Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
1
geplaatst: 2 september 2023, 19:40 uur
Die nummer 1 zag ik niet aankomen. Leuke verrassing. Leuk om te volgen ranja.
1
geplaatst: 3 september 2023, 23:58 uur
Leuke top 100 ranja, hier zitten nog wel wat nummers, artiesten tussen die imij zouden moeten liggen.
1
geplaatst: 4 september 2023, 00:20 uur
Toffe lijst ranja! En de 90s waren ook gewoon een fantastisch decennium wat betreft altrock.
1
geplaatst: 4 september 2023, 08:41 uur
Leuke lijst ranja! Ga ik eens doorheen spitten, onverwachte nummer 1 ook, lekker catchy
0
geplaatst: 4 september 2023, 11:38 uur
Mooi dat zo veel het leuk vinden, en ik denk dat catchy wel een beetje een sleutelwoord is 
0
geplaatst: 4 september 2023, 13:24 uur
Dus geen Johnny Lion op 1 en dat had zo maar kunnen gebeuren, gelet op je nick en de verhouding m/v in je lijst. Heel veel leuke verrassingen gezien, één minder leuke. Want waar was Electrelane ?
2
geplaatst: 9 oktober 2023, 00:03 uur
Mat_ johan de witt niels94 exsxesven
Iemand tijd en/of zin om zijn huidige Top 100 te delen met ons?
panjoe gaf al aan dat het hem voorlopig even niet lukt, een van jullie wellicht wel.
Iemand tijd en/of zin om zijn huidige Top 100 te delen met ons?
panjoe gaf al aan dat het hem voorlopig even niet lukt, een van jullie wellicht wel.
16
geplaatst: 9 oktober 2023, 19:42 uur
Ok, gaan we.
Op 10 november 2013 startte ik dit topic op, kort daarna begon ik met het plaatsen van mijn top 100. Inderdaad: dat is bijna precies tien jaar geleden. Ik had toen net een handjevol jaren van stormachtige muzikale ontdekkingen achter de rug, voor een belangrijk deel met dank aan deze website.
Sindsdien zijn mijn jaren als twintiger goeddeels gepasseerd: de studie is afgerond, het werkende leven begonnen. Kortom, een ideaal moment om de balans op te maken, met favoriete nummers die ik sindsdien heb ontdekt, die zijn gegroeid, of die vaste waardes zijn gebleken.
Twee regels:
- Ik heb één nummer per artiest gekozen.
- Ik heb besloten (instrumentale) jazz erbuiten te houden. Menig favoriet jazzalbum beschouw ik zodanig als geheel dat het kiezen van een los nummer onzinnig voelt, bovendien verkleint dit een klein beetje de appels-en-perenfactor die altijd al in zo’n toplijst zit.
Daarbuiten is deze lijst een oprechte poging tot een benadering van mijn favoriete nummers, hoe imperfect zoiets per definitie ook is. Het is daarmee ook niet per se een representatieve doorsnede van mijn luistergedrag, al komen de meeste genres wel aan bod.
De Spotify-playlist is hier te vinden.
Vergeef me verder mijn schaamteloosheid, maar ik tag nog even een paar mensen, die het mogelijk interessant kunnen vinden: Snoeperd, hoi123, Koenr, Masimo, AOVV, madmadder, Slowgaze, Don Cappuccino, Glitch
Op 10 november 2013 startte ik dit topic op, kort daarna begon ik met het plaatsen van mijn top 100. Inderdaad: dat is bijna precies tien jaar geleden. Ik had toen net een handjevol jaren van stormachtige muzikale ontdekkingen achter de rug, voor een belangrijk deel met dank aan deze website.
Sindsdien zijn mijn jaren als twintiger goeddeels gepasseerd: de studie is afgerond, het werkende leven begonnen. Kortom, een ideaal moment om de balans op te maken, met favoriete nummers die ik sindsdien heb ontdekt, die zijn gegroeid, of die vaste waardes zijn gebleken.
Twee regels:
- Ik heb één nummer per artiest gekozen.
