Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
6
geplaatst: 29 november 2024, 20:31 uur
48. Fatboy Slim - The Rockafeller Skank
1998, VK, big beat
[48] [66] [47] [56] [79] [57] [==] [==] [88] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [53]
https://images.hellomagazine.com/horizon/landscape/d455e7985a4e-fatboy-slim.jpg?tx=c_limit,w_960
Wie kent deze danceklassieker niet? Een wereldhit die voor de eeuwigheid verbonden zal zijn met de voetbalgame Fifa 1999. Zelf heb ik als tiener vooral Fifa 2001 kapot gespeeld (met Moby’s Bodyrock als bekendste soundtracktrack), maar mijn kennismaking met de Fifa-franchise greep plaats in ’99. En dus maak ook ik altijd deze associatie wanneer ik The Rockafeller Skank hoor.
The Rockafeller Skank is tegelijk old-school, door het doorgedreven gebruik van oude samples, en vernieuwend, want zelfs vandaag nog klinkt de song verrassend fris. Geen spatje verval zit erop, de tand des tijds heeft duidelijk geen impact gehad op deze killer. Ik word hier nog altijd even enthousiast van als 25 jaar geleden.
Er gebeurt ook zo ontzettend veel in die zeven zinderende minuten, die allemaal rond die ene centrale ‘funk-soul-brother’-zin draaien. Die sample haalde Fatboy Slim uit Vinyl Dogs Vibe van rapper Lord Finesse. Die laatste gaf weliswaar zijn toestemming voor het gebruik ervan, maar was blijkbaar niet tevreden over het eindresultaat. Prut uit je oren halen, man! De Skank is zo zomers, speels, dansbaar en groovy, edgy en gedurfd tegelijkertijd. Underground maar toch radiovriendelijk. De sirene rond minuut 4, en de daaropvolgende vertraging en versnelling een minuut later, maken me helemaaaaaaal groggy.
In deze aflevering van Top 2000 a gogo legt Norman Cook uit met welke analoge bakken hij The Rockafeller tot stand bracht, en hoe hij de originele songs verknipte en herwerkte tot dit monumentale eindresultaat. Talentje. Gaan we nog van horen.
1998, VK, big beat
[48] [66] [47] [56] [79] [57] [==] [==] [88] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [53]
https://images.hellomagazine.com/horizon/landscape/d455e7985a4e-fatboy-slim.jpg?tx=c_limit,w_960
Wie kent deze danceklassieker niet? Een wereldhit die voor de eeuwigheid verbonden zal zijn met de voetbalgame Fifa 1999. Zelf heb ik als tiener vooral Fifa 2001 kapot gespeeld (met Moby’s Bodyrock als bekendste soundtracktrack), maar mijn kennismaking met de Fifa-franchise greep plaats in ’99. En dus maak ook ik altijd deze associatie wanneer ik The Rockafeller Skank hoor.
The Rockafeller Skank is tegelijk old-school, door het doorgedreven gebruik van oude samples, en vernieuwend, want zelfs vandaag nog klinkt de song verrassend fris. Geen spatje verval zit erop, de tand des tijds heeft duidelijk geen impact gehad op deze killer. Ik word hier nog altijd even enthousiast van als 25 jaar geleden.
Er gebeurt ook zo ontzettend veel in die zeven zinderende minuten, die allemaal rond die ene centrale ‘funk-soul-brother’-zin draaien. Die sample haalde Fatboy Slim uit Vinyl Dogs Vibe van rapper Lord Finesse. Die laatste gaf weliswaar zijn toestemming voor het gebruik ervan, maar was blijkbaar niet tevreden over het eindresultaat. Prut uit je oren halen, man! De Skank is zo zomers, speels, dansbaar en groovy, edgy en gedurfd tegelijkertijd. Underground maar toch radiovriendelijk. De sirene rond minuut 4, en de daaropvolgende vertraging en versnelling een minuut later, maken me helemaaaaaaal groggy.
In deze aflevering van Top 2000 a gogo legt Norman Cook uit met welke analoge bakken hij The Rockafeller tot stand bracht, en hoe hij de originele songs verknipte en herwerkte tot dit monumentale eindresultaat. Talentje. Gaan we nog van horen.
5
geplaatst: 29 november 2024, 20:34 uur
47. Tool - The Grudge
2001, VS, progmetal
[47] [69] [55] [14] [04] [04] [03] [03] [08] [05] [06] [12] [29] [63] [82] [==]
https://i.ytimg.com/vi/RCKNdqiGZA4/maxresdefault.jpg
Nog 'ns een echte habitué van de lijst. Enkel in het eerste jaar ontbrak ie. Ik leerde Tool kennen rond mijn 16e, maar van die eerste jaren herinner ik me vooral dat hun muziek één grote brij was. En dat bedoel ik op de best mogelijke manier. Ik was er verslaafd aan, maar kon hun albums en zeker de songs binnen de albums nauwelijks uit elkaar houden. Gewoon één lange trip.
Pas toen ik ze in 2007 Pukkelpop zag afsluiten, was ik helemaal mee. Die show was een volmaakt totaalspektakel met indrukwekkende visuals, lichten en natuurlijk de band zelf, die mysterieus in het relatieve donker staat opgesteld, met die ongelikte boer van ’n Maynard James Keenan met zijn rug naar het publiek gekeerd. Totaal flabbergasted was ik. Nog altijd een van de indrukwekkendste shows die ik ooit mocht aanschouwen.
Om de zoveel jaar geraak ik weer eens verzeild in een Tool-periode en herbeluister ik al hun werk. Ik merk dat ik daarbij toch het liefst teruggrijp naar Lateralus, het album met hun bekendste song, Schism, maar ook en vooral openingstrack The Grudge. Voor mij sinds jaar en dag hun beste nummer. Niet zo gek lang geleden zelfs een vaste klant in mijn top 10 all-time. Zo’n vaart liep het de laatste jaren niet, maar kijk, bij herbeluistering klimt ie toch weer 22 plekken in de lijst.
The Grudge schudt je gelijk wakker met de vuile gitaarriff. Keenan is vocaal in absolute topconditie (die schreeuw op 7:00!) en wat gedacht van drummer Danny Carey die een staaltje van subtiel doch wereldklasse drumwerk te berde brengt rond 6:25. Soit, genoeg te vertellen over deze masterclass progmetal, maar ga het vooral zelf (her)beluisteren.
2001, VS, progmetal
[47] [69] [55] [14] [04] [04] [03] [03] [08] [05] [06] [12] [29] [63] [82] [==]
https://i.ytimg.com/vi/RCKNdqiGZA4/maxresdefault.jpg
Nog 'ns een echte habitué van de lijst. Enkel in het eerste jaar ontbrak ie. Ik leerde Tool kennen rond mijn 16e, maar van die eerste jaren herinner ik me vooral dat hun muziek één grote brij was. En dat bedoel ik op de best mogelijke manier. Ik was er verslaafd aan, maar kon hun albums en zeker de songs binnen de albums nauwelijks uit elkaar houden. Gewoon één lange trip.
Pas toen ik ze in 2007 Pukkelpop zag afsluiten, was ik helemaal mee. Die show was een volmaakt totaalspektakel met indrukwekkende visuals, lichten en natuurlijk de band zelf, die mysterieus in het relatieve donker staat opgesteld, met die ongelikte boer van ’n Maynard James Keenan met zijn rug naar het publiek gekeerd. Totaal flabbergasted was ik. Nog altijd een van de indrukwekkendste shows die ik ooit mocht aanschouwen.
