Ik dacht bij nummer 96 nog 'dat gaat de goede kant op' maar nu begrijp ik dat je slechts één nummer per artiest in je lijst doet. Prima hoor, maar heb je die lijst dan niet ondersteboven vast?

Verhip, je hebt gelijk ook!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/81b85575297e4cbd96d4ff1113c11856.jpg#81b85575297e4cbd96d4ff1113c11856

93. Gridlock - Chrometaphor
VS - 2003 - IDM

De prachtige heldere en diepe klanken die kunnen bestaan dankzij de eindeloze mogelijkheden van elektronische muziek. Altijd als ik weer naar iets als Gridlock luister, denk ik: ik moet nog veel meer van dit soort spul checken. (Daar moet ik dan aan toevoegen: dit geldt voor wel meer genres…)

Formless van Gridlock, het laatste album van dit tweetal uit San Francisco, is een masterclass in contrasten: tussen de wonderschone ambientwaves en de intense, glitchy breakbeats die ze eroverheen leggen. Het bevat muziek die je zachtjes wiegt en ruw door elkaar schudt, soms schijnbaar op hetzelfde moment.

Hét hoogtepunt aanwijzen vind ik eigenlijk nog knap lastig, ook Pallid en Song32 komen in aanmerking, maar ik ben in dit geval gegaan voor Chrometaphor. Dat is een nummer dat het moet hebben van de opbouw: de prachtige, diepe waves, de toenemende spanning als de breakbeats erin komen, en dan het moment dat zich een soort dubstepwobble avant la lettre in je oren boort. Een zalige climax.

Maar luister dan ook eens naar die knisperende, kristalheldere glitchgeluidjes die overblijven aan het einde, als kleine glasscherfjes die nog narinkelen na het geweld van zojuist. Het klinkt alsof er alleen al eindeloze aandacht is gegaan naar de juiste klank voor dat detail. En dit geldt dus voor de hele plaat: het sounddesign is niet minder dan briljant.




De Spotify-playlist, hier te vinden, is overigens weer up to date.

Pfoeh dit hele achttal is geweldig!

Lekker bezig al Niels

Harde shit inderdaad!

Kapotje van genotje!

Haha, goed om te horen heren!

Fade is wel een vette ontdekking, trouwens.

Gridlock

Vorig jaar is Mike Wells overleden, is niet echt nieuws geweest, onterecht wat mij betreft.

Och, dat wist ik helemaal niet. Jong, 53 pas


Sowieso heb ik een beetje de indruk dat Gridlock op MusicMeter opvallend groot is als ik het afzet tegen, bijvoorbeeld, het tamelijk lage aantal maandelijke luisteraars op Spotify of aantallen stemmen (en score) op RateYourMusic. Beide imperfecte graadmeters, maar toch. Jij enig idee trebremmit? Is dit zo'n groep die een enorme status heeft bij een beperkte groep electronicaliefhebbers, en dat daar toevallig net een aantal representanten van op deze site beland zijn (denk ook aan Onderhond)? Of is er iets anders aan de hand/zit ik er gewoon naast?

Ik weet trouwens wel dat het andere groepslid, Mike Cadoo, als Dryft nog wat interessant werk heeft uitgebracht. Ventricle (2010) is een aanrader, voor wie Gridlock tof vindt.

Interessante analyse hierboven. Gretz, wat vind jij?

Interessant idd, meestal komen albums die op MuMe relatief populair zijn uit de indierockkant, of ze zijn Nederlandstalig natuurlijk. Kan me eigenlijk weinig voorbeelden bedenken van kunstschoolmuziek die het op MuMe relatief goed doet. Erg tof nummer iig. Het kwartje voor het hele album is nog steeds niet gevallen, maar losse nummers zoals deze nu kunnen me altijd heel goed smaken.

En Crim3s . Stress is mijn persoonlijke favoriet - ook ontdekt door het lijstje van sxesven destijds.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/0f1905f70f75590abc003b5b4709cd88.jpg#0f1905f70f75590abc003b5b4709cd88

92. Shygirl - Firefly
VK - 2021 - Alternative R&B

Uiteindelijk is mijn muzieksmaak voornamelijk gevormd in mijn tienerjaren. Het ene na het andere vooroordeel, veroorzaakt door een gebrek aan kennis, ging toen in no time aan diggelen. Binnen een jaar of twee ging ik van ‘hey, er bestaat vette muziek uit de jeugd van mijn ouders’ tot ‘geef me experimentele krautrock en intense grafherrie!’.

