#80. Electric Youth & College - A Real Hero
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e022d5afc57b8290f7d62915e71

Muziek en film smelten zo heerlijk samen. Evident vooral in deze track die film Drive zo sterk begeleidt. Die hele soundtrack is om van te smullen maar het prijsnummer is toch wel deze track van Electric Youth & College. Maar hoe lekker ik de track ook vind, ik ken geen overig werk van beide artiesten. Is dat het nog waard om in te duiken? Van die andere artiest die op de soundtrack staat, Kavinsky, ken ik wel wat meer.
A Real Hero laat me ook even als een echte held voelen vanuit m'n luie stoel met een jointje.

#79. Kim Wilde - Cambodia
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0211e5a1f0aa2f07c7689767b1

Die heerlijke synth-pop toch uit de 80's. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Het is de muziek die me het meest doet denken aan alle sferen en kleuren uit die periode. Alsof ik mezelf weer even in die tijd waan met de hoge kapsels en de neon borden / lavalampen. Ach, misschien lul ik maar wat. Mijn tijd begon in de 90's maar als ik één periode toch had willen ervaren was het wel om uit te gaan in de 80's. Met Kim Wilde en haar Cambodia lekker luid door de speakers.

Kim Wilde zelf leerde ik kennen toen ik 11 was dankzij Nena, die ik al wel kende van haar 99 Luftballons. Anyplace, Anywhere, Anytime is ook al zo'n leuke knaller dus vrij snel daarna begon ik wat muziek van Kim op te zoeken en kwam langs Kids in America en deze. Die zijn me altijd bijgebleven. En wat een leuke vrouw is het toch!

#78. Frankie Valli - Can't Take My Eyes Off You
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02328ba1034774366865d78ac1

Dat intro. Dat verdomde intro. Dat doet wat met me iedere keer. Het is zo onheilspellend. Om één of andere reden doet het me denken aan Marion Crane, op de vlucht met haar geld, in de donkerste nacht, in de stromende regen onderweg naar het Bates Motel. Geen flauw idee waarom maar filmisch klinkt Can't Take My Eyes Off You zeker.

Dan zet Frankie Valli en dan krijgt de song een ietwat andere sfeer. De film set verplaatst zich. Een beetje naar zo'n lekkere Mafioso film van Scorsese. Ik ben on board. Maar dan zet het refrein in en de set verplaatst zich naar een romantische komedie. Het vliegt qua sfeer alle kanten op maar het klopt zo bij elkaar. En dan dat stukje na het refrein. In latere versies werd dat een beetje kitscherig gedaan zodat de polonaise op de dansvloer gelopen kon worden, maar in Frankie's versie is ie perfect.

#77. Elton John - Saturday Night's Alright (For Fighting)
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02f72f1e38e9bd48f18a17ed9b

Elton. Mijn jeugdheld want die deed die Lion King nummers. En toen kwam de Candle in the Wind versie voor Diana. Als 5-jarige liet het live-optreden bij deze single toen al een indruk op me achter. De emotie kwam over. Maar ik was überhaupt al verzot op muziek dus dit paste ook als kind al prima in m'n straatje.

Veel mooie muziek heeft de man gemaakt. Ook veel minder mooie muziek. Ik ken nog lang niet alles maar o.a. door de film Rocketman van enkele jaren terug heb ik wel veel meer respect voor hem gekregen als artiest en is hij toch wat meer bij mij onder de aandacht gekropen. Natuurlijk ook door zijn hit met Dua Lipa vorig jaar.

Één van mijn favorieten was ook zo'n prijsnummer uit de film: Saturday Night's Alright (For Fighting). Dat bruist van de energie en vat Elton samen op z'n best. Het pianospel is aanwezig maar de showman in hem is ook aanwezig. En dat staat garant voor een feestje!

#76. Lil Uzi Vert - XO Tour Llif3
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e020d5a84e4e47399d2726c330c

In m'n vriendengroep wordt doorgaans hedendaagse (t)rap muziek gedraaid. Één van de artiesten die vele zomers is meegegaan is Lil Uzi Vert. Toch wel een zeer toffe verschijning met dito stemgeluid. Het duurde lange tijd voor ik trap ben gaan waarderen. Ik was namelijk toch van de old-school lichting van hip-hop. Hetgeen dat The Game en Lil Wayne, tot op zekere hoogte, nog brachten.

Mede dankzij XO Tour Llif3 ben ik definitief omgegaan. De andere track was Bad & Boujee van Migos waar Lil Uzi ook op te horen is. Waar hij de laatste paar jaar mee bezig is word ik niet meer zo enthousiast van. Ik wacht op die bangers. En dat is XO Tour Llif3. Maar ook zo vol van emotie. Met Uzi's unieke vocale optreden als grootste bijdrage daaraan.

Morgen weer een nieuwe update!

Iets vertraagd. Zal eventjes een flinke update geven van het weekend om ff wat in te lopen.

XO Tour Llif<3

Al blijft The Way Life Goes m'n absolute faffie van de beste man

Die is ook echt geniaal, maar ik heb dan weer een zwak voor de versie met Nicki

De beloofde kattenfoto is er dan eindelijk!

#75. Taylor Swift - Out of the Woods
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e029abdf14e6058bd3903686148

Taylor en ik kenden een tijdlang een moeizame relatie. Ze brak door met Love Story, en ook al was ik liefhebber van de country pop, vreemd genoeg klikte het niet. Net als You Belong with Me. #TeamKanyeAlltheWay was ik. Teardrops on My Guitar en Breathe, haar samenwerking met Colbie Caillat, werkten nog wel voor mij maar om nou te zeggen dat ik echt benieuwd was naar haar overige materiaal; neuh. Dat bleef nog wel gedurende Speak Now en ook wel tijdens Red. De bekende singles daarvan vond ik best leuk maar beklijfden niet zoals die hits van bijv. Katy Perry of Lady Gaga.