Om de zoveel jaar geraak ik weer eens verzeild in een Tool-periode en herbeluister ik al hun werk. Ik merk dat ik daarbij toch het liefst teruggrijp naar Lateralus, het album met hun bekendste song, Schism, maar ook en vooral openingstrack The Grudge. Voor mij sinds jaar en dag hun beste nummer. Niet zo gek lang geleden zelfs een vaste klant in mijn top 10 all-time. Zo’n vaart liep het de laatste jaren niet, maar kijk, bij herbeluistering klimt ie toch weer 22 plekken in de lijst.
The Grudge schudt je gelijk wakker met de vuile gitaarriff. Keenan is vocaal in absolute topconditie (die schreeuw op 7:00!) en wat gedacht van drummer Danny Carey die een staaltje van subtiel doch wereldklasse drumwerk te berde brengt rond 6:25. Soit, genoeg te vertellen over deze masterclass progmetal, maar ga het vooral zelf (her)beluisteren.
8
geplaatst: 30 november 2024, 09:44 uur
46. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
2004, Canada, indierock
[46] [25] [06] [02] [03] [03] [05] [06] [21] [47] [38] [49] [==] [==] [==] [91]
https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2018/06/rs-14068-20140114-arcadefire-x1800-1389721067.jpg?w=1600&h=900&crop=1
Daar zijn ze dan, na lang wachten. De Canadese indiegrootmacht. En gelijk met Tunnels, de openingstrack van hun debuutlangspeler. Een tijdlang was dit ook mijn favoriete Arcade Fire-song (zie bv. hun 2e plaats in 2021). Intussen staan er enkele andere AF’s nog hoger, maar deze blijft goed voor een 47e plek aller tijden, dus waar zaniken we eigenlijk over.
Funeral kwam in mijn leven rond mijn 17e, een periode van emotionele ontwikkeling, en al snel werd het album een soort van soundtrack van mijn late puberjaren. Nog altijd krijg ik bij de eerste seconden van Neighborhood #1 (Tunnels) nostalgische vibes naar die zomer van 2006, met mijn eerste vakantiejob, eerste festival, eerste liefje, eerste break-up en de dramatiek en gelukzaligheid die met dat alles gepaard gaan.
De ontroerende pianoriedel, breekbare stem van Win Butler en de geluidsmuur die langzaam wordt opgebouwd, dragen stuk voor stuk bij tot de grootsheid en de sentimentele gevoelens die deze song kenmerken. En natuurlijk de meezing-woehoes op het einde, waardoor Tunnels ook live altijd knalt (maar welk Arcade Fire-nummer doet dat niet? Beste (live)band op de planeet).
In 2007 zag ik ze voor het eerst, op Pukkelpop was dat, maar jammer genoeg werd de show geteisterd door een belabberde geluidskwaliteit. Gelukkig zou ik de band later nog ettelijke malen meemaken, telkens weer briljanter dan de keer ervoor.
2004, Canada, indierock
[46] [25] [06] [02] [03] [03] [05] [06] [21] [47] [38] [49] [==] [==] [==] [91]
https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2018/06/rs-14068-20140114-arcadefire-x1800-1389721067.jpg?w=1600&h=900&crop=1
Daar zijn ze dan, na lang wachten. De Canadese indiegrootmacht. En gelijk met Tunnels, de openingstrack van hun debuutlangspeler. Een tijdlang was dit ook mijn favoriete Arcade Fire-song (zie bv. hun 2e plaats in 2021). Intussen staan er enkele andere AF’s nog hoger, maar deze blijft goed voor een 47e plek aller tijden, dus waar zaniken we eigenlijk over.
Funeral kwam in mijn leven rond mijn 17e, een periode van emotionele ontwikkeling, en al snel werd het album een soort van soundtrack van mijn late puberjaren. Nog altijd krijg ik bij de eerste seconden van Neighborhood #1 (Tunnels) nostalgische vibes naar die zomer van 2006, met mijn eerste vakantiejob, eerste festival, eerste liefje, eerste break-up en de dramatiek en gelukzaligheid die met dat alles gepaard gaan.
De ontroerende pianoriedel, breekbare stem van Win Butler en de geluidsmuur die langzaam wordt opgebouwd, dragen stuk voor stuk bij tot de grootsheid en de sentimentele gevoelens die deze song kenmerken. En natuurlijk de meezing-woehoes op het einde, waardoor Tunnels ook live altijd knalt (maar welk Arcade Fire-nummer doet dat niet? Beste (live)band op de planeet).
In 2007 zag ik ze voor het eerst, op Pukkelpop was dat, maar jammer genoeg werd de show geteisterd door een belabberde geluidskwaliteit. Gelukkig zou ik de band later nog ettelijke malen meemaken, telkens weer briljanter dan de keer ervoor.
9
geplaatst: 30 november 2024, 09:48 uur
45. Queens of the Stone Age - A Song for the Dead
2002, VS, stonerrock
[45] [97] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BYTcxZmU2MWMtZDdhMS00YmJhLWJmNjQtZTI2ZjMxY2JmZmU1XkEyXkFqcGc@._V1_.jpg
A Song for the Dead (al het vijfde nummer op rij uit de periode 1998-2004, toch een soort golden age blijkbaar) is een van de vele ranzig vette tracks op Songs for the Deaf, voor mij dé rockplaat van de 21e eeuw. Het hele album stormramt als een nachtelijke Robert Rodriguez-achtervolgingsscène door de woestijn van Nevada. Soortement van road trip gone bad. Even verkeerd geloerd naar een motorrijder aan een verlaten tankstation en hop, de poppen aan het dansen.
Wie A Song for the Dead kent en nooit de intro heeft geluchtdrumd, die liegt. Dave Grohl bewijst dat hij in de eerste plaats toch echt een begenadigd drummer is (en veel minder een songwriter en frontman, want Foo Fighters laat me volstrekt koud), niet alleen bij QOTSA maar bijvoorbeeld ook Nirvana.
Eigenlijk is het heiligschennis om de nummers los te trekken van het album, want Songs for the Deaf moet je altijd in z’n geheel beluisteren, zeker ook met die radio-intermezzo’s. Maar kijk, we zijn nu toch bezig met een songtop, en dan springt A Song for the Dead er voor mij nog net iets meer uit dan de rest. Niet alleen omwille van die brutale openingsminuut, ook de rest van het nummer trekt je lijf aan gort met z’n angstaanjagende aah-aahs, en Mark Lanegan die met zijn schorre stem “come on, let’s go drivin’” declameert, nog net niet met de loop van z’n geweer in je rug.
2002, VS, stonerrock
[45] [97] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BYTcxZmU2MWMtZDdhMS00YmJhLWJmNjQtZTI2ZjMxY2JmZmU1XkEyXkFqcGc@._V1_.jpg
A Song for the Dead (al het vijfde nummer op rij uit de periode 1998-2004, toch een soort golden age blijkbaar) is een van de vele ranzig vette tracks op Songs for the Deaf, voor mij dé rockplaat van de 21e eeuw. Het hele album stormramt als een nachtelijke Robert Rodriguez-achtervolgingsscène door de woestijn van Nevada. Soortement van road trip gone bad. Even verkeerd geloerd naar een motorrijder aan een verlaten tankstation en hop, de poppen aan het dansen.