- Ik heb besloten (instrumentale) jazz erbuiten te houden. Menig favoriet jazzalbum beschouw ik zodanig als geheel dat het kiezen van een los nummer onzinnig voelt, bovendien verkleint dit een klein beetje de appels-en-perenfactor die altijd al in zo’n toplijst zit.
Daarbuiten is deze lijst een oprechte poging tot een benadering van mijn favoriete nummers, hoe imperfect zoiets per definitie ook is. Het is daarmee ook niet per se een representatieve doorsnede van mijn luistergedrag, al komen de meeste genres wel aan bod.
De Spotify-playlist is hier te vinden.
Vergeef me verder mijn schaamteloosheid, maar ik tag nog even een paar mensen, die het mogelijk interessant kunnen vinden: Snoeperd, hoi123, Koenr, Masimo, AOVV, madmadder, Slowgaze, Don Cappuccino, Glitch
1
geplaatst: 9 oktober 2023, 19:47 uur
Ik ben benieuwd Niels! En dit topic bestaat ook alweer 10 jaar, wat vliegt de tijd toch 
10
geplaatst: 9 oktober 2023, 20:19 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/2594fa898da34f459e1bfef37c8f1b9e.jpg#2594fa898da34f459e1bfef37c8f1b9e
100. Gorillaz ft. Del the Funky Homosapien - Clint Eastwood
VK / VS - 2001 - Hiphop
We trappen, misschien wel toepasselijk, af met een staaltje lichte nostalgie voor mijzelf: dit was in mijn late tienerjaren (en mijn begindagen op MuMe) op enig moment mijn favoriete hiphopnummer aller tijden. Gorillaz was dan ook een van mijn favoriete muzikale projecten, in het bijzonder het album Demon Days. Wat er nadien is gebeurd herkennen jullie mogelijk van andere artiesten: ik koester nog altijd warme gevoelens voor met name de eerste drie albums, maar zet die eigenlijk zelden meer op.
Desondanks geniet ik nog altijd van Gorillaz-nummers als Kids With Guns, November Has Come, Rhinestone Eyes, Tomorrow Comes Today − en ik wil jullie ook graag op het heerlijk snerpende New Genius (Brother) wijzen.
Clint Eastwood stond de vorige keer dan ook fier op plek 44 van mijn top 100. Die positie is hij kwijt, maar het blijft een zalige track die me zeer dierbaar is. De vier klappen op de cymbalen. De lome zang van Damon Albarn die het midden houdt tussen nonchalant en vermoeid. Del die je met zijn heerlijk expressieve en uit duizenden herkenbare flow de bevreemdende fictieve wereld van deze band binnen trekt. En natuurlijk de gouden keuze om dat instrumentale outro lekker lang te rekken, met die klagende melodica.
Bij optredens van Gorillaz is Del the Funky Homosapien er overigens allang niet meer bij, een andere rapper neemt zijn plaats in. Maar toen ik Del enige jaren geleden in de Melkweg zag optreden met Deltron 3030, deed-ie Clint Eastwood ook. (Goed om op te merken dat hiphopproducer Dan, the Automator van Deltron 3030, die er die avond ook bij was, het eerste album van Gorillaz heeft geproduceerd.) Dit nummer woord voor woord meerappen met Del is een zeer fijne concertherinnering. Ik herinner me nog goed zijn enorme energie en de veel te warme jas met capuchon die hij om de een of andere reden droeg, terwijl hij elk woord even krachtig articuleerde als op plaat. Misschien dan toch liever een versie zonder Albarn dan zonder Del.
100. Gorillaz ft. Del the Funky Homosapien - Clint Eastwood
VK / VS - 2001 - Hiphop
We trappen, misschien wel toepasselijk, af met een staaltje lichte nostalgie voor mijzelf: dit was in mijn late tienerjaren (en mijn begindagen op MuMe) op enig moment mijn favoriete hiphopnummer aller tijden. Gorillaz was dan ook een van mijn favoriete muzikale projecten, in het bijzonder het album Demon Days. Wat er nadien is gebeurd herkennen jullie mogelijk van andere artiesten: ik koester nog altijd warme gevoelens voor met name de eerste drie albums, maar zet die eigenlijk zelden meer op.
