Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
16
geplaatst: 8 november 2023, 20:54 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/5e64714f1230f40cddc599fc71897a65.jpg#5e64714f1230f40cddc599fc71897a65
56. Souls of Mischief - ‘93 ‘til Infinity
VS - 1993 - Hiphop
De al eerder genoemde vriendin komt uit Zuid-Afrika en toen we zo’n twee jaar samen waren, ging ik daar voor de eerste keer met haar familie mee naartoe. Ik was tot dat moment Europa niet uit geweest, alles daar was nieuw en maakte indruk. Al die prachtige vogels en hun geluiden, de planten, uiteraard het wild. Hoe je zomaar het gehuil van jakhalzen in de verte kon horen terwijl we ’s avonds aten rond het vuur. De gin-tonics, de vroege ochtendwandelingen. Maar ook: de ongelijkheid, de hekken, de borden die waarschuwden de auto niet langs de weg te zetten omdat je anders beroofd kon worden. Ik ben er nadien vaker geweest, heb wat meer van het land gezien, maar al die nieuwe sensaties van zo’n eerste keer overtref je niet meer.
Voor ik in het vliegtuig was gestapt, had ik een paar nieuwe albums op mijn iPod gezet (mijn trouwe Classic, die gebruikte ik toen nog…). Je raadt het al: een ervan was '93 'til Infinity (1993) van Souls of Mischief, en het titelnummer groeide voor mij uit tot hét nummer van die trip.
De muziek sloot natuurlijk uitstekend aan bij de hete zon en middagen chillend bij het zwembad. De warme productie ademt als geen ander de loomheid van een hete zomerdag, met een dromerig echoënde saxofoonsample en heldere keyboardklanken die af en toe komen binnendwarrelen, als een licht verkoelend briesje. En wat een heerlijk stel rappers: ieder met zijn eigen stem en stijl, en toch volledig op elkaar afgestemd. De ontspannen speelsheid die van hun snel afgewisselde verses afspat, maakt de positieve vibe helemaal af.
Kennelijk dacht mijn schoonzusje er ongeveer hetzelfde over, die kan ‘m dankzij die vakantie nog steeds afmaken als ik nu ‘This is how we chill…’ begin. Van die weken die ik zou terughalen als het kon.
56. Souls of Mischief - ‘93 ‘til Infinity
VS - 1993 - Hiphop
De al eerder genoemde vriendin komt uit Zuid-Afrika en toen we zo’n twee jaar samen waren, ging ik daar voor de eerste keer met haar familie mee naartoe. Ik was tot dat moment Europa niet uit geweest, alles daar was nieuw en maakte indruk. Al die prachtige vogels en hun geluiden, de planten, uiteraard het wild. Hoe je zomaar het gehuil van jakhalzen in de verte kon horen terwijl we ’s avonds aten rond het vuur. De gin-tonics, de vroege ochtendwandelingen. Maar ook: de ongelijkheid, de hekken, de borden die waarschuwden de auto niet langs de weg te zetten omdat je anders beroofd kon worden. Ik ben er nadien vaker geweest, heb wat meer van het land gezien, maar al die nieuwe sensaties van zo’n eerste keer overtref je niet meer.
Voor ik in het vliegtuig was gestapt, had ik een paar nieuwe albums op mijn iPod gezet (mijn trouwe Classic, die gebruikte ik toen nog…). Je raadt het al: een ervan was '93 'til Infinity (1993) van Souls of Mischief, en het titelnummer groeide voor mij uit tot hét nummer van die trip.
De muziek sloot natuurlijk uitstekend aan bij de hete zon en middagen chillend bij het zwembad. De warme productie ademt als geen ander de loomheid van een hete zomerdag, met een dromerig echoënde saxofoonsample en heldere keyboardklanken die af en toe komen binnendwarrelen, als een licht verkoelend briesje. En wat een heerlijk stel rappers: ieder met zijn eigen stem en stijl, en toch volledig op elkaar afgestemd. De ontspannen speelsheid die van hun snel afgewisselde verses afspat, maakt de positieve vibe helemaal af.
Kennelijk dacht mijn schoonzusje er ongeveer hetzelfde over, die kan ‘m dankzij die vakantie nog steeds afmaken als ik nu ‘This is how we chill…’ begin. Van die weken die ik zou terughalen als het kon.
3
geplaatst: 9 november 2023, 07:19 uur
Leuk verhaal over Zuid-Afrika. Ben daar zelf net aangekomen voor 3 weken 
En '93 'Til Infinity is natuurlijk een heerlijke hiphopclassic!
En '93 'Til Infinity is natuurlijk een heerlijke hiphopclassic!
1
geplaatst: 9 november 2023, 09:23 uur
Weet nog dat jij het me aanraadde destijds. Nog altijd een van mijn favoriete hiphop albums (de rest is namelijk ook errug chill)
6
geplaatst: 10 november 2023, 13:52 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/e992c1c2aa84dbc9d8a9c3ee28fb562a.jpg#e992c1c2aa84dbc9d8a9c3ee28fb562a
55. Fugazi - Blueprint
VS - 1990 - Post-hardcore / Garage rock
In deze lijst zijn best wat Amerikaanse gitaarbands uit de jaren negentig te vinden. Als het gaat om gitaarmuziek uit de VS, vormt dat decennium wat mij betreft dan ook een absoluut hoogtepunt. De inventiviteit en avontuurlijkheid van deze rockbands was enorm. Plus, ik ben gek op de lekker rauwe, al dan niet gewoon lo-fi sound die destijds populair was.
Fugazi, met zijn wortels stevig in de hardcorepunkhoek maar ten tijde van Repeater (1990) aanbeland bij iets genreoverstijgends, is een van de beste voorbeelden. De grote kracht zit ‘m in hoe loeistrak deze band speelt, van de ritmesectie tot het machinaal klinkende gitaarwerk.
Zo ook in het melodieuze Blueprint. Dat kent, zoals wel vaker bij tracks van Fugazi, geen traditionele couplet-refrein-structuur. In plaats daarvan bestaat de track uit een achtereenschakeling van verschillende secties die naadloos op elkaar aansluiten. De flow van het geheel is weergaloos.
