Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
8
geplaatst: 30 oktober 2023, 12:58 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/365657d8796268382bb09d73dc2d0624.jpg#365657d8796268382bb09d73dc2d0624
67. 16 Horsepower - Harm’s Way
VS - 1996 - Gothic country
Klonk een accordeon ooit apocalyptischer dan in Harm’s Way? En hoor die dreigende drums eens rollen. Wat een ongelooflijke sound heeft deze band toch. De diepduistere sfeer die 16 Horsepower weet op te wekken met zijn folk- en bluegrassinstrumentarium, is echt iets unieks. Rateyourmusic spreekt van gothic country, dat vind ik wel een mooie. Ik kende deze genrebenaming niet, en ik sluit niet uit dat die speciaal hiervoor bedacht is.
De verontrustende sfeer neemt al helemaal groteske vormen aan door de donderprekende en wanhopende David Eugene Edwards, die zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Mogelijk omdat hij daadwerkelijk denkt dat de duivel hem op de hielen zit.
In Harm’s Way verhaalt Edwards volgens mij over een onbetrouwbare, egocentrische figuur die geheimen verzwijgt maar zich voordoet als een halve heilige. Of is hij aan spijkerharde zelfkastijding aan het doen? Getormenteerd klinkt hij hoe dan ook. Het hoogtepunt van Sackcloth 'n' Ashes (1996) voor mij, en dat wil echt heel veel zeggen.
67. 16 Horsepower - Harm’s Way
VS - 1996 - Gothic country
Klonk een accordeon ooit apocalyptischer dan in Harm’s Way? En hoor die dreigende drums eens rollen. Wat een ongelooflijke sound heeft deze band toch. De diepduistere sfeer die 16 Horsepower weet op te wekken met zijn folk- en bluegrassinstrumentarium, is echt iets unieks. Rateyourmusic spreekt van gothic country, dat vind ik wel een mooie. Ik kende deze genrebenaming niet, en ik sluit niet uit dat die speciaal hiervoor bedacht is.
De verontrustende sfeer neemt al helemaal groteske vormen aan door de donderprekende en wanhopende David Eugene Edwards, die zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Mogelijk omdat hij daadwerkelijk denkt dat de duivel hem op de hielen zit.
In Harm’s Way verhaalt Edwards volgens mij over een onbetrouwbare, egocentrische figuur die geheimen verzwijgt maar zich voordoet als een halve heilige. Of is hij aan spijkerharde zelfkastijding aan het doen? Getormenteerd klinkt hij hoe dan ook. Het hoogtepunt van Sackcloth 'n' Ashes (1996) voor mij, en dat wil echt heel veel zeggen.
5
geplaatst: 30 oktober 2023, 22:02 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/6449ec7d22a98e434538f6efced52382.jpg#6449ec7d22a98e434538f6efced52382
66. Built to Spill - Randy Described Eternity
VS - 1997 - Alternative rock
De openingstrack van een van de beste gitaarrockalbums die ik ken, Perfect from Now On (1997), en wat voor eentje. Heerlijk, de creativiteit in de gitaarpartijen van Doug Martsch, soms zo teder, soms lekker stuwend, en op gezette tijden ontsporend in psychedelische gitaarstormen. Ook heerlijk vind ik overigens zijn zang in dit nummer, een soort wonderlijke combinatie van energiek en dromerig (ik heb eerlijk gezegd lang gedacht dat het een zangeres betrof, trouwens).
Kennelijk is dit nummer geïnspireerd op de woorden die Martsch hoorde van de leider van een christelijke jeugdgroep, ene Randy, die met het oog op het hiernamaals een beeld wilde geven van hoe lang de eeuwigheid is. Een dreigement natuurlijk, maar ik kan niet anders zeggen dan dat het een buitengewoon treffende beschrijving is:
‘Every thousand years
This metal sphere
Ten times the size of Jupiter
Floats just a few yards past the Earth
You climb on your roof
And take a swipe at it
With a single feather
Hit it once every thousand years
‘Til you've worn it down
To the size of a pea
Yeah, I’d say that's a long time
But it’s only half a blink
In the place you’re gonna be’
Plus een linkje naar de Spotify-playlist.
66. Built to Spill - Randy Described Eternity
VS - 1997 - Alternative rock
De openingstrack van een van de beste gitaarrockalbums die ik ken, Perfect from Now On (1997), en wat voor eentje. Heerlijk, de creativiteit in de gitaarpartijen van Doug Martsch, soms zo teder, soms lekker stuwend, en op gezette tijden ontsporend in psychedelische gitaarstormen. Ook heerlijk vind ik overigens zijn zang in dit nummer, een soort wonderlijke combinatie van energiek en dromerig (ik heb eerlijk gezegd lang gedacht dat het een zangeres betrof, trouwens).