Desondanks geniet ik nog altijd van Gorillaz-nummers als Kids With Guns, November Has Come, Rhinestone Eyes, Tomorrow Comes Today − en ik wil jullie ook graag op het heerlijk snerpende New Genius (Brother) wijzen.
Clint Eastwood stond de vorige keer dan ook fier op plek 44 van mijn top 100. Die positie is hij kwijt, maar het blijft een zalige track die me zeer dierbaar is. De vier klappen op de cymbalen. De lome zang van Damon Albarn die het midden houdt tussen nonchalant en vermoeid. Del die je met zijn heerlijk expressieve en uit duizenden herkenbare flow de bevreemdende fictieve wereld van deze band binnen trekt. En natuurlijk de gouden keuze om dat instrumentale outro lekker lang te rekken, met die klagende melodica.
Bij optredens van Gorillaz is Del the Funky Homosapien er overigens allang niet meer bij, een andere rapper neemt zijn plaats in. Maar toen ik Del enige jaren geleden in de Melkweg zag optreden met Deltron 3030, deed-ie Clint Eastwood ook. (Goed om op te merken dat hiphopproducer Dan, the Automator van Deltron 3030, die er die avond ook bij was, het eerste album van Gorillaz heeft geproduceerd.) Dit nummer woord voor woord meerappen met Del is een zeer fijne concertherinnering. Ik herinner me nog goed zijn enorme energie en de veel te warme jas met capuchon die hij om de een of andere reden droeg, terwijl hij elk woord even krachtig articuleerde als op plaat. Misschien dan toch liever een versie zonder Albarn dan zonder Del.
0
geplaatst: 9 oktober 2023, 20:22 uur
ArthurDZ schreef:
Ik ben benieuwd Niels! En dit topic bestaat ook alweer 10 jaar, wat vliegt de tijd toch
Ik ben benieuwd Niels! En dit topic bestaat ook alweer 10 jaar, wat vliegt de tijd toch
Ja, ongelooflijk hè.
7
geplaatst: 9 oktober 2023, 21:24 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/de67121b9e1c120ed0c4734b44fb96c1.jpg#de67121b9e1c120ed0c4734b44fb96c1
99. Alvvays - Dreams Tonite
Canada - 2017 - Dreampop
Ik bedenk me dat ik nooit een heel album van deze groep heb beluisterd. Niet omdat het me niks lijkt, het is er gewoon niet van gekomen. Dat zegt alles over waarom dit nummer op deze plek is beland: ik heb dit een jaar of drie, vier geleden los ontdekt, waarna dit zo’n beetje mijn ultieme playlistnummer is geworden.
Misschien herkenbaar: soms ben je met mensen en wil je een muziekje opzetten, maar zij zitten niet per se te wachten op grimmige nowave of experimentele undergroundhiphop, dus maak je een playlist met nummers waarvan je denkt dat het gezelschap ze wel zal trekken en die je zelf ook leuk vindt.
Dit geldt overigens net zo goed voor mijn vriendin. Meestal zet ik de muziek op, en deels om die positie te behouden en omdat ik geen egoïstische zak poog te zijn, probeer ik ergens rondom het muzikale gebied te gaan zitten waar onze smaken overlappen. Dat heeft mijn waardering voor Taylor Swift overigens behoorlijk doen toenemen.
Hoe dan ook: dit is een track in het arsenaal waar ik in dit soort gevallen vaak naar grijp. Volgens mij jaag je hier zowat niemand mee de kast op, terwijl ik er zelf enorm van geniet. Het refrein is een gevalletje zuivere popperfectie wat mij betreft. Je zweeft werkelijk weg op de zalige zangmelodie, mede geholpen door de diepe bassen en de dromerige muzikale omlijsting. Enorm verslavend. Misschien toch maar eens wat meer van Alvvays checken, dus.
99. Alvvays - Dreams Tonite
Canada - 2017 - Dreampop
Ik bedenk me dat ik nooit een heel album van deze groep heb beluisterd. Niet omdat het me niks lijkt, het is er gewoon niet van gekomen. Dat zegt alles over waarom dit nummer op deze plek is beland: ik heb dit een jaar of drie, vier geleden los ontdekt, waarna dit zo’n beetje mijn ultieme playlistnummer is geworden.