Wie A Song for the Dead kent en nooit de intro heeft geluchtdrumd, die liegt. Dave Grohl bewijst dat hij in de eerste plaats toch echt een begenadigd drummer is (en veel minder een songwriter en frontman, want Foo Fighters laat me volstrekt koud), niet alleen bij QOTSA maar bijvoorbeeld ook Nirvana.
Eigenlijk is het heiligschennis om de nummers los te trekken van het album, want Songs for the Deaf moet je altijd in z’n geheel beluisteren, zeker ook met die radio-intermezzo’s. Maar kijk, we zijn nu toch bezig met een songtop, en dan springt A Song for the Dead er voor mij nog net iets meer uit dan de rest. Niet alleen omwille van die brutale openingsminuut, ook de rest van het nummer trekt je lijf aan gort met z’n angstaanjagende aah-aahs, en Mark Lanegan die met zijn schorre stem “come on, let’s go drivin’” declameert, nog net niet met de loop van z’n geweer in je rug.
1
geplaatst: 30 november 2024, 11:10 uur
Fijne toevoegingen van CHVRCHES, The Streets en natuurlijk Fat Boy Slim met een knaller van jewelste. Ik heb nooit FIFA gespeeld, maar dit nummer is tijdloos.
5
geplaatst: 1 december 2024, 15:33 uur
44. Dire Straits - Money for Nothing
1985, VK, poprock
[44] [34] [21] [21] [35] [58] [58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://americansongwriter.com/wp-content/uploads/2022/11/Dire-Straits-GettyImages-85218558.jpg?fit=2000%2C800
“I want my MTV”, zingt Sting in de legendarische openingsminuut van Money for Nothing, de eerste videoclip die werd uitgezonden op MTV Europe. Vervolgens zet Mark Knopfler een gitaarriff in die in het historische rijtje past met Satisfaction, Smoke on the Water, Sweet Child O’Mine en Seven Nation Army. Maar terwijl dat allemaal eenvoudige riffjes zijn, door een beginner snel onder de knie te krijgen, laat Knopfler juist een behoorlijk complexe riff eenvoudig klinken (ik beweer dit allemaal als volstrekte gitaarnoob, dus neem vooral niets van mij aan). Iets wat natuurlijk alleen de allergrootsten der aarde kunnen.
Door dat fenomenale gitaarspel is Money for Nothing veruit de coolste song van de Straits, die tegenwoordig kampen met een stoffig imago (onterecht). Maar daarnaast hou ik ook enorm van de humor die erin zit. Wanneer je in de video de computerfiguurtjes in werkplunjes ziet kijken naar de Dire Straits en ze zeggen “look at them yo-yos, that's the way you do it”, kan ik alleen maar denken, dat is inderdaad precies hoe je het moet doen. “That ain’t workin’”, “get your money for nothing”. Heerlijke zelfspot. En onderwijl maar met microgolfovens zeulen.
De albumversie is ongeveer dubbel zo lang als de singlecut. Uiteraard verkies ik als fanboy de langere versie, waarin de gitaarriff en Stings bijdrage nog veel zwaarder doorwegen. Maar ik plaats hieronder toch de videoclip omdat die zo belangrijk is geweest voor de popgeschiedenis en ook echt iets toevoegt aan de muziek.
Ik leerde de clip trouwens kennen via deze verzamel-cd slash -dvd, een compilatie van tientallen 80’s-hits inclusief videoclipjes (pre-YouTube), die voor mij een belangrijke introductie is geweest in de popmuziek van net voor mijn tijd.
1985, VK, poprock
[44] [34] [21] [21] [35] [58] [58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://americansongwriter.com/wp-content/uploads/2022/11/Dire-Straits-GettyImages-85218558.jpg?fit=2000%2C800
“I want my MTV”, zingt Sting in de legendarische openingsminuut van Money for Nothing, de eerste videoclip die werd uitgezonden op MTV Europe. Vervolgens zet Mark Knopfler een gitaarriff in die in het historische rijtje past met Satisfaction, Smoke on the Water, Sweet Child O’Mine en Seven Nation Army. Maar terwijl dat allemaal eenvoudige riffjes zijn, door een beginner snel onder de knie te krijgen, laat Knopfler juist een behoorlijk complexe riff eenvoudig klinken (ik beweer dit allemaal als volstrekte gitaarnoob, dus neem vooral niets van mij aan). Iets wat natuurlijk alleen de allergrootsten der aarde kunnen.
Door dat fenomenale gitaarspel is Money for Nothing veruit de coolste song van de Straits, die tegenwoordig kampen met een stoffig imago (onterecht). Maar daarnaast hou ik ook enorm van de humor die erin zit. Wanneer je in de video de computerfiguurtjes in werkplunjes ziet kijken naar de Dire Straits en ze zeggen “look at them yo-yos, that's the way you do it”, kan ik alleen maar denken, dat is inderdaad precies hoe je het moet doen. “That ain’t workin’”, “get your money for nothing”. Heerlijke zelfspot. En onderwijl maar met microgolfovens zeulen.
De albumversie is ongeveer dubbel zo lang als de singlecut. Uiteraard verkies ik als fanboy de langere versie, waarin de gitaarriff en Stings bijdrage nog veel zwaarder doorwegen. Maar ik plaats hieronder toch de videoclip omdat die zo belangrijk is geweest voor de popgeschiedenis en ook echt iets toevoegt aan de muziek.
Ik leerde de clip trouwens kennen via deze verzamel-cd slash -dvd, een compilatie van tientallen 80’s-hits inclusief videoclipjes (pre-YouTube), die voor mij een belangrijke introductie is geweest in de popmuziek van net voor mijn tijd.
11
geplaatst: 1 december 2024, 15:35 uur
43. The Knife - Silent Shout
2006, Zweden, minimal techno
[43] [33] [20] [17] [15] [14] [07] [08] [13] [04] [03] [06] [==] [==] [==] [==]
https://media.newyorker.com/photos/5909659a019dfc3494ea0a87/16:9/w_1280,c_limit/130415_r23387_g2048.jpg
Voorwaar een MuMe-classic. Deze angstaanjagende electrotrack klinkt als de muziek die je hoort wanneer je levend begraven wordt in een houten kist, of ’s nachts in een luguber bos achtervolgd wordt door buitenaardse wezens met kwade bedoelingen. Nerveus, unheimlich, onheilspellend. Je kan roepen zoveel je wil, niemand zal je horen.
Ik heb nooit last van nachtmerries, maar Silent Shout komt aardig dicht in de buurt, met die creepy vocals ook. Psychologische horror in muziek gegoten. Jazeker, van sfeerschepping hebben Karin en Olof Dreijer veel kaas gegeten (ik heb ineens heel veel zin in De Dreijers, een dystopische variant van De Verhulstjes).
De ster van Silent Shout lijkt intussen tanende in deze lijst. Ruim 10 jaar geleden kwam hij met een knaller binnen op 6, de twee na hoogste nieuwkomer ooit (Isn’t She Lovely van Stevie Wonder enterde ooit op 5, en Swamp Thing van The Chameleons nog langer geleden op 4). Het jaar erop stoomde Silen Shout gelijk door naar het podium, maar nu lijkt de terugweg definitief ingezet. Toch hou ik nog altijd zielsveel van deze unieke technobanger.
