Wacht tot mijn top 2000 eraan komt.

24. Black Country, New Road - Sunglasses

2019, VK, experimental postpunk

[24] [23] [86] [69] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://uproxx.com/wp-content/uploads/2022/01/Black-Country-New-Road-2021-Rosie-Foster-full.jpg?w=1600&h=660&crop=1

BC,NR, friends forever! Of dan toch zonder de oorspronkelijke zanger Isaac Wood, die bijna drie jaar geleden de band verliet door mentale struggles. Gelukkig niet zonder eerst twee dijken van albums te hebben ingezongen. Hun debuutplaat, met de passende titel For the First Time, is wellicht mijn favoriete album van de jaren ’20 tot dusver. Een creatieve masterpiece die bruist van de ideeëndichtheid (daar is die term weer) en baadt in een traditie van bands als Slint, King Crimson en Sonic Youth, en daar een soort van 21e-eeuwse synthese van maakt.

Eind 2021 zag ik Black Country, New Road nog in de Brusselse Botanique, een van de laatste shows met Isaac Wood achter de microfoon. Sowieso gaan over twintig jaar alle muziekhipsters beweren dat ze er toen bij waren, zoals met dat ene Nirvana-concert in de Vooruit in Gent, maar Johnny Marr, Snoeperd, gerre, ArthurDZ en ik weten wel beter. We hoopten op een setlist met veel materiaal van For the First Time, zoals het grootse Sunglasses, maar BC,NR is natuurlijk zo’n hautaine, eigenzinnige kliek kunstschoolstudenten die in periodes denkt en dus vooral nieuw, voor het publiek nog onbekend materiaal brengt. Gelukkig kwam in 2022 Ants from Up There voort uit die probeersels.

Sunglasses zelf dan, de centrale song waarrond de andere nummers op For the First Time cirkelen. Langzame opbouw en sfeerschepping, Wood die z’n bizarre doch geniale lyrics over de leegheid van een bestaan vol rijkdom debiteert in een vorm van spoken word die alleen hij beheerst, terwijl de saxofoon steeds verder wegdrijft van elke realiteitszin. De song mondt uit in een soort apocalyptische mengelmoes van noiserock en freejazz, waartussen Wood schreeuwt dat we Kanye West hier niet bij moeten betrekken. Ik doe echt waar m’n best, maar je begint er steeds zelf over, man.

Overigens verscheen Sunglasses al in 2019 op single, maar de licht aangepaste versie op het album in 2021 is voor mij superieur.

23. Mdou Moctar - Afrique Victime

2021, Niger, Tishoumaren rock

[23] [22] [71] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/603e46e7681d643271662b89/2:1/w_2560%2Cc_limit/Mdou-Moctar.jpg

Wie wat indommelde bij Sunglasses (not!) krijgt nu een energieke portie Saharabluesrock voor de kiezen om weer wakker geschud te worden. Afrique Victime is een song die bruist van het spelplezier: van de langgerekte bezwerende intro tot de semipsychedelische noisegitaarsolo’s op het einde.

En natuurlijk de heerlijk opruiende lyrics, waarin Moctar de Franse bezetting van Niger, en alle wantoestanden die daarmee gepaard gingen, aanklaagt. De ‘crimes’ waarover gezongen wordt, is de zogeheten Voulet–Chanoine-missie. Een veldtocht waarbij Franse soldaten eind 19e eeuw een spoor van vernieling achterlieten in Niger en lokale inwoners verbrandden en aan bomen hingen. Aah, de Europese kolonisten. Gotta love ‘em.

Maar de grote kracht van Mdou Moctar is dat hij die vervelende boodschap weet te verpakken in zo’n misdadig lekkere, rauwe rocksong. Daarbij drijft hij het tempo steeds verder op, als een wurgslang die je harder en harder vastknijpt tot je helemaal versmacht wordt.