Misschien herkenbaar: soms ben je met mensen en wil je een muziekje opzetten, maar zij zitten niet per se te wachten op grimmige nowave of experimentele undergroundhiphop, dus maak je een playlist met nummers waarvan je denkt dat het gezelschap ze wel zal trekken en die je zelf ook leuk vindt.
Dit geldt overigens net zo goed voor mijn vriendin. Meestal zet ik de muziek op, en deels om die positie te behouden en omdat ik geen egoïstische zak poog te zijn, probeer ik ergens rondom het muzikale gebied te gaan zitten waar onze smaken overlappen. Dat heeft mijn waardering voor Taylor Swift overigens behoorlijk doen toenemen.
Hoe dan ook: dit is een track in het arsenaal waar ik in dit soort gevallen vaak naar grijp. Volgens mij jaag je hier zowat niemand mee de kast op, terwijl ik er zelf enorm van geniet. Het refrein is een gevalletje zuivere popperfectie wat mij betreft. Je zweeft werkelijk weg op de zalige zangmelodie, mede geholpen door de diepe bassen en de dromerige muzikale omlijsting. Enorm verslavend. Misschien toch maar eens wat meer van Alvvays checken, dus.
1
geplaatst: 9 oktober 2023, 22:07 uur
Begint al mooi, Niels. Zin om deze te volgen!
Dreams Tonite is onweerstaanbaar, net als een paar andere individuele pareltjes van de eerste albums. Heb het je al gezegd, maar het derde album Blue Rev is hun meesterwerk, die na meerdere luisterbeurten shoegaze pop-perfectie blootgeeft. Wel minder geschikt playlist materiaal, dat dan weer wel.
Dreams Tonite is onweerstaanbaar, net als een paar andere individuele pareltjes van de eerste albums. Heb het je al gezegd, maar het derde album Blue Rev is hun meesterwerk, die na meerdere luisterbeurten shoegaze pop-perfectie blootgeeft. Wel minder geschikt playlist materiaal, dat dan weer wel.
6
geplaatst: 9 oktober 2023, 22:24 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/21f1b072d58fceda1259f76cea19b3b2.jpg#21f1b072d58fceda1259f76cea19b3b2
98. CRIM3S - Fade
VK - 2011 - Electropunk
Met dank aan exsxesven ontdekte ik jaren geleden dit extreem fijne nummertje door, zo zag ik net, zijn top 100 in ditzelfde topic. Een prachtige illustratie dus van de waarde die deze site heeft gehad voor mij.
Bombastische dance voorzien van de moddervetste elektronische sound en de smerigste bassen die ze tevoorschijn konden toveren, met het echoënde, wanhopig klinkende geroep van de frontvrouw Sadie Pinn erdoorheen. Als een wanhoopsschreeuw op een dancefeest, compleet overstemd door de pakkende muziek. Heerlijk, als muziek dat soort contrasten weet op te roepen. En het zal zeker niet de laatste wanhoopschreeuw in deze lijst zijn
Dance met een forse punkattitude; kennelijk waren ze dan ook betrokken bij de organisatie van menige illegale rave in Londen. Nadien heb ik nooit meer iets echt vergelijkbaars gevonden als dit tweetal. Crystal Castles doet toch niet hetzelfde voor me.
98. CRIM3S - Fade
VK - 2011 - Electropunk
Met dank aan exsxesven ontdekte ik jaren geleden dit extreem fijne nummertje door, zo zag ik net, zijn top 100 in ditzelfde topic. Een prachtige illustratie dus van de waarde die deze site heeft gehad voor mij.
Bombastische dance voorzien van de moddervetste elektronische sound en de smerigste bassen die ze tevoorschijn konden toveren, met het echoënde, wanhopig klinkende geroep van de frontvrouw Sadie Pinn erdoorheen. Als een wanhoopsschreeuw op een dancefeest, compleet overstemd door de pakkende muziek. Heerlijk, als muziek dat soort contrasten weet op te roepen. En het zal zeker niet de laatste wanhoopschreeuw in deze lijst zijn
Dance met een forse punkattitude; kennelijk waren ze dan ook betrokken bij de organisatie van menige illegale rave in Londen. Nadien heb ik nooit meer iets echt vergelijkbaars gevonden als dit tweetal. Crystal Castles doet toch niet hetzelfde voor me.
