Ik had m'n lay-out van aerobag gejat, dus geen zorgen.

Toevallig heb ik net weer enige stabiliteit en rust om een topic te volgen en hier en daar wat muziek te luisteren, na 2+ maanden aan reizen (vnml. voor werk), al zal ik er nog steeds actief tijd voor moeten vrijmaken. En ik ga vast nog wel een en ander ontdekken uit je lijst.

Ja, om mijn eerdere bericht te nuanceren, blijkbaar vond ik wat ik toen ervaard als 'klinisch' een nadeel en nu ervaar ik dat absoluut niet (meer) zo. Het lijkt misschien door de context waarin ik het woord eerder gebruikte (voor Gridlock toen ik er vroeger niets aan vond en voor FlyLo) alsof het voor mij per definitie negatief is, maar dat is zeker niet zo. De harsh noise van Developer, de breakcore van Xanopticon, de glitch van Alva Noto, je zou het allemaal klinisch kunnen noemen, klinisch én fantastisch. Overigens vind ik dit niet eens bijzonder klinisch.


The Fall gaat op mijn luisterlijstje, kijken of het wat wordt.


Heel erg waar inderdaad. Ik ben zelf nooit verder gekomen dan I Can Hear the Heart... en And Then Nothing..., platen waarvan ik verwachtte dat die me zo ontzettend zouden liggen maar die helaas nooit echt potjes wisten te breken bij me, als platen. Voor één nummer van Yo La Tengo in het bijzonder heb ik echter een mega-giga-zwak en dat is Deeper Into Movies. Fantastisch.

Ah, en Koen, zie je bij Shygirl dan!

Dat klopt maar ten dele, doe maar eens 3 keer Wings draaien.

Niet dwingender dan anderen, maar als je vol houdt dan moet Electr-O-Pura ook aan bod komen. Tot en met het noisy einde.

Ook Electr-o-pura. Na Painful mijn favoriete YLT-plaat. I Can Hear the Heart Beating as One moet je horen omdat het voor velen dé plaat is. Verder heeft elke plaat, ook de mindere, wel een bijzonder nummer. Zo zou ik Summer Sun niet direct aanbevelen, maar de song Let's Be Still is uitzonderlijk prachtig. Hetzelfde met de afsluiters van Popular Songs en I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass (blijkbaar heeft YLT iets met sterke afsluiters).

Dank allen! Ik ga hier zeker wat mee doen. Denk dan eigenlijk toch dat ik Electr-o-pura als eerste een slinger geef.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/94d7a636c42b42f3c277ee16f6edd6d0.jpg#94d7a636c42b42f3c277ee16f6edd6d0

89. Death Grips - Hustle Bones
VS - 2012 - Punkhiphop

Ik ben op zijn tijd best wel gek op muziek waarvan ik zin krijg om dingen te slopen − overigens zonder dat daadwerkelijk te doen, zo ben ik dan ook wel weer. Death Grips, de hiphopact met metaldrummer en schreeuwlelijk als rapper, voorziet ruimschoots in dat soort spul.

Dit is toch wel een van dé gezichtsbepalende groepen van de 2010’s, wat mij betreft. In korte tijd hebben ze een zeer indrukwekkende discografie vol hoogtepunten opgebouwd, waarbij ze hun kenmerkende sound met elk album weer in een net andere richting wisten te ontwikkelen. The Money Store blijft toch mijn favoriet. Wat ik erg goed vind werken, is de wijze waarop ze hun ruwe vorm van hiphop hier in een relatief catchy jasje hebben gestopt.

Hustle Bones heb ik eigenlijk vanaf het begin het hardste nummer op dat album gevonden. De wijze waarop MC Ride erin klapt alleen al. De stuwende drive in de verses is ongelooflijk. Maar het grote hoogtepunt is toch wel het refrein, met die geflipte vocale sample, waar Ride vol passie iets overheen roept over hoe er hustle bones uit z’n mond komen (ik heb me er niet in verdiept, ik weet het ook niet). Hoe het ook zij: ik wil springen.