Ik werd toen een kind in de muzieksnoepwinkel en dat ben ik gebleven: het internet biedt toegang tot alles, en mijn nieuwsgierigheid wordt beloond met goede muziek uit zowat alle genres, tijdperken en hoeken van de aarde. Gewoon een standaard muzieknerd uit het internettijdperk, dus.

Maar dat wil niet zeggen dat er nadien helemáál geen grote ontwikkelingen meer zijn geweest in mijn luistergedrag. Een van de belangrijkste toevoegingen van de laatste pakweg drie jaar is de hedendaagse popmuziek. Of in elk geval een paar hoekjes daarvan.

Mogelijk wordt er gewoon wat avontuurlijkere pop gemaakt dan een jaar of tien geleden; denk aan de hyperpopbeweging. Maar het zal er ook aan liggen dat ik het niet echt een kans gaf. Zo herinner ik me dat een vriend die ik op muziekvlak hoog heb zitten me na de release wees op de kwaliteit van Folklore (2020) van Taylor Swift, waardoor ik er al met iets andere oren naar ging luisteren dan ik anders had gedaan. Kort daarna zat wel het kantelpunt, wellicht geen toeval. (Mijn mening over dat album is nu trouwens: enkele zeer fijne nummers, Seven en Cardigan zijn pareltjes, maar het geheel vind ik tamelijk saai.) Verder heeft deelname aan de Song van het Jaar-competitie op deze site me aan veel moois geholpen. Hartjes

Hoe dan ook had ik een nummer als Firefly vijf jaar geleden nooit in mijn top 100 gezet. Gelukkig weet ik inmiddels iets beter, en kun je me bijvoorbeeld aantreffen met muziek van Charli XCX, Caroline Polacheck, Yeule, Billie Eilish, SOPHIE, Ethel Cain of Lana del Rey op mijn oren. En als je me in de zomer van 2022 zou hebben aangesproken terwijl ik oortjes in had, was de kans levensgroot dat ik op dat moment Firefly van Shygirl op zou hebben staan. Dat was echt dé zomerhit voor mij.

Er zit echt een ongekende flow in dit nummer, dankzij de gelaagde productie vol heerlijke elementen als het pianoriedeltje en natuurlijk de zomerse melodie, die elkaar aanvullen op een aan perfectie grenzende wijze. Neem de interactie tussen de zang en de (al dan niet vervormde) vocalen op de achtergrond. In die context komt het buitengewoon catchy refreintje extreem goed tot zijn recht. Deze gaat nog vele zomers mee, voorspel ik. En andere seizoenen ook, trouwens.

Blijkbaar wel, op discogs staan er nog wel aardig wat berichten bij, maar op youtube heeft het ook niet veel luisteraars. Ik heb het ook ontdekt op musicmeter, dus blijkbaar is het hier toevallig groter dan op andere plekken. Echt een niche act, wel onterecht want het verdiend net zo'n status als een Aphex Twin of Autechtre. Met nieuws bedoelde ik dan ook meer hier en op sites zoals Resident Advisor enz.

Mooi begin zo! The Fall is erg tof, het nummer en het album. Leuke bij The Fall is, dat je nog een ongekende discografie hebt om door te ploegen.

Verder goede herinnering om Flying Lotus en gridlock weer eens op te leggen. Ik vind het altijd moeilijk om een moment te vinden waarbij ik in de stemming en in volle concentratie ben voor dit soort muziek.

En Firefly Al zal de gemiddelde popliefhebber dit boven de pet gaan gok ik zo.

Shygirl Ga ik binnenkort in Rotterdam zien, zin in.

I FEEEEEEEEEL IT FADE, FADE, FADE, FADE.

Verrassend dat je die nog niet kende. Je bent toch Kanye-fan?

Noouu, ander spul van haar zeker, maar dit lijkt me toch haar poging tot een soort toegankelijke radiohit? Met wat avontuurlijkere instrumentatie dan gemiddeld, ok dan, dat geef ik toe

En cool Sven, veel plezier! Misschien eens kijken of ik daar ook heen kan...