Kennelijk is dit nummer geïnspireerd op de woorden die Martsch hoorde van de leider van een christelijke jeugdgroep, ene Randy, die met het oog op het hiernamaals een beeld wilde geven van hoe lang de eeuwigheid is. Een dreigement natuurlijk, maar ik kan niet anders zeggen dan dat het een buitengewoon treffende beschrijving is:
‘Every thousand years
This metal sphere
Ten times the size of Jupiter
Floats just a few yards past the Earth
You climb on your roof
And take a swipe at it
With a single feather
Hit it once every thousand years
‘Til you've worn it down
To the size of a pea
Yeah, I’d say that's a long time
But it’s only half a blink
In the place you’re gonna be’
Plus een linkje naar de Spotify-playlist.
2
geplaatst: 31 oktober 2023, 19:18 uur
ArthurDZ schreef:
Banger na banger passeert hier!
Banger na banger passeert hier!
Om te eindigen met Banger Hart? Daar teken ik voor, al ben ik bang van niet.
Neen, even serieus: absoluut eens met Niels omtrent Perfect from Now On, werkelijk wonderlijke gitaarplaat. Ik zou zelf voor I Would Hurt a Fly gaan, maar deze gaat er ook geweldig lekker in.
Verder al heel wat fijne tracks horen voorbijkomen, enkele eigen favorieten ook hoor. Mooi!
6
geplaatst: 31 oktober 2023, 20:31 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/819d3ef7624f45d8bc266ade87e95f0d.jpg#819d3ef7624f45d8bc266ade87e95f0d
65. Circle Takes the Square - Interview at the Ruins
VS - 2004 - Progressive screamo
Het album As the Roots Undo van Circle Takes the Square was, even spiekend bij mijn reacties op verschillende albumpagina’s, zo te zien mijn introductie tot screamo. Op dat moment had ik daar nog helemaal beeld van, het was dan ook een heel andere band die me werkelijk op het spoor van dat genre zette, maar daar komen we nog wel op.
We spreken april 2011, een halfjaartje nadat ik me had ingeschreven, en ik zette dit op vanwege de lof die hoi123 hier toen voor had. Een stukje perspectief: toen ik me inschreef verkeerde ik onder andere nog in de veronderstelling dat schreeuwen en grunten verschrikkelijke muzikale uitingsvormen waren; ik blijf het achteraf gezien bevreemdend vinden in wat voor wervelstorm van ontdekkingen ik me toen bevond.
Nog altijd vind ik het een briljant album. Het bevat zeer atypische screamo, met invloeden van allerlei andere genres, waaronder postrock en verschillende metalsubgenres. Bovendien heeft de band een avontuurlijke, soms regelrecht experimentele manier van componeren. Geen beter voorbeeld van dat laatste dan Interview at the Ruins, met zijn onconventionele structuur en sound.
Zo zit de climax gek genoeg al in de tweede minuut. De explosieve gitaarriff en de geschreeuwde vocalen vormen, zeker als de leadgitaar zich erbij voegt, een van de allerprachtigste stukjes herrie die ik ken. Daarna is het ook meteen gedaan met de chaos: de rest van het nummer drijft op mysterieuze sfeer en pure schoonheid. We horen onder meer het bevreemdende geluid van schuivende stenen, een daadwerkelijk (en nogal onbegrijpelijk) interview op de achtergrond en enkele wonderschone gitaarpartijen. Erg mooi ook hoe deze wonderlijke trip uitdooft met deze bezwerende, in elkaar grijpende, ondoorgrondelijke zinnen: ’A murmur from the ruins echoes softly as the roots undo / And the branch becomes...’
65. Circle Takes the Square - Interview at the Ruins
VS - 2004 - Progressive screamo
Het album As the Roots Undo van Circle Takes the Square was, even spiekend bij mijn reacties op verschillende albumpagina’s, zo te zien mijn introductie tot screamo. Op dat moment had ik daar nog helemaal beeld van, het was dan ook een heel andere band die me werkelijk op het spoor van dat genre zette, maar daar komen we nog wel op.
We spreken april 2011, een halfjaartje nadat ik me had ingeschreven, en ik zette dit op vanwege de lof die hoi123 hier toen voor had. Een stukje perspectief: toen ik me inschreef verkeerde ik onder andere nog in de veronderstelling dat schreeuwen en grunten verschrikkelijke muzikale uitingsvormen waren; ik blijf het achteraf gezien bevreemdend vinden in wat voor wervelstorm van ontdekkingen ik me toen bevond.
Nog altijd vind ik het een briljant album. Het bevat zeer atypische screamo, met invloeden van allerlei andere genres, waaronder postrock en verschillende metalsubgenres. Bovendien heeft de band een avontuurlijke, soms regelrecht experimentele manier van componeren. Geen beter voorbeeld van dat laatste dan Interview at the Ruins, met zijn onconventionele structuur en sound.