De venijnige vocalen van Guy Picciotto, die zo lekker overstuur kan klinken, maken het helemaal af. ’Frustrating, frustrating’, kermt hij ergens, en je raadt het al: gefrustreerder kon hij nauwelijks klinken. Hij kwam ook al zo heerlijk voor de dag voordat hij in Fugazi zat, in zijn band Rites of Spring, dat dan weer forse invloed heeft gehad op emo en dergelijke. Zijn zangstijl is ook mooi complementair aan die van de andere zanger van Fugazi, Ian MacKaye, die bovenal compromisloze woede uitstraalt.
’What a difference / A little difference would make!’
55. Fugazi - Blueprint
VS - 1990 - Post-hardcore / Garage rock
In deze lijst zijn best wat Amerikaanse gitaarbands uit de jaren negentig te vinden. Als het gaat om gitaarmuziek uit de VS, vormt dat decennium wat mij betreft dan ook een absoluut hoogtepunt. De inventiviteit en avontuurlijkheid van deze rockbands was enorm. Plus, ik ben gek op de lekker rauwe, al dan niet gewoon lo-fi sound die destijds populair was.
Fugazi, met zijn wortels stevig in de hardcorepunkhoek maar ten tijde van Repeater (1990) aanbeland bij iets genreoverstijgends, is een van de beste voorbeelden. De grote kracht zit ‘m in hoe loeistrak deze band speelt, van de ritmesectie tot het machinaal klinkende gitaarwerk.
Zo ook in het melodieuze Blueprint. Dat kent, zoals wel vaker bij tracks van Fugazi, geen traditionele couplet-refrein-structuur. In plaats daarvan bestaat de track uit een achtereenschakeling van verschillende secties die naadloos op elkaar aansluiten. De flow van het geheel is weergaloos.
De venijnige vocalen van Guy Picciotto, die zo lekker overstuur kan klinken, maken het helemaal af. ’Frustrating, frustrating’, kermt hij ergens, en je raadt het al: gefrustreerder kon hij nauwelijks klinken. Hij kwam ook al zo heerlijk voor de dag voordat hij in Fugazi zat, in zijn band Rites of Spring, dat dan weer forse invloed heeft gehad op emo en dergelijke. Zijn zangstijl is ook mooi complementair aan die van de andere zanger van Fugazi, Ian MacKaye, die bovenal compromisloze woede uitstraalt.
’What a difference / A little difference would make!’
7
geplaatst: 10 november 2023, 14:49 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/8efd17314febbfd12cc79504d43c0100.jpg#8efd17314febbfd12cc79504d43c0100
54. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙
Japan - 2013 - Folk
Man of vrouw met enkel een gitaar, ik ben er gek op, zo zal deze lijst overduidelijk maken. Ichiko Aoba heeft op dat vlak iets heel bijzonders afgeleverd met 0 (2013). Jezelf begeleiden met fijne tokkeltjes is één ding, maar wat Ichiko hier doet, gaat echt nog een paar stappen verder. Geen nummer toont dat overtuigender dan 機械仕掛乃宇宙, dat zich laat vertalen als Clockwork Universe en oorspronkelijk is geschreven door haar muzikale mentor Anmi Yamada.
Niet bevreesd voor radicale wendingen en tempowisselingen brengt ze een ongelooflijke dynamiek en afwisseling aan in haar gitaarspel, met invloeden uit Spaanse/Latijns-Amerikaanse muziek. Haar treurige en toch troostrijke zang en de gitaarklanken volgen elkaar en wentelen om elkaar heen in perfecte synergie. Wonderschone tokkeltjes en melodietjes, onverwachte en toch naadloze overgangen: het aantal noemenswaardige momenten is nauwelijks te tellen. Ga naar een willekeurig punt, en je komt iets memorabels tegen, daar komt het op neer. En een gevóél dat ze in haar spel en zang weet te leggen… 12 minuten boeien met minimale middelen? Je zou gaan denken dat het een eitje is.
Ik had afgelopen april het voorrecht te horen hoe Ichiko Aoba 機械仕掛乃宇宙 live liet ontvouwen in Brussel. Toen ze dat prachtige melodietje uit de eerste minuut speelde en ik doorhad wat er zou komen, maakte mijn hart al een sprongetje. Er volgde een foutloos optreden, gespeeld met minstens zoveel gevoel als op plaat. Ik stond aan de grond genageld, kan ik je vertellen. Zelden vlogen 12 minuten sneller voorbij.
Overigens heb ik Ichiko Aoba leren kennen dankzij een tip van hoi123. Die schreef twee jaar geleden in dit topic al vol vuur over zijn passie voor dit nummer, destijds (nog steeds?) zijn nummer 1. Aanradertje om even terug te lezen.
De playlist is ook weer bij.
54. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙
Japan - 2013 - Folk
Man of vrouw met enkel een gitaar, ik ben er gek op, zo zal deze lijst overduidelijk maken. Ichiko Aoba heeft op dat vlak iets heel bijzonders afgeleverd met 0 (2013). Jezelf begeleiden met fijne tokkeltjes is één ding, maar wat Ichiko hier doet, gaat echt nog een paar stappen verder. Geen nummer toont dat overtuigender dan 機械仕掛乃宇宙, dat zich laat vertalen als Clockwork Universe en oorspronkelijk is geschreven door haar muzikale mentor Anmi Yamada.
Niet bevreesd voor radicale wendingen en tempowisselingen brengt ze een ongelooflijke dynamiek en afwisseling aan in haar gitaarspel, met invloeden uit Spaanse/Latijns-Amerikaanse muziek. Haar treurige en toch troostrijke zang en de gitaarklanken volgen elkaar en wentelen om elkaar heen in perfecte synergie. Wonderschone tokkeltjes en melodietjes, onverwachte en toch naadloze overgangen: het aantal noemenswaardige momenten is nauwelijks te tellen. Ga naar een willekeurig punt, en je komt iets memorabels tegen, daar komt het op neer. En een gevóél dat ze in haar spel en zang weet te leggen… 12 minuten boeien met minimale middelen? Je zou gaan denken dat het een eitje is.
