https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/c01fc8bcfee1cadced3a8d5e4e741cbd.jpg#c01fc8bcfee1cadced3a8d5e4e741cbd

84. Holden - Renata
VK - 2013 - IDM

James Holden bouwde een stampend, ronkend, piepend en kreunend monster van draadjes en modules en wekte het tot leven. Het resultaat is vastgelegd op The Inheritors, wat toch een van de meest briljante werkstukken op het vlak van modulaire synthesizers ooit moet zijn. Met dit album lijkt Holden een eigen hoekje voor zichzelf in de elektronische muziek te hebben uitgehouwen, waar sindsdien nog meer prachtigs vandaan is gekomen, maar zijn werk op The Inheritors blijf ik toch het allerbeste vinden.

Er zijn veel grotere kenners van dit soort muziek op deze website dan ik, maar ik heb nooit iets gehoord dat hier werkelijk op lijkt én ook nog bij in de buurt komt. Wat dat betreft zou ik iets meer klassiekerstatus in de wijde buitenwereld niet onterecht vinden.

Renata komt nog behoorlijk dicht in de buurt van een soort dansvloerknaller, maar vervormd en verwrongen, en de gehele speelduur op volstrekt logisch vloeiende manier doorevoluerend. Er zijn zoveel lagen aan klanken om je in te verliezen, ik weet op gegeven moment werkelijk niet meer waar ik het zoeken moet. En die momenten dat de boel echt goed losgaat, pohhh. Vooral met een koptelefoon is dit een feestmaal voor de oren.

Live is dit ook fantastisch. Ik heb hem herhaaldelijk gezien, waarvan één keer met dat eerder beschreven draadjesmonster voor zijn neus, in Doornroosje, Nijmegen. (Later schakelde hij over op wat handzamere apparatuur dan de synthesizertoren die hij rond 2013 gebruikte.) Als Holdens klanken een zaal vullen, aangevuld met live percussie en een saxofoon, is dat keer op keer een topervaring. Dus ja, misschien dan nóg maar een keertje, bij Le Guess Who? in november, als er tegelijkertijd niets staat dat ik heel graag wil zien. Genot gegarandeerd, namelijk.

Ik was daar ook toen in Doornroosje. Blijft een machtig album.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/78b7c7739c900665452675a3be9ed135.jpg#78b7c7739c900665452675a3be9ed135

83. Popol Vuh - Vuh
West-Duitsland - 1971 - Krautrock / Drone

‘Maar Niels, als je geen instrumentale jazznummers in deze lijst zet omdat je dat te veel appels met peren vergelijken vindt, wat doet een kerkorgeldronestuk van bijna 20 minuten hier dan?’

Ok, you got me. Maar aangezien dit tot de krautrock wordt gerekend, heb ik het toch maar toegevoegd. Hilarisch toch, hoe onder dat genre alles van Jimi Hendrix-achtige gitaarrock tot vroege electronica-experimenten tot deze spirituele kerkorgelmuziek kan vallen.

Het genrelabel, krautrock, is trouwens wel de reden dat ik hier op uitkwam: als het gaat om de jaren zeventig, is West-Duitsland zo’n beetje mijn favoriete muziekland. Popol Vuh is het geesteskind van Florian Fricke, zijn band liet zich inspireren door muziek van over de hele wereld en heeft dan ook behoorlijk divers werk afgeleverd. Hosianna Mantra (1972), met de Koreaanse sopraan Djong Yun, is het bekendste album, maar voorganger In den Gärten Pharaos (1971) is mij persoonlijk nog dierbaarder.

Het album bestaat uit twee langgerekte, meditatieve composities van bijna twintig minuten, waarop melodie nauwelijks een rol speelt. Het titelnummer is een soort new age-stuk voordat dat een ding was, en bovendien abstracter. Te horen zijn onder meer Afrikaanse percussie, dromerige geluiden uit een Moog-synthesizer en klotsend water. Samen creëren ze een soort zachtaardige, percussieve vorm van vroege ambient waarin het zeer prettig vertoeven is.

Maar dan dus dat tweede nummer: Vuh. Dat is beduidend zwaardere kost. We horen het middeleeuwse kerkorgel van de St. Margareta (in Baumberg), dreigende elektronische klanken, donderende cymbalen. Na een contemplatief begin creëert de band een bijzonder contrast tussen de statige kerkorgeltonen en daverende percussie. Ik weet verder eigenlijk niet goed wat te zeggen over dit stuk, behalve dat het iets machtigs is om mee te maken, en dat ik het iedereen kan aanraden dat te proberen.