1989 kwam uit en het moest nog even opwarmen. Shake It Off was ik destijds snel zat en Blank Space vond ik leuk maar overrated, gezien de reacties die ik zag op die track. Toen kwam Style. En ik was om. Dít wilde ik horen. Dit klonk warm en catchy. Vocaal werd ze beter. Oh en Bad Blood. Gaaf, die is ook wel tof. En toen kwam Out of the Woods. En die productie... om je vingers bij af te likken.

Taylor begon eindelijk te vallen bij mij maar het eerste volledige album luisterde ik pas op het strand in Barcelona toen Lover net een paar dagen uit was in 2019. En toen Cruel Summer kwam... was ik verkocht. Folklore en Evermore heb ik grijsgedraaid de afgelopen twee jaar en met terugwerkende kracht ben ik verliefd geworden op de gehele carriere van Taylor. Het heeft heel lang geduurd voor het kwartje viel, maar hij is gevallen, en hoe!

Cruel Summer, All Too Well, Style en State of Grace hadden hier allemaal kunnen staan. Maar Out of the Woods... die heeft iets speciaals. Dat moment na de bridge... "OH I REMEMBERRRR!!"

#74. Kool & the Gang - Summer Madness
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02d2eec6d3df2ed9bde807fd90

Dé zomerhit in huis vroeger was Summertime van DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince. Blijft heerlijk om te draaien als het zonnetje schijnt. Maar die sample. Die doet het hem eigenlijk. Dankzij Grand Theft Auto ontdekt dat het origineel van Kool & The Gang is. Huh, Kool & The Gang? Die band van Celebration en Get Down on It?

Ja, dat was nog in die tijd dat ik de soul / disco groepjes uit die tijd nog enkel toekende aan die bekende hitjes. Een wereld ging voor me open als ik er iedere keer weer achterkwam dat er veel meer experimentele muzikale dingen op de albums staan. Summer Madness is dan ook volledig instrumentaal.

En die is hypnotiserend. Ik waan me op een jacht in Miami met een ondergaande zon. Mede dankzij Vice City maar die sfeerschepping is zo briljant in dit nummer. Vocals heb je niet nodig, hoe leuk ze ook zijn Will. Altijd even 5 minuten in trance met Summer Madness. Ik ken geen andere track die dat effect zo sterk op me heeft.

#73. Al Green - Let's Stay Together
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e022edbf1269e52734833323c48

Ik kan me niet eens meer heugen wanneer ik deze knaller van Al voor het eerst gehoord heb. Het beeld dat ik had van Al was altijd dat van die cover van zijn laatste album, Lay It Down, dat uitkwam toen ik net begon op de CD afdeling van de Media Markt. Moest toen best lachen toen ik wat jaartjes later Al in zijn jonge jaren zag en dat hij mij vaak qua look doet denken aan Kid Cudi.

Maar die stem; joh die is zo smooth! Ik had veel van de man hier kunnen noemen maar je kan gewoon niet om de smoothness van Let's Stay Together heen. En dat kan ook alleen maar Al. Vele covers gehoord maar die proberen het altijd net iets teveel. Voor Al kwam het natuurlijk. Alsof ik zelf naast hem op de bank lig.

#72. Creedence Clearwater Revival - Who'll Stop the Rain
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02e5656849a50efc0552cc0dc9

Creedence Clearwater Revival. Ik vind het gewoon lekker. De sound is gewoon helemaal mijn ding dus bijna elk riedeltje dat de heren gemaakt hebben vind ik gewoon leuk om te horen. Soms heb je van die bands. Ze horen niet eens tot mijn top favorieten, maar ik kan ze wel altijd opzetten. Dat wilt ook wel wat zeggen. Ze verdienen dan ook een plekje in mijn Top 100.

En de favoriet? Hmm... I Put a Spell on You speelde de vorige keer mee en Bad Moon Rising draag ik ook een warm hart toe. Maar ik denk dat het uiteindelijk toch Who'll Stop the Rain is. Nee, niet die andere Rain song van ze die vaak net wat populairder is. En de reden is simpel; die zanglijn in hoe ze de titel zingen is gewoon prachtig. Ik ga mezelf ineens die vraag stellen terwijl ik die vraag eigenlijk niet hoor te stellen.

#71. U2 - The Unforgettable Fire
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0207b67a3437e221374f0d6ca9

De eerste track van U2 die ik bewust meekreeg was The Sweetest Thing, hun single uit '98. Die vond ik altijd al wel leuk, omdat de video mij altijd wel positief opviel als kind als ie langskwam op TMF. Later kwam ik erachter dat dat nou niet echt als favoriet nummer gezien wordt van de band. Blijf hem wel leuk vinden. Sowieso, doordat ik U2 heb leren kennen in hun "mindere" periode kan ik de U2 in die "mindere" periode bijzonder goed hebben.

De oude albums ben ik namelijk pas gaan ontdekken toen ik al flink bekend was met hun singles uit de 00's en die vielen bijna altijd wel in de smaak. Elevation liefhebbers: DIT IS EEN SAFE SPACE VOOR JULLIE!
En hoewel ik de 90's periode eigenlijk wel het lekkerste van de band vind, dankzij hun beste album Achtung Baby en de lekkere experimentele opvolgers, is het prijsnummer uiteindelijk toch The Unforgettable Fire voor mij.

Één van de singles die ik pas laat leerde kennen. Eigenlijk pas dankzij de MuMe ladder. Geen flauw idee waarom die er destijds tussendoor is geglipt want met bijna alle andere singles was ik wel bekend. Dacht eigenlijk daardoor dat The Unforgettable Fire wel één van de mindere singles moest zijn. Want The Unforgettable Fire is überhaupt toch een minder album dan The Joshua Tree? Tja, daar moest ik toch even flink op terugkomen. Bono is een man met charisma en hij heeft me altijd. Zelfs met zijn Sky Radio hits.