2006, Zweden, minimal techno
[43] [33] [20] [17] [15] [14] [07] [08] [13] [04] [03] [06] [==] [==] [==] [==]
https://media.newyorker.com/photos/5909659a019dfc3494ea0a87/16:9/w_1280,c_limit/130415_r23387_g2048.jpg
Voorwaar een MuMe-classic. Deze angstaanjagende electrotrack klinkt als de muziek die je hoort wanneer je levend begraven wordt in een houten kist, of ’s nachts in een luguber bos achtervolgd wordt door buitenaardse wezens met kwade bedoelingen. Nerveus, unheimlich, onheilspellend. Je kan roepen zoveel je wil, niemand zal je horen.
Ik heb nooit last van nachtmerries, maar Silent Shout komt aardig dicht in de buurt, met die creepy vocals ook. Psychologische horror in muziek gegoten. Jazeker, van sfeerschepping hebben Karin en Olof Dreijer veel kaas gegeten (ik heb ineens heel veel zin in De Dreijers, een dystopische variant van De Verhulstjes).
De ster van Silent Shout lijkt intussen tanende in deze lijst. Ruim 10 jaar geleden kwam hij met een knaller binnen op 6, de twee na hoogste nieuwkomer ooit (Isn’t She Lovely van Stevie Wonder enterde ooit op 5, en Swamp Thing van The Chameleons nog langer geleden op 4). Het jaar erop stoomde Silen Shout gelijk door naar het podium, maar nu lijkt de terugweg definitief ingezet. Toch hou ik nog altijd zielsveel van deze unieke technobanger.
8
geplaatst: 2 december 2024, 19:37 uur
42. Underworld - Juanita / Kiteless / To Dream of Love
1996, VK, proghouse
[42] [72] [74] [65] [14] [32] [42] [71] [16] [30] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://static.spin.com/files/2016/03/underworld-barbara-barbara-new-album-interview.jpg
Lange tijd kende ik Underworld alleen van de megahit Born Slippy en de liveplaat Everything, Everything, die mijn vader destijds graag heel luid afspeelde wanneer er niemand thuis was. Ik was nog te jong om de genialiteit van Underworld al te snappen. Dat zou pas een jaar of vijftien later gebeuren.
Vandaag ken ik zowat het volledige oeuvre van het Welshe duo, en Underworld bekleedt voor mij een unieke positie in het electrolandschap. Intussen staan ze in mijn top 10 favoriete artiesten, behoort Dubnobasswithmyheadman tot mijn 100 favoriete albums en prijkt de driedelige openingstrack van Second Toughest in the Infants, Juanita / Kiteless / To Dream of Love, hoog in deze lijst.
Op geen enkel ander nummer dat ik ken is de term muzikale trip meer van toepassing dan hier. 16 intense, dromerige minuten lang (daarmee het op een na langste nummer in de lijst, het langste staat in de top 10) bouwen Karl Hyde en Rick Smith dit epische proghousenummer gestaag op. Een lied van ruim een kwartier zou je gemakkelijk in slaap kunnen wiegen, maar niet zo met deze drietrapsraket, die geen moment indommelt.
Ik draaide deze plaat een paar jaar geleden toen ik ’s avonds van een wielerwedstrijd in Frankrijk alleen terugkeerde naar huis. Er bestaat geen betere muziek om bij avondschemering en ondergaande zon op een rustige Franse autoroute de kilometers ongemerkt voorbij te laten glijden.
De muzikaliteit zit trouwens in de familie bij 50 procent van Underworld. Karl Hydes dochter Tyler is actief in een hip Brits rockcollectief, waarvan er nog een liedje op komst is. Y’all know welke band ik bedoel.
1996, VK, proghouse
[42] [72] [74] [65] [14] [32] [42] [71] [16] [30] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://static.spin.com/files/2016/03/underworld-barbara-barbara-new-album-interview.jpg
Lange tijd kende ik Underworld alleen van de megahit Born Slippy en de liveplaat Everything, Everything, die mijn vader destijds graag heel luid afspeelde wanneer er niemand thuis was. Ik was nog te jong om de genialiteit van Underworld al te snappen. Dat zou pas een jaar of vijftien later gebeuren.
Vandaag ken ik zowat het volledige oeuvre van het Welshe duo, en Underworld bekleedt voor mij een unieke positie in het electrolandschap. Intussen staan ze in mijn top 10 favoriete artiesten, behoort Dubnobasswithmyheadman tot mijn 100 favoriete albums en prijkt de driedelige openingstrack van Second Toughest in the Infants, Juanita / Kiteless / To Dream of Love, hoog in deze lijst.
Op geen enkel ander nummer dat ik ken is de term muzikale trip meer van toepassing dan hier. 16 intense, dromerige minuten lang (daarmee het op een na langste nummer in de lijst, het langste staat in de top 10) bouwen Karl Hyde en Rick Smith dit epische proghousenummer gestaag op. Een lied van ruim een kwartier zou je gemakkelijk in slaap kunnen wiegen, maar niet zo met deze drietrapsraket, die geen moment indommelt.
Ik draaide deze plaat een paar jaar geleden toen ik ’s avonds van een wielerwedstrijd in Frankrijk alleen terugkeerde naar huis. Er bestaat geen betere muziek om bij avondschemering en ondergaande zon op een rustige Franse autoroute de kilometers ongemerkt voorbij te laten glijden.
De muzikaliteit zit trouwens in de familie bij 50 procent van Underworld. Karl Hydes dochter Tyler is actief in een hip Brits rockcollectief, waarvan er nog een liedje op komst is. Y’all know welke band ik bedoel.
10
geplaatst: 2 december 2024, 19:41 uur
41. The Smiths - Barbarism Begins at Home
1985, VK, janglepop
[41] [90] [40] [62] [94] [83] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lh3.googleusercontent.com/QM50T3vF6Hvr3coPEdwB7OImuH6f2ktU3-X6LgjpCnrSukGj9fmDkY84rOcR3Ye8OWToWwGWA9QaE5Q=w2880-h1200-p-l90-rj
De eeuwige vraag wie nu de belangrijkste schakel is in de succesvolle sound van The Smiths – zanger Morrissey of gitarist Johnny Marr – wordt in Barbarism Begins at Home beantwoord: bassist Andy Rourke. Zijn baslijn in deze Meat Is Murder-song moet zowat de geilste funky shit ooit zijn. Alleen al die laatste minuut, booooy oh boy (*kwijlt T-shirt helemaal onder*).
Al moet het gezegd dat JM er met zijn gitaargeweld ook waanzinnig lekker in komt na ongeveer een halve minuut. En over Morrisseys vocale en tekstuele kracht kan je hele boeken schrijven. Lyrics vol aardedonkere humor over kindermishandeling (de oorspronkelijke titel was Fascism Begins at Home, lol) en af en toe een hoog whoo’tje en laag la-laatje ertussen. Gotta love him.
