Wil iemand jordidj1 en mij een zakdoek aanreiken aub? En ons oprapen? Dank.

34. Eefje de Visser - Scheef

2016, Nederland, synthpop

[34] [46] [39] [75] [31] [23] [23] [19] [33] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://core.colorsxstudios.com/wp-content/uploads/2024/08/COLORSxSTUDIOS_Announcement_16x9_EefjedeVisser-1800x1013.jpg

“Oooook hier is het ruk.” Nee hoor, zeker niet. Waar Scheefje komt, is het sowieso dikke fun. De fijnste artiest van de Lage Landen, met haar tweede song in de top 100 (en nog niet de laatste), na Bitterzoet ééuwen geleden op plek 96.

Scheef was voor mij een eyeopener. Nederlandstalige pop hoefde niet per se dertien-in-een-dozijngitaarmuziek te zijn. Nederpop kan net zo goed donker, edgy en elektronisch klinken. Een flinke ommezwaai na Eefjes meer poppy en folky eerste albums (die ook prima zijn natuurlijk). En ook (on)verstaanbaarheid hoeft anno nu geen twistpunt meer te zijn.

Scheef beluisteren is een zinderende ervaring, door die roffelende drumpartijen, golvende synths en de productie, die je ook echt het gevoel geeft alsof je wordt ondergedompeld in de Noordzee. Eefjes stem is zo rustgevend, bijna hypnotiserend. Je kan niet anders dan je ledematen laten hangen en gedwee wegzakken in het moerassige water. Nog een shout-out naar de sfeervolle videoclip vol zwart-witeffecten en slomo’s. Past per-fect bij de song.

33. Little Simz feat. Cleo Sol – Woman

2021, VK, soul hiphop

[33] [44] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://core.colorsxstudios.com/wp-content/uploads/2021/03/ColorsXStudios_WebPic_LITTLE_SIMZ-1536x864.jpg

Woman was na het monumentale Introvert de tweede single van Simbi’s Sometimes I Might Be Introvert, en hoewel een totaal ander soort song, eigenlijk bijna net zo goed. Little Simz is een totaalartiest. Ze rapt, componeert en schrijft niet alleen, maar houdt zich net zo goed bezig met de regie en het acteerwerk van de videoclips.

En dat is nu net de grote kracht van Woman. Ik weet niet of er een soort Oscars bestaan voor muziekvideo’s, maar indien wel, dan moet Woman er eentje krijgen. Die weelderige kleuren, choreografieën en majestueuze locatie tillen het nummer, een ode aan de kracht van vrouwen over de hele wereld, naar een nog hoger niveau.

Ook bijzonder hoe verrassend goed de nasale, swaggerachtige stem van Little Simz en het engelengezang van Cleo Sol, die we natuurlijk ook horen op Introvert, elkaar aanvullen. Simbi is sowieso goed in de geknipte featuringartiesten kiezen, kijk maar naar Point and Kill met Obongjayar of Michael Kiwanuka op Flowers.

Op Woman is ook de zwoele, soulvolle productie van Inflo alweer onovertroffen, verrukkelijk retro en glad. Je móét dit nummer met een geluiddempende hoofdtelefoon beluisteren om elk detail tot je te laten doordringen, want het zijn er veel. Het totaalplaatje klopt, Woman is een masterclass in zwarte muziek.

Ze zingt toch "druk"? Toch? Gretz zeg het ons.

Lekkere tracks weer hoor, ook even Woman droppen. Wel wat hoger bij jou, pik.
Let It Happen, New Gold Dream, Time It's Time... smul smul smul.

Scheef Woman

Ik hoor geen d joh. Moet ze anders maar beter articuleren.

Is een mopje van Arno hé Toch? TOCH???

OOK HIER IS HET RUK

Laat het Geert maar niet horen, straks DM't hij Eefje

Komt Woman van Neneh Cherry ook nog langs, Arno? Denk dat Little Simz toch ook goed naar dat nummer moet hebben geluisterd, toch? TOCH???

Ongetwijfeld! Ook een lekkere track, zeker weten.