Leuk verhaal over Taylor Swift. Grappig, voor mij was Lover ook het moment dat ik echt fan van haar geworden ben. Daarna ben ik ook haar hele discografie gaan leren kennen net zoals jij.

Summer Madness

Ik vind het mooi hoe dat nummer soms heel erg de hoogte in gaat. En ik was geloof ik ook ooit verbaasd dat dit van dezelfde band als die van de discohitjes is...

#70. Michael Kiwanuka - Cold Little Heart
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e023467eec43b75f9d07962d7dc

Ik kon er als begin twintiger, die zichzelf wel een verfijnde muzieksmaak vond hebben, lastig tegen als iets populair werd zonder dat ik er ooit van gehoord had. Ik weigerde dan eigenlijk om toe te geven en "achter de hype" aan te lopen. Met mijn muziekkennis moet ik vóór de hype lopen toch? TOCH?

Zo geschiedde met Michael Kiwanuka die doorbrak met zijn album Home Again die destijds niet aan te slepen was op m'n afdeling. Het zal allemaal wel. Ik luister wel naar de 'echte' soulzangers van vroeger, dacht ik. Toen door een reclame enkele jaren later Home Again gebruikt werd werden mijn vermoedens bevestigd. Mierzoet en voor de massa.

Tot ik er eens even goed naar ging luisteren en tot het moment dat ik door de Top 2000 wat overig werk van Michael leerde kennen. En ja, Cold Little Heart is gewoon kippenvel. En wat heeft de beste man toch ook een heerlijke stem, die ook nog eens heerlijk ingemixt is. Het lange intro is zó goed. Het is bijna jammer dat de man gaat zingen, maar gelukkig kan de prachtige stem van Michael dit opvangen en blijft het nummer heerlijk.

#69. The Jimi Hendrix Experience - All Along the Watchtower
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02522088789d49e216d9818292

Jimi Hendrix. Wat een intrigerende vent was dat. Eigenlijk zoals zoveel veels te jong overleden artiesten draagt het ook, vreemd genoeg, iets bij aan de mystiek van die artiesten. 2Pac, Janis, Kurt en Jimi, om maar eens wat te noemen. Ze leken ongrijpbaar en het lijkt bijna een muzikale strategie geweest te zijn. Hedendaagse artiesten vallen zo in de smaak bij de massa omdat ze bereikbaar zijn en je interactie met hun kunt hebben. Maar artiesten die een soort mysterie om hun heen hebben hangen, daar geef ik de voorkeur aan.

Want dat is toch zoveel spannender? De muziek spreekt. En het nodigt uit om elk aspect zelf te verkennen. Daarom blijft iemand als Beyoncé anno 2022 nog één van mijn favoriete artiesten. Die heeft dat mysterie onderdeel helemaal onder de knie, en dat terwijl ze niet zo begonnen is!

Maargoed, ik dwaal af. Jimi is tof. All Along the Watchtower het prijsnummer. Ja sorry, cliché is het maar kwaliteit is kwaliteit. En ik waan met helemaal in de sixties met deze track.

#68. Pet Shop Boys - West End Girls
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e025e38730453e8354e9951a8ab

Leren kennen dankzij hun single uit '99: New York City Boy. Beetje apart vond ik die stemmen, maar leuk was het nummer wel. Toch waren het niet de artiesten waar ik graag meer van wilde weten. Go West leerde ik nog wel kennen, maar dat vond ik meer iets voor de camping disco.

Tof om te ontdekken dat ze nog veel meer in hun mars hadden, getuige het briljante West End Girls. Niet vreemd natuurlijk, daar West End Girls zijn roots vond in de hip-hop muziek. Neil Tennant schreef de song tijdens het verblijven bij een neef die een gangster film keek. Daar komt de lyric: "Sometimes you're better off dead, there's a gun in your hand and it's pointing at your head" vandaan. Wellicht dat het daarom zo goed klikt tussen mij en deze song. Mijn voorliefde voor gangster films en hun magistrale manier van film combineren met muziek (voornamelijk door Scorsese natuurlijk).

#67. Christina Aguilera - FIghter
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e027cd872c7701c4737b2f81d87

The Voice of a Generation. La Aguilera. Xtina. Bij Genie in a Bottle was ik al verkocht maar door Lady Marmalade en Dirrty werd ik verliefd. En dan met name op haar stem. Nog altijd heeft Christina mijn favoriete stem uit de muziek. Geen Aretha, Whitney of Otis, om maar eens wat te noemen. Maar Christina. Daar zit zoveel kracht in. Elk adlibje. Heerlijk.

Met Stripped en Back to Basics leverde ze twee uitstekende popalbums af, en hoewel ik haar album Liberation uit 2018 ook zeer goed kan hebben, wacht ik nog altijd op het moment dat Christina de pop wat loslaat en die stem écht gaat benutten met sterke "volwassen" songs. Want op dat moment is het over en zal Christina onthouden worden als één van de all-time greats.

Fighter is zo'n song die haar stem perfect laat horen. Wat een power. Luister deze eens met headphones en hoor die vocale lagen die erin zitten. Heerlijk hoog en rauw maar ze zingt dezelfde melodielijn ook in een enorm laag register. En over mekaar heen voelt het zo rijk! Maar eigenlijk had ik hier haar performance van It's a Man's Man's Man's World van de Grammy's willen plaatsen. Haar prijsperformance. Wat ze daar met haar stem deed en tegelijkertijd tribute gaf aan James Brown is ongekend!

#66. Mary J. Blige - No More Drama
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02096a7fc9668305db9d3175fc

Over krachtige stemmen gesproken. Mary kan er ook wat van! En net als Christina is zij zo veelzijdig met dat geluid. Ze kan zacht klinken maar ook zo'n powerhouse zijn waar geen grote boze wolf tegenop kan blazen. Dat is niet beter te horen dan in de laatste twee minuten van No More Drama. Vooral live bij Jool's Holland deed ze dit fantastisch. Tof om te zien dat ze nog altijd bezig is met muziek, dit jaar nog zelfs genomineerd is voor Album of the Year en afgelopen jaar haar entree op de Superbowl mocht maken.