En gotta love The Smiths. Samen met Talk Talk wellicht mijn favoriete band uit de 20e eeuw. Ze hebben zoveel bizar sterke nummers dat ik letterlijk de helft van mijn top 100 ermee zou kunnen vullen. Maar kiezen is verliezen, en dus haalt enkel Barbarism Begin at Home de final cut, en niet bijvoorbeeld The Headmaster Ritual, This Charming Man, Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before, How Soon Is Now? of What Difference Does It Make, om maar enkele van hun vloerkrakers te noemen. Ik denk zelfs dat The Smiths mijn onbewoond-eilandband is. Alleen nog luisteren naar hun muziek voor de rest van mijn leven? Daar zou ik perfect mee kunnen leven.
1985, VK, janglepop
[41] [90] [40] [62] [94] [83] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lh3.googleusercontent.com/QM50T3vF6Hvr3coPEdwB7OImuH6f2ktU3-X6LgjpCnrSukGj9fmDkY84rOcR3Ye8OWToWwGWA9QaE5Q=w2880-h1200-p-l90-rj
De eeuwige vraag wie nu de belangrijkste schakel is in de succesvolle sound van The Smiths – zanger Morrissey of gitarist Johnny Marr – wordt in Barbarism Begins at Home beantwoord: bassist Andy Rourke. Zijn baslijn in deze Meat Is Murder-song moet zowat de geilste funky shit ooit zijn. Alleen al die laatste minuut, booooy oh boy (*kwijlt T-shirt helemaal onder*).
Al moet het gezegd dat JM er met zijn gitaargeweld ook waanzinnig lekker in komt na ongeveer een halve minuut. En over Morrisseys vocale en tekstuele kracht kan je hele boeken schrijven. Lyrics vol aardedonkere humor over kindermishandeling (de oorspronkelijke titel was Fascism Begins at Home, lol) en af en toe een hoog whoo’tje en laag la-laatje ertussen. Gotta love him.
En gotta love The Smiths. Samen met Talk Talk wellicht mijn favoriete band uit de 20e eeuw. Ze hebben zoveel bizar sterke nummers dat ik letterlijk de helft van mijn top 100 ermee zou kunnen vullen. Maar kiezen is verliezen, en dus haalt enkel Barbarism Begin at Home de final cut, en niet bijvoorbeeld The Headmaster Ritual, This Charming Man, Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before, How Soon Is Now? of What Difference Does It Make, om maar enkele van hun vloerkrakers te noemen. Ik denk zelfs dat The Smiths mijn onbewoond-eilandband is. Alleen nog luisteren naar hun muziek voor de rest van mijn leven? Daar zou ik perfect mee kunnen leven.
1
geplaatst: 2 december 2024, 21:50 uur
Arno schreef:
Y’all know welke band ik bedoel.
Absoluut, maar met welk nummer...Y’all know welke band ik bedoel.
1
geplaatst: 3 december 2024, 09:20 uur
Arno schreef:
Karl Hydes dochter Tyler is actief in een hip Brits rockcollectief, waarvan er nog een liedje op komst is. Y’all know welke band ik bedoel.
Karl Hydes dochter Tyler is actief in een hip Brits rockcollectief, waarvan er nog een liedje op komst is. Y’all know welke band ik bedoel.
Die moest ik opzoeken, ik had werkelijk geen idee!
2
geplaatst: 3 december 2024, 09:41 uur
Recap 50-41:
[50] Chvrches - The Mother We Share
[49] The Streets - Turn the Page
[48] Fatboy Slim - The Rockafeller Skank
[47] Tool - The Grudge
[46] Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
[45] Queens of the Stone Age - A Song for the Dead
[44] Dire Straits - Money for Nothing
[43] The Knife - Silent Shout
[42] Underworld - Juanita / Kiteless / To Dream of Love
[41] The Smiths - Barbarism Begins at Home
[50] [32] [59] [32] [33] [37] [18] [18] [27] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Chvrches - The Mother We Share
[49] [47] [68] [84] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Streets - Turn the Page
[48] [66] [47] [56] [79] [57] [==] [==] [88] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [53] Fatboy Slim - The Rockafeller Skank
[47] [69] [55] [14] [04] [04] [03] [03] [08] [05] [06] [12] [29] [63] [82] [==] Tool - The Grudge
[46] [25] [06] [02] [03] [03] [05] [06] [21] [47] [38] [49] [==] [==] [==] [91] Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
[45] [97] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Queens of the Stone Age - A Song for the Dead
[44] [34] [21] [21] [35] [58] [58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Dire Straits - Money for Nothing
[43] [33] [20] [17] [15] [14] [07] [08] [13] [04] [03] [06] [==] [==] [==] [==] The Knife - Silent Shout
[42] [72] [74] [65] [14] [32] [42] [71] [16] [30] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Underworld - Juanita / Kiteless / To Dream of Love
[41] [90] [40] [62] [94] [83] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Smiths - Barbarism Begins at Home
[50] Chvrches - The Mother We Share
[49] The Streets - Turn the Page
[48] Fatboy Slim - The Rockafeller Skank
[47] Tool - The Grudge
[46] Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
[45] Queens of the Stone Age - A Song for the Dead
[44] Dire Straits - Money for Nothing
[43] The Knife - Silent Shout
[42] Underworld - Juanita / Kiteless / To Dream of Love
[41] The Smiths - Barbarism Begins at Home
[50] [32] [59] [32] [33] [37] [18] [18] [27] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Chvrches - The Mother We Share
[49] [47] [68] [84] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Streets - Turn the Page
[48] [66] [47] [56] [79] [57] [==] [==] [88] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [53] Fatboy Slim - The Rockafeller Skank
[47] [69] [55] [14] [04] [04] [03] [03] [08] [05] [06] [12] [29] [63] [82] [==] Tool - The Grudge
[46] [25] [06] [02] [03] [03] [05] [06] [21] [47] [38] [49] [==] [==] [==] [91] Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
[45] [97] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Queens of the Stone Age - A Song for the Dead
[44] [34] [21] [21] [35] [58] [58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Dire Straits - Money for Nothing
[43] [33] [20] [17] [15] [14] [07] [08] [13] [04] [03] [06] [==] [==] [==] [==] The Knife - Silent Shout
[42] [72] [74] [65] [14] [32] [42] [71] [16] [30] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Underworld - Juanita / Kiteless / To Dream of Love
[41] [90] [40] [62] [94] [83] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Smiths - Barbarism Begins at Home
2
geplaatst: 3 december 2024, 15:39 uur
Uitstekend tiental! Tussen al die toppers valt Money for Nothing niet eens op
2
geplaatst: 3 december 2024, 16:06 uur
Money For Nothing met afstand wel het meest belegen nummer van de hele lijst idd, die steekt er in negatieve zin bovenuit, om dan toch met een puntje van kritiek te komen. Compleet beugehoord ben ik die. Wat jij, Arthur 'ouwe ziel' De Zutter?
1
geplaatst: 3 december 2024, 16:18 uur
Money For Nothing is nog steeds kapot hard, goed gedaan Arno!
6
geplaatst: 3 december 2024, 16:44 uur
40. The Waterboys - The Big Music
1984, VK, big music
[40] [30] [==] [38] [61] [48] [44] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://rockandrollglobe.com/wp-content/uploads/2019/11/2019-11-05-09.31.10.jpg
Sommige bands weten hoe ze een wijds geluid moeten creëren. The Triffids vind ik een erg goed voorbeeld, met hun Australische outbackindierock, of U2 in hun mid-80’s-periode toen ze rondhingen in Joshua Tree-park in de VS. En ook The Waterboys, de Britse pendant, heeft er een aardig handje van.