En ook de Spotify-playlist is bijgewerkt.

Ik heb al te lang niet naar Exuma geluisterd, wat is Dambala toch een dijk van een nummer! Ik lees met veel plezier mee.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/ec9bc316fd1d2a9f27c689d40b5eafc5.jpg#ec9bc316fd1d2a9f27c689d40b5eafc5

82. Moss Icon - I'm Back Sleeping Or Fucking Or Something
VS - 1988 - Emo / Post-hardcore

Muziek klinkt vaak genoeg dreigend. Maar zelden maakt het zijn dreigementen zo goed waar als hier.

Noem het vroege emo, proto-emo, post-hardcore of wat anders, maar hoe je het ook wendt of keert: Moss Icon liep met deze vooruitstrevende punk voor op de emotionele afslag die een deel van de punkbands zou nemen. Dit nummer is niet zo snel en chaotisch als veel latere varianten, en vocaal niet zo extreem, maar qua intensiteit kan het zich er makkelijk mee meten.

De track, gebouwd op een van de sterkste riffs die ik ken, beweegt heen en weer tussen stilte-voor-de-stormstukken met onheilspellend basspel en delen waarin een ziedende elektrische gitaar invalt en de band losgaat. Vocalist Jonathan Vance gaat intussen over van stamelende spoken word tot gepassioneerd geschreeuw, terwijl hij cryptische teksten voordraagt. Hoe vaak ik dit ook luister: elke keer staat deze track garant voor meerdere energierushes.

Door toenemende feedback en andere ontregelende (gitaar)geluiden beginnen met name de rustigere stukken intussen steeds labieler aan te voelen. Maar vergis je niet, ondanks de rauwheid van het geheel: dat de overgangen tussen zacht en hard zo krachtig werken, is te danken aan een zeer strakke uitvoering. De sound kon ook niet beter: hoor eens hoe heerlijk gruizig die bas klinkt en hoe daverend de drums knallen.

Afgelopen weekend toevallig nog eens keihard voorbij laten komen, dat eerste EP'tje van Moss Icon. Overheerlijk inderdaad (en dit is voor mij ook wel het hoogtepunt idd)!

Ja, die hele EP is sowieso top. What They Lack ook Had iets meer moeite met het wat taaiere album dat ze vervolgens hebben opgenomen, Lyburnum, waar dit nummer trouwens ook weer op is gezet. Moet ik binnenkort toch maar weer eens checken.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/233d2a5f62b0cec6717d9100ed4de339.jpg#233d2a5f62b0cec6717d9100ed4de339

81. Rival Consoles - Looming
VK - 2015 - Electronic

In 2015 schreef ik nog weleens een albumrecensie voor muzieksites, en dat leverde soms gratis cd’s op. Destijds was dit natuurlijk al een hoogst verouderde praktijk, maar het Britse onafhankelijke label Erased Tapes bleef ze nog wel dapper versturen. Zo kwam ik onder meer uit bij fijn werk van Masayoshi Fujita en Daniel Brandt, maar de mooiste ontdekking was toch wel Howl van Rival Consoles.

Ik schreef een paar dagen geleden dat ik niets ken dat echt op The Inheritors van James Holden lijkt, en ook deze muziek is op allerlei vlakken totaal anders, maar het geeft soms wel een vergelijkbaar gevoel. Ook Ryan Lee West, zoals deze Engelsman eigenlijk heet, kan zijn synthesizers namelijk laten spreken en huilen alsof het levende wezens zijn.

Het duistere Looming, het slotnummer van de plaat en het emotionele hoogtepunt, laat dat als geen ander horen. Na een sfeervolle, spannende opbouw scheuren zich met horten en stoten een stel synthesizerklanken los die een klaagzang lijken in te zetten. Juist door dat horten en stoten, dat moeizame, klinkt het als een soort diepe huil die zich niet binnen laat houden. Mij raakt het in elk geval diep.

De recentere muziek van Rival Consoles klinkt wat killer en lijkt wat meer op de dansvloer gericht. Dat is live top, merkte ik vorig jaar in Utrecht, maar ik zou het niet erg vinden als hij weer terugkeert bij de wat zachtere, gevoeligere kant van zijn synths.