AFRIEEEEEEK!!!!

https://i.redd.it/t0jekxiftbh41.jpg

22. Bloc Party - Like Eating Glass

2005, VK, postpunk

[22] [61] [35] [49] [47] [49] [19] [62] [41] [80] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5ad22afaaa49a1b1a2a05926/1711882571443-SRD9JW1OS2AA0NH1O1JG/IMG_2152.jpeg

Misschien de belangrijkst reden waarom de laatste albums van Bloc Party maar weinig meer voorstellen, is de afwezigheid van drummer Matt Tong. Zijn drumwerk is onontbeerlijk voor de sound van de band, en al helemaal onovertroffen op deze openingstrack van hun debuutplaat Silent Alarm.

Ik kreeg deze muziek met een jaartje vertraging te horen halfweg 2006 en was meteen helemaal verknocht aan Like Eating Glass (maar zeker ook aan de rest van de plaat, met evergreens zoals Helicopter en Banquet). Het nummer is voor mij daardoor onlosmakelijk verbonden met die warme, woelige zomer, net als Tunnels van Arcade Fire, die ik hier al eerder besprak.

Like Eating Glass barst ook van de emotie, met die opzwellende en weer afzwakkende sirene in het begin, en uiteraard Keles kenmerkende gekweel, waarmee hij ons heel erg duidelijk maakt hoe down ie wel niet is. De donkere lyrics kwamen destijds snoeihard binnen bij mij en doen dat eigenlijk vandaag nog altijd. Dat is precies de kracht van een tijdloze klassieker, niet?

21. Kendrick Lamar - King Kunta

2015, VS, west coast hiphop

[21] [53] [63] [46] [96] [46] [41] [45] [94] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images.deltaradio.de/files/media/image/file/Kedrick%2016_9.jpg?rect=center%2Cmiddle%2C1920%2C720&fit=crop&crop=faces&w=500&h=188&dpr=3&fm=webp

Yes, K.Dot loert weer om de hoek, voor de tweede en laatste keer. King Kunta maakt een alleraardigste sprong in de lijst, van een stevige moddenmoter naar bijna-top 20 - z’n hoogste positie ooit. Top gedaan van de wellicht meest funky, catchy track die Kendrick ook gemaakt heeft. Geweldig moment wanneer de melodie intreedt na 1:13.

Het nummer gaat over de fictieve slaaf Kunta Kinte, wiens levensloop Lamar onomwonden op zichzelf projecteert. Het geheel staat uiteraard weer bol van de ideeën, referenties naar artiesten als Michael Jackson en James Brown en productionele fantasieën allerhande. Beluister King Kunta tien keer na elkaar met een hoofdtelefoon en je gaat nog elke keer weer andere dingen horen, zo rijkgevuld is ie.

Nog eentje? Die outro met de elektrische gitaren, die bijna net zo hard schuren als Kenny’s doorrookte stemgeluid. Ook de videoclip, geschoten in Compton en met een retrofiltertje eroverheen, is weer top notch. Vrij zeker dat zo'n jordidj1 er ook uitzonderlijk goed op gaat.

En ten slotte, ik heb het al vermeld bij The Heart Part 5, was King Kunta mijn feitelijke introductie in de hiphopwereld. Het eerste genrenummer dat ik écht heel goed vond, en dat dus mede daardoor al jaren zo goed scoort bij ondergetekende. We want the funk!

Zeker ga ik hier goed op. Beste videoclip van de 10’s.

Recap 30-21:

[30] Tori Amos - Cornflake Girl
[29] CunninLynguists - The Gates
[28] Fuck Buttons - Surf Solar
[27] Venetian Snares – Második Galamb
[26] Eminem feat. Dido – Stan
[25] Jorja Smith - Blue Lights
[24] Black Country, New Road - Sunglasses
[23] Mdou Moctar - Afrique Victime
[22] Bloc Party - Like Eating Glass
[21] Kendrick Lamar - King Kunta