5
Glitch
geplaatst: 9 oktober 2023, 23:21 uur
Niels is schaamteloos iedereen op ouderdom aan het wijzen, verdorie.
13
geplaatst: 10 oktober 2023, 09:41 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/a7760895d47644bcb62d761ae6702cdc.jpg#a7760895d47644bcb62d761ae6702cdc
97. Sigur Rós - Untitled (Vaka)
IJsland - 2002 - Postrock
Ik zat nog maar net op MusicMeter waar het album ( ) natuurlijk een van de onoverkomelijke titanen is, dus ik luisteren. Dat gebeurde voor het eerst bij familie die een boerderij in de Achterhoek hebben. Ik had kennelijk de tijd om me even buiten terug te trekken met muziek op mijn hoofd, en als ik het me goed herinner sneeuwde het een beetje. Ideaal dus voor een eerste indruk. Ik zie dan ook net dat ik in oktober 2010 bij dit album heb geschreven: ‘Ik luister het net voor het eerst. Het brengt je in trance, het is gewoon heel erg mooi.’ Om er meteen 4,5* tegenaan te smijten.
( ) heb ik een tijdje tot mijn absolute favorieten gerekend, ik meen dat het hoog in mijn top 10 heeft gestaan. Destijds woonde ik nog bij mijn ouders, mijn kamer was op zolder, waar ik een klein, niet al te imposant minisetje als geluidsinstallatie had (dat ik pas begin dit jaar heb vervangen, hihi). Dit was een van de albums waardoor ik me van begin tot eind liet wegvoeren, liggend op bed, heen-en-weer lopend of een beetje aanrommelend, denk ik. Ik had het niet per se naar mijn zin op de middelbare school, wat voor een belangrijk deel zal verklaren waarom muziek een toevlucht en immens onderdeel van mijn leven is geworden en gebleven.
Het album heeft voor mij niet meer helemaal de status van toen, maar met name de opener blijf ik een buitengewoon sterk, met grote precisie gecomponeerd staaltje postrock vinden. De kale sound, het minimalistische pianothema en de statige opbouw van dit nummer geven het gevoel van een soort trage, droevige mars (vooruit dan maar: door een desolaat ijslandschap). Treurig en prachtig.
Als Jónsi begint te zingen, in een fantasietaal, blijkt voor de zoveelste keer dat zang makkelijk kan raken zonder dat de woorden een concrete betekenis voor je hebben. Al ben ik beslíst niet van de school ‘teksten in de muziek boeien me niet, als ik mooie teksten wil ga ik wel poëzie lezen’, maar dat wordt nog wel duidelijk.
97. Sigur Rós - Untitled (Vaka)
IJsland - 2002 - Postrock
Ik zat nog maar net op MusicMeter waar het album ( ) natuurlijk een van de onoverkomelijke titanen is, dus ik luisteren. Dat gebeurde voor het eerst bij familie die een boerderij in de Achterhoek hebben. Ik had kennelijk de tijd om me even buiten terug te trekken met muziek op mijn hoofd, en als ik het me goed herinner sneeuwde het een beetje. Ideaal dus voor een eerste indruk. Ik zie dan ook net dat ik in oktober 2010 bij dit album heb geschreven: ‘Ik luister het net voor het eerst. Het brengt je in trance, het is gewoon heel erg mooi.’ Om er meteen 4,5* tegenaan te smijten.
( ) heb ik een tijdje tot mijn absolute favorieten gerekend, ik meen dat het hoog in mijn top 10 heeft gestaan. Destijds woonde ik nog bij mijn ouders, mijn kamer was op zolder, waar ik een klein, niet al te imposant minisetje als geluidsinstallatie had (dat ik pas begin dit jaar heb vervangen, hihi). Dit was een van de albums waardoor ik me van begin tot eind liet wegvoeren, liggend op bed, heen-en-weer lopend of een beetje aanrommelend, denk ik. Ik had het niet per se naar mijn zin op de middelbare school, wat voor een belangrijk deel zal verklaren waarom muziek een toevlucht en immens onderdeel van mijn leven is geworden en gebleven.