Snoeperd heeft ze laatst live gezien en nu ben ik jaloers en afgunstig. Nou ja, dan zet ik Hustle Bones (COMIN’ OUT MY MOOOUUUTH!) nog maar eens op.

Death Grips yeaaahhh!!! Dit jaar nog speciaal voor naar Berlijn afgereisd en leip dat het was! Eindigde voor mijn metgezel nog in een tripje ziekenhuis, maar niet om de reden die je misschien bij een Death Grips-gig zou verwachten: hij had zijn oordopje te ver naar binnen geduwd

Een foutje die je uiteraard wel eerder maakt bij een Death Grips concert dan bij een Ben Howard.

Als het nou iemand anders was die het oordopje bij hem naar binnen heeft geduwd..

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/70cca07c09353e6213636093d48a116c.jpg#70cca07c09353e6213636093d48a116c

88. Exuma - Dambala
Bahama’s - 1970 - Folk / Junkanoo

Even wat zeer beperkte achtergrond, van iemand die hier verder niks van weet: de muziek van Exuma draait grotendeels om Obeah. Dat is, voor zover ik het begrijp, een soort verzamelnaam voor rituelen en genezingspraktijken die in het Caribisch gebied ontstonden ten tijde van de slavernij. Magie speelt een belangrijke rol en vaak is er op zijn minst een sterk religieuze ondertoon aanwezig. De vergelijking met voodoo wordt geregeld gemaakt, al is het niet hetzelfde.

Dambala geldt als een van de belangrijkste en oudste godheden/geesten in Obeah en heeft de vorm van een kolossale slang. In dit lied roept Exuma hem aan om op apocalyptische manier wraak te nemen op slavenhouders.

De trance-opwekkende muziek, die nauwelijks in een duidelijk genre onder te brengen is, roept de sfeer op van een religieuze ceremonie, terwijl de enorme bezieling in de stem van Exuma het geheel geloofwaardig en buitengewoon krachtig maakt. Met op zijn zacht gezegd onheilspellende teksten als: ‘You won't go to heaven / You won't go to hell / You'll remain in your graves / With the stench and the smell’

Dit is een nummer dat ik min of meer heb herontdekt bij het samenstellen van deze lijst, en het maakt nog net zoveel indruk als jaren geleden. En voor de liefhebber: ik kwam erachter dat Nina Simone hiervan een versie heeft opgenomen. Zeker ook de moeite waard.



Niet op Spotify helaas, het eerste nummer dat niet in de playlist kan (hier te vinden).

DEATH GRIPS!!! *Balt vuisten*

En Nowhere Near prachtige twinpeakscore. I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass, niels94.

Gast ik lig dubbel, hahahaha!

Dat klinkt in elk geval als een stuk normalere Death Grips injury ja.

En omg Niels gaat meteen even door met wat geweldige voodoo(esque)madness. Exuma leerde ik kennen rond de periode dat ik Cat's Cradle aan het lezen was, en plaats ik sindsdien in dezelfde karass. Allebei ontzettend episch.

Jullie hebben alvast niks te veel gezegd over Electr-O-Pura


Kom dan.

Dat je je toen niet aan deze band gewaagd hebt: Ice Nine Kills - MusicMeter.nl Geen zorgen ik heb dat ook niet gedaan (Exuma is wel een pakje beter vermoed ik)

Lekker bezig, Niels! Enkele mooie ontdekkingen gedaan (die track van The Fall is echt eindbazenniveau, Gridlock ligt me wel en ik lijk zo ongeveer alles te lusten wat broeder Dieleman me serveert), en ook gewoon een rist kanjers die ik ook prachtig vind.