De productie van dit nummer is een beetje simpel, doet helaas een beetje afbreuk aan het geheel. Maar dat is dan ook het enige dat deze song ervan weerhoudt om een échte classic te zijn. Het is net teveel R&B terwijl dit nummer echt pure Soul had moeten zijn. Maar dan ben ik wel echt wat aan het zoeken, want voor mijzelf kan dit nummer eigenlijk niet stuk dankzij de briljante performance van Mary en de grootsheid van de laatste paar minuten.

#65. Amy Winehouse - Take the Box
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0248139dae5ec404ceb12213c4

Nog voordat Amy definitief doorbrak met Rehab en Back to Black zong een meisje van mijn school tijdens een talentenjacht de interlude Cherry van Amy's debuut Frank. Grappig genoeg volgde ze die song op met Valerie... en raad eens wie twee jaar later de meest bekende cover van dit nummer uitbracht.

Toen ik dus na het succes van Back to Black, het album dat ik helemaal grijsgedraaid heb de afgelopen 16 jaar, Frank opzocht werd ik dus gelijk herinnerd aan Cherry. Grappig, ik kende (soort van) stiekem dus al een nummer. En warempel, ook Take the Box bleek ik al te kennen. Die was eens in een tv-programma gebruikt en dat nummer maakte toen al indruk op me. Toen ik hem dus herontdekte was ik verkocht.

Amy op een klein jazzy arrangement. Veel subtieler op het werk van Back to Black, hoewel dat natuurlijk een klasse apart is. Maar dit is het nummer waarop haar stem het beste naar voren komt. En wat had ze toch een speciale stem. Wat een talent. Dit blijft zo'n puur nummer.

#64. Danny Brown feat. Ab-Soul, Earl Sweatshirt & Kendrick Lamar - Really Doe
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e023e25c9ef701bb637773531fe

Ja Danny Brown. Wat moet je er nog van zeggen. Wat een charismatische man is dat toch. En wat een knallers kan ie afleveren. Eigenlijk grotendeels ontdekt door jullie enthousiasme hier op MuMe en dankzij zijn Greatest Hits editie. Alle albums sindsdien laten langskomen en ja dat zijn allemaal bangers. Dit jaar de nieuwe? Let's go!

Ain't It Funny is natuurlijk briljant maar juist die wisselwerking op Really Doe pakt me het meest. Het komt er net één tekort om als posse cut door te gaan toch? Maar dat zijn wel de tracks die ik vaak het meeste dig, noem bijv. ook een 1Train van A$AP Rocky of een RAF van A$AP Mob

#63. Janet Jackson feat. Joni Mitchell & Q-Tip - Got 'Til It's Gone.
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02ea84373a962d15eeed9aa3bf

M'n liefde voor Janet is hier algemeen bekend. Rhythm Nation 1989 blijft één van de meest ondergewaardeerde pop-albums aller tijden, maar dat kun je eigenlijk over Janet in het algemeen zeggen. In Amerika heeft ze haar status ietwat terug dankzij wat invloedrijke artiesten die zich uitlieten over hoe de media Janet behandelden na het Superbowl incident. Maar in Europa, daar is haar status in één klap weggevaagd in 2004, scoort ze er nog amper hits en verkocht de tour maar matig die dan ook gecancelled werd. En dat terwijl de data in Amerika niet aan te slepen zijn. De vrouw die maar liefst 28 Top 40 hits heeft, waarvan 2 #1 hits, en verantwoordelijk is voor een groot deel van de hedendaagse zangeressen heeft niet eens één hitje in de Top 2000. Schandalig.

Got Til It's Gone is geloof ik de eerste song die ik van haar leerde kennen (al twijfel ik nog of ik Scream met haar broer Michael misschien nog net iets eerder kende). Deze kwam altijd langs in de Top 40 uitzendingen en die video maakte indruk door de fantastische look ervan. Later leerde ik natuurlijk de significantie van die video, door het plaats te laten vinden tijdens de apartheid in Afrika, en het album The Velvet Rope in zijn geheel. Één van de eerste echt grote pop-platen die zo expliciet was in het uiten van een persoonlijke depressie.

Janet was groter dan groot in die tijd maar de wereld bleek nog niet klaar voor The Velvet Rope en langzaamaan begon het succes wat minder te worden. De thema's bleken te zwaar voor die tijd in de mainstream pop. Vreemd want we waren met z'n allen zot op de grunge en zware rock in de 90's. Blijkbaar werd dit nog niet geaccepteerd in de pop, ook getuige de grootste hit van het album: Together Again, dat natuurlijk heel uplifting klinkt, ook al heeft ook die song een redelijk zware boodschap.

In Amerika werd Got Til It's Gone niet uitgebracht als commerciële single, waardoor de single niet eligible was om de Billboard Hot 100 in te komen. Een vreemde ontwikkeling in de 90's want het gebeurde ook al met bijv. Don't Speak van No Doubt en Earth Song van haar broer Michael die daar dus ook nooit de charts haalde. De song zelf is samen met That's the Way Love Goes mijn favoriet van haar. Zo smooth met die Joni Mitchell sample. Janet is niet 'swerelds beste vocaliste en dat weet ze. Wat ze wel heeft? Persoonlijkheid en kleur en die weet ze optimaal te benutten in Got 'Til It's Gone. Het klinkt breekbaar, precies op die manier zodat het de productie aanvult. Genieten!