Ik had afgelopen april het voorrecht te horen hoe Ichiko Aoba 機械仕掛乃宇宙 live liet ontvouwen in Brussel. Toen ze dat prachtige melodietje uit de eerste minuut speelde en ik doorhad wat er zou komen, maakte mijn hart al een sprongetje. Er volgde een foutloos optreden, gespeeld met minstens zoveel gevoel als op plaat. Ik stond aan de grond genageld, kan ik je vertellen. Zelden vlogen 12 minuten sneller voorbij.
Overigens heb ik Ichiko Aoba leren kennen dankzij een tip van hoi123. Die schreef twee jaar geleden in dit topic al vol vuur over zijn passie voor dit nummer, destijds (nog steeds?) zijn nummer 1. Aanradertje om even terug te lezen.
De playlist is ook weer bij.
1
geplaatst: 10 november 2023, 15:22 uur
Fugazi, ook bij mij één van mijn all-time greats! En Ichiko ook niet te versmaden natuurlijk.
1
geplaatst: 10 november 2023, 19:17 uur
Leuke aanleiding om nog 'ns naar die feeërieke Ichiko Aoba te luisteren, nomineer je nog haar prachtigste prachtsong ook. Zeer terechte opmerking over de Latijns-Amerikaanse invloeden, hoor ik, zeker de dromerige melancholie, er absoluut in terug.
1
geplaatst: 10 november 2023, 19:26 uur
Ichiko. 
Ze was gisteravond in Barcelona, waar ik nu woon, maar verdomme te laat geweest met kaartjes kopen. Eeuwig triest.
Ik zit ondertussen op de achtergrond braaf mee te luisteren en mee te genieten, niet in het minst omdat een goed deel van deze lijst ook tot mijn favorieten behoort. Circle Takes the Square heb ik ook teruggeluisterd, voor het eerst in jaren, en het viel me inderdaad op dat het niet helemaal meer m’n ding is. Ik vind de zangstijl een beetje lastig serieus te nemen, in tegenstelling tot bij een Loma Prieta, waarvan ik ondertussen aan het hele album vrij verslingerd ben geraakt. Verder er ook eindelijk aan toegekomen om aan Josh T. Pearson te gaan - ik vond het eigenlijk minder klaaglijk dan ik verwacht had, en vooral erg mooi. Zal nog wel vaker langskomen! Kan verder niet wachten op wat er nog meer voor moois voorbij zal komen. Fijne stukjes overigens ook, leuk om je persoonlijke ervaringen bij de liedjes te lezen.
Ze was gisteravond in Barcelona, waar ik nu woon, maar verdomme te laat geweest met kaartjes kopen. Eeuwig triest.Ik zit ondertussen op de achtergrond braaf mee te luisteren en mee te genieten, niet in het minst omdat een goed deel van deze lijst ook tot mijn favorieten behoort. Circle Takes the Square heb ik ook teruggeluisterd, voor het eerst in jaren, en het viel me inderdaad op dat het niet helemaal meer m’n ding is. Ik vind de zangstijl een beetje lastig serieus te nemen, in tegenstelling tot bij een Loma Prieta, waarvan ik ondertussen aan het hele album vrij verslingerd ben geraakt. Verder er ook eindelijk aan toegekomen om aan Josh T. Pearson te gaan - ik vond het eigenlijk minder klaaglijk dan ik verwacht had, en vooral erg mooi. Zal nog wel vaker langskomen! Kan verder niet wachten op wat er nog meer voor moois voorbij zal komen. Fijne stukjes overigens ook, leuk om je persoonlijke ervaringen bij de liedjes te lezen.
0
geplaatst: 11 november 2023, 12:00 uur
Hartjes voor al jullie reacties, erg leuk en fijn om te lezen steeds
Eén troost: de afgelopen jaren waren er vrij veel kansen haar te zien, dus als je echt wil komt er heus nog een kans denk ik (of had je haar al wel gezien?).
Ah wat tof dat die plaat van Loma Prieta je bevalt! Staat hier ook niet voor niks op 4,5*. Inderdaad vocaal wat minder 'aanstellerig', meer gewoon hard en fel. Er is op dat vlak overigens heus nog meer, maar inderdaad vooral in wat dan post-hardcore heet in plaats van emo/screamo, waar men graag jankerig mag doen
En ik zou je dat album van Josh T. Pearson sowieso aanraden. Boeiend ook wat hij met zijn gitaar doet om lange tracks meeslepend te houden, weer behoorlijk anders dan Ichiko bijvoorbeeld. Super smaakvol gearrangeerd ook.
hoi123 schreef:
Ichiko. Ze was gisteravond in Barcelona, waar ik nu woon, maar verdomme te laat geweest met kaartjes kopen. Eeuwig triest.
Ichiko.
Ze was gisteravond in Barcelona, waar ik nu woon, maar verdomme te laat geweest met kaartjes kopen. Eeuwig triest. Eén troost: de afgelopen jaren waren er vrij veel kansen haar te zien, dus als je echt wil komt er heus nog een kans denk ik (of had je haar al wel gezien?).
in tegenstelling tot bij een Loma Prieta, waarvan ik ondertussen aan het hele album vrij verslingerd ben geraakt. Verder er ook eindelijk aan toegekomen om aan Josh T. Pearson te gaan - ik vond het eigenlijk minder klaaglijk dan ik verwacht had, en vooral erg mooi.
Ah wat tof dat die plaat van Loma Prieta je bevalt! Staat hier ook niet voor niks op 4,5*. Inderdaad vocaal wat minder 'aanstellerig', meer gewoon hard en fel. Er is op dat vlak overigens heus nog meer, maar inderdaad vooral in wat dan post-hardcore heet in plaats van emo/screamo, waar men graag jankerig mag doen
En ik zou je dat album van Josh T. Pearson sowieso aanraden. Boeiend ook wat hij met zijn gitaar doet om lange tracks meeslepend te houden, weer behoorlijk anders dan Ichiko bijvoorbeeld. Super smaakvol gearrangeerd ook.
10
geplaatst: 11 november 2023, 12:07 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/5e580ded7edb00e412eab1136a91efb0.jpg#5e580ded7edb00e412eab1136a91efb0
53. De La Soul - Stakes Is High
VS - 1996 - Hiphop
De La Soul mag zich dan vooral hebben onderscheiden met zijn speelse en vrolijke hiphop, ik vind het grimmigere werk op Stakes Is High (1996) stiekem het beste van deze groep. Vooral het gedesillusioneerde titelnummer vind ik een van de ultieme nineties boombap-tracks.