Ik heb zelf in december 2015 de Engelse vertaling gemaakt en op LyricsTranslate gezet. Dus ja

It's busy here too
And the people are talkative
I adapt myself and I
almost drive around the roundabout
I hope I have hopes
want to want to continue

Props nog voor de beste Smiths in je lijst

32. Television - Marquee Moon

1977, VS, art punk

[32] [19] [23] [26] [==] [==] [52] [96] [98] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images.ctfassets.net/r1mvpfown1y6/7s3Io8vgSQEke4kec0SKY0/211df7645555480239e40904e3c0c406/16323-television-marque-moon-Hero.jpg

En nu een kleine halve eeuw terug in de tijd naar een bezwerende punktienminuter. Ik was als tiener al verzot op deze epische song. Hij zat regelmatig in de rotatie op mijn mp3-speler die ik beluisterde op weg naar school. Mijn doel was om de volledige afstand af te fietsen in de tijdsduur van Marquee Moon, maar je rijdt natuurlijk niet zomaar 40 in het uur op een stadsfiets met een zware rugzak. Al hielp die misdadig sterke climax me wel een paar kilometer vooruit. Onbegrijpelijk eigenlijk dat deze klepper jarenlang van mijn radar verdween en pas een paar jaar geleden weer de top 100 betrad.

Ik hou zo hard van het samenspel tussen de bandleden van Television. Tom Verlaine met z’n moeiteloos charismatische zang en geweldige lyrics (“lightning struck itself”, kom er maar op), het gitaarduelleren tussen Verlaine en Richard Lloyd, de bas en drum die de boel weer op gang trekken wanneer het lied even stilvalt. Alles is zo perfect uitgewerkt en bouwt zo onwaarschijnlijk goed op naar de apotheose der apotheoses, die je bij de eerste beluistering compleet buiten westen slaat. Maar ook daarna moet je elke keer weer flink op adem komen of je gaat eraan ten onder. Als muziek kon doden, dan was Marquee Moon een massamoordenaar.

31. Arcade Fire - Sprawl II (Mountains beyond Mountains)

2010, Canada, synthpop

[31] [45] [33] [07] [02] [05] [02] [01] [01] [07] [24] [27] [==] [==] [==] [==]
https://festileaks.com/wp-content/uploads/2016/08/arcade-fire-e1512638127861.jpg

Toen Arcade Fire tijdens hun show op Best Kept Secret 2017 - nummer 1 beste concerten ooit - deze Sprawl II (Mountains beyond Moutains) inzette, fluisterde ik in het oor van een van mijn vrienden ‘dit is het beste nummer ooit’. Geen woord van gelogen, want in die periode voerde het ook daadwerkelijk mijn lijst aan. Die heydays lijken definitief voorbij, maar Sprawl II bivakkeert desondanks nog altijd netjes in de hogere regionen van deze toplijst.

Met Sprawl II zette Arcade Fire de eerste grote stappen in de elektronische richting (dat moment waarop die synthloop invalt op 1:53!), een richting die mij geweldig goed beviel en die ze een paar jaar later zouden perfectioneren op Reflektor. Sprawl II wordt gekenmerkt door die wijdse big music-sound, zoals Arcade Fire op elk album wel een paar nummers heeft. Maar op Sprawl II klinkt dat geluid magistraler dan ooit.

Ik ben sowieso voorstander van meer Régine Chassagne achter de microfoon (Haiti, In the Backseat, Creature Comfort: stuk voor stuk toppers) en in dit anthem is ze volledig in haar element. Niemand kan met zoveel schwung en levensvreugde zingen over vervuiling, verstedelijking en doodse winkelcentra als zij.

Recap 40-31:

[40] The Waterboys - The Big Music
[39] Immortal Technique - Peruvian Cocaine
[38] Tame Impala - Let It Happen
[37] Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84)
[36] Talk Talk - Time It’s Time
[35] Arcade Fire - Reflektor
[34] Eefje de Visser - Scheef
[33] Little Simz feat. Cleo Sol – Woman
[32] Television - Marquee Moon
[31] Arcade Fire - Sprawl II (Mountains beyond Mountains)

[40] [30] [==] [38] [61] [48] [44] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Waterboys - The Big Music
[39] [59] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Immortal Technique - Peruvian Cocaine
[38] [29] [07] [03] [09] [02] [04] [25] [34] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Tame Impala - Let It Happen
[37] [11] [03] [01] [01] [01] [01] [02] [03] [01] [01] [01] [01] [01] [01] [01] Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84)
[36] [31] [05] [24] [21] [56] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Talk Talk - Time It’s Time
[35] [52] [58] [58] [27] [18] [21] [26] [11] [21] [37] [63] [==] [==] [==] [==] Arcade Fire - Reflektor
[34] [46] [39] [75] [31] [23] [23] [19] [33] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Eefje de Visser - Scheef
[33] [44] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Little Simz feat. Cleo Sol – Woman
[32] [19] [23] [26] [==] [==] [52] [96] [98] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Television - Marquee Moon
[31] [45] [33] [07] [02] [05] [02] [01] [01] [07] [24] [27] [==] [==] [==] [==] Arcade Fire - Sprawl II (Mountains beyond Mountains)