Exuma vrij recent nog ontdekt, angstaanjagend bezwerend en intens nummer, zowel in de originele versie als Simone's live-act.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/9ae0e682edf4f463dac0b3acac7bbc11.jpg#9ae0e682edf4f463dac0b3acac7bbc11

87. Loma Prieta - Trilogy 6 “Forgetting”
VS - 2012 - Post-hardcore / Screamo

Hier komen we voor het eerst aan bij de extremere punkvarianten waar ik een grote liefde voor heb: emo, screamo, hardcore en aanverwanten. Loma Prieta, uit San Francisco, is een van de beste verkopers van dit soort zalige sonische chaos uit de recentere jaren.

Dit nummer is lood-, maar dan ook echt loodzwaar. Misschien heb je weleens gehoord van het fenomeen ‘wall of sound’, van producer Phil Spector: alles dichtsmeren met strijkers en dergelijke tot je afzonderlijke instrumenten nauwelijks nog terughoort. Die term begint een tikkie misplaatst te voelen als je dit hebt gehoord. Hier wordt pas écht een muur van geluid opgetrokken in de loop van het nummer, compleet met afschrikwekkende glasscherven en roestige spijkers bovenop.

Ik zou jullie eigenlijk willen uitnodigen deze track te beluisteren met een koptelefoon. En dan af te wachten wat er richting het einde je oren binnen komt zetten. Het effect zal niet voor iedereen hetzelfde zijn, sommigen zullen gewoon kloteherrie horen, maar ik ervaar een verwoestende intensiteit.

Een lijst van Niels is natuurlijk ook een lijst vol tips uit de hardcore/emo-wereld. Deze gaat alvast op de te beluisteren-lijst, en keep 'em vooral coming!

Het album waar dit vanaf komt, I.V., is inderdaad als geheel een fikse aanrader. Wat zeg ik: ik heb 'm niet voor niks op 4,5* staan. Ze hebben dit jaar ook weer fijn werk uitgebracht, trouwens.

En ja, er komt nog wel meer moois uit deze hoek voorbij in deze lijst Al vermoed ik dat je een fors deel weleens eerder langs hebt kunnen zien komen, het gaat ten slotte om mijn absolute favorieten, en die zijn in veel gevallen al een tijdje favoriet.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/b738dab1c2b66f7ee13fdb1b03974b55.jpg#b738dab1c2b66f7ee13fdb1b03974b55

86. Van Morrison - Astral Weeks
VK - 1968 - Chamber folk

Dit is een van de lastigste artiesten om een nummer van te kiezen. Of beter gezegd: een van de lastigste albums, want dat mijn favoriete Van Morrison-track op Astral Weeks staat, is dan wel weer duidelijk. Ik ga toch voor het titelnummer, grappig genoeg ook het nummer dat me als eerste aansprak.

Dit is namelijk zo’n album waar ik al vroeg op stuitte vanwege de klassiekerstatus, maar waarvan ik eigenlijk niet goed snapte waar die status vandaan kwam. Richtingloze nummers, een beetje een overdreven manier van zingen en een gebrek aan (zang)melodieën die eruit springen. Het titelnummer had dan tenminste nog een pakkende baslijn.

Het moet een jaar of vier geleden zijn, ik was net samen gaan wonen met mijn vriendin en ik ken de aanleiding niet meer goed, maar ik begon een hoop muziek te herontdekken. Dat gold voor muziek die ik al hoog had zitten én voor muziek waarbij het kwartje nog niet was gevallen.

Nou, toen viel het kwartje bij Van Morrison ineens wél. Wellicht klinkt het wat suf of belerend, dat je naar dingen moet ‘leren’ luisteren, en je moet overigens echt helemaal niks, maar in mijn ervaring is het soms wel zo.

Wat een emotionele expressie zit er in zijn vocalen! Dáár ligt de nadruk, veel meer dan op sterke zangmelodieën (al zijn die er heus ook te vinden). Zijn manier van zingen heeft meer weg van jazzsolo’s, dan van de zangpartijen van meer traditionele folkzangers. En niet geheel toevallig heeft het ook met jazz enkele jaren geduurd voordat ik er werkelijk door meegesleept kon worden. Je overgeven en lekker meemeanderen met de muziek is het devies bij deze muziek van Van Morrison.