Wat een heerlijk lijstje is dit aan het worden. Blijven gaan, Niels!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/203baa6b9a6047849c3d627c280b3e93.jpg#203baa6b9a6047849c3d627c280b3e93

80. Raein - Tigersuit
Italië - 2003 - Screamo

Ik was inwendig ook gewoon wel een beetje een emokid toen ik aan het einde van mijn tienerjaren helemaal verslingerd raakte aan screamo en consorten. Als een razende stormde ik door deze punkhoek, van de ene zalige ontdekking in de andere vallend. De orkaan van geluid waarin stiekem allerlei prachtige melodietjes verstopt zitten, de treurnis die spreekt uit de kalmere momenten, de ongeremde schreeuwvocalen-met-snik. Zoals Joni Mitchell al zong: ‘There's comfort in melancholy’

Vervolgens zijn er best wel wat jaren gepasseerd waarin ik er nauwelijks nog naar luisterde. In pakweg het afgelopen jaar of twee heb ik het genre echter weer een beetje herontdekt, en nee hoor, nummers als Tigersuit van Raein hebben echt helemaal niets aan kracht ingeboet. Voor mij blijft de gruwelijke intensiteit van deze muziek een louterende uitwerking hebben op een manier die uniek is voor het genre.

Tigersuit is een screamonummer waar haast alles in zit wat deze stroming zo mooi maakt. Zowat iedere paar seconden krijg je een nieuwe memorabele riff of melodie naar je hoofd geslingerd. De band lijkt misschien van de hak op de tak te springen, maar blijkt uiteindelijk met een razendslimme opbouw toe te werken naar een emotionele climax. En jongens toch, die climax, met die wisselwerking tussen het steeds furieuzer geroepen ‘this is my tigersuit’ en die schreeuwen die van o zo diep komen. Kan wel janken, echt hoor.



En omdat Snoeperd er nog naar vroeg: ja, er is een Spotify-playlist van deze lijst, hier te vinden. Helaas staat deze van Raein er niet op.

Tigersuit, echt een fenomenaal nummer inderdaad. Ga hem meteen even een keer of tien op repeat luisteren.

Raein

IM A FUCKING LAAAAAAAMB

Zo, weer ff bijgeluisterd, wat een lekker lijstje en wat een leuke stukjes.

Tigersuit is natuurlijk gewoon briljant, de hele plaat is fantastisch en een terechte screamoklassieker. Zelf heb ik Raein ook weer in mijn lijstje staan, zij het met een andere track. Rival Consoles kende ik niet en is niet echt helemaal mijn hoekje maar zit wel heel goed in elkaar met superprettige opbouw en sound design. Interessant plaatje. Ik had Moss Icon al heel lang niet geluisterd dus had niet echt in mijn hoofd hoe dit nummer klonk, maar zodra het opstond zat ik er direct weer helemaal in. Echt supergoed, ik ga alles weer even draaien deze week. Popol Vuh uitstekend, ik had vroeger niet zo veel op met drone maar de laatste jaren veel meer en dit is echt heerlijk en precies in mijn straatje, wat een sfeertje. Ook deze plaat gaat van de week in zijn geheel op. Holden wel oké maar heeft misschien meer luisterbeurten nodig, ik mis er een beetje spanning in.

Sage Francis leuk, productie is wel lekker 2005-conscious-hiphop dus dat zit wel snor, qua stem gewoon oké, maar je positieve woorden over de manier van rappen snap ik wel. Astral Weeks heb ik jaren (jááááren) op CD gehad en nooit helemaal afgeluisterd, niet echt mijn ding, dit is wel een mooi geproduceerd trackje maar daar eindigt het voor mij (ik vind het nu wel beter dan toen). Loma Prieta bazentrack. Exuma ken ik omdat het een RYM-hype was, uniek en spookachtig (en vrijwel net zo oud als Astral Weeks, maar dit hoor ik dan veel liever). Zijn wel allerlei modernere bands die aspecten hiervan in hun eigen sound hebben (oude Akron/Family heeft dat ook dat rituele en communale; Natural Snow Buildings zit qua instrumentatie soms wel in de buurt; om er twee te noemen) en die het verkennen waard zijn als je dit tof vindt (al blijft dit een uniek artefact). Death Grips heeft nog op mijn longlist gestaan (maar staat niet in mijn top 100 uiteindelijk), met de instrumental van Aye Aye om precies te zijn, haha. Dit is in ieder geval ook wel een lekker trackje.

Zo, we zijn weer bij, kom maar op met de volgende

Soms sla je toch steil achterover op dit forum

Ayo, Tigersuit is dope! ArthurDZ, let je op? Ouwe screamotijger van me

Was ook voor mij een topontdekking! Het hele album zal ongetwijfeld snel volgen!