Neem nu The Big Music: met die stuwende saxofoon, soulvolle backings en Mike Scott die er heerlijk op los kweelt. Hét voorbeeld van, wel ja, big music. Je waant je op het woeste, kale berglandschap van het Engelse Lake District, waar de videoclip is opgenomen. Lekker pathetisch met alle bandleden en instrumenten op een bergtop interessant staan doen: machtig!
De term ‘big music’ werd door critici op The Waterboys gekleefd in hun beginjaren (het is zelfs een subgenre geworden). Hun eerste drie platen hebben ook allemaal diezelfde kenmerkende sound, voordat ze de meer folky toer op zouden gaan.
Overigens stond Mike Scott vreemd genoeg helemaal niet achter de videoclip. “The concept made me cringe - bigness, outdoors, mountains, awful clichés of the time, and not what my song was about”, schreef hij in zijn autobiografie. Op zijn vraag gebruikte platenmaatschappij Island Records de video nauwelijks, tot YouTube twintig jaar later in het spel kwam. Dikke pech voor Mike. Geluk voor ons!
Fijne herinneringen heb ik trouwens aan The Waterboys. Een tijdlang, rond 2005, 2006, was hun muziek de go-to soundtrack van ons gezin tijdens de autotrips in de zomer. A Girl Called Johnny, The Whole of the Moon en The Big Music op volle sterkte terwijl mijn vader de wagen laveerde over de grillige Alpenbergen.
1984, VK, big music
[40] [30] [==] [38] [61] [48] [44] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://rockandrollglobe.com/wp-content/uploads/2019/11/2019-11-05-09.31.10.jpg
Sommige bands weten hoe ze een wijds geluid moeten creëren. The Triffids vind ik een erg goed voorbeeld, met hun Australische outbackindierock, of U2 in hun mid-80’s-periode toen ze rondhingen in Joshua Tree-park in de VS. En ook The Waterboys, de Britse pendant, heeft er een aardig handje van.
Neem nu The Big Music: met die stuwende saxofoon, soulvolle backings en Mike Scott die er heerlijk op los kweelt. Hét voorbeeld van, wel ja, big music. Je waant je op het woeste, kale berglandschap van het Engelse Lake District, waar de videoclip is opgenomen. Lekker pathetisch met alle bandleden en instrumenten op een bergtop interessant staan doen: machtig!
De term ‘big music’ werd door critici op The Waterboys gekleefd in hun beginjaren (het is zelfs een subgenre geworden). Hun eerste drie platen hebben ook allemaal diezelfde kenmerkende sound, voordat ze de meer folky toer op zouden gaan.
Overigens stond Mike Scott vreemd genoeg helemaal niet achter de videoclip. “The concept made me cringe - bigness, outdoors, mountains, awful clichés of the time, and not what my song was about”, schreef hij in zijn autobiografie. Op zijn vraag gebruikte platenmaatschappij Island Records de video nauwelijks, tot YouTube twintig jaar later in het spel kwam. Dikke pech voor Mike. Geluk voor ons!
Fijne herinneringen heb ik trouwens aan The Waterboys. Een tijdlang, rond 2005, 2006, was hun muziek de go-to soundtrack van ons gezin tijdens de autotrips in de zomer. A Girl Called Johnny, The Whole of the Moon en The Big Music op volle sterkte terwijl mijn vader de wagen laveerde over de grillige Alpenbergen.
5
geplaatst: 3 december 2024, 16:45 uur
ArthurDZ schreef:
Money For Nothing is nog steeds kapot hard
Money For Nothing is nog steeds kapot hard
Als je 85 jaar bent wel ja
8
geplaatst: 3 december 2024, 16:46 uur
39. Immortal Technique - Peruvian Cocaine
2003, VS, political hiphop
[39] [59] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://dynamicmedia.livenationinternational.com/Media/n/z/w/40984d8f-1432-463c-99eb-97cf329ad599.jpg?auto=webp&width=1507.2
Altijd leuk als topfilms en topmuziek samenkomen (Donnie Darko, iemand?). Peruvian Cocaine is meer dan een beetje gebaseerd op en geïnspireerd door Scarface, mijn op twee na favoriete film. De quote waarmee het nummer start, over de cocaïnehandel tussen Zuid- en Noord-Amerika, is rechtstreeks geplukt uit een scène van de Brian de Palma-film. En de sample waarop Peruvian Cocaine drijft, komt uit een van de nummers van de Scarface-soundtrack, die Giorgio Moroder maakte.
Immortal Technique brengt een fantastische vertelling over hoe cocaïne van Peru over Colombia naar de VS reist, en hoe overal hypocrisie heerst en de kleine man het slachtoffer is van corrupte overheden. Tekstueel meeslepend, muzikaal één heerlijk vloeiend geheel.
Felipe Coronel werkte voor deze track samen met een resem collega-rappers, CrayzWalz, Pumpkinhead, Loucipher, Tonedeff, Diabolic en Poison Pen, die elk een stap van het verhaal vertellen. Een idee geniaal in zijn eenvoud, en het werkt wonderwel. Vooral Tonedeffs flow landt altijd geweldig goed bij mij, ook in zijn samenwerkingen met CunninLynguists.
2003, VS, political hiphop
[39] [59] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://dynamicmedia.livenationinternational.com/Media/n/z/w/40984d8f-1432-463c-99eb-97cf329ad599.jpg?auto=webp&width=1507.2
Altijd leuk als topfilms en topmuziek samenkomen (Donnie Darko, iemand?). Peruvian Cocaine is meer dan een beetje gebaseerd op en geïnspireerd door Scarface, mijn op twee na favoriete film. De quote waarmee het nummer start, over de cocaïnehandel tussen Zuid- en Noord-Amerika, is rechtstreeks geplukt uit een scène van de Brian de Palma-film. En de sample waarop Peruvian Cocaine drijft, komt uit een van de nummers van de Scarface-soundtrack, die Giorgio Moroder maakte.
Immortal Technique brengt een fantastische vertelling over hoe cocaïne van Peru over Colombia naar de VS reist, en hoe overal hypocrisie heerst en de kleine man het slachtoffer is van corrupte overheden. Tekstueel meeslepend, muzikaal één heerlijk vloeiend geheel.
Felipe Coronel werkte voor deze track samen met een resem collega-rappers, CrayzWalz, Pumpkinhead, Loucipher, Tonedeff, Diabolic en Poison Pen, die elk een stap van het verhaal vertellen. Een idee geniaal in zijn eenvoud, en het werkt wonderwel. Vooral Tonedeffs flow landt altijd geweldig goed bij mij, ook in zijn samenwerkingen met CunninLynguists.
3
geplaatst: 3 december 2024, 18:04 uur
Ok vergeef me alle beschuldigingen wat betreft DS, Peruvian Cocaine compenseert alles
1
geplaatst: 3 december 2024, 20:20 uur
Tunnels, Silent Shout, The Smiths, Peruvain Cocaine.....Wat een feest!
11
geplaatst: 4 december 2024, 14:30 uur
38. Tame Impala - Let It Happen
2015, Australië, psychedelic pop
[38] [29] [07] [03] [09] [02] [04] [25] [34] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BNjYyMWRmNmQtZjFlYi00MmU5LTg5NjQtMTI1YjIxMmMzN2IzXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg
Het Springbokje, op z’n laagste plaats ooit jammer genoeg. Een paar jaar geleden nog leek ie voorbestemd voor een nummer 1-notering, maar het kwam er net niet van. Toch ben ik nog altijd giga-enthousiast over deze fabelachtige evergreen van onze Australische vrienden.