Zo zit de climax gek genoeg al in de tweede minuut. De explosieve gitaarriff en de geschreeuwde vocalen vormen, zeker als de leadgitaar zich erbij voegt, een van de allerprachtigste stukjes herrie die ik ken. Daarna is het ook meteen gedaan met de chaos: de rest van het nummer drijft op mysterieuze sfeer en pure schoonheid. We horen onder meer het bevreemdende geluid van schuivende stenen, een daadwerkelijk (en nogal onbegrijpelijk) interview op de achtergrond en enkele wonderschone gitaarpartijen. Erg mooi ook hoe deze wonderlijke trip uitdooft met deze bezwerende, in elkaar grijpende, ondoorgrondelijke zinnen: ’A murmur from the ruins echoes softly as the roots undo / And the branch becomes...’
7
geplaatst: 31 oktober 2023, 21:48 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/bcfde31420e4f8d243272d958f89faa3.jpg
64. Billy Woods - Remorseless
VS - 2022 - Hiphop
Het nieuwste nummer in deze lijst. Toepasselijk dat die eer naar Billy Woods gaat, want deze rapper is misschien wel mijn favoriete artiest van de laatste jaren. Hoeveel geweldige muziek hij in korte tijd heeft uitgebracht, is extreem indrukwekkend. Ik geniet van zijn gevarieerde en niet zelden gewaagde beatkeuzes, zijn schurende stem, zijn ongemakkelijke flow en vooral ook van zijn onwaarschijnlijk knappe teksten.
De beat van Remorseless, geproduceerd door Preservation en opgebouwd rond een treurige fluitsample, is overigens helemaal niet zo gewaagd, maar gewoon ronduit prachtig. Die klaaglijke vocale sample die dienstdoet als een soort hook, maakt het helemaal af.
Maar dan Billy Woods. Ik kan er niet over uit hoe goed hij hier voor de dag komt. Ie-de-re line is het uitpluizen waard en zelfs als je daar geen zin hebt is het gewoon genieten van zijn kleurrijke taalgebruik. Of van het gevoel dat hij in zijn stem legt, natuurlijk.
Vooruit, twee favoriete fragmentjes:
‘In person, these rappers' watches look temptin'
The chain say envy, but PTSD keep me countin', never spendin'
My accountant is a head full of bad memories and sad endings
It's all payment pending’
‘The photograph of young Tutankhamun
Spaghetti links tangled like ramen
Everything behind the mask rotten
I tell people I keep it so you not forgotten, but that's cap
I thought pillars of salt, but she too smart for lookin' back’
64. Billy Woods - Remorseless
VS - 2022 - Hiphop
Het nieuwste nummer in deze lijst. Toepasselijk dat die eer naar Billy Woods gaat, want deze rapper is misschien wel mijn favoriete artiest van de laatste jaren. Hoeveel geweldige muziek hij in korte tijd heeft uitgebracht, is extreem indrukwekkend. Ik geniet van zijn gevarieerde en niet zelden gewaagde beatkeuzes, zijn schurende stem, zijn ongemakkelijke flow en vooral ook van zijn onwaarschijnlijk knappe teksten.
De beat van Remorseless, geproduceerd door Preservation en opgebouwd rond een treurige fluitsample, is overigens helemaal niet zo gewaagd, maar gewoon ronduit prachtig. Die klaaglijke vocale sample die dienstdoet als een soort hook, maakt het helemaal af.
Maar dan Billy Woods. Ik kan er niet over uit hoe goed hij hier voor de dag komt. Ie-de-re line is het uitpluizen waard en zelfs als je daar geen zin hebt is het gewoon genieten van zijn kleurrijke taalgebruik. Of van het gevoel dat hij in zijn stem legt, natuurlijk.
Vooruit, twee favoriete fragmentjes:
‘In person, these rappers' watches look temptin'
The chain say envy, but PTSD keep me countin', never spendin'
My accountant is a head full of bad memories and sad endings
It's all payment pending’
‘The photograph of young Tutankhamun
Spaghetti links tangled like ramen
Everything behind the mask rotten
I tell people I keep it so you not forgotten, but that's cap
I thought pillars of salt, but she too smart for lookin' back’
11
geplaatst: 1 november 2023, 21:28 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/a82fb75995fe4491c47f727f27d77e99.jpg#a82fb75995fe4491c47f727f27d77e99
63. Burial - Ashtray Wasp
VK - 2012 - Future garage
Van de muziek van Burial zou je haast zin krijgen om in het donker door de regen te fietsen, met het licht van straatlantaarns reflecterend in de vallende druppels. Ik heb in die situatie althans herhaaldelijk naar zijn muziek gegrepen en er intens van genoten.
Uitleggen dat Burial een partij zalige muziek heeft gemaakt, is op dit forum overbodig. Van zijn eerste EP South London Boroughs (2005) tot aan Rival Dealer (2013) had-ie een buitengewoon sterke run, zijn werk van daarna vind ik beduidend lastiger om in te komen. Hoogtepunten genoeg binnen dat oeuvre, maar als ik moet kiezen, vind ik zijn uitgesponnen stukken op Kindred (2012) zijn beste werk, en dan in het bijzonder afsluiter Ashtray Wasp.