‘Man, every word I say should be a Hip-Hop Quotable’, rapt Posdnous. Hij had geen beter nummer kiezen voor deze line, want dit is zo’n hiphopnummer waarop elk woord raak is. De groep wilde zo te horen de maatschappijkritische track maken die alle andere overbodig maakt: er is spijkerharde kritiek op de stand van hiphop, maatschappelijke ongelijkheid, racisme, hebberigheid, drugsproblematiek en zo nog wat ellende. En dat over een van de beste beats uit de jaren negentig, geproduceerd door J Dilla.
De kracht van bijvoorbeeld 4th Chamber, eveneens een van mijn favoriete hiphopbeats, zit hem in de gelaagdheid, er gebeurt continu wat. Op Stakes is High is het juist de overdonderende kracht van eenvoud die de show steelt. Dilla pakt een galmende blazerssample waarvan ik vermoed dat de gemiddelde producer er weinig bijzonders van had kunnen bakken, en weet door hem spaarzaam in te zetten het kippenvel over mijn armen te laten kruipen.
Bij momenten sluipt de sample voorzichtig maar onstuitbaar de track binnen, andere momenten klappen de blazers er juist in één klap in volle glorie in. De absolute climax is wat dat laatste betreft de slotverse, opnieuw van Posdnous, die een van de verses van zijn leven neerlegt. Hoe Dilla de blazers er daar laat inknallen op het woord ‘sky’ in de line ‘Under I who be rhymin' from dark to light sky’ heeft me, terwijl ik dit schrijf, letterlijk weer tranen in mijn ogen bezorgd. Zeker omdat direct daarop deze mokerslag volgt: ’Experiments where needles and skin connect / No wonder where we live is called the projects’
53. De La Soul - Stakes Is High
VS - 1996 - Hiphop
De La Soul mag zich dan vooral hebben onderscheiden met zijn speelse en vrolijke hiphop, ik vind het grimmigere werk op Stakes Is High (1996) stiekem het beste van deze groep. Vooral het gedesillusioneerde titelnummer vind ik een van de ultieme nineties boombap-tracks.
‘Man, every word I say should be a Hip-Hop Quotable’, rapt Posdnous. Hij had geen beter nummer kiezen voor deze line, want dit is zo’n hiphopnummer waarop elk woord raak is. De groep wilde zo te horen de maatschappijkritische track maken die alle andere overbodig maakt: er is spijkerharde kritiek op de stand van hiphop, maatschappelijke ongelijkheid, racisme, hebberigheid, drugsproblematiek en zo nog wat ellende. En dat over een van de beste beats uit de jaren negentig, geproduceerd door J Dilla.
De kracht van bijvoorbeeld 4th Chamber, eveneens een van mijn favoriete hiphopbeats, zit hem in de gelaagdheid, er gebeurt continu wat. Op Stakes is High is het juist de overdonderende kracht van eenvoud die de show steelt. Dilla pakt een galmende blazerssample waarvan ik vermoed dat de gemiddelde producer er weinig bijzonders van had kunnen bakken, en weet door hem spaarzaam in te zetten het kippenvel over mijn armen te laten kruipen.
Bij momenten sluipt de sample voorzichtig maar onstuitbaar de track binnen, andere momenten klappen de blazers er juist in één klap in volle glorie in. De absolute climax is wat dat laatste betreft de slotverse, opnieuw van Posdnous, die een van de verses van zijn leven neerlegt. Hoe Dilla de blazers er daar laat inknallen op het woord ‘sky’ in de line ‘Under I who be rhymin' from dark to light sky’ heeft me, terwijl ik dit schrijf, letterlijk weer tranen in mijn ogen bezorgd. Zeker omdat direct daarop deze mokerslag volgt: ’Experiments where needles and skin connect / No wonder where we live is called the projects’
8
geplaatst: 11 november 2023, 14:30 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/24d60520dd87f72fd9f15b842c163229.jpg#24d60520dd87f72fd9f15b842c163229
52. Mirrorring - Silent from Above
VS - 2012 - Ambient folk
Een samenwerking tussen Grouper en Tiny Vipers die één album heeft opgeleverd, dat sterk doet hongeren naar meer. Nu ja, om eerlijk te zijn: ik honger überhaupt naar meer werk waarbij Tiny Vipers (echt naam Jesy Fortino) betrokken is, want daar hebben we geen overvloed van gekregen. Wat een magische stem heeft zij, en wat een oor voor zanglijnen die de luisteraar laten wegzweven. Case in point: Silent from Above, een van de ultieme wegzweefliedjes.
We horen stemmige mineurakkoorden, spaarzaam getokkeld op gitaar, aangekleed met ambientsoundscapes. Daarover dus de sussende vocalen van Tiny Vipers, tegen het einde prachtig aangevuld met zachte zang van Grouper op de achtergrond. Er zullen vast mensen bestaan die het onberoerd laat, zoals Tiny Vipers de hoogte ingaat terwijl ze ‘fighting me’ zingt, maar ik kan me daar geen voorstelling bij maken.
En goed nieuws: ik kom er net (pas) achter dat Tiny Vipers orig jaar weer een EP’tje heeft afgeleverd, haar eerste werk in jaren voor zover ik het overzie en een terugkeer naar haar kale folkstijl. Dat ga ik maar eens goed op me in laten werken de komende tijd. De eerste indruk is alvast goed.
52. Mirrorring - Silent from Above
VS - 2012 - Ambient folk
Een samenwerking tussen Grouper en Tiny Vipers die één album heeft opgeleverd, dat sterk doet hongeren naar meer. Nu ja, om eerlijk te zijn: ik honger überhaupt naar meer werk waarbij Tiny Vipers (echt naam Jesy Fortino) betrokken is, want daar hebben we geen overvloed van gekregen. Wat een magische stem heeft zij, en wat een oor voor zanglijnen die de luisteraar laten wegzweven. Case in point: Silent from Above, een van de ultieme wegzweefliedjes.
We horen stemmige mineurakkoorden, spaarzaam getokkeld op gitaar, aangekleed met ambientsoundscapes. Daarover dus de sussende vocalen van Tiny Vipers, tegen het einde prachtig aangevuld met zachte zang van Grouper op de achtergrond. Er zullen vast mensen bestaan die het onberoerd laat, zoals Tiny Vipers de hoogte ingaat terwijl ze ‘fighting me’ zingt, maar ik kan me daar geen voorstelling bij maken.