30. Tori Amos - Cornflake Girl

1994, VS, singer-songwriter

[30] [35] [70] [25] [65] [44] [64] [46] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://i.ytimg.com/vi/8IfIGua85LQ/maxresdefault.jpg

Tori’s beste leerde ik al kennen toen ik een jaar of 9 was, want mijn ouders draaiden graag en erg vaak de cd’s van Ready to Go, compilatieplaatjes met de beste female voices uit de jaren ‘90 erop. Erg toffe hits van onder andere Shania Twain, Jewel, The Cardigans en Texas hebben zich zo in mijn langetermijngeheugen genesteld, met onlosmakelijke herinneringen aan autoreizen, zomervakanties en algehele zorgeloosheid die nooit meer terugkomt.

En eentje kroop zelfs zodanig hard naar voren in mijn brein, dat ie zich intussen een vaste waarde mag noemen hier in de top 100. Cornflake Girl is onweerstaanbaar. Het nummer bezit de roadtrip-X-factor, het is bij uitstek geschikt voor een onderwegplaylist. Wetenschappers zijn er nog lang niet achter welke eigenschappen een song juist moet hebben daarvoor, maar ik vermoed dat die heerlijk springerige piano er in dit geval voor veel tussen zit. Die geeft het nummer iets speels en onschuldigs, ook al gaat het thematisch dan over verraad onder de meiden. En het helpt verder natuurlijk ook als je zo’n begaafd songschrijver en zangeres bent als Amos. De “you bet your life”-chorus leunt bizar dicht aan tegen Kate Bush, maar Cornflake Girl blijft gelukkig vooral heel erg Tori Amos.

29. CunninLynguists - The Gates

2006, VS, southern hiphop

[29] [51] [19] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/520ed800e4b0229123208764/1648753530312-3I26KKEG21XH2XHQ8N14/053036c2-3aa6-4f41-b54c-c9939301f1d6.jpg

Sinds een jaar of vijf ben ik diep aan het duiken in de hiphopmuziek. Tot daarvoor beperkte mijn kennis zich tot Kendrick Lamar, Eminem en euh… dat moet het zowat zijn, op een verloren Jay-Z of 50 Cent na. In die fantastische ontdekkingstocht, die nog altijd volop bezig is, steekt er in de nillies één act voor mij flink bovenuit: de zuiderse hiphop van CunninLynguists. Ik leerde hen drie jaar geleden kennen via Song van het Jaar 2006, en beetje bij beetje groeide The Gates uit tot een van mijn absolute persoonlijke favorieten. Een samenwerking met de fantastische rapper Tonedeff die drijft op een basloopje en akoestische gitaarlijn zo smooth dat ze als een mes door smeltende boter snijden.

In deze centrale track van mijlpaalalbum A Piece of Strange staat de protagonist voor de poort van de hemel, waar hij zich al rappend tevergeefs voorbij de poortwachter probeert te loodsen. Want die is niet zinnens hem binnen te laten wegens zijn racistische inborst. Ik ben al meteen gevloerd bij die waanzinnige openingslyrics: “Lights out, so peaceful, stressless. Things used to seem so restless. Forgive me, please, see I need to address this. Just haven't been this breathless since I met this. Woman who lept into my life when I was reckless.” Maar ook in de rest van de track is de delivery zo vlekkeloos dat de vier minuten in recordtempo voorbijvliegen. Je hangt aan de lippen van Deacon en Tonedeff en de herbeluisterbaarheid van The Gates is daardoor ongekend hoog.

Hebben ze deze ook gespeeld in Gent op 10/10 Johnny Marr? En zo ja, hoe goed was het op een schaal van 1 tot kutjegeniaal?

Deze deden ze bizar genoeg NIET live, wack af was dat maar het optreden was wel van zeer hoge kwaliteit.

Nog zo'n klepper van een optreden was clipping. die geen Nothing Is Safe deden maar ArthurDZ en mezelf alsnog compleet afgevloerd achterlieten.

Prachtige notering voor Tori!

Tja dan weet je wel dat het goed was he.