Een fragmentarische maar zeer sterk opgebouwde muzikale reis langs prachtig diepe, warme klanken, van duistere clubmuziek tot kalme ambient. Te veel mooie momenten om op te sommen, dus gewoon luisteren dan maar. Het blijft bijzonder dat deze man zoveel emotie in zijn gruizige composities kwijt kan door gebruik te maken van verknipte en bewerkte vocale samples. Eenzaamheid, verlangen, weemoed, berusting: erg knap hoeveel gevoel hierin zit.
63. Burial - Ashtray Wasp
VK - 2012 - Future garage
Van de muziek van Burial zou je haast zin krijgen om in het donker door de regen te fietsen, met het licht van straatlantaarns reflecterend in de vallende druppels. Ik heb in die situatie althans herhaaldelijk naar zijn muziek gegrepen en er intens van genoten.
Uitleggen dat Burial een partij zalige muziek heeft gemaakt, is op dit forum overbodig. Van zijn eerste EP South London Boroughs (2005) tot aan Rival Dealer (2013) had-ie een buitengewoon sterke run, zijn werk van daarna vind ik beduidend lastiger om in te komen. Hoogtepunten genoeg binnen dat oeuvre, maar als ik moet kiezen, vind ik zijn uitgesponnen stukken op Kindred (2012) zijn beste werk, en dan in het bijzonder afsluiter Ashtray Wasp.
Een fragmentarische maar zeer sterk opgebouwde muzikale reis langs prachtig diepe, warme klanken, van duistere clubmuziek tot kalme ambient. Te veel mooie momenten om op te sommen, dus gewoon luisteren dan maar. Het blijft bijzonder dat deze man zoveel emotie in zijn gruizige composities kwijt kan door gebruik te maken van verknipte en bewerkte vocale samples. Eenzaamheid, verlangen, weemoed, berusting: erg knap hoeveel gevoel hierin zit.
5
geplaatst: 3 november 2023, 09:51 uur
62. Burzum - Jesus’ Tod
Noorwegen - 1996 - Blackmetal
Ik heb hier al eens geschreven dat ik erg kan genieten van muziek die een goede groove durft vast te houden. Nou, berg je maar. Scandinavische blackmetalbands hadden in de jaren negentig vaker de neiging het repetitieve te omarmen, maar met het bijna 9 minuten durende Jesus’ Tod gaat Burzum nog een stukje verder dan de meeste.
De kracht van herhaling is niet het enige waar dit nummer door opvalt, ook de opnamekwaliteit is zelfs voor de in lo-fi grossierende Noordse blackmetalbands tamelijk radicaal. De man (Burzum is een eenmansproject) claimt zijn elektrische gitaar in de stereo van zijn broer te hebben gestoken in plaats van in een gitaarversterker en zou het uiterst matige microfoontje van een headset hebben gebruikt voor zijn vocalen.
Hoe het ook zij: ik ken nauwelijks een toepasselijkere implementatie van een bewust brakke opnamekwaliteit. Want zeg zelf, dit klinkt toch aan alle kanten ronduit kwaadaardig en verdorven? Dat indringende, schelle gitaargeluid, de genadeloos voortdenderende riff en drums, het verwrongen geschreeuw… Wat een zalige bak takkeherrie, zeg. Erg jammer dat deze man een verachtelijke figuur is verder, dus vandaar maar geen foto hierboven.
Hier vind je de bijgewerkte playlist.
Noorwegen - 1996 - Blackmetal
Ik heb hier al eens geschreven dat ik erg kan genieten van muziek die een goede groove durft vast te houden. Nou, berg je maar. Scandinavische blackmetalbands hadden in de jaren negentig vaker de neiging het repetitieve te omarmen, maar met het bijna 9 minuten durende Jesus’ Tod gaat Burzum nog een stukje verder dan de meeste.
De kracht van herhaling is niet het enige waar dit nummer door opvalt, ook de opnamekwaliteit is zelfs voor de in lo-fi grossierende Noordse blackmetalbands tamelijk radicaal. De man (Burzum is een eenmansproject) claimt zijn elektrische gitaar in de stereo van zijn broer te hebben gestoken in plaats van in een gitaarversterker en zou het uiterst matige microfoontje van een headset hebben gebruikt voor zijn vocalen.
Hoe het ook zij: ik ken nauwelijks een toepasselijkere implementatie van een bewust brakke opnamekwaliteit. Want zeg zelf, dit klinkt toch aan alle kanten ronduit kwaadaardig en verdorven? Dat indringende, schelle gitaargeluid, de genadeloos voortdenderende riff en drums, het verwrongen geschreeuw… Wat een zalige bak takkeherrie, zeg. Erg jammer dat deze man een verachtelijke figuur is verder, dus vandaar maar geen foto hierboven.