[30] [35] [70] [25] [65] [44] [64] [46] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Tori Amos - Cornflake Girl
[29] [51] [19] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] CunninLynguists - The Gates
[28] [17] [11] [11] [11] [06] [09] [13] [10] [14] [13] [28] [11] [06] [100] [==] Fuck Buttons - Surf Solar
[27] [81] [==] [==] [==] [==] [57] [==] [==] [42] [40] [23] [19] [11] [61] [==] Venetian Snares – Második Galamb
[26] [78] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Eminem feat. Dido – Stan
[25] [07] [09] [23] [58] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Jorja Smith - Blue Lights
[24] [23] [86] [69] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Black Country, New Road - Sunglasses
[23] [22] [71] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Mdou Moctar - Afrique Victime
[22] [61] [35] [49] [47] [49] [19] [62] [41] [80] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Bloc Party - Like Eating Glass
[21] [53] [63] [46] [96] [46] [41] [45] [94] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Kendrick Lamar - King Kunta

20. Eefje de Visser - De Parade

2020, Nederland, synthpop

[20] [21] [22] [61] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images.nrc.nl/3kXU2B55YYSZwEMyzhnxMNzz2m4=/1280x/filters:no_upscale()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2020/01/data54563217-c5b019-e1580312594758.jpg

En zo verschijnt de Gents-Hollandse nimf Eefje de Visser ten derden male ten tonele hier. En of ze trots mag zijn. Top 20 aller tijden. Hoogst genoteerde Lagelander, hoogst genoteerde Nederlandstalige song. Elk jaar één plekje vooruit. In 2043 dus helemaal bovenin?

Nadat het album Bitterzoet het levenslicht zag, werd ik al snel verliefd op De Parade, en het nummer heeft me in die dik vier jaar niet meer losgelaten. Integendeel, ik merk dat ik er om de zoveel maanden weer naar teruggrijp, als een vriend bij wie je terechtkan wanneer het even niet goed gaat.

hoi123 beschreef dit nummer ooit als een 'warme elektronische deken'. Zo is het precies. Die troostende klanken, de bliepjes die erin komen op 1:22 en Eefje die zingt: "Wacht je / Op het vuur van een ander mens / Om mee samen te smelten". Meer heb je niet nodig om het leven weer de baas te kunnen.

Zo mogelijk nog beter werd het toen ook de videoclip in het spel kwam. Eefje die eerst alleen ter plaatse trappelt, terwijl ook de muziek nog weifelend z'n weg zoekt, en dan vergezeld wordt door eerst twee, later vijf danseressen die hun subtiele, uitgekiende choreo brengen voor een roodgele volle maan. Godsamme, zoveel genialiteit zou verboden moeten zijn.

19. The Cure - Disintegration

1989, VK, gothic postpunk

[19] [08] [04] [05] [05] [12] [20] [40] [60] [25] [26] [45] [30] [52] [16] [41]
https://api.radioveronica.nl/media/xrlhhvgi/thecure_header.png?width=1536&rmode=Min&quality=75&format=webp

The Cure, een van dé hypebandjes van 2024. Leuk dat deze boys na zo lang aan de weg te timmeren, dit jaar met Songs of a Lost World eindelijk de erkenning krijgen die ze verdienen.

Naar de orde van de dag. "Disintegration is the best album ever!" riep Kyle in South Park ooit tot Robert Smith. Ietwat overdreven, maar het titelnummer komt wel aardig in de buurt. Acht minuten vol wanhoop en magie, over een liefde die is gedoemd te mislukken.

Disintegration is zó'n krachtige song. Donker als de nacht maar hoopvol als het ochtendgloren. Die opzwepende basgitaarslagen sleuren je van de eerste seconde in het nummer en houden acht bezwerend lange minuten aan. “Songs about happiness murmured in dreams”, zingt Robert ergens halfweg. Een betere beschrijving is er nauwelijks denkbaar voor Disintegration (het album zowel als het lied).

Mijn Cure-queeste begon rond mijn 16e met een, zoals dat wel vaker gebeurt, greatest-hitsverzamelaar, meer bepaald die uit 2001. Een compilatie die erg incompleet is en vooral de bands meest toegankelijke popliedjes bevat (waar op zich ook niets mis mee is). Daarna ging ik al snel over naar de singlescollectie Standing on the Beach, die in de cd-kast van mijn ouders stond en al wat donkerder spul liet horen, om dan uiteindelijk uit te komen bij albums zoals Pornography en Disintegration, die tot vandaag mijn geliefkoosde Cure-platen zijn.