#62. Talk Talk - Life's What You Make It
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0247ee1d155222cd13cc9d64cd

Deze band leerde ik kennen dankzij de No Doubt cover in 2004. Of nou ja; leerde ik beter kennen. Want onbewust had ik Life's What You Make It natuurlijk al voorbij horen komen in GTA: Vice City. Maar daar stolen destijds songs als Self Control, Owner of a Lonely Heart en Out of Touch de show voor mij.

De drumpad is geïnspireerd door Running Up That Hill van Kate Bush. Ook al zo'n lekker nummer. Die drumpads uit die 80's new wave songs zijn gewoon een gevalletje apart. Zo nice! Talk Talk heb ik sinds het ontdekken van It's My Life altijd al een lekker bandje gevonden. Heb er alleen niet veel herinneringen aan want de echte rotatie begon pas de laatste jaren. Life's What You Make It is vooral de laatste jaren echt vaak langsgekomen in de rotatie. En dat is toch wel hun lekkerste ook.

#61. D'Angelo - Unshaken
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e026edaf015758da068e90138f3

Ik liep in 2014 stage bij Sony Music en daar waren ze in December op kantoor allemaal in rep en roer: D'Angelo is terug! Ik had niet eens door dat die man zo'n lange pauze had genomen. Brown Sugar en Untitled (How Does It Feel) kende ik natuurlijk wel maar ik had nooit de moeite genomen wat meer van de man op te zoeken en dacht eigenlijk dat hij nog regelmatig actief was.

Later leerde ik dus zijn tragische verhaal kennen en waarom Black Messiah zo'n belangrijk album voor de liefhebbers van D'Angelo en r&b/ soul muziek in het algemeen was. Lekker album natuurlijk maar dat momentum was iets anders voor mij. Pas echt binnen kwam hij bij mij toen hij enkele jaren later ineens met een single kwam voor de soundtrack van de game Red Dead Redemption 2.

Unshaken wekt kippenvel op. De scene in de game waarin de song zich afspeelt is op mijn netvlies gebrand. Eigenlijk een beetje een a-typisch D'Angelo nummer maar misschien werkt het daarom wel zo goed voor mij. Want zijn muzikaliteit en krachten kennen geen grenzen en het moment dat dat besef pas echt goed bij me binnen kwam kwam Unshaken keihard uit de speakers.

Tot nu toe al 2/2 voor Danny Brown in dit tweede top 100-topic

Maar sowieso lekker bezig catdog!

Tof dat je Unshaken noemt catdog, ook voor mij een hoogtepunt in zijn oeuvre.

Really Doe

Michael Kiwanuka

Erg goede lijst tot nu toe! The Velvet Rope is hier zwaar onderbelicht ten opzichte van een RateYourMusic.

Tjah, maar bij RYM hebben ze er dan ook veel meer kijk op dan hier.

Ergens dit weekend volgen nieuwe updates! Heb het druk met muziek verzamelen voor een DJ klus dus heb nog niet de tijd gevonden om nieuwe stukjes te schrijven.

Morgen (eindelijk) weer een nieuwe update! Thanks voor jullie geduld.

#60. The Weeknd - House of Balloons / Glass Table Girls
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e028892d0a3da94a880f321ce7b

Wie of wat is The Weeknd? Die vraag hield ons allen bezig in 2011. De mysterie die toen hing rondom het 'project' (want zo leek het toen nog) was legendarisch. De peak van de OVO tijd en de stijl van urban begon te veranderen en kreeg een flinke push dankzij de eerste drie EP's van Abel. Wicked Games was de eerste worp die echt begon aan te slaan en dat leverde uiteindelijk een samenwerking met Ariana Grande op en een nummer op de soundtrack van Fifty Shades of Grey en vlak daarna maakte Abel het af met Can't Feel My Face en sindsdien behoort hij tot één van de grootsten.

Dat ging als een speer ineens. En nog altijd blijft hij verassen. Het is een feestje om nieuwe muziek van hem te horen en hij heeft mij nog altijd niet teleur gesteld terwijl hij toch alweer bijna aan de 10 projecten zit. Ik noem hem altijd Abel omdat ik me altijd wel verbonden voel met zijn muziek. Alsof we goede maatjes zijn.

Ik kan niet wachten op het laatste deel van het After Hours / Dawn FM drieluik en kan niet wachten hem voor het eerst live te zien deze zomer. Helaas wel in de ArenA máár met goede plekken. Zijn prijsnummer? Pfff zoveel goeds; The Hills, Faith, Sidewalks, The Party and the After Party. Maar hoe overtref je nou House of Balloons / Glass Table Girls? Hij had ons bij binnenkomst al in zijn greep!

#59. Redbone - Come and Get Your Love
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e028be3306724801aa328dccb13

Van deze band had ik nog nooit gehoord tot de film Guardians of the Galaxy van Marvel uitkwam. Die film speelt zo onwijs lekker met de gekozen soundtrack van regisseur James Gunn. Hij wist de perfecte classics uit te kiezen die zijn feel-good film kon ondersteunen. Denk I Want Your Back van de Jackson 5 of Moonage Daydream van Bowie.

Het nummer dat ik echt leerde kennen dankzij de film was dus Come and Get Your Love van Redbone. Het was eigenlijk het openingsnummer en de humor en onbevangenheid van die openingsscene wordt perfect omvat in dit nummer. Onbevangen dus inderdaad vooral. En daar kan je soms toch heerlijk van genieten. Zo'n track die dan ook ineens in vriendengroepen wordt afgespeeld terwijl daar doorgaans enkel de laatste urban of dance muziek langs komt.

#58. Gladys Knight & The Pips - Midnight Train to Georgia
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e021df54dc0216495f49a6a4c81

Er zijn dus soms van die tracks die gewoon aanvoelen als royalty. Die in de Hall of Fame van hun genre staan. Waar ieder ander artiest in de buurt van probeert te komen, of iets wilt maken dat de sound en puurheid ervan kan evenaren. Maar dat gebeurd maar zelden want ze zijn niet voor niets royalty.