Hier vind je de bijgewerkte playlist.
5
geplaatst: 3 november 2023, 18:17 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/7271ef47de0272a0bdff7e4ed78ee2cf.jpg#7271ef47de0272a0bdff7e4ed78ee2cf
61. Haley Heynderickx - No Face
VS - 2018 - Folk
Een van de grootste singer-songwritertalenten van de afgelopen, nou, misschien wel twintig jaar. Jammer dat het na I Need to Start a Garden (2018), waar de potentie met grote felheid vanaf straalt, min of meer stil is geworden rond haar. Iemand die daar meer van weet? Koenr bijvoorbeeld?
Dat ene album bevat een aantal nummers waarvan menig liedjesschrijver slechts mag hopen er ooit eentje voort te brengen, maar het intieme No Face steekt er naar mijn mening nog eens extra bovenuit. Dat begint al bij dat tokkeltje, een van de prachtigste aller tijden, zoveel gevoel en diepgang zit erin.
En dan moet Heyndrickx nog beginnen te zingen. Met haar waanzinnig ontroerende stem giet ze in nog geen 2 minuten haar ziel helemaal leeg. Hoe ze haar emotie weet te doseren, tot het er richting het einde ongeremd uitvloeit: ik ben elke keer weer gevloerd, echt.
Soms vraag ik me wel af of dit nummers zelfs niet nog wat genialer was geweest als het iéts langer was geweest. Nu goed, dit schitterende brokje muzikale pracht gaat in ieder geval nooit vervelen.
61. Haley Heynderickx - No Face
VS - 2018 - Folk
Een van de grootste singer-songwritertalenten van de afgelopen, nou, misschien wel twintig jaar. Jammer dat het na I Need to Start a Garden (2018), waar de potentie met grote felheid vanaf straalt, min of meer stil is geworden rond haar. Iemand die daar meer van weet? Koenr bijvoorbeeld?
Dat ene album bevat een aantal nummers waarvan menig liedjesschrijver slechts mag hopen er ooit eentje voort te brengen, maar het intieme No Face steekt er naar mijn mening nog eens extra bovenuit. Dat begint al bij dat tokkeltje, een van de prachtigste aller tijden, zoveel gevoel en diepgang zit erin.
En dan moet Heyndrickx nog beginnen te zingen. Met haar waanzinnig ontroerende stem giet ze in nog geen 2 minuten haar ziel helemaal leeg. Hoe ze haar emotie weet te doseren, tot het er richting het einde ongeremd uitvloeit: ik ben elke keer weer gevloerd, echt.
Soms vraag ik me wel af of dit nummers zelfs niet nog wat genialer was geweest als het iéts langer was geweest. Nu goed, dit schitterende brokje muzikale pracht gaat in ieder geval nooit vervelen.
1
geplaatst: 3 november 2023, 19:14 uur
Ik zie op haar Instagram-pagina dat ze hoopt dat mensen geduldig blijven voor haar nieuwe album. Meer nieuws komt eraan, maar ze voelt druk om updates te geven.
Ik denk dat ze op bovenstaand bericht van Niels doelt.
Ik denk dat ze op bovenstaand bericht van Niels doelt.
1
geplaatst: 3 november 2023, 19:41 uur
Ze treedt ook nog regelmatig op (wel voornamelijk in de VS), dus het is niet alsof ze plotsklaps kluizenaar is geworden (al klinkt Hermit Haley Hannah niet gek). Maar ik zou het ook toejuichen als ze aanstonds met een opvolger voor I Need to Start a Garden zou komen.
1
geplaatst: 3 november 2023, 20:08 uur
Geweldige updates weer, Niels. Ashtray Wasp is telkens weer een heerlijke trip en waarom deze maniakale brok herrie van oppermaniak Varg Vikernes mijn metal top 100 zelfs niet heeft gehaald.. Vreemd, heb er toen gewoon niet aan gedacht (of de man uit mijn brein verbannen, dat kan natuurlijk ook).
0
geplaatst: 3 november 2023, 21:09 uur
Ja, ik vind zijn beste werk wel echt tot het beste behoren dat metal te bieden heeft. Jammer wel van dat vreselijk langdradige, verouderde ambientgeneuzel waar de tweede helft van Filosofem uit bestaat... Al geloof ik dat best veel mensen daar anders over denken.
11
geplaatst: 4 november 2023, 18:25 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/aa67c27aad0f451d9768fec47252ac03.jpg#aa67c27aad0f451d9768fec47252ac03
60. Pavement - Gold Soundz
VS - 1994 - Alternative rock
De wat trouwere volger van deze lijst, of wie mijn smaak een beetje kent, zal het wel zijn opgevallen, maar ik ben een groot liefhebber van imperfecties in mijn muziek. Van hiphopproducer J Dilla die zijn drums expres liet afwijken van de strakke ‘grid’ tot de onvaste stem van menige oude folkzanger: dat soort zaken bevat een menselijkheid die zoveel gevoel en emotie kan toevoegen.
