Ik trek het zeker hoor, mad dope lijssie tot nu toe!!

Exuma, Holden, Popol Vuh, Rival Consoles

Overigens is Obeah, net als voodoo en Santeria bv, een soort, van origine West-Afrikaans, natuurgeloof, dat gebruik maakt van magie en wordt gepraktiseerd in het Caribisch gebied.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/1cb706c121d41f5a3a2b19881c9832ff.jpg#1cb706c121d41f5a3a2b19881c9832ff

75. Low - More
VS - 2021 - Post-industrial

Ja ja ja, natuurlijk is het werk van Low uit de jaren negentig prachtig, mijn op een-na-favoriete nummer van deze groep is gewóón Words ( ). Maar deze mokerslag vind ik toch het beste nummer dat ik van dit echtpaar ken.

Sowieso ben ik een groot liefhebber van de unieke sound die Low op HEY WHAT heeft geperfectioneerd, dat is een van dé platen van 2021 voor me. More, met die massieve blokken geluid die Alan Sparhawk uithouwt met zijn elektrische gitaar, vind ik zonder meer het toppunt. Geen opbouw, niks: bam, meteen een klap in je gezicht. En dan, in opvallend contrast en juist daarom zo sterk, een zachtaardig liedje van Mimi Parker. Inclusief ‘lalala’s’ die vriendelijk zouden kunnen klinken, maar in de context van alle herrie eromheen iets uitdagends krijgen, een popliedje tegen de klippen op.

De transformatie van deze slowcoreband tot iets volstrekt nieuws en origineels was hiermee vervolmaakt. Ik had het grote geluk dat ik ze dit live nog heb kunnen zien spelen, in mei van 2022. Dat was ijzersterk, mooi hoe de bijzondere sound ook live heel goed tot zijn recht kwam. Slechts een paar maanden later overleed verdrietig genoeg Mimi Parker, op 55-jarige leeftijd.

More is fantastisch inderdaad, ook één van mijn favorieten van Low

Meer van dat, Niels!

Pfoeh, veeg jij mij even lekker bij elkaar ofzo. Ook mijn Low-faffie.

Even een inhaalslag gedaan, specifiek wat betreft de nummers die ik niet kende, en vooral Loma Prieta is een heerlijke ontdekking. Heb echt een ongelooflijk zwak voor dit soort overstuurde herrie - wanneer de band in de laatste minuut de grenzen van de opname-apparatuur lijkt op te zoeken kan je me opvegen. En dat terwijl screamo meestal niet zo mijn genre is. Momenteel het album aan het uitchecken! Sage Francis ook een fijne ontdekking (kende 'm al, maar nooit echt uitgeprobeerd), en Edan een lekkere herontdekking. En dan hebben we nog al de nummers die ik al ken en geweldig vind.

Nice Roeland! Benieuwd wat je van dat album van Loma Prieta denkt, deze "truc" van de distortion opdrijven tot het breekpunt halen ze natuurlijk maar één keer uit. Wel een ijzersterke plaat vind ik persoonlijk, maar goed, screamo is wél heel erg mijn genre natuurlijk

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/04137ee0a7728aad5877bd218147e289

74. Pomme - les cours d’eau (remix)
Frankrijk - 2021 - Pop

Zelden zo verliefd geraakt op een liedje als toen ik dit tegenkwam in de Song van het Jaar-competitie van 2021. Nominator was overigens 123poetertjes: nogmaals dank. Sowieso is dat topic de laatste jaren enorm waardevol gebleken voor ontdekkingen van boeiende hedendaagse muziek (groetjes en kusjes).

Pomme heeft al een prachtstem, maar het zijdezachte refrein van dit nummer, jongens, vraag me niet waar het ‘m nou precies in zit, maar ik ben volkomen weerloos. Ik heb ook niet de indruk dat het een erg wijdverbreide mening is dat dit bij de beste muziek ooit hoort, al weet ik toevallig dat herman dit ook behoorlijk stuk heeft gedraaid.

Misschien is het omdat ik de remix als eerste heb leren kennen, maar dat blijft met afstand mijn favoriete versie van het nummer. Het belangrijkste verschil met het origineel is eigenlijk dat hij wat sneller is en dat er iets meer een dancebeat onder zit. Pomme heeft ook nog een soloversie opgenomen, waarop ze zichzelf begeleidt op elektrische gitaar, en ook die is de moeite waard. Maar de remix weet de kwaliteiten van met name dat refrein op de een of andere manier nog net wat verder op te tillen richting hemel.

Na de ontdekking van dit nummer heb ik ook veel geluisterd naar haar album Les Failles (2019), waar veel moois op staat. Jammer dat het songmateriaal op haar laatste plaat nogal matig was, maar ik blijf haar volgen.