Midnight Train to Georgia is er zo één. De soultrack die me altijd doet denken aan thuiskomen. Thuiskomen in de warmte, met liefde om je heen. Het laat me ook verbonden voelen met iets rijker dan mezelf. Het prikkelt mijn interesse om meer te leren over andere culturen. Want waar komt deze sound vandaan? Waar is het geboren? Waar is het gevormd? Hoe is dit tot stand gekomen?

Als een track dat met je kan doen dan ben je gewoon royalty.

#57. Gary Clark, Jr. - Things Are Changin'
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e025a4e89a0c9e6b57c4842ede6

Gary Clark, Jr. Ik leerde beste man kennen dankzij de Grammy's die ik jaarlijks kijk in het diepst van de nacht. Natuurlijk is de betekenis van die prijs allang zijn glans verloren maar het blijft toch altijd traditie en een gevoel van verbondenheid met de muziek als ik jaarlijks weer de nacht ga braken en de livestream opzet. Eventjes een nachtje onderdompelen in een andere wereld. Die weliswaar zo fake is als wat maar voor wiens charmes ik niet lijk te kunnen ontsnappen.

Die Gary gaf dus een vrij lekker showtje weg enkele jaren terug en dus besloot ik zijn succealbum Blak and Blu eens te proberen. Ja, dat klonk vrij lekker. Maar ook niet iets waar ik instant verliefd op werd. Ik dacht, kijkende naar de gestemde nummers volgens de MuMe'ers, dat ik de hoogtepunten op het album al had gehad tot ineens Things Are Changin' inzette.

En dat pakte me meteen. Heerlijk funky, zwoel en sexy. Het voelt zo lekker laid back. Waardoor het bij sommigen misschien ook wel geruisloos voorbij gaat want het album kent nog wat meer geweld, maar als liefhebber van de R&B komt juist, wanneer iets sexy is, gelijk onder de aandacht bij mij. Juist omdat dit nummer door niemand echt ontdekt lijkt te zijn koester ik hem graag.

#56. Jorja Smith - Blue Lights
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02958a2e24dd7c8da200b8229a

Dankje Drake! Liet hij me ook al kennis maken met Jorja Smith dankzij zijn 'playlist' More Life waar Jorja meedeed op twee tracks. Eigenlijk kreeg ze praktisch twee tracks voor d'r zelf. Dus om haar sound kon je amper heen. Single On My Mind kwam daarna uit en daar heb ik vele mooie huisfeestjes mee beleefd. Toch zo fijn als je met een vriendengroep een nummer kan hebben die echt enkel op jullie groep toe te passen lijkt. Want bij het uitgaan hadden ze voor lange tijd niet van Jorja gehoord (tot enkele jaren later Be Honest met Burna Boy uitkwam)

Nog iets beter dan On My Mind is natuurlijk Mu-Me-favoriet Blue Lights. Een enorme sfeerschepper en een bijna filmisch aandoend nummer. Precies waar ik van hou! Leg daar die heerlijke stem overheen en je hebt een persoonlijk favorietje te pakken.

Deze dus remcodulac.

Ter vergelijking de versie van Capella (een stuk sneller).

#55. Johnny Cash - Ring of Fire
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02dfe4bfe695c4192e547e72c7

Ook al zo onlosmakelijk verbonden met films deze beste man. Neem bijv. Hurt in Logan of Folsom Prison Blues in het recente The Suicide Squad. Johnny is de man. Gek genoeg heb ik Walk the Line, de film over hem met Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon, dan nog nooit gezien. Heb 'm wel in de kast staan dus ik denk dat ik deze binnenkort eindelijk eens even in de speler ga stoppen.

Ring of Fire is mijn favoriet. Maar er zijn nog tig andere tracks die haar hadden kunnen staan. Country komt in alle soorten en maten en Cash is vaak geïmiteerd maar de man blijft uniek in wat hij deed. Het voelt soms enorm out of place aan in mijn playlists maar ik veer er iedere keer weer van overeind.

#54. Wu-Tang Clan - C.R.E.A.M.
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02340e53225fb2b3886a57ba91

Classic Hip-Hop albums als The Infamous en Illmatic leerde ik kennen tijdens mijn bijbaantje bij de Media Markt op m'n 16e. Daar was ik al gelijk verliefd op. Dus moest ik ook eens Enter the Wu-Tang gaan ontdekken. Ook zo'n logische klassieker. Tot dan toe kende ik ze enkel van het leuke Gravel Pit maar dat is dan even wat andere koek dan wat Enter the Wu-Tang voorschotelt.

Ik moest er even aan wennen maar de aanschaf van de CD zorgde ervoor dat ik mezelf dwong er wel aan te wennen. Als 16-jarige is dat nog niet even makkelijk met het vrij ruige underground karakter van de plaat. Iemand die doorgaans zijn hits uit de Top 40 haalt. Het album is nu een onuitwisbare klassieker voor me maar het hoogtepunt is toch die radiovriendelijke single C.R.E.A.M. die juist weer meer de R&B kant opgaat.
Niet vreemd want het is één van de grootste classics uit de 90's en R&B ligt me juist zo goed. Die productie. Dit is toch smullen? Bring da Ruckus is een banger maar voor C.R.E.A.M. kun je me wakker maken.

#53. Basement Jaxx - Red Alert
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e022b5f719a85e19e8a80d862b1

Ik had het al eerder over die dance uit de 90's. Fatboy Slim kwam al langs. Meer tracks uit die periode die mij gelijk al opvielen als kind waren Cassius '99 en Windowlicker. Toch niet de meest alledaagse dance die te vinden was op de 538 Dance Smash CD's maar toch het soort dance dat me gelijk als kind al aantrok. Het voelde gewoon veel creatiever en met veel meer ideeën dan de gemiddelde commerciele dance-plaat.