Geen wonder dus dat ik een liefhebber ben van de band Pavement. Stephen Malkmus zoekt geregeld het randje op met zijn wankele zang, of gaat er zonder terughoudendheid overheen. De overigens knap in elkaar stekende gitaarmuziek wordt intussen uitgevoerd met een bewuste losheid, soms zelfs slordigheid.
Op Gold Soundz past de band deze werkwijze toe op een pakkend popliedje, met grandioos resultaat. Het nummer is catchy en luchtig, maar ook rauw en instabiel, en daar zit een spanning. Je gaat je toch een beetje zorgen maken om de protagonist, en dat zonder dat de track zijn zomerse lichtheid verliest.
Vooral dit fragmentje vind ik heerlijk:
‘So drunk in the August sun
And you're the kind of girl I like
Because you're empty, and I'm empty
And you can never quarantine the past’
60. Pavement - Gold Soundz
VS - 1994 - Alternative rock
De wat trouwere volger van deze lijst, of wie mijn smaak een beetje kent, zal het wel zijn opgevallen, maar ik ben een groot liefhebber van imperfecties in mijn muziek. Van hiphopproducer J Dilla die zijn drums expres liet afwijken van de strakke ‘grid’ tot de onvaste stem van menige oude folkzanger: dat soort zaken bevat een menselijkheid die zoveel gevoel en emotie kan toevoegen.
Geen wonder dus dat ik een liefhebber ben van de band Pavement. Stephen Malkmus zoekt geregeld het randje op met zijn wankele zang, of gaat er zonder terughoudendheid overheen. De overigens knap in elkaar stekende gitaarmuziek wordt intussen uitgevoerd met een bewuste losheid, soms zelfs slordigheid.
Op Gold Soundz past de band deze werkwijze toe op een pakkend popliedje, met grandioos resultaat. Het nummer is catchy en luchtig, maar ook rauw en instabiel, en daar zit een spanning. Je gaat je toch een beetje zorgen maken om de protagonist, en dat zonder dat de track zijn zomerse lichtheid verliest.
Vooral dit fragmentje vind ik heerlijk:
‘So drunk in the August sun
And you're the kind of girl I like
Because you're empty, and I'm empty
And you can never quarantine the past’
4
geplaatst: 4 november 2023, 20:23 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/0942ef79eb57468ec6cd150a292b254d.jpg#0942ef79eb57468ec6cd150a292b254d
59. Yeah Yeah Yeahs - Art Star
VS - 2001 - Garage rock
Dit liedje is natuurlijk een soort grapje. Wie het niet kent, zou ik haast willen zeggen: spoiler alert, check eerst even de track zelf hieronder (en zorg dat je het volume niet ál te hoog hebt staan, want je zou nog weleens verrast kunnen worden).
Spelen met de dynamiek tussen hard en zacht is standaardpraktijk in menig steviger genre. Yeah Yeah Yeahs hebben dat hier doorgetrokken tot in het absurde, door geweld van grindcore-achtige proporties af te wisselen met kinderlijke ‘tu tu tu tu’s’. Dit alles omringd door enkele lekker pakkende, ironische coupletten over een succesvolle kunstenaar (’I got a gallery in New York!’).
Moet ik er iédere keer weer om grinniken? Yep. Zit ik intussen gewoon keihard van de muziek te genieten? Absoluut.
Overigens bestaat hier ook een coverversie van door de Noorse freejazzband The Thing, met saxofonist Mats Gustafsson. Zeker ook aan te raden voor wie een saxofoon wil horen lijden.
59. Yeah Yeah Yeahs - Art Star
VS - 2001 - Garage rock
Dit liedje is natuurlijk een soort grapje. Wie het niet kent, zou ik haast willen zeggen: spoiler alert, check eerst even de track zelf hieronder (en zorg dat je het volume niet ál te hoog hebt staan, want je zou nog weleens verrast kunnen worden).
Spelen met de dynamiek tussen hard en zacht is standaardpraktijk in menig steviger genre. Yeah Yeah Yeahs hebben dat hier doorgetrokken tot in het absurde, door geweld van grindcore-achtige proporties af te wisselen met kinderlijke ‘tu tu tu tu’s’. Dit alles omringd door enkele lekker pakkende, ironische coupletten over een succesvolle kunstenaar (’I got a gallery in New York!’).
Moet ik er iédere keer weer om grinniken? Yep. Zit ik intussen gewoon keihard van de muziek te genieten? Absoluut.
Overigens bestaat hier ook een coverversie van door de Noorse freejazzband The Thing, met saxofonist Mats Gustafsson. Zeker ook aan te raden voor wie een saxofoon wil horen lijden.