Ik zag de band tot nu toe drie keer live. Tijdens de eerste (en beste) van de drie shows, in 2008 in Antwerpen, sloten ze de reguliere set magistraal af met Disintegration. Sowieso speelden ze toen een van de meest bazensetlists aller tijden.

Dat Disintegration al heul erg lang mijn Cure-favoriet is, bewijst ook het feit dat ie van jaar 1 in de lijst staat - de derde van zes songs die dat kunnen zeggen. Het parcours kende al hoogtes en laagtes, maar het lied is nu alweer zeven jaar een certitude in de bovenste regionen.

18. Arcade Fire - Ready to Start

2010, Canada, indierock

[18] [06] [13] [22] [67] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.indiestyle.be/wp-content/uploads/2020/05/Arcade-Fire-1280x628.jpg

Daar heb je mijn favoriete band voor de vierde en laatste keer. In de breedte heersen ze nog altijd over de top 100, maar dit is wel de eerste editie in tien jaar tijd waar de Canadezen niet in de top 10 staan. Dan toch enkele barstjes in hun pantser?

Het is ook maar sinds vorig jaar dat Ready to Start de hoogste genoteerde Arcade Fire is. Op album valt het sowieso op hoe smooth deze track volgt op opener The Suburbs, maar het is pas door het een paar keer live mee te maken dat mijn waardering voor Ready to Start door het dak is gegaan. De urgentie spat ervan af met die beukende drum het hele lied door. Het nummer kan daardoor een festivalweide in een mum van tijd in brand zetten. Tienduizenden mensen na een minutenlange spanningsopbouw tegelijk “now I’m ready to start” horen scanderen is van zo'n next level concertkippenvel dat het vorige level nog slechts een miniem puntje aan de horizon is.

Wat de albums betreft, blijven Funeral (omwille van de nostalgie en emotionele waarde) en Reflektor (voor de elektronische vernieuwingsdrang) mijn geliefkoosde AF-platen, maar de individuele toppers vind je dan toch terug op The Suburbs, met behalve deze Ready to Start ook Sprawl II, onlangs op nummer 31 terug te vinden.

17. Viet Cong - Death

2015, Canada, postpunk

[17] [76] [37] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://muziscene.nl/wp-content/uploads/2023/01/preoccupations-1.jpg?w=1920&h=768&crop=1

Een eeuwigheid geleden, bij He's Simple, He's Dumb He's the Pilot, vertelde ik over die keer dat ik op de trein naar Barcelona zat en in mijn droom het nummer van Grandaddy verder hoorde spelen. Met deze song van Viet Cong heb ik ooit iets soortgelijks meegemaakt. Alleen was het toen, door de aard van het beestje genaamd Death, eerder een nachtmerrie overdag dan een fijne dagdroom.

Ik werkte in die periode, rond 2015, in Antwerpen en moest dus elke dag 's ochtends en 's avonds een uur treinen. Tientallen boeken en honderden platen heb ik in die vele treinuren tot mij genomen. Op een goeie zomerdag zat ik, zoals wel vaker, om 17u uitgeteld in dromenland, met mijn hoofd onhandig bonkend tegen het raam van de wagon, wanneer Death in mijn oortjes aanvatte.

Toen die angstaanjagende gitaar- en drumslagen op minuut 6:41 hun intrede deden zat ik net in het diepste van mijn slaap, en onder invloed van de muziek en de hitte op dat aircoloze treinstel werd het een soort intense nachtmerrie zoals ik er sinds mijn kindertijd geen meer gehad heb. Enkele momenten later ontwaakte ik verward, bezweet en met een kloppende hoofdpijn. Ik heb vervolgens een tijdlang die debuutplaat van Viet Cong angstvallig vermeden. Volgens mij kampte ik Vietnamveteraangewijs met posttraumatische stress.