Nochtans zat ik niet van in het begin op de kar van Kevin Parker. Toen Let It Happen uitkwam begin 2015, deed ie me nog niet zo heel veel. Pas meer dan een jaar later viel de euro definitief. Dit is echt zo’n groeibriljant, al is dat natuurlijk een gek iets om te zeggen over een nummer dat intussen zo’n status verworven heeft in de indiepop.
En terecht ook. Zo verslavend, origineel en gewaagd vind je ze niet te gauw. Een half psychedelische indie-electrotrack van bijna 8 minuten, die draait rond een zich voortdurend herhalende beat, die je doet voelen alsof je door de ruimte zweeft.
Maar tegelijk heeft het liedje ook iets benauwends. De Gouden Ei-metafoor van Tim Krabbé is niet ver weg. Beste moment is voor mij wanneer de plaat blijft haperen iets voorbij halfweg, de sfeer omslaat en de beat er dan plots weer inhakt. Meesterlijk.
2015, Australië, psychedelic pop
[38] [29] [07] [03] [09] [02] [04] [25] [34] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BNjYyMWRmNmQtZjFlYi00MmU5LTg5NjQtMTI1YjIxMmMzN2IzXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg
Het Springbokje, op z’n laagste plaats ooit jammer genoeg. Een paar jaar geleden nog leek ie voorbestemd voor een nummer 1-notering, maar het kwam er net niet van. Toch ben ik nog altijd giga-enthousiast over deze fabelachtige evergreen van onze Australische vrienden.
Nochtans zat ik niet van in het begin op de kar van Kevin Parker. Toen Let It Happen uitkwam begin 2015, deed ie me nog niet zo heel veel. Pas meer dan een jaar later viel de euro definitief. Dit is echt zo’n groeibriljant, al is dat natuurlijk een gek iets om te zeggen over een nummer dat intussen zo’n status verworven heeft in de indiepop.
En terecht ook. Zo verslavend, origineel en gewaagd vind je ze niet te gauw. Een half psychedelische indie-electrotrack van bijna 8 minuten, die draait rond een zich voortdurend herhalende beat, die je doet voelen alsof je door de ruimte zweeft.
Maar tegelijk heeft het liedje ook iets benauwends. De Gouden Ei-metafoor van Tim Krabbé is niet ver weg. Beste moment is voor mij wanneer de plaat blijft haperen iets voorbij halfweg, de sfeer omslaat en de beat er dan plots weer inhakt. Meesterlijk.
7
geplaatst: 4 december 2024, 14:32 uur
37. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84)
1982, VK, new wave
[37] [11] [03] [01] [01] [01] [01] [02] [03] [01] [01] [01] [01] [01] [01] [01]
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5b567d3fcef37221c6998a21/1565755990111-BUHGW72OX40TUYXTBP72/simple-minds-1.jpg
Oeeeeeh, pijnlijk moment is dit, hoor. Er was een tijd, helemaal niet lang geleden, dat New Gold Dream (81-82-83-84) als vanzelfsprekend mijn lijst aanvoerde. Elfvoudig nummer 1, en vorig jaar pas voor het eerst buiten de top 3, maar nu dus gezakt naar een schandelijke 37e plek. Na Living in Another World trouwens de tweede van de 6 nummers in de lijst die al in elk van de 16 edities meededen.
Nog altijd hou ik zielsveel van deze waanzinnige Simple Minds-classic, een sleutelsong in het oeuvre van de Schotten (Jim Kerr noemde het hun holy grail). Een song die bovendien zoveel betekend heeft voor mijn muzikale vorming en ook heel wat nostalgie met zich meedraagt, want een favoriet in mijn ouders’ platenkast. Maar in de loop de jaren zijn er gewoon steeds meer nieuwere nummers bijgekomen die ik nog beter vind, en oudere nummers die ik ben gaan herwaarderen.
Maar genoeg geklaagd, laten we vooral nog altijd de loftrompet afsteken voor NGD, dat met zijn hypnotiserende drums en synths buitenaards mooi klinkt en naar ik geloof een heel nieuwe sound introduceerde in de newwavescene. Deze song is de muziekgeworden hoop op een betere toekomst, en daardoor per definitie tijdloos. Want hoop zullen we als mensheid altijd nodig hebben.
New Gold Dream is zeer direct van invloed geweest op een andere grootse 80’s-band, U2, en met name The Unforgettable Fire. Ook dat is (nog veel meer dan NGD) een vergane glorie in mijn lijst, want dit jaar is TUF er voor het eerst niet bij.
1982, VK, new wave
[37] [11] [03] [01] [01] [01] [01] [02] [03] [01] [01] [01] [01] [01] [01] [01]
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5b567d3fcef37221c6998a21/1565755990111-BUHGW72OX40TUYXTBP72/simple-minds-1.jpg
Oeeeeeh, pijnlijk moment is dit, hoor. Er was een tijd, helemaal niet lang geleden, dat New Gold Dream (81-82-83-84) als vanzelfsprekend mijn lijst aanvoerde. Elfvoudig nummer 1, en vorig jaar pas voor het eerst buiten de top 3, maar nu dus gezakt naar een schandelijke 37e plek. Na Living in Another World trouwens de tweede van de 6 nummers in de lijst die al in elk van de 16 edities meededen.
Nog altijd hou ik zielsveel van deze waanzinnige Simple Minds-classic, een sleutelsong in het oeuvre van de Schotten (Jim Kerr noemde het hun holy grail). Een song die bovendien zoveel betekend heeft voor mijn muzikale vorming en ook heel wat nostalgie met zich meedraagt, want een favoriet in mijn ouders’ platenkast. Maar in de loop de jaren zijn er gewoon steeds meer nieuwere nummers bijgekomen die ik nog beter vind, en oudere nummers die ik ben gaan herwaarderen.
Maar genoeg geklaagd, laten we vooral nog altijd de loftrompet afsteken voor NGD, dat met zijn hypnotiserende drums en synths buitenaards mooi klinkt en naar ik geloof een heel nieuwe sound introduceerde in de newwavescene. Deze song is de muziekgeworden hoop op een betere toekomst, en daardoor per definitie tijdloos. Want hoop zullen we als mensheid altijd nodig hebben.
New Gold Dream is zeer direct van invloed geweest op een andere grootse 80’s-band, U2, en met name The Unforgettable Fire. Ook dat is (nog veel meer dan NGD) een vergane glorie in mijn lijst, want dit jaar is TUF er voor het eerst niet bij.
