believe (Great Design) is een van die vele typische, verslavende popsongs in de newwavetraditie van de eighties. Stevige baslijn die het nummer inzet, moddervette groove, een prominente rol voor de synths en natuurlijk die krachtige stem van Michael Been eroverheen gegoten. Ik ontdekte de song een jaar of vijf geleden en sindsdien heeft ie zich in mijn hersenpan gebeiteld. Intussen een vaste klant in de middenmoot van de top 100.

Dramatisch weetje nog over zanger Michael Been. De man overleed in 2010 door een hartaanval op Pukkelpop, waar hij aan de slag was als technicus van Black Rebel Motorcycle Club.

51. Susanne Sundfør - White Foxes

2012, Noorwegen, synthpop

[51] [65] [45] [44] [51] [39] [32] [53] [57] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://pstereo.no/wp-content/uploads/2023/12/susanne-sundfor-1536x864-1.jpg

Krijgen we nou alwéér die Noorse godin voor onze kiezen? De vierde keer al, en nu ook echt de laatste, beloofd. Met vier noteringen is Sundfør trouwens de hofleverancier van deze lijst, al moet ze die titel delen met nog een act. En terwijl Susannes songs allemaal in de onderste helft staan, telt die andere vier noteringen in de top 50 (wie me een beetje kent, weet al welke band dat wordt). Baas boven baas, dan toch.

Op White Foxes, nog zo’n vaste middenmoter in mijn lijst, klinkt de stem van Susanne Sundfør elektriserender dan ooit. Ze dendert doorheen het nummer met weergaloze uithalen alsof het niks is (die ‘My eye is my sanctuary’-outro!), die heerlijk contrasteren met de pompeuze synthesizers. Ik ga ook uitzonderlijk goed op de pathetische videoclip waarin ze aan d’r piano zit in een besneeuwd boslandschap.

Verder hoef ik hier niet te veel woorden aan vuil te maken. De song spreekt voor zich en staat als een huis. Laat je vooral onderdompelen, voor de laatste keer, in de magische wereld van Susanne Sundfør.

Recap 60-51:

[60] Grimes - Flesh without Blood
[59] Metalica - Fade to Black
[58] Talk Talk - Happiness Is Easy
[57] Janelle Monáe - Cold War
[56] The Divine Comedy - Our Mutual Friend
[55] Kendrick Lamar - The Heart Part 5
[54] Deep Purple - Highway Star
[53] Fontaines D.C. - Boys in the Better Land
[52] The Call - I Still Believe (Great Design)
[51] Susanne Sundfør - White Foxes

[60] [20] [36] [60] [46] [78] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Grimes - Flesh without Blood
[59] [43] [38] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Metalica - Fade to Black
[58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Talk Talk - Happiness Is Easy
[57] [54] [61] [51] [52] [28] [62] [==] [==] [==] [63] [40] [==] [==] [==] [==] Janelle Monáe - Cold War
[56] [62] [56] [==] [==] [==] [==] [100] [71] [35] [48] [52] [==] [==] [==] [==] The Divine Comedy - Our Mutual Friend
[55] [67] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Kendrick Lamar - The Heart Part 5
[54] [36] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [99] [71] [71] [71] Deep Purple - Highway Star
[53] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Fontaines D.C. - Boys in the Better Land
[52] [28] [44] [31] [59] [71] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Call - I Still Believe (Great Design)
[51] [65] [45] [44] [51] [39] [32] [53] [57] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Susanne Sundfør - White Foxes

Goed om te zien dat het beste Susanne Sundfør-nummer ook gewoon het hoogste staat

Ik geef je ongelijk. Dat zijn absoluut en zonder enige twijfel The Doors.

Heb denk ik trouwens dezelfde scam als jou ondergaan, ook die dubieuze/matige verzamelaar ooit aangeschaft in de FRS Ik mis de Free Record Shop wel man, wat een mooie tijden.

Jaa eigenlijk wel he. The end of an era. Vaste double bill in de Veldstraat in Gent: Fnac en FRS tegenover elkaar.

*came*

50. Chvrches - The Mother We Share

2012, VK, synthpop

[50] [32] [59] [32] [33] [37] [18] [18] [27] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.thevpme.com/wp-content/uploads/2022/03/Chvrches00-Von-Pip.jpg.webp

Van de ene synthpopklapper naar de andere. Maar terwijl White Foxes eerder een snoepje is voor de diehard fans, groeide The Mother We Share op korte tijd uit tot een klassieker in het genre: een van dé anthems van de jaren ‘10 en sowieso de signature song en doorbraaksingle van Chvrches. Die inleidende oh-oh’s zijn op zichzelf al iconisch te noemen, met de daaropvolgende drumloop krijgen ze geheid het hele publiek mee.

Heel het debuutalbum van de Schotse kerkjes staat werkelijk tjokvol bangers. De eerste keer dat ik ze live zag, eind 2013 in de AB in Brussel, speelden ze een set van amper 40 minuten. Meer kon ook niet, want ze hadden zowat alles van hun eerste en toen nog enige plaat gebracht. Ergens hoopte ik op een écht bisnummer, om een van hun knallers nog een tweede keer te horen die avond. Maar helaas pindakaas, we bleven wat dat betreft op onze honger zitten.

Qua titel knipoogt The Mother We Share naar The Knifes We Share Our Mother’s Health (ex-top 100, btw), maar ook muzikaal hebben ze erg goed geluisterd naar de Zweedse electroact, die jullie trouwens nog mogen verwachten verder in mijn lijst met hún signature song. Voorts hoor ik ook geregeld flarden Depeche Mode - evenmin een schande om mee vergeleken te worden. De band zelf noemt dan weer The Cure als grootste inspiratiebron.

En toch klinkt Chvrches vooral heel erg als Chvrches. In de eerste plaats dankzij het unieke stemgeluid van Lauren Mayberry, maar ook de speelse instrumentatie en glasheldere productie van Iain Cook en Martin Doherty dragen bij tot de zo herkenbare, genredefiniërende sound, die mijn twintiger jaren mee bepaald heeft.

49. The Streets - Turn the Page

2002, VK, UK garage hiphop

[49] [47] [68] [84] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://collectionimages.npg.org.uk/long/mw114046/Mike-Skinner-The-Streets.jpg

The Streets anno 2002, dat moet wat geweest zijn. Ik heb onwaarschijnlijke verhalen gehoord over de legendarische Orginal Pirate Material-concertreeks. Jammer genoeg is de band toen, maar ook in de daaropvolgende jaren, volledig aan mij voorbijgegaan. Ik had hier al eerder verteld dat ik pas rond 2014 in de hiphop verzeild ben geraakt, en dus zat ik ook rijkelijk laat op de Streets-trein.

Turn the Page herontdekte ik definitief via Song van het Jaar 2002 (thanks voor de nominatie Johnny Marr). De flow van de song grijpt je vanaf de eerste seconde bij de keel. Urgentie is het codewoord. De spanning is drie minuten lang bijna onhoudbaar, terwijl de strijkers langzaam sterker worden en Mike Skinner nauwelijks ademhaalt. “That's it, turn the page on the day, walk away, ‘cause there's sense in what I say.” Weglopen ga ik in ieder geval níét doen, Mikeyboy.

Het is een gave en een vloek om als openingstrack van je debuutplaat meteen je beste nummer in te zetten. The Streets’ latere materiaal is lang niet altijd zo intens en interessant als die eerste drops, maar Turn the Page is er in elk geval eentje voor de eeuwigheid.

Arno is 45th generation Roman!