De baslijn die het titelnummer van een solide basis voorziet, blijf ik onweerstaanbaar vinden. Dat geldt ook voor de manier waarop de strijkers worden ingezet. En natuurlijk voor de vocalen van Morrison, hoe hij ‘Could you find me? / Would you kiss-a my eyes?’ zingt, hoe de bas weer de ruimte krijgt om op de voorgrond te treden als hij ‘To be born again’ zingt.

Maar stiekem komt het er ook op neer dat er simpelweg een liedje van Astral Weeks in mijn top 100 moet, en die nummers ontlopen elkaar niet veel. Hoe meesterlijk is dat. Misschien hoort dit album gewoon maar op 5*... Dus dat heb ik vandaag gedaan. Dat had ik tien jaar geleden niet voorzien, hoor.

Met nummertje 87 de eerste gemene deler van onze top 100, editie 2023, te pakken. Lekker bezig, nelis.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/7e1c7c2e48a743aabd9703aabbabcb50.jpg#7e1c7c2e48a743aabd9703aabbabcb50

85. Sage Francis - Bridle
VS - 2005 - Hiphop

Sage Francis is een absolute rapvirtuoos, en wie wil horen wat ik daarmee bedoel, hoeft niet verder te zoeken dan dit nummer.

Bridle beschrijft, volgens mij, een geklapt huwelijk. In poëtische bewoordingen zet Francis neer hoe de gedumpte man zwelgt in verdriet, terwijl hij zich begint te realiseren dat zijn ex-vrouw zich vanaf het begin gevangen heeft gevoeld. De ‘bridle’ waar dit nummer naar is genoemd, is zowel een verwijzing naar een bruid (bridal) als een stel teugels (bridle).

Tot zover de interpretatie. Waarom dit nummer zo’n indruk op me maakt, is vooral de manier waarop Sage Francis zijn prachtige teksten overbrengt. De unieke, zangerige flow die hij hier gebruikt wervelt werkelijk om de luisteraar heen, en zijn woorden bevatten een emotionele intensiteit die ik maar heel weinig rappers hebben horen evenaren. Dat laatste is in het algemeen een grote kwaliteit van deze rapper: hij gebruikt zijn stem met uitzonderlijk veel gevoel.

Deze man is een van de meest imposante exponenten van het type alternatieve hiphop dat vooral rond begin jaren nul begon op te komen, met lyrics die poëtischer en abstracter werden dan in de decennia ervoor gebruikelijk was. Het werk dat destijds uitkwam op labels als Def Jux, Rhymesayers en Anticon, dus. Gouden jaren voor undergroundhiphop, naar mijn mening, en dit is niet de laatste track uit deze hoek die deze lijst heeft gehaald.

Er komen hier zieke liedjes voorbij.

Geweldig dat het zichzelf meesterlijk deconstruerende Loma Prieta wordt opgevolgd door een frivole klassieker van Van the Man!

En madmadder, wie weet heeft Niels The Cure nog in petto voor ons? Al is dit soort herrie, pracht en praal geenszins iets waarvan ik genezen wil worden.

OOOHHHHHH DAAAMBAAAALAAAAAAAA

Tjah, Astral Weeks besteooit enzo !

COME DAAAAMBAAAAALAAAAAAA

Zijn Sage Francis en Slug één en dezelfde persoon, trouwens? Of is het z'n tweelingbroer ofzo?

Haha, niet dat ik weet. Ze zitten niet ver bij elkaar vandaan qua moeilijkdoenerige, emotionele wittemannenhiphop. Maar ik vind Sage Francis toch wel een ander stemgeluid hebben: wat doorleefder. En Slug houdt het naar mijn mening tekstueel en zeker qua flow doorgaans toch iets eenvoudiger. Dat is geen waardeoordeel, heb ze beide hoog zitten.