6
geplaatst: 5 november 2023, 13:08 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/14a62f730fe742e6971a726869f41160.jpg#14a62f730fe742e6971a726869f41160
58. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
Frankrijk - 1972 - Progressive folk / Psychedelic rock
Verreweg de meeste albums die ik tot de absolute toppers reken, deden er even over voordat ze hun genialiteit blootgaven. Slechts af en toe tref ik een album waarvan me meteen overduidelijk is dat ik iets van de buitencategorie heb getroffen. Paix (1972) was zo’n uitzonderlijk geval. Ik kwam het, een jaar of twee geleden, volgens mij op het spoor via een lijstje van Don Cappuccino, een van de grote pleitbezorgers van deze Franse groep hier. En terecht.
Het stralende middelpunt van de plaat is het titelnummer van ongeveer een kwartier. De unieke sound is te danken aan twee eigen uitvindingen van bandlid Patrice Moullet, die naast het elektrische orgel de hoofdrol spelen. Het gaat om de cosmophone, een elektrisch snaarinstrument, en de percuphone, een instrument dat percussie produceert door mechanisch een bassnaar aan te slaan.
Met de plechtigheid van een kerkdienst, maar dan een pak psychedelischer, ontvouwt zich een machtige muzikale trip, waarin een iconische dalende melodielijn het focuspunt vormt. Steeds opzwepender en opzwepender wordt het geheel. En dan trekt Catherine Ribeiro haar mond open.
Er is al veel gezegd en geschreven over hoe overdonderend haar stemgeluid is, maar recht doe je er nooit aan. De enige vergelijkingen die ik kan bedenken, zijn Nico en Grace Slick, maar geen van beide heb ik zo intimiderend horen donderpreken als Ribeiro hier doet. Prachtig slotstuk ook, als de muziek terugkeert bij het hoofdthema, maar nu met een Ribeiro die zich van haar gevoelige kant toont.
58. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
Frankrijk - 1972 - Progressive folk / Psychedelic rock
Verreweg de meeste albums die ik tot de absolute toppers reken, deden er even over voordat ze hun genialiteit blootgaven. Slechts af en toe tref ik een album waarvan me meteen overduidelijk is dat ik iets van de buitencategorie heb getroffen. Paix (1972) was zo’n uitzonderlijk geval. Ik kwam het, een jaar of twee geleden, volgens mij op het spoor via een lijstje van Don Cappuccino, een van de grote pleitbezorgers van deze Franse groep hier. En terecht.
Het stralende middelpunt van de plaat is het titelnummer van ongeveer een kwartier. De unieke sound is te danken aan twee eigen uitvindingen van bandlid Patrice Moullet, die naast het elektrische orgel de hoofdrol spelen. Het gaat om de cosmophone, een elektrisch snaarinstrument, en de percuphone, een instrument dat percussie produceert door mechanisch een bassnaar aan te slaan.
Met de plechtigheid van een kerkdienst, maar dan een pak psychedelischer, ontvouwt zich een machtige muzikale trip, waarin een iconische dalende melodielijn het focuspunt vormt. Steeds opzwepender en opzwepender wordt het geheel. En dan trekt Catherine Ribeiro haar mond open.
Er is al veel gezegd en geschreven over hoe overdonderend haar stemgeluid is, maar recht doe je er nooit aan. De enige vergelijkingen die ik kan bedenken, zijn Nico en Grace Slick, maar geen van beide heb ik zo intimiderend horen donderpreken als Ribeiro hier doet. Prachtig slotstuk ook, als de muziek terugkeert bij het hoofdthema, maar nu met een Ribeiro die zich van haar gevoelige kant toont.
1
geplaatst: 5 november 2023, 13:29 uur
Wat komt er toch een boel moois voorbij! Gold Soundz is echt wel indiepopperfectie. Weet niet hoeveel je verder van Pavement kent, maar het debuut (als je voor de echte ongepolijste sound gaat) of Wowee Zowee. Bij beiden duurt het wel wat langer voor de geheimen zich prijs geven.
Verder ook props voor Paix, geweldig nummer inderdaad!
Verder ook props voor Paix, geweldig nummer inderdaad!
0
geplaatst: 5 november 2023, 13:43 uur
Snoeperd schreef:
Weet niet hoeveel je verder van Pavement kent, maar het debuut (als je voor de echte ongepolijste sound gaat) of Wowee Zowee.
Weet niet hoeveel je verder van Pavement kent, maar het debuut (als je voor de echte ongepolijste sound gaat) of Wowee Zowee.
Slanted and Enchanted is ook top inderdaad, al grijp ik er niet zo vaak naar als naar Crooked Rain, Crooked Rain. Wowee Zowee staat zeker op de radar, maar ik ben er nog niet aan toegekomen. Snel doen.
1
geplaatst: 5 november 2023, 14:45 uur
Jesus' Tod is één van de, misschien wel hét, allerbeste blackmetalnummer(s) ooit.