En goed nieuws: ik kom er net (pas) achter dat Tiny Vipers orig jaar weer een EP’tje heeft afgeleverd, haar eerste werk in jaren voor zover ik het overzie en een terugkeer naar haar kale folkstijl. Dat ga ik maar eens goed op me in laten werken de komende tijd. De eerste indruk is alvast goed.
5
geplaatst: 13 november 2023, 12:00 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/7368c39ccd794f3e9098f6cebab86a64.jpg#7368c39ccd794f3e9098f6cebab86a64
51. Dangerdoom - Crosshairs
VS - 2005 - Hiphop
Waarom ik MF DOOM misschien wel de beste rapper aller tijden vind?
Omdat het een meesterzet van hem was om zichzelf een alterego aan te meten dat met één voet in de realiteit staat, en met één voet in een gefantaseerde stripwereld. Hij heeft zichzelf de vrijheid verschaft om elk onderwerp dat hij maar wil aan te snijden met een grenzeloze fantasie: echt of verzonnen, bloedserieus of idioot, strak conceptueel of totaal onsamenhangend. Dat maakt zijn kleurrijke teksten vol onderkoelde humor een schier eindeloze bron van verrassingen en vermaak.
Omdat zijn taalgevoel van buitenaards niveau was, getuige zowel zijn terecht bewierookte rijmschema’s als zijn eindeloze woordspelletjes.
Omdat zijn flow zo heerlijk tegendraads is: monotoon en gruizig, maar onverwacht lenig. De ene keer zit hij strak op de beat, de andere keer rapt hij met een losheid die je laat vrezen dat hij uit de pas gaat lopen met de muziek, waarna hij de laatste woorden van een line zo plaatst dat hij toch precies goed uitkomt. Zoals hij het zelf schetst: ’DOOM, not to be confused with nobody / Especially, since the flows he used was so nutty’
En omdat hij een meester was in het kiezen van de juiste beats, of bij samenwerkingen het beste in producers naar boven haalde, of een uitmuntend gevoel had voor wat te doen met producties die hij toegeschoven kreeg. Waarschijnlijk een combinatie van die zaken.
Neem Crosshairs, met Danger Mouse. Wat een beat, zeg: een heerlijk rijke productie, constant in beweging, rond zo’n lichtvoetig, jingle-achtig melodietje waar DOOM altijd zo goed raad mee weet. De rapper klinkt hier op zijn soepelst, terwijl hij met enorme schwung een reeks beschrijvingen oplepelt van zijn alterego, gevat en bizar. Het oeuvre van DOOM telt zeldzaam veel hoogtepunten, maar zeker als het gaat om losse tracks steekt deze er bovenuit (de meeste nummers op Madvillainly, zijn beste album naar mijn mening, vind ik het sterkste in samenhang met elkaar).
MF DOOM is een van de artiesten naar wie ik het vaakst teruggrijp, al jarenlang. Ik blijf maar vermaak putten uit zijn muziek en nieuwe dingen ontdekken waar ik versteld van sta, of gewoon om moet grinniken. Het was dus wel even schrikken, toen begin vorig jaar bleek dat hij was overleden. Het verlies van een grootheid.
51. Dangerdoom - Crosshairs
VS - 2005 - Hiphop
Waarom ik MF DOOM misschien wel de beste rapper aller tijden vind?
Omdat het een meesterzet van hem was om zichzelf een alterego aan te meten dat met één voet in de realiteit staat, en met één voet in een gefantaseerde stripwereld. Hij heeft zichzelf de vrijheid verschaft om elk onderwerp dat hij maar wil aan te snijden met een grenzeloze fantasie: echt of verzonnen, bloedserieus of idioot, strak conceptueel of totaal onsamenhangend. Dat maakt zijn kleurrijke teksten vol onderkoelde humor een schier eindeloze bron van verrassingen en vermaak.
Omdat zijn taalgevoel van buitenaards niveau was, getuige zowel zijn terecht bewierookte rijmschema’s als zijn eindeloze woordspelletjes.
Omdat zijn flow zo heerlijk tegendraads is: monotoon en gruizig, maar onverwacht lenig. De ene keer zit hij strak op de beat, de andere keer rapt hij met een losheid die je laat vrezen dat hij uit de pas gaat lopen met de muziek, waarna hij de laatste woorden van een line zo plaatst dat hij toch precies goed uitkomt. Zoals hij het zelf schetst: ’DOOM, not to be confused with nobody / Especially, since the flows he used was so nutty’
En omdat hij een meester was in het kiezen van de juiste beats, of bij samenwerkingen het beste in producers naar boven haalde, of een uitmuntend gevoel had voor wat te doen met producties die hij toegeschoven kreeg. Waarschijnlijk een combinatie van die zaken.
Neem Crosshairs, met Danger Mouse. Wat een beat, zeg: een heerlijk rijke productie, constant in beweging, rond zo’n lichtvoetig, jingle-achtig melodietje waar DOOM altijd zo goed raad mee weet. De rapper klinkt hier op zijn soepelst, terwijl hij met enorme schwung een reeks beschrijvingen oplepelt van zijn alterego, gevat en bizar. Het oeuvre van DOOM telt zeldzaam veel hoogtepunten, maar zeker als het gaat om losse tracks steekt deze er bovenuit (de meeste nummers op Madvillainly, zijn beste album naar mijn mening, vind ik het sterkste in samenhang met elkaar).
MF DOOM is een van de artiesten naar wie ik het vaakst teruggrijp, al jarenlang. Ik blijf maar vermaak putten uit zijn muziek en nieuwe dingen ontdekken waar ik versteld van sta, of gewoon om moet grinniken. Het was dus wel even schrikken, toen begin vorig jaar bleek dat hij was overleden. Het verlies van een grootheid.
2
geplaatst: 13 november 2023, 13:07 uur
Daarmee zijn we (alweer?) halverwege deze lijst. Dank voor jullie fijne reacties tot dusverre, dat doet goed! Bij dezen opnieuw een overzichtje van de afgelopen 25 nummers, met links naar de bijbehorende stukjes. En dan nu op naar de beste helft!