Linkje naar de playlist.

Lag weer eventjes een stukje achter maar NP #79 Lisa Hannigan, erg fraai. En heel mooi stukje ook, word helemaal plaatsvervangend blij voor je hihi. Edit: en wow Trilobite!!

Ik gooi me er ook eens onder.

* panjoe
* Mat_
* Johan de witt
* niels94
* exsxesven
* Pepino
* luigifort
* VladTheImpaler
* EttaJamesBrown
* Dim
* Dance Lover
* Lambf
* Arno

Prachtig nummer van Pomme, heb hem gelijk weer eens opgezet. Zou zo maar ook in mijn huidige top 100 kunnen staan.

Zeer lezenswaardige lijst overigens!

Ik ben er klaar voor trouwens, dus ik kan na Niels als het nodig is.

Dit maakt me nog wel benieuwd naar wat jij van het origineel vindt, trouwens, ten opzichte van de remix. Ik ken remixen die meer aan het origineel versleutelen, maar het verschil in impact is toch best groot, vind ik. Al is het origineel zeker al een erg mooi liedje.

Perfect, dan zorg ik dat ik in de tussentijd mijn selectie afmaak en alvast wat stukjes schrijf, zodat ik na jou kan. De nieuwe lijst, op volgorde:

* exsxesven
* panjoe
* Mat_
* johan de witt
* Pepino
* luigifort
* VladTheImpaler
* EttaJamesBrown
* Dim
* Dance Lover
* Lambf
* Arno

Ik tag gelijk even de volgende 2, dan kunnen die alvast bedenken of die na mij willen/kunnen.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/7967e949c615428fbf37a9c8b7c58e0b.jpg#7967e949c615428fbf37a9c8b7c58e0b

73. The Black Heart Procession - Blue Tears
VS - 1999 - Alternative rock

The Black Heart Procession is zo’n band waarvan ik me, nu ik dit schrijf, afvraag waarom ik er maar één album van ken. Dat ene album, lekker prozaïsch 2 getiteld, is namelijk van begin tot eind fantastisch. Mooi hoe goed de bandnaam bij de muziek past: het hele album voelt als de soundtrack voor een droevige begrafenisprocessie. Daarbij ben ik gek op de ietwat ongepolijste sound die je vaker tegenkomt op platen uit de jaren negentig (zingende zagen, ietwat onvaste zanger, u kent het wel).

Blue Tears, gedragen door statige orgelklanken, slepende blazers en natuurlijk de ietwat zeurderige stem van Pall Jenkins, is de hartverscheurende klaagzang van een soldaat die naar het slagveld vertrekt. Je hoort hoe hij zich met pijn en moeite losscheurt van de geliefde die hij met tegenzin moet verlaten. Het zit op het randje van pathetisch allemaal, maar mede door de ongeremdheid van Jenkins, geloof ik hem. Daarom bombardeer ik dit tot dé smartlap van de nineties altrock.

Tenzij jullie vrede nemen met een top 71, denk ik dat ik mij toch meer onderaan moet plaatsen. Mijn muzikale ontdekkingsreis is sinds 2017 zeker veranderd, maar net niet om meteen aan nieuwe 100 nummers te komen.

Low met More is fantastisch. Ik kan men ook nog helemaal verliezen in het nummer ‘All night’ van dat album

Trilobite, toffe ontdekking

Ja, het hele album is prachtig vind ik. De afsluiter, ook waanzinnig.


Krijg ook gewoon meteen zin hem weer op te zetten, haha.

En dan te bedenken dat het beste nog moet komen Dit weekend pak ik de boel met gezwinde spoed weer op, mensen!

Popol Vuh

Leuk om tegen te komen in de lijst

Leren kennen door de soundtrack bij de film Aguirre , der Zorn Gottes van Werner Herzog met Klaus Kinski in de hoofdrol, een van mijn favoriete films. Later vond ik ook Hosianna een erg mooi nummer van deze groep

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5b/King_Crimson_Playing_in_1973.jpg

72. King Crimson - Starless
VK - 1974 - Progrock

Er is best wat (oude) progrock waar ik graag naar mag luisteren, maar in de praktijk zet ik het niet vaak op. Een van mijn favoriete genres is het dan ook niet: vooral als het wat te pompeus wordt, haak ik af. Als het gaat om langdurige rockcomposities, ben ik doorgaans meer van het wat lossere, vrijere gevoel dat de Duitse krautrockvarianten neerzetten.