Het album heeft voor mij niet meer helemaal de status van toen, maar met name de opener blijf ik een buitengewoon sterk, met grote precisie gecomponeerd staaltje postrock vinden. De kale sound, het minimalistische pianothema en de statige opbouw van dit nummer geven het gevoel van een soort trage, droevige mars (vooruit dan maar: door een desolaat ijslandschap). Treurig en prachtig.
Als Jónsi begint te zingen, in een fantasietaal, blijkt voor de zoveelste keer dat zang makkelijk kan raken zonder dat de woorden een concrete betekenis voor je hebben. Al ben ik beslíst niet van de school ‘teksten in de muziek boeien me niet, als ik mooie teksten wil ga ik wel poëzie lezen’, maar dat wordt nog wel duidelijk.
7
geplaatst: 10 oktober 2023, 11:12 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/216df7f6e87b404795e0c3ae11a438c3.jpg#216df7f6e87b404795e0c3ae11a438c3
96. The Fall - Tempo House
VK - 1983 - Postpunk
The Fall op zijn naarst en irritantst: bijna 9 minuten monotoon doordreinen terwijl Mark E. Smith abstracte zinnen spuwt over ‘the pedantic Welsh’ (goddamn ze) en Nederlanders die treuren ‘in four languages at least’. In het geval van The Fall is dit op de een of andere manier helemaal geen negatieve beschrijving. Integendeel.
De reden dat dit werkt is natuurlijk dat de baslijn weliswaar lekker vuig klinkt, maar stiekem verdomde pakkend is. Hier heeft de band goed naar een krautrockband als Neu! geluisterd. Dit geldt ook voor de drums, die ergens lomp overkomen, maar ruim voldoende variëren om interessant te blijven. Nodig ook, gezien de verder ernstig kale instrumentatie. En het charisma van Smith is uiteraard een zeldzaamheid: niet veel mensen zouden wegkomen met zo’n halfdronken klinkende, vrijwel onbegrijpelijke tirade.
Nu wil het geval dat ik zowel een grote voorliefde heb voor muziek met een ruwe dan wel ronduit smerige rand, én voor muziek die zwaar leunt op de groove, zoals veel krautrock. Ziedaar waarom juist dit nummer mijn favoriet van deze groep is. Geweldig album ook, Perverted by Language, waar dit op te vinden is.
96. The Fall - Tempo House
VK - 1983 - Postpunk
The Fall op zijn naarst en irritantst: bijna 9 minuten monotoon doordreinen terwijl Mark E. Smith abstracte zinnen spuwt over ‘the pedantic Welsh’ (goddamn ze) en Nederlanders die treuren ‘in four languages at least’. In het geval van The Fall is dit op de een of andere manier helemaal geen negatieve beschrijving. Integendeel.
De reden dat dit werkt is natuurlijk dat de baslijn weliswaar lekker vuig klinkt, maar stiekem verdomde pakkend is. Hier heeft de band goed naar een krautrockband als Neu! geluisterd. Dit geldt ook voor de drums, die ergens lomp overkomen, maar ruim voldoende variëren om interessant te blijven. Nodig ook, gezien de verder ernstig kale instrumentatie. En het charisma van Smith is uiteraard een zeldzaamheid: niet veel mensen zouden wegkomen met zo’n halfdronken klinkende, vrijwel onbegrijpelijke tirade.
Nu wil het geval dat ik zowel een grote voorliefde heb voor muziek met een ruwe dan wel ronduit smerige rand, én voor muziek die zwaar leunt op de groove, zoals veel krautrock. Ziedaar waarom juist dit nummer mijn favoriet van deze groep is. Geweldig album ook, Perverted by Language, waar dit op te vinden is.