De openingspost
Overzichtspost 100-76
75. Low - More
74. Pomme - les cours d’eau (remix)
73. The Black Heart Procession - Blue Tears
72. King Crimson - Starless
71. Deltron 3030 - 3030
70. Josh T. Pearson - Country Dumb
69. Richard Youngs - Soon It Will Be Fire
68. GZA ft. Ghostface Killah, Killah Priest & RZA - 4th Chamber
67. 16 Horsepower - Harm’s Way
66. Built to Spill - Randy Described Eternity
65. Circle Takes the Square - Interview at the Ruins
64. Billy Woods - Remorseless
63. Burial - Ashtray Wasp
62. Burzum - Jesus’ Tod
61. Haley Heynderickx - No Face
60. Pavement - Gold Soundz
59. Yeah Yeah Yeahs - Art Star
58. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
57. Bill Callahan - Drover
56. Souls of Mischief - ‘93 ‘til Infinity
55. Fugazi - Blueprint
54. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙
53. De La Soul - Stakes Is High
52. Mirrorring - Silent from Above
51. Dangerdoom - Crosshairs
Het linkje naar de playlist op Spotify.
De openingspost
Overzichtspost 100-76
75. Low - More
74. Pomme - les cours d’eau (remix)
73. The Black Heart Procession - Blue Tears
72. King Crimson - Starless
71. Deltron 3030 - 3030
70. Josh T. Pearson - Country Dumb
69. Richard Youngs - Soon It Will Be Fire
68. GZA ft. Ghostface Killah, Killah Priest & RZA - 4th Chamber
67. 16 Horsepower - Harm’s Way
66. Built to Spill - Randy Described Eternity
65. Circle Takes the Square - Interview at the Ruins
64. Billy Woods - Remorseless
63. Burial - Ashtray Wasp
62. Burzum - Jesus’ Tod
61. Haley Heynderickx - No Face
60. Pavement - Gold Soundz
59. Yeah Yeah Yeahs - Art Star
58. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
57. Bill Callahan - Drover
56. Souls of Mischief - ‘93 ‘til Infinity
55. Fugazi - Blueprint
54. Ichiko Aoba - 機械仕掛乃宇宙
53. De La Soul - Stakes Is High
52. Mirrorring - Silent from Above
51. Dangerdoom - Crosshairs
Het linkje naar de playlist op Spotify.
1
geplaatst: 13 november 2023, 16:04 uur
Ik volg nog trouw, zin in de tweede helft bezig met nanowrimo dus weinig tijd voor reacties maar komt 🩷
bezig met nanowrimo dus weinig tijd voor reacties maar komt 🩷
6
geplaatst: 13 november 2023, 22:25 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/adf204a548040c18d0d276fda70beb93.jpg#adf204a548040c18d0d276fda70beb93
50. The Mountain Goats - No Children
VS - 2002 - Folkrock
Mensen stellen zichzelf om de een of andere reden graag bloot aan negatieve gevoelens in een gecontroleerde omgeving: denk aan angst bij horrorfilms of de pijn van pittig eten. Ook in muziek kan dit een factor van genot zijn. Volgens mij verklaart dit deels de aantrekkingskracht van de herrie van de extremere metalsoorten, of de ongemakkelijke, zelfs onprettige klanken van sommige meer experimentele muziek.
Een ander voorbeeld, zo luidt mijn theorietje, vinden we hier met No Children. Een liedje over de uitzichtloze ellende van een fictief getrouwd stel dat er een, laten we zeggen, niet bijster gezonde relatie op nahoudt.
Met een bijna beangstigende passie spuwt John Darnielle de ene na het andere netelige zin uit, over hoezeer de man walgt van zijn vrouw en zichzelf, en hoe hij wil ontsnappen maar het gevoel heeft vast te zitten in de relatie. Het hoogte-/dieptepunt, naar mijn mening: ‘I am drowning / There is no sign of land / You are coming down with me / Hand in unlovable hand’. De tekst wordt alleen maar bijtender door dat diep ironische, blije melodietje op de piano.
De inhoud is zelfs zo hard dat ernaar luisteren bijna iets spannends wordt, iets dat je stiekem moet doen, want gaat Darnielle niet eigenlijk gewoon te ver met deze expliciete rancune en zelfmoordfantasieën? Het meest exemplarisch zijn natuurlijk de inktzwarte, terugkerende zinnen die er voor elke luisteraar meteen uit zullen springen: ‘And I hope you die / I hope we both die’. Waarom is daar naar luisteren eigenlijk gewoon… ontzettend lekker? Mensen zijn vreemde wezens.
50. The Mountain Goats - No Children
VS - 2002 - Folkrock
Mensen stellen zichzelf om de een of andere reden graag bloot aan negatieve gevoelens in een gecontroleerde omgeving: denk aan angst bij horrorfilms of de pijn van pittig eten. Ook in muziek kan dit een factor van genot zijn. Volgens mij verklaart dit deels de aantrekkingskracht van de herrie van de extremere metalsoorten, of de ongemakkelijke, zelfs onprettige klanken van sommige meer experimentele muziek.
Een ander voorbeeld, zo luidt mijn theorietje, vinden we hier met No Children. Een liedje over de uitzichtloze ellende van een fictief getrouwd stel dat er een, laten we zeggen, niet bijster gezonde relatie op nahoudt.
Met een bijna beangstigende passie spuwt John Darnielle de ene na het andere netelige zin uit, over hoezeer de man walgt van zijn vrouw en zichzelf, en hoe hij wil ontsnappen maar het gevoel heeft vast te zitten in de relatie. Het hoogte-/dieptepunt, naar mijn mening: ‘I am drowning / There is no sign of land / You are coming down with me / Hand in unlovable hand’. De tekst wordt alleen maar bijtender door dat diep ironische, blije melodietje op de piano.
De inhoud is zelfs zo hard dat ernaar luisteren bijna iets spannends wordt, iets dat je stiekem moet doen, want gaat Darnielle niet eigenlijk gewoon te ver met deze expliciete rancune en zelfmoordfantasieën? Het meest exemplarisch zijn natuurlijk de inktzwarte, terugkerende zinnen die er voor elke luisteraar meteen uit zullen springen: ‘And I hope you die / I hope we both die’. Waarom is daar naar luisteren eigenlijk gewoon… ontzettend lekker? Mensen zijn vreemde wezens.