Duidelijk is dan weer dat van alle klassieke progrockbands, King Crimson mijn uitgesproken favoriet is. Met name het album Red mag met recht een rockmeesterwerk genoemd worden. De inventiviteit is enorm, Robert Fripp is toch wel een van de ultieme gitaargoden. Zelden wist een band bovendien meer spanning aan te brengen: sommige stukken op deze plaat preluderen echt op Slint en aanverwanten.

In de ruim 12 minuten durende afsluiter Starless komt alles samen, als een achtbaanrit langs de facetten die King Crimson op dat moment zo de moeite waard maakten. Tranentrekkende melodieën, ijzingwekkende proto-mathrock, wild saxofoonspel. Prachtig hoe Fripps gitaar het ene moment kwetsbaar jammert, om zich al snel te ontpoppen tot een krijsend monster. Dit alles culmineeert in een slotstuk dat je bijna uit je stoel tilt, zo episch is het.

Nog geen halve seconde staat de band toe dat de aandacht van de luisteraar verslapt. De spanningsbogen, de ontladingen: hogere rockcompositie hoor, dit.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/906b0d16004d41fcc1d66c329d520e6e.jpg#906b0d16004d41fcc1d66c329d520e6e

71. Deltron 3030 - 3030
VS - 2000 - Hiphop

Del the Funky Homosapien is, volgens mij, de enige vocalist die twee keer deze lijst heeft gehaald. Niet onterecht, aangezien ik hem tot mijn favoriete rappers reken, dankzij zijn lenige flow, warme stemgeluid en originele tekstuele invalshoeken. Hoe hij bezig was in de jaren negentig en het begin van de jaren nul, is van zeldzame klasse. Eerst stond hij hier als gastartiest bij een track van Gorillaz, nu met een eigen project: een van de meest unieke hiphopalbums ooit.

Deltron 3030 is een conceptplaat over het jaar 3030, een dystopische, post-apocalyptische toekomst waarin Deltron Zero als vrijheidsstrijder in opstand komt tegen de tyrannieke heersers, gebruikmakend van hiphop. Zo'n episch spektakelstuk vraagt om een episch openingsnummer, hebben Del en producer Dan, the Automator ongetwijfeld gedacht, en dat hebben we geweten.

Dit nummer is bedoeld om ons ferm in het universum van Deltron 3030 te planten. Dan, the Automator gebruikt samples van het orkestrale stuk Introit van William Sheller, waardoor de track de opzwepende muziek van films als Star Wars in herinnering roept.

Ik ben ervan overtuigd dat menige rapper zou verzuipen in zoveel bombast en epiek, of dat het resultaat onbedoeld over the top of zelfs een tikkie lachwekkend zou klinken. Zo niet de charismatische Del. Heerlijk hoe hij extra sfeer schept door zijn teksten te overladen met verwijzingen naar sciencefiction, technologie en wetenschap. De speelsheid waarmee hij het concept aanvliegt, werkt buitengewoon aanstekelijk. Ik sta er ook telkens weer versteld van dat deze track bijna 8 minuten duurt, het voelt veel korter. Dit nummer is dan ook, net als het hele album, al vele jaren een hiphopklassieker in mijn boekje.

Mooi dat de man die op de dag na even oud is als ik twee keer de lijst haalt!

Holden ook een favoriet uit jouw lijst. Altijd blijven volgen. Mijn eerste kennismaking waren de remixen van fine day ( Kirsty hawkshaw) en the sky was pink ( Nathan Fake)

Ook geen progliefhebber, maar King Crimson - Starless vind ik wel erg mooi
Ik ging verder op zoek naar de originele song Na het beluisteren van de uitvoering
Starless II van Craig Armstrong op het album as if to nothing

Ayo, it's three-thousand thirty
I want y'all to meet Deltron Zero, and Automator jordidj1

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/fd557931ac56fd121f3978bd2b7b4423.jpg#fd557931ac56fd121f3978bd2b7b4423

70. Josh T. Pearson - Country Dumb
VS - 2011 - Folk

Een van de bijzonderste live-ervaringen die ik heb gehad, moet toch Josh T. Pearson in de Janskerk zijn, in 2015 tijdens Le Guess Who?.

Kijk naar de man op de albumcover hieronder: een onder verdriet gebogen, kluizenaarsachtige figuur, die uitgesponnen klaagliederen zingt over een op de klippen gelopen relatie. Zet hier de in wit cowboypak gestoken, gladgeschoren Texaan tegenover die het podium op kwam lopen, net alsof hij recht uit een Hollywoodfilm kwam, vol zelfvertrouwen en humor. Als deze tot leven gewekte actiefiguur vervolgens een nummer van Last of the Country Gentlemen (2011) inzette, veranderde hij ineens weer compleet van gedaante. Ik heb weinig mensen zo zien lijden tijdens het zingen.