Dit. Dus zeker luisteren ArthurDZ! (En anderen.)


Oeh, ik ben heel benieuwd wat je daarvan vindt, eigenlijk. Ik weet niet, kan me ook zomaar voorstellen dat je dat eerste nummer helemaal niks vindt, zweverig en slap, want dat is echt iets totaal anders. Vuh is ook echt volslagen uniek binnen de, overigens erg fijne, discografie van Popol Vuh. Tof dat deze je bevalt in elk geval!


Haha, ah, dat zal wel weer ja. Ik ken 'm via Masimo, die hem me had getipt toen ik een topic had waarin mensen mij konden tippen - was dat topic alweer haast vergeten


Oeh, dank je, ga ik zeker wat van checken!

EDIT: Had het hierboven over 'zwerverig', dat moest natuurlijk 'zweverig' zijn...

Ah goh, dat was ik dan weer vergeten Maar daartegenover herinner ik me weer dat jij mij Popol Vuh tipte. De cirkel is rond, en zo.

Gisteren Raein geluisterd, kende ik niet, maar klonk tof! Je Spotify-lijst ga ik in ieder geval ook luisteren. Service. Heel nice.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/57fd0f93ddaa42dd8c223d233bff408b.jpg#57fd0f93ddaa42dd8c223d233bff408b

79. Lisa Hannigan - Fall
Ierland - 2016 - Folk

Eén ding is niet veranderd sinds ik tien jaar geleden voor het eerst mijn top 100 in dit topic presenteerde: ik ben zowaar nog steeds samen met dezelfde vriendin.

Onze muzieksmaken komen niet erg overeen. Laat ik het zo zeggen: zij kan weinig tot (helemaal) niks met de meerderheid van de artiesten die ik hier tot nu toe heb genoemd. Dat wil, gelukkig, niet zeggen dat we helemaal geen overlap in smaak hebben, en ook niet dat we geen favorieten delen. Je raadt het al: dit is zo’n gedeelde favoriet.

Dat is overigens geheel te danken aan haar. Zij liet me kennis maken met deze Ierse zangeres, niet lang nadat we elkaar hadden ontmoet. De meesten zullen haar denk ik vooral kennen van haar bijdragen op liedjes van Damien Rice, maar ze heeft nadien ook solowerk gemaakt dat de moeite waard is. Over het algemeen is het wat aan de brave kant, maar er staan enkele parels van nummers tussen. Haar beste werk staat wat mij betreft op haar laatste album, At Swim (2016), waar ze wat weemoediger uit de hoek komt dan eerder. Mijn waardering kreeg vervolgens een extra boost toen ik haar in 2017, met mijn vriendin, live zag in Paradiso.

Lisa Hannigan is in levende lijve namelijk een betoverende zangeres. Zingt ze laag, dan is haar stem een tikkie hees en donker, om vervolgens engelachtig en fluweelzacht over het publiek te zweven wanneer ze de hoogte ingaat. Ik herinner me vooral dat Fall ineens enorm binnenkwam, en dat ik specifiek geraakt werd door de woorden: ‘Oh, the devil won't have me / I wonder who will, I wonder who will’

Dat zal vast zijn uitwerking hebben gehad op hoe ik dit nummer nu nog ervaar, maar Fall is ook simpelweg een ijzersterk liedje. De instrumentatie is stemmig maar eenvoudig en de productie smaakvol, zodat kan shinen wat hier moet shinen: de ontroerende, prachtig gezongen zangmelodieën, die druipen van de melancholie.

Nadien hebben we Lisa Hannigan nogmaals samen live gezien, in Tivoli Vredenburg, dit keer met een orkest. Dat was opnieuw erg indrukwekkend. Toch hing er, in elk geval in mijn herinnering, die avond in de Paradiso-kerk extra magie in de lucht. Nodeloos om te zeggen: dit zijn dierbare herinneringen, gekoppeld aan dit prachtige nummer.

Sage Francis is brol, maar van die Raein-track ga ik weer drie dagen huilen in een hoekje. Wat een nummer Al jaar en dag klassieker hier. En dan ken ik nog geen een van hun platen.