Jup, ik
voor mij is Filosofem in z'n geheel één van de beste albums uit de 90s.
Verder nog dikke props voor Gold Soundz en Paix!
niels94 schreef:
Al geloof ik dat best veel mensen daar anders over denken.
Al geloof ik dat best veel mensen daar anders over denken.
Jup, ik
voor mij is Filosofem in z'n geheel één van de beste albums uit de 90s.Verder nog dikke props voor Gold Soundz en Paix!
2
geplaatst: 5 november 2023, 15:01 uur
Of ik Jesus' Tod ook het állerbeste blackmetalnummer vind, zal nog wel blijken 
En ik zou die ambienttracks echt graag tof vinden, dan zou het een briljante combinatie van albumhelften zijn ook, maar ja...
En ik zou die ambienttracks echt graag tof vinden, dan zou het een briljante combinatie van albumhelften zijn ook, maar ja...
6
geplaatst: 7 november 2023, 21:11 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/bfeccdc31dfe4365c3cb7a8e3fd25f50.jpg#bfeccdc31dfe4365c3cb7a8e3fd25f50
57. Bill Callahan - Drover
VS - 2011 - Folk
Ik voelde mijn hartslag gewoon dalen en mijn spieren ontspannen bij de eerste klanken van Bill Callahans zang, toen ik hem in 2019 live zag in de Grote Zaal van Tivoli Vredenburg. Oioioi, wat heeft deze man een prachtig diepe stem, kalmerend en ontroerend tegelijk.
Callahan is dan ook zo’n artiest waar ik veelvuldig naar grijp als ik zo snel niet weet wat op te zetten, met name op warme zomerdagen, als zijn lome vibe perfect bij het weer past. Dan spreek ik vooral over zijn folky werk onder eigen naam, al vind ik ook Smog zeer tof.
Zijn werk van Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009) tot en met Dream River (2013) is hier favoriet. De muziek daarop weet me steevast te raken en is tegelijkertijd gewoon ontzettend prettig, schijnbaar kan ik er maar geen genoeg van krijgen. De opener van het tussenliggende album, Apocalypse (2011), vind ik dan weer het absolute hoogtepunt: Drover.
Een knap opgebouwd nummer vol spanning en gejaagdheid, wat mooi contrasteert met de kalmte die Callahan zoals altijd uitstraalt. Extreem smaakvol gearrangeerd ook, met onder meer folky fiddle en subtiel ingezette gitaarfeedback. En dan dat zalige refrein, ik veer elke keer weer op: ‘One thing about this wild, wild country / It takes a strong, strong / It breaks a strong, strong mind.’ Sterke tekst ook, die handelt over het zware leven van een herder die moet zien te overleven in onherbergzaam gebied.
57. Bill Callahan - Drover
VS - 2011 - Folk
Ik voelde mijn hartslag gewoon dalen en mijn spieren ontspannen bij de eerste klanken van Bill Callahans zang, toen ik hem in 2019 live zag in de Grote Zaal van Tivoli Vredenburg. Oioioi, wat heeft deze man een prachtig diepe stem, kalmerend en ontroerend tegelijk.
Callahan is dan ook zo’n artiest waar ik veelvuldig naar grijp als ik zo snel niet weet wat op te zetten, met name op warme zomerdagen, als zijn lome vibe perfect bij het weer past. Dan spreek ik vooral over zijn folky werk onder eigen naam, al vind ik ook Smog zeer tof.
Zijn werk van Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009) tot en met Dream River (2013) is hier favoriet. De muziek daarop weet me steevast te raken en is tegelijkertijd gewoon ontzettend prettig, schijnbaar kan ik er maar geen genoeg van krijgen. De opener van het tussenliggende album, Apocalypse (2011), vind ik dan weer het absolute hoogtepunt: Drover.
Een knap opgebouwd nummer vol spanning en gejaagdheid, wat mooi contrasteert met de kalmte die Callahan zoals altijd uitstraalt. Extreem smaakvol gearrangeerd ook, met onder meer folky fiddle en subtiel ingezette gitaarfeedback. En dan dat zalige refrein, ik veer elke keer weer op: ‘One thing about this wild, wild country / It takes a strong, strong / It breaks a strong, strong mind.’ Sterke tekst ook, die handelt over het zware leven van een herder die moet zien te overleven in onherbergzaam gebied.
1
geplaatst: 7 november 2023, 22:38 uur
Bill Callahan heb ik niet lang geleden ontdekt maar dit nummer kende ik nog niet, prachtig...
2
geplaatst: 8 november 2023, 20:16 uur
Heb je helemaal gelijk in Niels, prachtig nummer, prachtig refrein, prachtige tekst. Ik grijp ook regelmatig terug naar het werk van Bill, Too Many Birds is een andere absolute hoogvlieger (ha ha).
* denotes required fields.