Totdat ik de band in 2018, dan al omgedoopt tot Preoccupations omdat hun originele naam als te aanstootgevend beschouwd werd, aan het werk zag op Best Kept Secret. In een van de kleinere tenten en voor niet al te veel publiek zetten ze er een weergaloze, rauwe postpunkshow neer zoals ik er nog niet veel gezien heb. Het afsluitende Death bleek live nóg heftiger en hypnotiserender dan de studioversie, en zo was mijn liefde voor deze Canadezen op slag helemaal hersteld.

Overigens is dit nummer met +59 plekken de grootste stijger van deze editie. Proficiat, Death!

16. The The - Uncertain Smile

1983, VK, new wave

[16] [15] [27] [19] [==] [81] [49] [66] [74] [==] [==] [==] [==] [==] [17] [06]
https://americansongwriter.com/wp-content/uploads/2021/12/MattJohnson.jpeg?fit=2000%2C800

In mijn studententijd was ik actief op een online forum van de studentenvereniging. Dat forum is intussen ter ziele gegaan wegens overbodig geworden (gelukkig bestaat MuMe nog), maar ik herinner me goed wat het onderschrift op mijn profielpagina was. “My head fills like a junk shop, in desperate need of repair. The path of least resistance, leads to the garbage heap of despair.”

De fans herkennen de quote al: een stukje uit de lyrics van The Sinking Feeling van The The. Verre van de bekendste song van Matt Johnson en co., maar het toont aan hoe veel de band, en dan vooral het album Soul Mining, voor mij betekende in die periode. Uncertain Smile stond dan ook in de top 10 in de eerste editie.

Geen Sinking Feeling in deze lijst, maar vanzelfsprekend nog steeds Uncertain Smile, de fantastische song waarvoor The The tot in de eeuwigheid zal herinnerd worden (al krijg ik vaak de indruk dat This Is the Day bij het brede publiek meer bekendheid geniet). Veel meer woorden hoef ik hier volgens mij niet aan vuil te maken, want Uncertain Smile is ook een onvervalste MuMe-klassieker. Wisten jullie trouwens dat die pianosolo van epische proporties werd ingespeeld door Jools Holland? Nee hè? Je steekt hier nog ‘ns wat op.

Eerder dit jaar zag ik The The voor de eerste keer live, en hoewel Giant en Uncertain Smile knalden als een malle, was de slotsom toch vooral dat Matt Johnson een artiest is die je niet per se live hoeft te zien.

15. Rage Against the Machine - Bullet in the Head

1992, VS, rap metal

[16] [26] [18] [08] [06] [16] [33] [28] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/5dbc6a4ed8e09f00087f6251/master/pass/Rage-Against-the-Machine.jpg

Elke jaar trekken we met de wielerploeg een week naar Frankrijk of Spanje om er in de bergen te trainen. Gewoonlijk speelt er in het busje een playlist waar iedereen een tiental songs aan mag toevoegen. En zo popte plots Bullet in the Head op, die ik nota bene niet zelf had aangebracht. In die vijf minuten veranderde de inhoud van de wagen in een kolkende energiebom (blij dat de chauffeur stoïcijns bleef) die ik me altijd zal blijven herinneren.

Nochtans was Bullet in the Head tot dan (we schrijven 2017) niet eens mijn favoriete nummer op de debuutplaat van Rage Against the Machine - sowieso een van de beste albums ooit. Maar dat roadtripmoment onderweg naar de Franse bergen heeft een blijvende indruk nagelaten. En nu vraag ik me af hoe het mogelijk is dat dit niet altijd mijn favoriete RATM geweest is.

De zenuwen staan strak gespannen vanaf het eerste moment dankzij die funky baslijn, Zack de la Rocha rapt urgent als altijd en vooral Tom Morello is gitaargewijs in topvorm. De climax waarnaar de boys vervolgens toewerken is natuurlijk niet minder dan legendarisch. Ik kan me voorstellen dat menig concerthal en puberslaapkamer destijds vernield werden onder het geschreeuw van Zack. Als ik tegenwoordig niet met een dure hypotheek zat opgezadeld, zouden mijn meubels er ook aan moeten geloven.