Pearson claimt dat hij dit album, dat gaat over een daadwerkelijk stukgelopen relatie, niet kon terugluisteren toen hij het af had. Dat hij zelfs twijfelde of hij uit wilde brengen, omdat het te pijnlijk voor hem was. Mogelijk is dit marketingpraat (vergeef me mijn cynisme), maar de intensiteit waarmee hij zijn nummers toen in die kerk ten gehore bracht, suggereert dat er wat in zou kunnen zitten.

Die intensiteit klinkt ook door op de plaat. Als je de muziek van Pearson enorme aanstellerij vindt, kan ik je dat eigenlijk maar moeilijk kwalijk nemen. De teksten zijn op het ongemakkelijke af eerlijk en direct, de man klinkt alsof hij elk moment in huilen uit kan barsten terwijl hij verdrinkt in zelfmedelijden en zelfhaat. Het is ook weer zo’n album waarvan het moeilijk favorieten kiezen is. Ik ga nu voor Country Dumb, vooral vanwege die hartverscheurende vioolpartijen. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hier op een andere dag ook Sorry With a Song of Woman, When I’ve Raised Hell had kunnen staan.

Waarom trouwens dat cowboypak, tijdens het bewuste optreden? Ik weet niet waar hij nu mee bezig is, maar destijds speelde hij een soort christelijke country samen met een in zwarte cowboyoutfit gestoken maat van ‘m. Daar speelden ze die avond ook nummers van. Dat was dan weer niet veel soeps.

Wat laag.
Nee grapje, mooie notering voor een fantastische track!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/1783b97bf9b0b28fd3c226959b5b6b85.jpg#1783b97bf9b0b28fd3c226959b5b6b85

69. Richard Youngs - Soon It Will Be Fire
VK - 1998 - Avant-folk

Jullie krijgen maar liefst twee uitgesponnen folknummers van rond de 10 minuten op rij voorgeschoteld! En ook deze is van een uiterst klaaglijke soort.

Richard Youngs werkt in Glasgow als bibliothecaris, om verder op muzikaal vlak te doen waar hij zin in heeft, in allerlei vormen en stijlen en met allerlei instrumenten. Op zijn cultklassieker Sapphie (1998) staan drie lange folkliederen waarvan ik niet goed kan uitleggen waarom ze zo verschrikkelijk goed werken, in plaats van tergend saai te zijn. Het gitaarspel is eenvoudig en ronduit repetitief, Youngs blijft hangen in dezelfde zangmelodieën en zijn stem staat onafgebroken in dezelfde jammerstand.

Duidelijk is dat Youngs inzet op een drone-achtig effect (let in Soon It Will Be Fire bijvoorbeeld op die ene hoge E die hij consequent blijft spelen). Mogelijk is hij geïnspireerd door de gitaarstijl American primitivism, dat op zijn beurt weer de nodige invloeden uit Indiase muziek kent.

Met beperkte middelen slaagt hij ruimschoots in zijn opzet. Uit zijn instrument en zang klinkt een peilloze treurnis, de diepe melancholie komt des te harder binnen doordat ze zo de tijd en de ruimte krijgt. Ik vind het in elk geval heerlijk wegzinken in dit onweerstaanbare brok verdriet.



De Spotify-playlist is ook weer helemaal bij.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/1c8a9dbdd5f24bc69d4d89e1c7f71d87.jpg

68. GZA ft. Ghostface Killah, Killah Priest & RZA - 4th Chamber
VS - 1995 - Hiphop

Ja jongens, dit is toch een van de ultieme hiphopbeats? En ook meteen een van de ultieme posse cuts? Met recht legendarisch spul dit, in elk geval.

RZA laat hier horen waarom hij zo’n meester achter de productietafel is: de beat klinkt vuig, rauw en nietsontziend, en is tegelijkertijd gelaagd en subtiel. Het is echt een levend onderdeel van het geheel, met samples die verdwijnen en weer opduiken. Veel meer dan enkel een platform voor de rappers.

Daarover gesproken: geweldig hoe Ghostface Killah, Killah Priest, RZA en GZA ieder een heel andere energie brengen, terwijl de ene na de andere memorabele quote voorbij komt. Nu is die afwisseling altijd een kwaliteit van de betere Wu Tang-posse cuts, maar zelfs binnen die context is de kwaliteit van de vier verses gezamenlijk uitzonderlijk hoog. Een favoriete verse kiezen is dan ook geen doen, een relatief mindere ook niet.

Sowieso vind ik Liquid Swords, zoals zovelen, een van de hoogtepunten van de nineties hiphop. Elke beat en elke verse, nee, zowat elke line op dat album is een voltreffer.