4
geplaatst: 4 december 2024, 14:37 uur
Marco, dit is een interventie. Je moet stoppen met die drugs. Immortal Technique zou graag als eerste iets zeggen...
https://media1.popsugar-assets.com/files/thumbor/_GXiTYkdytu1Wpp7-UQhPOsDwlc/fit-in/1024x1024/filters:format_auto-!!-:strip_icc-!!-/2014/03/09/235/n/1922283/b57599a97c1a4e44_intervention/i/Intervention.jpg
9
geplaatst: 5 december 2024, 18:26 uur
36. Talk Talk - Time It’s Time
1986, VK, progpop
[36] [31] [05] [24] [21] [56] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.nw.de/_em_daten/_cache/image/1xTldRcVg2aFYyMkpORXVnbHZYQ3ZpRmpTdGFSQlBUdUdOdWlZZVBzb2d2TGpGM1c2bWhSU09zUzRaTmxROTlKTmFhTE1NWXNCZnJ6L2tOMElTNDkra1pmOVFNZG5KVCtYb25tVUViS2xyMkU9/190226-0623-195049077.jpg
Arcade Fire en Susanne Sundfør zijn dan wel de hofleveranciers van de lijst, The Colour of Spring is de topper in de categorie albums. Na Living in Another World en Happiness Is Easy is dit al de derde track. Geen enkele plaat doet beter.
Lange tijd beschouwde ik Time It’s Time als louter een (heel toffe) albumtrack, maar in 2019, vooral door Mark Hollis’ overlijden, kwam deze emotionele rollercoaster van een albumafsluiter ineens snoeihard binnen. “Time it's time to live for living”, zingt de man. “Time it's time to live, now that it's all over.” Geniet ervan mensen, want voor je ’t weet is het allemaal voorbij. Door die hoge achtergrondstemmen lijkt Hollis hier al ten hemel op te stijgen, 33 jaar vóór zijn daadwerkelijke heengaan.
Time It’s Time is zo triestig maar ook optimistisch tegelijkertijd, niet alleen in de lyrics maar ook muzikaal. Die fluitoutro, die eindeloos lang duurt maar toch telkens weer veel te snel gedaan is, klinkt zo waanzinnig hoopvol en mooi. I’m not crying, you’re crying!
1986, VK, progpop
[36] [31] [05] [24] [21] [56] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.nw.de/_em_daten/_cache/image/1xTldRcVg2aFYyMkpORXVnbHZYQ3ZpRmpTdGFSQlBUdUdOdWlZZVBzb2d2TGpGM1c2bWhSU09zUzRaTmxROTlKTmFhTE1NWXNCZnJ6L2tOMElTNDkra1pmOVFNZG5KVCtYb25tVUViS2xyMkU9/190226-0623-195049077.jpg
Arcade Fire en Susanne Sundfør zijn dan wel de hofleveranciers van de lijst, The Colour of Spring is de topper in de categorie albums. Na Living in Another World en Happiness Is Easy is dit al de derde track. Geen enkele plaat doet beter.
Lange tijd beschouwde ik Time It’s Time als louter een (heel toffe) albumtrack, maar in 2019, vooral door Mark Hollis’ overlijden, kwam deze emotionele rollercoaster van een albumafsluiter ineens snoeihard binnen. “Time it's time to live for living”, zingt de man. “Time it's time to live, now that it's all over.” Geniet ervan mensen, want voor je ’t weet is het allemaal voorbij. Door die hoge achtergrondstemmen lijkt Hollis hier al ten hemel op te stijgen, 33 jaar vóór zijn daadwerkelijke heengaan.
Time It’s Time is zo triestig maar ook optimistisch tegelijkertijd, niet alleen in de lyrics maar ook muzikaal. Die fluitoutro, die eindeloos lang duurt maar toch telkens weer veel te snel gedaan is, klinkt zo waanzinnig hoopvol en mooi. I’m not crying, you’re crying!
9
geplaatst: 5 december 2024, 18:28 uur
35. Arcade Fire - Reflektor
2013, Canada, alt dance
[35] [52] [58] [58] [27] [18] [21] [26] [11] [21] [37] [63] [==] [==] [==] [==]
https://www.dewmagazine.com/wp-content/uploads/2013/11/Arcade-Fire.jpeg
Als was het gisteren herinner me nog dat Arcade Fire met Reflektor voor de dag kwam. Via een soort guerrillacampagne verkleed als de fictieve band The Reflektors, inclusief absurde maskers (zie de videoclip), bliezen ze een frisse wind door indieland. Dankzij hun vernieuwingsdrang, met plots heel wat dance- en disco-invloeden zoals die al een beetje te horen waren op Sprawl II, nestelden ze zich voorgoed in het pantheon van mijn favoriete bands.
Ik kon haast niet geloven dat de groep die mij jarenlang begeesterd had met platen als Funeral en The Suburbs ineens onder invloed van James ‘LCD Soundsystem’ Murphy weer een heel nieuwe kant van zichzelf toonde, die zo mogelijk nog boeiender dan en minstens even goed was als al het voorgaande. Maandenlang draaide ik Reflektor grijs en ik kende het album op den duur vanbinnen en vanbuiten.
Je weet dat je met een episch meesterwerk te maken hebt, als je na verloop van tijd favoriete momenten binnen een nummer hebt. Zoals de “just a reflection of a reflection”-herhaling na een dikke drie minuten, of het pianoriedeltje na vijfenhalve minuut. Of de LCD Soundsystem-achtige drumpartijen doorheen de hele song. Reflektor is één groot muzikaal festijn, en ook live knalt het nummer van hier tot de sterren en terug (then again, Arcade Fire is nu eenmaal de beste liveband op aarde).
Nu ik erover nadenk en dit allemaal schrijf, besef ik dat Reflektor eigenlijk weer hoger in de lijst hoort. Ooit schurkte de song tegen de top 10 aan, dan leek een vrije val in de maak, maar intussen is er weer een stijgende lijn ingezet. The sky is the limit.
2013, Canada, alt dance
[35] [52] [58] [58] [27] [18] [21] [26] [11] [21] [37] [63] [==] [==] [==] [==]
https://www.dewmagazine.com/wp-content/uploads/2013/11/Arcade-Fire.jpeg
Als was het gisteren herinner me nog dat Arcade Fire met Reflektor voor de dag kwam. Via een soort guerrillacampagne verkleed als de fictieve band The Reflektors, inclusief absurde maskers (zie de videoclip), bliezen ze een frisse wind door indieland. Dankzij hun vernieuwingsdrang, met plots heel wat dance- en disco-invloeden zoals die al een beetje te horen waren op Sprawl II, nestelden ze zich voorgoed in het pantheon van mijn favoriete bands.
Ik kon haast niet geloven dat de groep die mij jarenlang begeesterd had met platen als Funeral en The Suburbs ineens onder invloed van James ‘LCD Soundsystem’ Murphy weer een heel nieuwe kant van zichzelf toonde, die zo mogelijk nog boeiender dan en minstens even goed was als al het voorgaande. Maandenlang draaide ik Reflektor grijs en ik kende het album op den duur vanbinnen en vanbuiten.
Je weet dat je met een episch meesterwerk te maken hebt, als je na verloop van tijd favoriete momenten binnen een nummer hebt. Zoals de “just a reflection of a reflection”-herhaling na een dikke drie minuten, of het pianoriedeltje na vijfenhalve minuut. Of de LCD Soundsystem-achtige drumpartijen doorheen de hele song. Reflektor is één groot muzikaal festijn, en ook live knalt het nummer van hier tot de sterren en terug (then again, Arcade Fire is nu eenmaal de beste liveband op aarde).
Nu ik erover nadenk en dit allemaal schrijf, besef ik dat Reflektor eigenlijk weer hoger in de lijst hoort. Ooit schurkte de song tegen de top 10 aan, dan leek een vrije val in de maak, maar intussen is er weer een stijgende lijn ingezet. The sky is the limit.
* denotes required fields.