Leugens! Geen pianosolo te horen! Wel fluit en sax.

Volgens mij kijk je scheef

Deze lijst is echt tering dik, ik durf mijn eigen niet eens meer af te maken op deze manier

En het hardste moet nog komen, geloof me.

Benieuwd naar jouw top 100 tho

14. Frank Ocean - Pyramids

2012, VS, alt r&b

[14] [12] [29] [30] [53] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://dopest.se/_next/image/?url=https%3A%2F%2Fwp.dopest.se%2Fwp-content%2Fuploads%2F2024%2F10%2Ffrank-ocean-ny-musik-2024-pharrell-pressbild.png&w=3840&q=75

Nee, Frank Ocean is niet vies van een ambitieus projectje. Met Pyramids componeerde hij zomaar een epische cross-over r&b-electrotrack over een pooier die verliefd wordt op een luxehoertje. Waar de piramides in de titel naar verwijzen - behalve dan naar Cleopatra en het oude Egypte - wordt duidelijk als je de singlehoes van naderbij bekijkt.

De opbouw van Pyramids blaast me iedere keer van m’n sokken. Het verrassingseffect van die ranzig pompende clubbeat, die erin komt na 1:10 en klinkt als een hoerenloper die wild tekeer gaat, is vergelijkbaar met de synthloop van How Do You Sleep? (plek 79 in de top 100), zeker wanneer je het nummer voor het eerst beluistert. De metaforen vliegen in het rond, Ocean switcht Cloud Atlas-gewijs tussen heden en verleden of het niks is en laat Cleopatra opdraven als het symbool van de moderne prostituee.

Heerlijk ook hoe het nummer plots tot rust komt wanneer die trap beat halfweg intreedt. De vreedzaam uitmeanderende gitaarsolo, waarvan ik telkens vergeet dat ie ook nog in Pyramids zit, lijkt weggelopen uit een Lana Del Rey-track. Ook Purple Rain is niet ver weg. En ik las ergens dat Pyramids de “Paranoid Android of R&B” genoemd wordt. Ik kan me eigenlijk wel in die vergelijking vinden. Al is het vooral gewoon op en top Frank Ocean.

13. Stevie Wonder - Another Star

1976, VS, latin soul

[13] [18] [10] [59] [69] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/65c05002b8c867aea90fa698/2:1/w_2560%2Cc_limit/GettyImages-1978662746.jpg

Het mooie aan een vierdubbelelpee zoals Songs in the Key of Life, is dat er zodanig veel juwelen op staan dat je zelfs na vijftien luisterbeurten nog nieuwe openbaringen kan meemaken. Dat ervaarde ik een paar jaar geleden met Another Star, de afsluitende track op het anderhalf uur durende meesterwerk met tijdloze klassiekers als Sir Duke, I Wish, Pastime Paradise, Isn’t She Lovely en As. Het is alsof ik die songs eerst een beetje te veel moest gehoord hebben, om dan ineens het wonderbaarlijke van Another Star te kunnen laten doordringen.

Another Star is een heerlijk energiek lied, en een mengelmoes van allerlei invloeden bovendien. Soul met een discodip, Latijns-Amerikaanse, samba-achtige percussie, eindeloze la-la-la’s en Stevie die vocaal het onderste uit de kan haalt. Noord- en Zuid-Amerika hand in hand. De fantastische fluitsolo van Bobbi Humphrey rond minuut zes à zeven is de kroon op dit meesterwerk. As, mijn tweede favoriete Wonder, en Another Star back-to-back vormen zo misschien wel het mooiste albumslot uit de muziekgeschiedenis.

Mmmm, Another Star

Wat een nummers (en Eefje)

Jaloers op die Cure-setlist. Hoop dat ze komend jaar NL aandoen en ik ze eindelijk live kan zien, als het enigszins in die richting gaat, wordt dat fantastisch.

Hahaha, geweldig weetje dit, schitterend! Pyramids, één van de allerdikste tracks ooit.