Mooie folkontdekking! Ligt precies in mijn straatje. Niet erg om naar te kijken ook

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/f06f9e5cc5106d44070f00ee5b1e77b6.jpg#f06f9e5cc5106d44070f00ee5b1e77b6

78. Vampire Rodents - Trilobite
VS - 1993 - Industrial / Sound collage

Nijdige industrial gelardeerd met samples van onder andere klassieke muziek, jazz en spul uit veel obscuurdere uithoeken, waaroverheen met een ongekend venijn woedende vocalen worden gespuwd. Dit klinkt in de praktijk, gek genoeg, zowel natuurlijker als bizarder dan je op basis van deze beschrijving zou verwachten. Het album Lullaby Land is dan ook een bevreemdende, ronduit nachtmerrieachtige trip, en o zo meeslepend.

Je zult snappen dat dit echt zo’n plaat is die je als geheel moet ervaren. Toch staan er meerdere tracks op die los van de albumcontext gemakkelijk overeind blijven. Zo komen we bij de razende binnenkomer van dit album: Trilobite.

De luisteraar op het puntje van de stoel zetten is hier tot grote kunst verheven. De kille, genadeloze voorgeprogrammeerde drums worden onder andere gecombineerd met samples van snerpende gitaarherrie, een dreigende cello en een opzwepende sax (voor een kermis-in-de-hel-effect).

Om de bevreemding te vergroten, heeft Daniel Vahnke zijn vocalen twee keer opgenomen en over elkaar gelegd: de tekst één keer kalm opzeggend en één keer intens pissig uitschreeuwend. De spanning is werkelijk om te snijden, de intensiteit neemt alleen maar toe. (Hoor ik daar nou een kat miauwen?) 'NOW TAKE THE TRILOBIIIIIIIITE!'

Ik weet trouwens niet precies welke associaties Vahnke heeft met trilobieten, mij lijken het best sympathieke beestjes geweest te zijn, maar hij denkt daar zo te horen anders over.

O Mijn God, ik MOET dat album snel gaan beluisteren. Wat is Trilobite een geweldige t(r)ip. Waarom kende ik dit nog niet?!

Haha, lekker gezellig trackje dit zeg, ik moet een beetje denken aan het ook geweldige Fucker Pays the Bill van Neuropäpste.

Lisa Hannigan kan ik helemaal niks mee helaas (lol @Mausie, soms sla je toch steil achterover op dit forum ), al snap ik dat het door associaties en context wel leuk kan zijn

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/8391b8acb31795eee079aecd3827326c.jpg#8391b8acb31795eee079aecd3827326c

77. Bert Jansch - Angie
VK - 1965 - Folk

Voor de kenners wellicht een wat wonderlijke keuze, die hadden misschien eerder een prachtig liedje als Needle of Death verwacht, maar ik ga toch voor dit instrumentale gitaarnummer.

Anji, zoals de oorspronkelijke versie van Davy Graham is getiteld, is een folkklassieker van formaat die vele malen is gecovered. Specifiek deze versie heeft een extreem verslavende uitwerking op me. Nee, het heeft niet de complexiteit van sommige gitaarstukken van pakweg John Fahey, er zijn ook geen raga-invloeden te bekennen: het is eigenlijk vrij simpel en kaal. Maar de drive en rauwheid die Bert Jansch hier in zijn spel weet te leggen (let op die donderende, flamenco-achtige strums die hij er af en toe in gooit!) maken dat ik hooked ben van begin tot eind. Wat een heerlijke gitarist. Daarnaast zit dit nummer natuurlijk gewoon vol verdomd catchy motiefjes.

Misschien niet onbelangrijk om te vermelden dat ik ook gewoon immens hou van de akoestische gitaar, in het bijzonder als hij met (folky) fingerstyle wordt bespeeld. Die liefde is niet ontstaan, maar zeker flink versterkt doordat ik een paar jaar geleden, na mijn studie, zelf de akoestische gitaar heb opgepakt. Een van de beste keuzes uit mijn leven. Nadien is er ook een elektrische bijgekomen, maar eerlijk gezegd pak ik die nog maar zelden op. Dat kan altijd nog veranderen, natuurlijk.

Afgelopen zomer heb ik Angie dan ook leren spelen op gitaar, in deze uitvoering. Erg, erg tof, al klinkt mijn versie vanzelfsprekend bij lange na niet zo krachtig en vol gevoel als die van Jansch.

Qua folk zitten we duidelijk op één lijn, wederom een prachtig nummer! Ik kende alleen Needle of Death van hem, dus blij dat je daar niet voor bent gegaan

Doe jezelf dan een groot plezier, en check zijn naamloze album uit 1965. Essentieel folkplaatje, van cruciale invloed op folkies variërend van Nick Drake tot Simon and Garfunkel, en vol goede nummers en gitaarspel van grote klasse.