Daar is ook mijn liefde voor Red Alert van Basement Jaxx in ontstaan, dat in '99 een hit was. Die productie schiet lekker alle kanten op, scheurt lekker maar blijft uitstekend voor de radio. En die vocalen zijn ook zo lekker. Vooral die schreeuw die ze met allemaal trucjes bewerkt hebben. En die combinatie met het koortje werkt ook zo lekker. Neem daar een toffe video bij, waar al die dance-tracks als Windowlicker en Praise You (en nog wat opkomende tracks in mijn lijst) gebruik van maken, en je hebt voor mij een hoogtepuntje te pakken.

#52. Kanye West feat. Dwele - Flashing Lights
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02a0be00010c10d98ba940bccc

Ik zat nog even te twijfelen om weer een track te pakken van My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Mijn favoriete Kanye album en een dikke 5* waard. Runaway stond de vorige keer nog hoog in mijn top 100 (top 10 zelfs geloof ik) en ik dacht erover om een Devil in a New Dress of een Monster hier te plaatsen. Maar nee, ik werd weer even herinnerd aan die knaller van Graduation die ook nog eens live mocht meemaken toen ik in 2009 naar zijn concert in Ahoy was geweest.

Dat concert was sowieso epic met zijn spaceship en een Good Life dat maar niet ophield en waar de hele zaal zijn handen maar omhoog bleef gooien. Of de dubbele encore, toen het gros van het publiek dacht dat het concert voorbij was na de encore, maar wij erop geattendeerd werden dat hij nóg een keer terug zou komen op het podium van twee gasten achter ons die naar het concert in België waren geweest. En ja hoor, toen de zaal al half leeg was keerde hij terug op het podium met de klanken van American Boy, en rijgde hij er ook nog eens Love Lockdown en Heartless aan vast. De échte fan had natuurlijk kunnen weten dat Kanye nooit zou weggaan zonder de recente singles te doen. Maar het was wel een leuk gezicht toen je een hoop mensen de zaal terug in zag rennen.

Flashing Lights. De Kanye knaller. Ja, toch wel. Die productie is Kanye op z'n best en die guest vocal van Dwele is perfect. Heeft me ook het solo-werk van de man doen opzoeken en dat heeft ook voor heel wat mooie momenten gezorgd. Of misschien had Kanye hier ook weer niet moeten staan. Want de laatste tijd... man man man. Zelfs zijn albums, waar hij heer en meester over was, zijn te verwarrend voor me geworden. En dat terwijl Yeezus bijna in de buurt komt van MBDTF voor mij.

#51. Queen - Brighton Rock
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e027dafc1684ef3c22283811454

Tja, Queen. In mijn jeugd altijd wel leuk gevonden maar een echte klik had ik er nooit mee. Bohemian Rhapsody op #1 in de Top 2000? Overtrokken! Dat vond ik al van jongs af aan. Maar eigenlijk kende ik enkel de commerciële Queen. De disco-Queen. De poppy Queen.

Toen kwam daar Baby Driver van Edgar Wright. Die hele film die zo zwaar leunt op de soundtrack en helemaal om de muziek heen is ge-edit. En dan kom je er zowaar achter dat Queen eigenlijk veel rauwer is dan je dacht. En één van hun albumtracks magistraal gebruikt werd in een actie-volle finale. Ik ben toen in de oude albums van de band gaan duiken; en tja, toen is de liefde voor Queen toch wel begonnen.

Die eerste periode is geweldig. Heerlijk flamboyant met een Mercury in topvorm. Doordat ik Queen zo laat pas écht ontdekte viel de release van Bohemian Rhapsody, de film, daar perfect mee samen en is er toch wel een stille liefde voor Queen ontstaan. Nee, het is niet mijn favoriete band. Ze hebben wat stinkers in die laatste periode zitten, maar ook die poppy en disco nummers klikken nu veel beter nu ik ze wat meer 'snap'.

Maar Brighton Rock? Dat blijft de knaller. En wat is die underrated zeg! Met de grote Queen revival en een bezetting van zowel de helft van de Top 2000 had Brighton Rock toch ook herontdekt moeten zijn? Waar blijft de liefde voor dit knotsgekke nummer? May is overigens ook in topvorm op deze track en vormt een heerlijke wisselwerking met Mercury. Iets wat ze in die beginperiode zo goed onder de knie hadden.

Faboy Slim en Basement Jaxx, dat zijn pluspunten hoor!

Poeh, lekker hoor, vooral Flashing Lights!

Heel veel kudos voor Flashing Lights idd, favorietje van Kanye

Jaloers wel hoor dat je Kanye nog live hebt meegemaakt, en dat het ergens op leek ook

Sowieso wel gap. Juist nu moet hij er staan. De muziek mag niet vergeten worden!

#50. Womack & Womack - Teardrops
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02fc4491c53b2f9e3c4b1e547e

Als kind verzamelde ik nog wel eens wat Hitzone CD's en ik geloof op de 4e editie stond een versie van Teardrops dat destijds in de Tipparade stond. Dat nummer viel me al gelijk op. Best een leuke versie volgens mij, moet ik weer eens opzoeken.

Het nummer is me dus altijd bijgebleven dus toen ik achter het bestaan van het origineel kwam was dat een feestje. Één van de lekkere 80's knallers. Heerlijke backings, onwijs catchy melodie. Veel mis kan er niet gaan. Verder niet bekend met Womack & Womack overigens. Aanrader? Op enige manier verbonden met Bobby?

#49. Oasis - Champagne Supernova
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02f13998f348c262a51fb865cb

Lange tijd heb ik Oasis bewust vermeden. Wonderwall was die vervelende meezinger die op elk plat feestje langskwam en tijdens mijn schooltijd had ik sowieso weinig met de 90's rock. Bittersweet Symphony vond ik toen ook verschrikkelijk bijv. Plus nog dat gemoddergooi tussen de twee broertjes in de media ook altijd. Het nodigde niet echt uit om de band eens te beluisteren.