En YOU GOT A BULLET IN YOUR FUUUCKING HEEAAAAD Arno AAAAA!!!!@#?!'"('+S/.11!°"é<<AAAAA

12. Irène Drésel - Stupre

2021, Frankrijk, minimal techno

[12] [16] [50] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lanouvellevague.org/wp-content/uploads/2023/04/[email protected]

Tijd voor de shout-out to end all shout-outs: die naar Dance Lover, om vier jaar geleden mij en bij uitbreiding de hele MuMe-community te laten kennismaken met Irène Drésel. Deze Franse dj en producer bracht in 2021 Stupre uit, een vunzige, donkere maar retestrakke pletwals van een technocraecker, die tot eenieders verbazing zowaar eindwinnaar werd van Song van het Jaar 2021. Maar 110% verdiend als je ’t mij vraagt.

Veel muziek binnen het technogenre heeft moeite om mijn aandacht vast te houden, maar niet zo met Drésel. Haar composities zijn minutieus opgebouwd en door de vele subtiele structuurveranderingen wordt het nummer geen moment saai.

Stupre gaat vies hard (die vette synths die erbij komen rond minuut 4:30!). De sfeer is aardedonker en doordrenkt van de zweterige clubvibes. Ik zei het al bij Rollin’ & Scratchin’ van Daft Punk: die Fransozen weten hoe je ’n feestje bouwt. Jammer genoeg heb ik Irène nog nooit live gezien. Nochtans was ze de voorbije jaren al een paar keer in de wijde omtrek te vinden, maar telkens kwam er iets tussen. Bucket list artist, zoveel is duidelijk.

Overigens is Irène Drésel niet gaan rentenieren na het succes van Stupre, ondanks de miljoenen die ze binnenrijfde door de SvhJ-overwinning. Dit jaar bracht ze Rose Fluo uit, samen met Brat mijn favo album van 2024. En de openingstrack Fluo kan wedijveren met Stupre. Toekomstige top 100-klant? Who knows …

11. Chvrches - Clearest Blue

2015, VK, synthpop

[11] [14] [25] [35] [88] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://prowly-prod.s3.eu-west-1.amazonaws.com/uploads/landing_page/template_background/231477/5eb630c2b3f04f793a13e0e0cf5878a4.jpg

De Kerkjes bijna in de top 10! Clearest Blue timmert verder aan de weg naar eeuwige roem. In 2015 had Chvrches nochtans een niet zo’n eenvoudige taak: een waardige opvolger vinden voor de geweldige debuutplaat The Bones of What You Believe. Het werd Every Open Eye, die ik intussen toch op 4,5* heb staan. Maar ik was niet onmiddellijk mee met de vooruitgeschoven single Leave a Trace (nadien draaide ik helemaal bij), en zelfs deze Clearest Blue deed het aanvankelijk niet helemaal voor mij.

Tot ik de band op het einde van dat jaar aan het werk zag in de AB en volledig omver werd geblazen door deze banger van stadionproporties, die de reguliere set magistraal afsloot. Van al hun songs doet deze het live wellicht het best van al - meer nog dan The Mother We Share.

Clearest Blue bouwt fantastisch op. Een echt refrein kent het lied niet, alleen een verslavende beat, synths die steeds meer opzwellen en Lauren Mayberry die haar lyrics declareert met een zelden gehoorde urgentie. Het nummer straalt een alles-of-nietsmentaliteit uit. Ideale soundtrack voor een preapocalyptisch feestje. Nog een laatste keer alle remmen los voor we allemaal naar de kloten gaan.

Met de openingszin sleurt Lauren je na een handvol seconden gelijk het nummer in, dat je niet loslaat tot die fabuleuze, epische uitbarsting. De outro, waar de synths volle pont blijven geven terwijl Laurens stem voor het contrast juist rustiger wordt, is misschien nog het mooiste stuk van allemaal.

Met alle liefde gedaan!

Ik heb haar ook nog niet live gezien. Dour vorig jaar was een optie, maar kwam helaas slecht uit.....