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/5d52ac3363bc4114a6ef308424bcce56.jpg#5d52ac3363bc4114a6ef308424bcce56

91. Broeder Dieleman - Omer Gielliet
Nederland - 2015 - Dronefolk

Voor wie Tonnie Dieleman niet kent: hij maakt muziek die op elk front is doordrenkt van zijn thuisprovincie, Zeeland. Inspiratie put hij uit het landschap, de dieren, de mensen en de historie. Vaak kiest hij de vorm van folkliedjes, altijd in Zeeuws dialect, en soms kiest hij abstractere muzikale vormen.

Dat laatste geldt zeker voor zijn album Uut de Bron uit 2015, een volstrekt unieke samensmelting van folkliederen, field recordings en meditatieve drones en in mijn optiek niet minder dan een meesterwerk van eigen bodem. Ik ken nauwelijks muziek waarin de toepassing van field recordings zo natuurlijk, zelfs onvermijdelijk klinkt: het album ademt niet alleen Zeeland in tekst en dialect, je krijgt de provincie letterlijk te horen.

In Omer Gielliet, mijn favoriete stuk op de plaat, duikt Dieleman het hoofd in van een priester en beeldend kunstenaar uit Zeeuws-Vlaanderen, die vooral bekend werd om zijn houtsculpturen. Het nummer leunt op een constante drone, waar Dieleman af en toe aan bijdraagt met zacht geneurie, en veel tekstuele herhalingen, haast als mantra’s (‘Eerst dronk ik uit de kraan en nu zo recht uit de bron’). Het eindresultaat is niet minder dan bezwerend. Gielliet overleed twee jaar na het uitkomen van dit bijzondere album.

Haha, komt goed, thanks! Ik hoop op wat van mijn favorieten zoals Rude en BB. Er zijn in ieder geval nog kaartjes sowieso!

Omer Gielliet, zo mooi. Ik ken inderdaad maar weinig albums waar de field recordings zo essentieel zijn als Uut de Bron (Instrumentals van Lenker komt misschien in de buurt) - bezwerend is precies het woord om het te omschrijven.

Superleuk trouwens dat Niels weer aan de beurt is (zo, eindelijk tijd voor even inhoudelijk reageren) en ik volg dan ook met liefde. Aangezien ik binnenkort in hetzelfde schuitje zit in dit topic ben ik extra benieuwd wat we allemaal gaan tegenkomen, maar sowieso gewoon ook omdat Niels zijn smaak ook in 2023 gewoon weer helemaal based is.

Alles meegeluisterd tot nu toe, ook de trackjes die ik al kende (zoals het fenomenale Fade, wat fenomenaal blijft en wat grappig genoeg dit keer dan mijn top 100 weer niet gehaald heeft, hoe based moet die lijst wel niet worden dus) en grappig genoeg steekt Gridlock er voor mij van de (voor mij) nieuwe tracks met kop en schouders boven uit. Grappig genoeg omdat ik Gridlock als Mume-hype echt weleens geprobeerd heb vroeger, maar ik vond het toen niet veel soeps, klinisch en saai. Deze track is echter een pareltje, echt supertof.

Broeder Dieleman had ik weleens iets van gedraaid, dit dan weer niet, mooi, wel vooral in context denk ik, dus ik ga deze plaat eens helemaal draaien. Shygirl is een bazin en hoewel ze beter heeft gedaan is ook deze track gewoon dik. The Fall is zo'n band waarvan ik verrassend genoeg nog nooit iets geluisterd had, dit trackje bevalt best en nodigt in ieder geval uit eens te gaan proberen. Godflesh niet mijn stijl maar wel een leuk trackje en vooral je begeleidende tekst erbij vind ik erg leuk. Deed me eraan denken dat ik power electronics namelijk altijd dicht bij hiphop heb vinden liggen en dat dit Godflesh, met scheuten metal en hiphop én boze-witte-mannen-met-elektronische-apparatuur-vibe dan weer als ergens halverwege hiphop en PE voelt.

FlyLo heb ik zelf ook wel wat van staan (Cosmogramma geloof ik) maar altijd wat klinisch gevonden, dit klinkt op zich lekker maar heeft hetzelfde probleem voor mij (en ik weet dat dit geen breed-gedragen sentiment is, haha). Deze track van Gorillaz vond ik destijds maar suf toen 'ie uitkwam, maar dat lag denk ik meer aan mij, want is gewoon een uitstekend trackje. Sigur Rós en ik is nooit echt liefde geweest, al stond Staralfur vorige keer wel in mijn top 100 zelfs (nu niet meer dus) en vind ik sommige dingen van ze wel echt tof. Staralfur dus, Ny Batteri en ook dit nummer zijn w.m.b. heel fijn.