2
geplaatst: 13 november 2023, 22:38 uur
Aaaaaaaaah meesterlijke song van een geniale band. Je verwent me, Niels.
Hopelijk groeit de Mountain Goats-cultus op deze site alleen nog verder aan, wie weet krijgen we No Children dan eindelijk eens die MuMeLadder in (doe al een paar jaar mijn best)
Hopelijk groeit de Mountain Goats-cultus op deze site alleen nog verder aan, wie weet krijgen we No Children dan eindelijk eens die MuMeLadder in (doe al een paar jaar mijn best)
3
geplaatst: 14 november 2023, 17:56 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/363325de49942fc2bea781053779c3dd.jpg#363325de49942fc2bea781053779c3dd
49. Faust - Miss Fortune
West-Duitsland - 1971 - Krautrock
Het knotsgekke debuut van Faust, ik ben er gek op. Het ene moment spelen de musici uit Hamburg met de muzikale conventies uit hun tijd, het volgende moment laten ze die zelfs volledig los. Zo rekt Faust rockmuziek op tot het breekpunt. Overblijft een verwrongen versie, bij momenten welhaast een parodie, waarin grenzen niet alleen zijn opgezocht, maar volledig vervaagd: tussen serieus en ongein, tussen gek en geniaal.
Afsluiter Miss Fortune is de langste compositie op het debuutalbum, met meer dan 16 minuten een ontregelende trip langs psychedelische rock, stuwende krautrockritmes en vroege electronica-experimenten. We horen dronkemansgezang, een pianojazzintermezzo, vervormde stemmen, een bizar gedicht. De luisteraar blijft gedesoriënteerd achter. Probeer je erbij na te denken, dan blijf je vol vragen zitten. Sta je jezelf echter toe om erin op te gaan, dan ervaar je een zalige gekte zoals maar weinig muziekstukken dat kunnen bieden.
Laat ik het zo zeggen: mij prikkelt het enorm.
49. Faust - Miss Fortune
West-Duitsland - 1971 - Krautrock
Het knotsgekke debuut van Faust, ik ben er gek op. Het ene moment spelen de musici uit Hamburg met de muzikale conventies uit hun tijd, het volgende moment laten ze die zelfs volledig los. Zo rekt Faust rockmuziek op tot het breekpunt. Overblijft een verwrongen versie, bij momenten welhaast een parodie, waarin grenzen niet alleen zijn opgezocht, maar volledig vervaagd: tussen serieus en ongein, tussen gek en geniaal.
Afsluiter Miss Fortune is de langste compositie op het debuutalbum, met meer dan 16 minuten een ontregelende trip langs psychedelische rock, stuwende krautrockritmes en vroege electronica-experimenten. We horen dronkemansgezang, een pianojazzintermezzo, vervormde stemmen, een bizar gedicht. De luisteraar blijft gedesoriënteerd achter. Probeer je erbij na te denken, dan blijf je vol vragen zitten. Sta je jezelf echter toe om erin op te gaan, dan ervaar je een zalige gekte zoals maar weinig muziekstukken dat kunnen bieden.
Laat ik het zo zeggen: mij prikkelt het enorm.
2
WVTRVE
geplaatst: 14 november 2023, 23:19 uur
Faust is die wazige filosofiestudent die op de faculteit telkens weer laveloos mijmert over de zin van het leven als je hem tegenkomt. Onbegrijpelijk zonder enige duiding en waarschijnlijk heel erg diepgaand, maar ook daar kan je niet zeker van zijn en daarom intrigeert het enorm.
0
geplaatst: 14 november 2023, 23:28 uur
Je kunt er niet eens helemaal zeker van zijn of-ie het allemaal meent.
Maar ondertussen ook gewoon super vette muziek maken hè Er staan zó veel goede ideeën op dat eerste album. En op latere ook trouwens...
Maar ondertussen ook gewoon super vette muziek maken hè
Er staan zó veel goede ideeën op dat eerste album. En op latere ook trouwens...
14
geplaatst: 15 november 2023, 18:17 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/f5f8dbc8077c015818eb4a7d3ddcd705.jpg#f5f8dbc8077c015818eb4a7d3ddcd705
48. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II
VS - 1995 - Hiphop
In de categorie terechte klassiekers, een nummer waarover zowat alles is gezegd. Jullie weten het: hoe extreem filmisch dit nummer is, hoe je bijna zelf de neiging krijgt om even achterom te kijken. Maar goed, hierbij toch mijn poging tot beschrijven waarom dit een terechte klassieker is.
Het is op zich niet zo ingewikkeld wat hier productioneel gebeurt, maar elk onderdeeltje is echt exact juist geplaatst en uitgevoerd. Zelden klonk een bas in een hiphoptrack dieper en duisterder, de galm op de drums is precies goed. Dat minimalistische pianomelodietje kon niet ijzingwekkender uit de speakers kruipen, terwijl die alarm-achtige toon die er af en toe doorheen klinkt (wat is het eigenlijk?) het gevoel van naderend onheil alleen maar opstuwt. De vervolmaking van een sound.
Natuurlijk is deze beat het perfecte podium voor Prodigy en Havoc, die een diepduister portret schetsen van het straatleven in New York. Elk moment kan een kogel door je achterhoofd vliegen. Geen moment kan de aandacht verslappen, voor twijfel over het ingeslagen pad is nauwelijks ruimte. Een wereld die zelfs doorgewinterde criminelen laat trillen als een rietje, angstaanjagend en nerveusmakend beschreven met de ene na de andere beeldende line.
Daarbij mogen we de verse van Prodigy toch wel tot de beste in zijn soort bombarderen. ‘Rock you in your face, stab your brain with your nose bone’, ‘I'm only nineteen, but my mind is old / And when the things get for real, my warm heart turns cold’, de rake klappen blijven maar vallen. In een paar woorden geeft hij bovendien een deprimerende samenvatting van hun complete debuutalbum: ‘You all alone in these streets, cousin / Every man for they self in this land we be gunnin'’.
48. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II
VS - 1995 - Hiphop
In de categorie terechte klassiekers, een nummer waarover zowat alles is gezegd. Jullie weten het: hoe extreem filmisch dit nummer is, hoe je bijna zelf de neiging krijgt om even achterom te kijken. Maar goed, hierbij toch mijn poging tot beschrijven waarom dit een terechte klassieker is.
Het is op zich niet zo ingewikkeld wat hier productioneel gebeurt, maar elk onderdeeltje is echt exact juist geplaatst en uitgevoerd. Zelden klonk een bas in een hiphoptrack dieper en duisterder, de galm op de drums is precies goed. Dat minimalistische pianomelodietje kon niet ijzingwekkender uit de speakers kruipen, terwijl die alarm-achtige toon die er af en toe doorheen klinkt (wat is het eigenlijk?) het gevoel van naderend onheil alleen maar opstuwt. De vervolmaking van een sound.
Natuurlijk is deze beat het perfecte podium voor Prodigy en Havoc, die een diepduister portret schetsen van het straatleven in New York. Elk moment kan een kogel door je achterhoofd vliegen. Geen moment kan de aandacht verslappen, voor twijfel over het ingeslagen pad is nauwelijks ruimte. Een wereld die zelfs doorgewinterde criminelen laat trillen als een rietje, angstaanjagend en nerveusmakend beschreven met de ene na de andere beeldende line.
Daarbij mogen we de verse van Prodigy toch wel tot de beste in zijn soort bombarderen. ‘Rock you in your face, stab your brain with your nose bone’, ‘I'm only nineteen, but my mind is old / And when the things get for real, my warm heart turns cold’, de rake klappen blijven maar vallen. In een paar woorden geeft hij bovendien een deprimerende samenvatting van hun complete debuutalbum: ‘You all alone in these streets, cousin / Every man for they self in this land we be gunnin'’.
12
geplaatst: 15 november 2023, 21:19 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/97006273006848a7b46191ab0bd8d86a.jpg#97006273006848a7b46191ab0bd8d86a
47. Bruce Springsteen - The River
VS - 1980 - Heartland rock
Met grote afstand het nummer in deze lijst dat het hoogst in de Top 2000 staat Hier vinden het Radio 2-publiek en ik elkaar kennelijk helemaal.
Ik vind het allesbehalve een straf om naar Bruce Springsteen te luisteren, al zet ik ‘m zelf niet zo vaak op, maar om de een of andere reden raakt hij met The River een snaar die hij met zijn andere muziek niet benadert. Ik vind dit namelijk misschien wel het meest geslaagde staaltje storytelling in een liedje dat ik ken.
Hoe hij in een paar rake zinnen het harde leven van een Amerikaanse arbeider schetst, die weinig te kiezen heeft, en zijn opbloeiende en vervolgens zo pijnlijk aftakelende relatie schetst, is fenomenaal. Met als centraal beeld de rivier, waar ze samen naartoe reden als jong verliefd stel en die tegen het einde van het lied is opgedroogd, bouwt hij zijn tekst zo krachtig op tot het verwoestend mooie laatste couplet:
‘But I remember us riding in my brother's car
Her body tan and wet down at the reservoir
At night on them banks, I'd lie awake
And pull her close just to feel each breath she'd take
Now those memories come back to haunt me
They haunt me like a curse
Is a dream a lie if it don't come true?
Or is it something worse?’
Ik ben sowieso nogal gevoelig voor de nostalgischere vormen van melancholie, dus je snapt dat dit binnenkomt. Weemoed om het verstrijken van de tijd, de angst om te verliezen wat je liefhebt, het zit er (voor mij) allemaal in. Van de emotie in Springsteens stem tot de klagerige harmonica, alles draagt eraan bij om hier een emotionele dreun van jewelste van te maken. Een onwaarschijnlijk knap staaltje vakwerk.
47. Bruce Springsteen - The River
VS - 1980 - Heartland rock
Met grote afstand het nummer in deze lijst dat het hoogst in de Top 2000 staat
Hier vinden het Radio 2-publiek en ik elkaar kennelijk helemaal.Ik vind het allesbehalve een straf om naar Bruce Springsteen te luisteren, al zet ik ‘m zelf niet zo vaak op, maar om de een of andere reden raakt hij met The River een snaar die hij met zijn andere muziek niet benadert. Ik vind dit namelijk misschien wel het meest geslaagde staaltje storytelling in een liedje dat ik ken.
Hoe hij in een paar rake zinnen het harde leven van een Amerikaanse arbeider schetst, die weinig te kiezen heeft, en zijn opbloeiende en vervolgens zo pijnlijk aftakelende relatie schetst, is fenomenaal. Met als centraal beeld de rivier, waar ze samen naartoe reden als jong verliefd stel en die tegen het einde van het lied is opgedroogd, bouwt hij zijn tekst zo krachtig op tot het verwoestend mooie laatste couplet:
‘But I remember us riding in my brother's car
Her body tan and wet down at the reservoir
At night on them banks, I'd lie awake
And pull her close just to feel each breath she'd take
Now those memories come back to haunt me
They haunt me like a curse
Is a dream a lie if it don't come true?
Or is it something worse?’
Ik ben sowieso nogal gevoelig voor de nostalgischere vormen van melancholie, dus je snapt dat dit binnenkomt. Weemoed om het verstrijken van de tijd, de angst om te verliezen wat je liefhebt, het zit er (voor mij) allemaal in. Van de emotie in Springsteens stem tot de klagerige harmonica, alles draagt eraan bij om hier een emotionele dreun van jewelste van te maken. Een onwaarschijnlijk knap staaltje vakwerk.
1
geplaatst: 15 november 2023, 21:21 uur
Weer eentje uit mijn artiesten top 10, wat een schat ben je toch Niels!
Zou bij mij niet in mijn Bruce top 30ish staan, maar blijft toch een prachtig liedje hé, zeker het stukje waar je de tekst van quote.
Zou bij mij niet in mijn Bruce top 30ish staan, maar blijft toch een prachtig liedje hé, zeker het stukje waar je de tekst van quote.
1
geplaatst: 15 november 2023, 23:00 uur
Heerlijk nummer, heb ook weinig met Springsteen, maar deze pakt mij altijd wel weer in.
EDIT: oh damn Shook Ones ook nog
EDIT: oh damn Shook Ones ook nog
* denotes required fields.