Echt onder de indruk van je lijst! Eefje, The The, The Cure, Frank, Mdou Moctar. Klapstuk is je nummer van Stevie Wonder. Ken een hoop nummers van hem, maar ''Another Star'' nog niet....echt WOW!

10. Megadeth - Hangar 18

1990, VS, thrashmetal

[10] [10] [14] [12] [22] [61] [95] [84] [66] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://americansongwriter.com/wp-content/uploads/2022/12/Megadeth-GettyImages-76502572.jpg?fit=2000%2C800

Let je op, Simon77? Let je heel, heel, héél erg goed op? Thrashmetallegends coming in. Als deze moordsong van op Rust in Peace niet minstens een 9,9 uit 10 scoort in The Big 4, dan kun je het hele topic net zo goed opdoeken.

Thrash speedmetal van de opperste plank. Relatief kort maar met een historisch hoge intensiteitsfactor. Hangar 18 kan je eigenlijk opdelen in twee stukken. De eerste helft, waar de strakke gitaren je alvast om de oren vliegen maar zanger Dave Mustaine er hier en daar nog een stukje tussendoor weet te snauwen. En dan vanaf kantelpunt 2:49, dé tempowisseling, wanneer de gitaristen beurtelings killer riff na killer riff afvuren tot je compleet murw geslagen bent.

Ein-de-loos lijken ze door te gaan. Telkens wanneer je denkt dat hun kogels nu echt op zijn, vullen ze sneller dan hun schaduw een nieuw patroon en vuren ze verder. Ideale track ook om intervalblokjes op te lopen of te fietsen, kan ik je verzekeren uit persoonlijke ervaring.

Het coole aan Megadeth is ook dat ze nog steeds bestaan en touren. Het is er nog nooit van gekomen, maar ik ga ze toch ooit een keertje live moeten zien. Hun drummer is tegenwoordig blijkbaar een Belg, met de oer-Vlaamse naam Dirk Verbeuren. Vet random. Toch een beetje een Belgisch randje aan m’n top 10 dus.

9. Lana Del Rey - Venice Bitch

2018, VS, psychedelic dreampop

[09] [03] [15] [16] [86] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/5e4e8e94b68dd500080f79dd/2:1/w_2560%2Cc_limit/Lana-Del-Rey.jpg

Meandercore alert! Ik zinspeelde bij Mariners Apartment Complex al even op de komst van nog een Lana Del Rey-track. De goede verstaanders hadden toen al lang en breed door dat het maar om één song kon gaan: Venice Bitch. Lana’s geheel eigen Stairway to Heaven. Een once-in-a-career meesterwerk waar de meeste artiesten alleen maar van kunnen dromen. Vreemd genoeg is Venice Bitch pas het 49e meest beluisterde nummer van haar op Spotify, maar ik maak mezelf diets dat we ons over honderd jaar alleen nog deze song (en vooruit dan, ook Video Games) van Lana Del Rey zullen herinneren.

En ergens moest ze tijdens het opnemen van deze tienminuter al geweten of aangevoeld hebben dat ze met iets heel bijzonders bezig was. Dat dit anders was dan al het voorgaande. Akkoord, de lijzige stem, lyrics boordevol popculturele referenties en diepmelancholische sfeer zijn zoals altijd ten volle aanwezig, maar een extra portie je-ne-sais-quo zorgt er toch voor dat Venice Bitch mijlenver voor de rest uit kronkelt.

Venice Bitch voelt als muziek die je wil horen wanneer je op een warme lentedag in een grasveld tussen de paardenbloemen ligt, en wegdommelt terwijl je de witte wolken telt die traag voorbijzweven. De aparte, half psychedelische distortiongitaarsolo’s in de tweede helft van het nummer helpen daar een flinke hand bij. “Back in the garden, we’re getting high now, because we’re older.” Ik ben zo’n sucker voor dit soort lines. Tien minuten blijkt uiteindelijk veel te kort hier.

Ik had alle vertrouwen dat er nog écht goede muziek langs zou komen in het bovenste deel van je top 100

en er komt zelfs nog eentje die je volgens mij nog beter vindt.