De eerste regel van legendarische ondergewaardeerde hiphopgroepen: live speel je één van je prijsnummers sowieso niet

28. Fuck Buttons - Surf Solar

2009, VK, prog electro

[28] [17] [11] [11] [11] [06] [09] [13] [10] [14] [13] [28] [11] [06] [100] [==]
https://mise.damusic.be/multiped/big/06b8f2c316f7c17bb041d1f86b72d946069c1392.jpg

De beurt is aan de Buttfuckers! Dance Lover, wakker wordeuh daar in het verre Guatemala (of ben je al lang weer op Nederbodem?). Veel te vroeg natuurlijk, deze epische tienminuter hoort altijd in de top 10 thuis. Maar dat geldt voor elk nummer dat er nu nog aankomt, dus er moeten harde keuzes gemaakt worden.

Fuck Buttons zag ik in 2010 in de AB, op een fantastische double bill met de postrockhelden van 65daysofstatic. Hen kende ik al door en door, maar van Fuck Buttons had ik maar een vaag idee van wat me te wachten stond. Je kan je dus mijn verbazing voorstellen toen het publiek een uur lang bijna letterlijk werd omvergeblazen door hun unieke postindustrial-drone-noise-techno (geen enkele beschrijving is toereikend voor de sound die dit Britse duo produceert).

Ze bouwen een geluidsmuur op die steeds intenser wordt, tot je je alleen nog maar kan laten meevaren met hun ruimteschip. Stotterende noiseklanken worden, laagje voor laagje, overgoten met een onweerstaanbare en verrassend ontroerende melodie. Tien minuten gelukzaligheid.

Tot vorig jaar stond ook Blanck Mass in mijn lijst, het soloproject van Ben Power, vijftig procent van Fuck Buttons. Zijn muziek klinkt erg gelijkaardig, maar is gedrenkt in een donkere industrialsaus. Maar ooit nog eens een reünie met zijn Fuck Buttons-maatje zou ik toch bijzonder hard zien zitten. Want slechts drie albums van deze magie is gewoonweg te weinig.

27. Venetian Snares – Második Galamb

2005, Canada, breakcore

[27] [81] [==] [==] [==] [==] [57] [==] [==] [42] [40] [23] [19] [11] [61] [==]
https://lh3.googleusercontent.com/ObU8Fv5wUNyCEoEsF06uDmbWdhhUUxWNUi8tDuDrluPusqLJHPFMjDuYKC1ow3PDANrAMvEz2HzFtJw=w2880-h1200-p-l90-rj

Zijn jullie al op adem gekomen van Surf Solar? Ongetwijfeld nog niet. Dan gooien we er meteen een nog geschifter electronicamonster tegenaan. Eentje van breakcoregrootmeester Venetian Snares, wiens echte naam, Aaron Funk, een betere artiestennaam is dan zijn artiestennaam. Dat kan tellen qua rebelse daad.

Op het einde van de middelbare school introduceerde een vriend die veel meer van undergroundmuziek kende dan ikzelf me in de breakcorewereld. Uiteraard wist ik totaal niet dat dit subgenre van drum-‘n-bass en hardcore bestond, laat staan dat ik ooit van Venetian Snares gehoord had. Maar de originaliteit, schijnbaar chaotische structuren en – niet onbelangrijk voor een 17-jarige – het afschrikwekkende effect tegen buitenstaanders, trokken me meteen geweldig hard aan. In 2007, het jaar waarin ik deze muziek leerde kennen, zag ik een paar breakcoreartiesten op het Dour-festival. Maar geen een ervan kwam zelfs maar in de buurt van de genialiteit van Venetian Snares.

Z’n album Rossz Csillag Alatt Született bivakkeert al zo lang ik me kan herinneren in mijn album top-10. Een meesterwerk van mindfuckproporties, waarop Aaron Funk breakcore genreoverschrijdend mengt met klassieke muziek. Zoals op Szamár Madár, waar hij het beroemde celloconcerto van Edward Elgar heruitvindt.

Maar de absolute kraker is het beklemmende Második Galamb – Hongaars voor ‘de tweede duif’ – over een vrouw die bang is van een onschuldig uitziende duif. Een ridicuul uitgangspunt, maar met een overdonderd resultaat. De lugubere spraaksample waarmee de song aanvangt – “pigeon, why can you scare me?” – lijkt wel uit een horrorfilm weggelopen. De klassieke strijkers (geen idee uit welk stuk, of zou het geen sample zijn?) vermengen zich stukje bij beetje met energieke breakbeats, om uit te monden in een onwaarschijnlijk breakcoredelirium. ‘This song just destroys itself’, luidt de beknopte uitleg onder de YouTube-video. Amen, brother!