5
geplaatst: 10 oktober 2023, 20:55 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/ef727f7baba7495234c156074afd127c.jpg#ef727f7baba7495234c156074afd127c
95. Flying Lotus - GNG BNG
VS - 2008 - Electronic / Hiphop
Flying Lotus rekt de grenzen van instrumentale hiphop op met een avontuurlijkheid en kunde die, voor zover ik heb gehoord, eigenlijk niemand evenaart. Dit is een uitstekend voorbeeld.
Het begint al lekker, met een beat met een sterk midden-oosterse vibe, maar dan gebeurt het natuurlijk: de beatswitch. Eerst een aanloopje, en dan komt de scheurende bas alles aan gort blazen. Het knappe vind ik hoe FlyLo zijn instrumentals tot leven wekt. Neem de baslijn waar alles om draait: die komt met horten en stoten, alsof de producer hem alleen met grote moeite uit zijn apparatuur geperst krijgt.
Ondertussen kolkt er een wervelwind van geluiden rond je hoofd en mensen toch, wat een zalige drums. Dan heeft FlyLo ook nog eens het fatsoen je met een outro weer keurig met beide benen terug op aarde te zetten. Deze man heeft natuurlijk veel meer tofs gemaakt, maar dit blijft voor mij het summum.
95. Flying Lotus - GNG BNG
VS - 2008 - Electronic / Hiphop
Flying Lotus rekt de grenzen van instrumentale hiphop op met een avontuurlijkheid en kunde die, voor zover ik heb gehoord, eigenlijk niemand evenaart. Dit is een uitstekend voorbeeld.
Het begint al lekker, met een beat met een sterk midden-oosterse vibe, maar dan gebeurt het natuurlijk: de beatswitch. Eerst een aanloopje, en dan komt de scheurende bas alles aan gort blazen. Het knappe vind ik hoe FlyLo zijn instrumentals tot leven wekt. Neem de baslijn waar alles om draait: die komt met horten en stoten, alsof de producer hem alleen met grote moeite uit zijn apparatuur geperst krijgt.
Ondertussen kolkt er een wervelwind van geluiden rond je hoofd en mensen toch, wat een zalige drums. Dan heeft FlyLo ook nog eens het fatsoen je met een outro weer keurig met beide benen terug op aarde te zetten. Deze man heeft natuurlijk veel meer tofs gemaakt, maar dit blijft voor mij het summum.
3
geplaatst: 10 oktober 2023, 21:29 uur
Over ouderdom gesproken: mijn concertervaring met Clint Eastwood was dat ik ze vorig jaar live zag op DTRH, alwaar ik met een jongedame naast mij aan het praten was. Ik vertelde dat ik mij nog goed herinnerde dat Clint Eastwood uitkwam (zelfs waar ik 'm voor het eerst heb gehoord - op de veerboot naar Engeland). Zij keek mij aan en vroeg: 'hoe oud ben jij dan?' Bleek ze in 2001 geboren te zijn... Toen voelde ik me wel ff oud ja
1
geplaatst: 10 oktober 2023, 22:51 uur
Titmeister schreef:
Over ouderdom gesproken: mijn concertervaring met Clint Eastwood was dat ik ze vorig jaar live zag op DTRH, alwaar ik met een jongedame naast mij aan het praten was. Ik vertelde dat ik mij nog goed herinnerde dat Clint Eastwood uitkwam (zelfs waar ik 'm voor het eerst heb gehoord - op de veerboot naar Engeland). Zij keek mij en vroeg: 'hoe oud ben jij dan?' Bleek ze in 2001 geboren te zijn... Toen voelde ik me wel ff oud ja
(quote)
Over ouderdom gesproken: mijn concertervaring met Clint Eastwood was dat ik ze vorig jaar live zag op DTRH, alwaar ik met een jongedame naast mij aan het praten was. Ik vertelde dat ik mij nog goed herinnerde dat Clint Eastwood uitkwam (zelfs waar ik 'm voor het eerst heb gehoord - op de veerboot naar Engeland). Zij keek mij en vroeg: 'hoe oud ben jij dan?' Bleek ze in 2001 geboren te zijn... Toen voelde ik me wel ff oud ja
Ja, dat met die geboortejaren na 2000 blijft een dingetje voor de mensen die van daarvoor komen, bij mijn leeftijdsgenoten (en dan ben ik pas van 1994) ook al. Dat er voor het eerst mensen gingen studeren die uit 2000 kwamen was voor studiegenoten al een soort pijnlijke aanraking met de eigen sterfelijkheid, haha.