Zo dan, maar dit klinkt nog losgeslagener en alsof het opgenomen is in een vochtige grot

Ik had niet verwacht dat jij hier veel mee kon, nee Zou wel willen benadrukken dat het niet enkel associaties zijn: ik vond dit voor het concert al een sterk nummer. Ik geef wel toe dat dit dicht bij het grensgebied van te gladgestreken muziek begint te komen voor me, maar gelukkig ligt dit nog aan de goede kant. Zie de positie in dit lijstje en mijn lyrische beschrijving, haha.

Voor de liefhebber trouwens: check deze liveversie waarin ze het alleen met gitaar zingt en je hoort hopelijk wat ik bedoel als ik zeg dat ze een waanzinnig mooie stem heeft.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/69b555ef05bc4baf945176afdbd11997.jpg#69b555ef05bc4baf945176afdbd11997

76. Edan ft. Mr. Lif - Making Planets
VS - 2005 - Hiphop

Het album Beauty & The Beat is een productionele krachttoer van rapper en producer Edan. Kleurrijke samples buitelen over elkaar heen in zijn gelaagde hiphopbeats. Je hoort hoeveel Edan van muziek houdt, en hoeveel plezier hij eraan beleeft om decennia aan rock en hiphop een plek te geven in het psychedelische geheel. Tussen al dat creatieve geweld staan hoogtepunten genoeg, maar het allerhoogste punt bereikt hij wat mij betreft met rapper Mr. Lif.

Making Planets begint nog relaxed: een funky basloopje, Edan (‘The Darth Vader of the cross-fader’) doet rappend lekker zijn ding. Goede vibes. Het blijkt allemaal slechts stilte voor de storm. Letterlijker dan je denkt: het weer slaat om, ijzeren kettingen rammelen in een opstekende gure wind. En dan raast Mr. Lif binnen.

‘Let me introduce myself, as stealth / You seen nothing, you stepped into my realms and found suffering’. De rapper stapt hier in de huid van de duivel himself en geeft je met een vlammende flow een tourtje door de hel, over een van de vlammendste hiphopbeats die ik ken. Althans, dat het allemaal zo vlamt, komt vooral door de wisselwerking tussen beat en rapper, die hier niet minder dan perfect is. Zalig ook hoe Edan het voor elkaar krijgt om de beat gedurende die verse er opnieuw in te laten klappen, alsof de adrenalinewaardes in mijn bloed nog niet hoog genoeg waren opgelopen.

En daarmee zitten we op een kwart van deze lijst. Ik ben aankomende week een weekje weg, en ik zet wel een en ander klaar, maar het tempo zal de komende dagen iets omlaag gaan, vrees ik. Daarna pak ik het weer gewoon op en compenseer ik wellicht ook wat.

Het leek me intussen aardig om een overzichtje te maken van de onderste 25 nummers, met links naar de stukjes die ik erover schreef, mochten mensen bijvoorbeeld later zijn ingehaakt en geen zin hebben om hele pagina’s door te ploegen.

Ik vind het erg leuk om dit te doen, merk ik, zo bezig zijn met de muziek die me het allerdierbaarst is, herinneringen ophalen en een poging tot analyseren waaróm dit eigenlijk favorieten zijn. Hopelijk trekken jullie het allemaal ook een beetje, want ik besef me dat ik het niet altijd kort houd.

De openingspost

100. Gorillaz ft. Del the Funky Homosapien - Clint Eastwood
99. Alvvays - Dreams Tonite
98. CRIM3S - Fade
97. Sigur Rós - Untitled (Vaka)
96. The Fall - Tempo House
95. Flying Lotus - GNG BNG
94. Godflesh - Shut Me Down
93. Gridlock - Chrometaphor
92. Shygirl - Firefly
91. Broeder Dieleman - Omer Gielliet
90. Yo La Tengo - Nowhere Near
89. Death Grips - Hustle Bones
88. Exuma - Dambala
87. Loma Prieta - Trilogy 6 "Forgetting"
86. Van Morrison - Astral Weeks
85. Sage Francis - Bridle
84. Holden - Renata
83. Popol Vuh - Vuh
82. Moss Icon - I'm Back Sleeping Or Fucking Or Something
81. Rival Consoles - Looming
80. Raein - Tigersuit
79. Lisa Hannigan - Fall
78. Vampire Rodents - Trilobite
77. Bert Jansch - Angie
76. Edan ft. Mr. Lif - Making Planets

En hier nog een link naar de playlist op Spotify.