Toen stond Liam Gallagher op het Manchester concert van Ariana Grande voor de slachtoffers van de aanslag bij haar concert. Het hele concert die avond gevolgd, en verdraaid. Die Oasis nummers zijn zo verkeerd nog niet. Live Forever deed hij toen met Chris Martin en vond ik een erg sterke track. Tijdens de eerstvolgende Top 2000 eens even heel goed op de rest gelet en toen kwam Champagne Supernova binnen. Liam zingt op zo'n intrigerende manier tijdens dit nummer en die melodie grijpt je zo aan. Zo zie je maar weer, artiesten kunnen je altijd blijven verassen.

#48. JAY Z - Song Cry
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0287f3476400e359bbe44e49d8

Echt liefhebber van Hip-Hop werd ik op 7-jarige leeftijd toen Hate Me Now van Nas en Can I Get A en Hard Knock Life van JAY Z hits waren. Ze zijn, samen met 2Pac en Biggie, toch altijd de blueprint geweest voor mij qua Hip-Hop. Grappig, want Eminem was bijv. ook al actief in die tijd, maar die pakte me pas een jaar later met Stan en The Real Slim Shady pas. JAY Z had ik dus gelukkig nog een paar jaartjes in z'n eerste prime meegemaakt, voor hij in 2002 zijn relatie met Beyoncé begon.

De man heeft zoveel bangers gemaakt. En probeert altijd wat nieuws. Niet altijd met succes, en daardoor wordt zijn waarde altijd wat onderschat. Juist toen Eminem, 50 Cent en Lil Wayne echt booming waren liet Jay het een beetje afweten en dat was juist die periode die hij nodig had om echt te beklijven voor een nieuwe generatie hip-hop liefhebbers. Gelukkig maakte hij dit een paar jaar later weer goed door zijn intensieve projecten met Kanye.

Lastig is ook wel dat Jay niet een duidelijk 'beste' nummer of album heeft, zoals een Nas dat heeft met Illmatic en een Lil Wayne met A Milli. Iets dat zo duidelijk een snapshot uit een hoogtepunt van de hip-hop is. Niet dat ik hiermee Jay's bijdrages underplay. Want Reasonable Doubt en Hard Knock Life zijn gewoon echt classics. Maar ik durf ook te zeggen dat er evenveel fans zijn van The Blueprint of The Black Album of Big Pimpin. Lastig om die ene kenmerkende track of album te pinpointen.

Zijn beste track, voor mij, komt van The Blueprint af. Met die prachtige productie en sample. Ik dacht eigenlijk dat dit een beetje een ondergesneeuwde single van Jay was maar hoe was ik in mijn nopjes was ik toen de man 5 meter van me afstond tijdens zijn concert met Beyoncé in de Arena en plots, tot mijn verassing, Song Cry deed. Die had ik misschien nog wel bij een solo show verwacht maar met zijn gezamenlijke concert met Bey? Ik was blown away.

#47. Shelley FKA DRAM feat. H.E.R. & watt - The Lay Down
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02abe6d52b04e59b21db4cb860

DRAM, toen Shelley FKA DRAM en volgens mij tegenwoordig gewoon weer DRAM had in 2016 een megahit in de states met Broccoli, een samenwerking met Lil Yachty die de laatste tijd wel erg lekker bezig is. Toen leek de man alweer te verdwijnen. Maar de naam bleef bij mij wel hangen. Toen ik zag dat hij een track met H.E.R. had gemaakt, een hedendaagse R&B zangeres die ik erg kan waarderen en ontdekt heb tijdens de Grammy's toen ze haar single Hard Place zong, was ik benieuwd.

En ik was blown away. Op een manier dat ik al lange tijd niet meer had gehad met moderne muziek. Zo smooth. Zo sexy. DRAM en H.E.R. hebben al lekker samenspel in het begin maar de laatste helft van de track waarop gitarist watt zijn ding mag komen doen zijn magistraal. Wat een solo. En dan komt H.E.R. ineens inzetten om met hem te riffen en dat werkt zich toe naar een geweldige climax. Tevergeefs een keer genomineerd voor de ladder maar ik hoop hem hier toch nogmaals te herintroduceren bij jullie. Dit moet je gewoon met vol volume even een keer ervaren. Lichten uit, kaarsjes aan, volumeknop hoog, en zeg me dat dit geen kippenvel opwekt.

#46. Bob Marley & The Wailers - So Much Trouble in the World
https://m.media-amazon.com/images/I/61xhuidpfdL._SX300_SY300_QL70_ML2_.jpg

Mijn vader is een groot Bob Marley fan en tijdens mijn jonge jaren stonden ook regelmatig de verzamelaar Legacy en het live-album Babylon by Bus hier in de rotatie. Lastig om dan zelf ook niet verliefd te worden op de heerlijke sounds van Bob Marley & The Wailers. No Woman, No Cry is het prijsnummer van mijn vader en kwam in mijn vorige lijst langs. Dit keer kies ik voor een track die niet tot de bekende hits hoort.

Want ik heb toch een beetje door de jaren heen een aversie voor sommige hits gekregen, buiten de studioalbums om. Altijd maar die Three Little Birds bij sportwedstrijden. Of die Could You Be Loved bij 'foute' partys. One Love / People Get Ready bij de standaard chillavondjes. "Weten jullie eigenlijk wel dat de man zoveel beters gemaakt heeft" bekruipt mij dan altijd.

Een groot deel van het overige oeuvre van Bob Marley heb ik leren kennen door het radiostation Tuff Gong in de game GTA IV. Daar stonden meerdere tracks van Bob in de rotatie en So Much Trouble in the World is daar één van. Het is net even wat minder "gezellig" of "melig". Dit is echt de pure reggae waar Bob een kei in was. Afkomstig van zijn beste album Survival.

Aaaaaaah Teardrops

Aaaaaaaaah Song Cry