M'n broertje was erbij in Amsterdam en vroeg ze nog waarom ze The Gates niet speelden. Met een dik Zuidelijk accent zei Kno dat ze deze nooit zonder "my man Tonedeff" zouden spelen (wat ook wel logisch is aangezien hij op die track duidelijk de show steelt).

Inmiddels alweer een tijdje terug in NL, volop genietend van je lijst en van Kelly Lee Owens op het moment!

Zowaar nog een mooie ontdekking gedaan: CunninLynguists - The Gates

26. Eminem feat. Dido – Stan

2000, VS, conscious hiphop

[26] [78] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://detektor.fm/wp-content/uploads/2024/03/didoeminemsonyuniversal.jpg

Wat een bommetje was deze track indertijd. Ik zat in het zesde leerjaar (voor de Nederlanders: groep acht) en Stan was de talk of the town. Het intense verhaal over de Eminem-fan die helemaal doordraaide, en de bijbehorende expliciete videoclip, lieten een diepe indruk na. Ik kocht ook een fysiek exemplaar van The Marshall Mathers LP, een van de weinige albums die ik in bezit had naast voornamelijk verzamel-cd’s en singletjes.

Knap ook hoe Stan in een klap zowel de carrière van Eminem als die van Dido in een stroomversnelling stuurde. Waarbij Eminem ineens megagroot werd bij de jongere generatie, en Dido hetzelfde deed bij een iets ervarener publiek. Zo haalden mijn ouders No Angel van Dido in huis. Zelden bleek een pop-hiphopsamenwerking vruchtbaarder voor beide partijen dan met deze klepper van een song.

Opvallend genoeg kwam Stan pas vorig jaar voor het eerst binnen in mijn toplijst. Al die jaren vertoefde hij op de achtergrond van mijn muzikale geheugen, tot iets, vraag me niet wat juist, die herinnering getriggerd heeft.

Er is fysiek bewijs dat het lied 24 jaar geleden al tot mijn favorieten behoorde. Ik hield toen wekelijks top-5’jes en top-10’s bij van de tofste nieuwe muziek, met de hand geschreven op afgedrukte sjablonen. In januari en februari 2001 voerde Stan die lijst enkele weken aan, zoals onderstaande handgeschreven top 10 bewijst (overigens allemaal nog altijd topsongs). De enige andere restant uit die periode die in de huidige top 100 voorkomt, is Moi… Lolita, die passeerde op plek 87.
https://i.ibb.co/64JxSsD/20241110-142620-2.jpg]deze handgeschreven top 10

25. Jorja Smith - Blue Lights

2016, VK, soul r&b

[25] [07] [09] [23] [58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2023/09/JORJA-RS-S001-0087.jpg?crop=0px%2C192px%2C1920px%2C1081px&resize=1600%2C900

Krijgen we nou plots nog een dosis contemporaine r&b over ons heen? Zeker wel. Blue Lights is weer een van die Song van het Jaar-parels (dankjewel Choconas) die anders misschien nooit op mijn radar waren gekomen. Op vocaal vlak is dit een ware krachttoer, maar ook inhoudelijk grijpt Blue Lights je geheid bij je nekvel.

De ontstaansgeschiedenis is erg fijn om te vermelden. Smith werkte voor haar mediastudies in 2016 aan een documentaire over de verhouding tussen de politie en de grimescene, en de impact van het postkolonialisme. Zowat alle jongeren die ze sprak waren bang voor de arm der wet, terwijl ze niets hadden misdaan. Dat gegeven wordt een soort self-fulfilling prophecy in Blue Lights, want de lyrics draaien in een cirkel van “there’s no need to run” naar “you’d better run”. Ik ga ook goed op de Mobb Deep-knipoog “Not long ago, you were miming to the "Shook Ones", now this really is part two, 'cause you're the shook one”. De song ging overigens viraal via Smiths SoundCloud.

Het lied wordt verder gekenmerkt door die emotionele tearjerker van een sample uit Amour, émoi... et vous van Guy Bonnet and Roland Romanelli, en natuurlijk Sirens van grimepionier Dizzee Rascal. Jorja Smith maakt er op die manier, mede dankzij haar unieke stem, een meeslepend kunstwerkje van dat mij na talloze luisterbeurten nog altijd genadeloos vloert.

Een speciale vermelding, ik voel me vereerd! Ik blijf het ook een waanzinnig nummer vinden, mooi dat hij zo hoog in je lijst staat.

Jammer dat Backstreet Boys er niet meer in staat