Overigens kan ik me dus ook niet herinneren dat ik dit nummer uitkwam. Ik was toen een jaar of 7
En zo geven we deze heerlijke track vrolijk door in dit topic
Ik kan je de hele EP waar dit op staat overigens aanraden.
3
geplaatst: 11 oktober 2023, 11:27 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/1e144b2a4f665a8a0db99ce7902e9473.jpg#1e144b2a4f665a8a0db99ce7902e9473
94. Godflesh - Shut Me Down
VK - 2014 - Industrial metal
Volgens mij had ik het album Streetcleaner (1989) van deze band al wel eens beluisterd toen ik in 2019 erg onder de indruk raakte van deze twee heren op Le Guess Who?. Wat een waanzinnig geluk trouwens dat zo’n geweldig festival van internationale allure gewoon in mijn thuisstadje plaatsvindt. Elk jaar weer een genot.
Het optreden van Godflesh was me een partij beuken geblazen, mijn nek zal er niet gelukkig van zijn geworden. Ik besloot wat meer van dit duo uit Birmingham te checken, en werd weggeblazen door A World Lit Only by Fire (2014). Ik vind dat album, in tegenstelling tot de meesten, zelfs sterker dan hun klassieker van eind jaren tachtig. De sound van de bas en de gitaar is hierop zó verschroeiend lomp, diep en vet.
En dan de riffs waar ze mee aan komen zetten. Nu goed, luister maar naar Shut Me Down: hallelujah zeg. Is ook wel nodig, want dit nummer steunt grotendeels op het tranceopwekkende effect van beukende herhaling. Mede door het gebruik van drumcomputers voorzien ze hun muziek van machinale precisie − hiphop vormt voor Godflesh op dit vlak een van de inspiratiebronnen. Dit is ook de reden dat het om een tweetal gaat, vrij uitzonderlijk voor een metalband: Justin Broadrick speelt gitaar, schreeuwt en programmeert de drumcomputer, B. C. Green doet de bas.
Het resultaat is een metalvariant die genadeloos blijft doorbeuken en de luisteraar naar adem doet happen. Wat wel lastig is, tijdens het op elkaar klemmen van je kaken.
94. Godflesh - Shut Me Down
VK - 2014 - Industrial metal
Volgens mij had ik het album Streetcleaner (1989) van deze band al wel eens beluisterd toen ik in 2019 erg onder de indruk raakte van deze twee heren op Le Guess Who?. Wat een waanzinnig geluk trouwens dat zo’n geweldig festival van internationale allure gewoon in mijn thuisstadje plaatsvindt. Elk jaar weer een genot.
Het optreden van Godflesh was me een partij beuken geblazen, mijn nek zal er niet gelukkig van zijn geworden. Ik besloot wat meer van dit duo uit Birmingham te checken, en werd weggeblazen door A World Lit Only by Fire (2014). Ik vind dat album, in tegenstelling tot de meesten, zelfs sterker dan hun klassieker van eind jaren tachtig. De sound van de bas en de gitaar is hierop zó verschroeiend lomp, diep en vet.
En dan de riffs waar ze mee aan komen zetten. Nu goed, luister maar naar Shut Me Down: hallelujah zeg. Is ook wel nodig, want dit nummer steunt grotendeels op het tranceopwekkende effect van beukende herhaling. Mede door het gebruik van drumcomputers voorzien ze hun muziek van machinale precisie − hiphop vormt voor Godflesh op dit vlak een van de inspiratiebronnen. Dit is ook de reden dat het om een tweetal gaat, vrij uitzonderlijk voor een metalband: Justin Broadrick speelt gitaar, schreeuwt en programmeert de drumcomputer, B. C. Green doet de bas.
Het resultaat is een metalvariant die genadeloos blijft doorbeuken en de luisteraar naar adem doet happen. Wat wel lastig is, tijdens het op elkaar klemmen van je kaken.
* denotes required fields.