/edit

Ik had mijn trackrecensies in een spoilervenstertje gegooid want ik dacht dat je het dan kon
dichtklappen (en ik zo wat forumvervuiling kon voorkomen) maar dat werkt helaas niet zo blijkbaar, ik heb ze (de spoilertags) dus maar weer weggehaald.

Erg fijn om te lezen! Niks forumvervuiling

Ik zou trouwens zeggen dat Gridlock gewoon klinisch klinkt, dat dat welbewust de sound is (of je dat tof vindt is vers twee). Mooi dat deze track bevalt. En je hebt gelijk: Uut de Bron is als geheel op zijn sterkst.

Denk dat het album van The Fall waar deze vanaf komt, Perverted by Language, geen gekke introductie voor je is, om te checken of het je wat lijkt. Lekker lompe sound en aardige afwisseling van verschillende stijltjes. Het is althans mijn favoriet van de band. Zou wel even kijken wat de bonustracks zijn die later zijn ingevoegd, die zijn van matiger niveau.

Of check anders gewoon Smile

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/8e03d41894502811da0bce57744241c4.jpg#8e03d41894502811da0bce57744241c4

90. Yo La Tengo - Nowhere Near
VS - 1993 - Dreampop / Shoegaze

Spotify moet en zal sommige artiesten en nummers in je gezicht duwen als hij automatisch een playlist achter een nummer aanplakt, hè? Nu, dit is zo’n liedje dat ik per se moest horen van de streamingdienst − net als dingen van Rodriguez, heus ok muziek hoor, maar waarom krijg ik nou de héle tijd hem als ik naar iets ouder folkachtig spul heb zitten luisteren, Spotify?

Ik moet sowieso zeggen dat de streamingdienst maar een zeer beperkte bron van nieuwe muziek voor me is. Maar in dit geval hadden de algoritmen wel een punt, zoals je kunt zien.

Alleen al die eerste tonen van dat zalige samenspel tussen bas en orgel: een sound om in weg te zinken. Dan de spaarzame maar o zo rake gitaarklanken en de haast gefluisterde zang erbij. Zelfs het gitaarsolo’tje lijkt een soort licht melancholisch verlangen te ademen. Hoe de track kalmpjes momentum opbouwt en vervolgens halverwege prachtig openbreekt is magisch. Nog een prachtmoment: dat het inmiddels stilgevallen orgel weer terugkomt. Simpel maar doeltreffend, is wat mij betreft de sleutelbeschrijving voor deze hele track. Dat geldt zelfs voor tekst. ‘Everyone is here, but you're nowhere near’: meer hoef je niet te weten, alles zit erin.

Yo La Tengo is zo’n band waar ik eigenlijk meer van wil leren kennen. Ben nooit verder gekomen dan het bijzonder fijne album waar dit vanaf komt, Painful, en hun prima laatste plaat. Binnenkort I Can Hear the Heart Beating as One (1997) maar eens aanslingeren. Tenzij iemand een dwingendere tip heeft voor me.

Haha grappig, ik heb letterlijk net And Then Nothing Turned Itself Inside Out opgelegd van deze fijne band. Ook een goede plaat overigens, voor mij krak even sterk als dat ook al niet misse plaatje uit 1997.

Heerlijk dat bij Yo La Tengo iedereen in lijkt te stappen en/of uit lijkt te komen bij een ander nummer, een discografie waar je nog jaren plezier aan kan hebben (ik ben er zelf ook nog niet klaar mee).

Ik ga vanavond alles bijlezen en de nummers die ik niet ken opzetten. Mooi moment wanneer een topic na 10 jaar weer terug is bij de starter - gelukkig was mijn eigen top 100 voor die tijd binnen.

Niels jongen, drop even iets kuts ofzo de volgende keer, anders verzuip ik straks nog in mijn eigen kwijl

En Shygirl in een toplijst, eindeloze hartjes daarvoor, uiteraard.

Ook voor mij niet haar favoriet (o.a. BB, Slime of UCKERS gaan hier nog dik overheen), maar Firefly is ook onweerstaanbaar en ontzettend verslavend.

De vorige keer dat ze in Nederland was moest ik helaas skippen, maar ik zie je de 29ste in Annabel, exsxesven.

Ik heb de lay-out maar een heel klein beetje van de jouwe gejat
Verder: , vanzelfsprekend Heel leuk dat je meeleest.