Dat dacht je haha. Net toen jij begon voerde RYM een halfjaarlijke reweighting uit (wat oude stemmer deruit, wat nieuwe derin), waardoor wat verschuivingen plaats gevonden hebben.

Ben benieuwd of je van Tool houdt

Ik vroeg me al of die lijst elke week zo totaal reshuffled werd als deze

Ik was dus maar vast begonnen elke keer te verwijzen naar de toplijst anno eind augustus 2022, hehe..

https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8786.jpg

239. Steely Dan – Aja

In mijn hoofd was Steely Dan, ook weer zo’n naam die ik talloze keren voorbij zag komen maar nooit erg actief beluisterde, de artiesten naam van ene Daniel. Blijkt de band vernoemd te zijn naar een ‘revolutionary steam-powered dildo’. Opmerkelijk, en op basis van Aja vermoedelijk ook meteen het meest rebelse dat dit gezelschap ooit gedaan heeft, want de muziek is zo salonfähig als het maar zijn kan.

Het is haast grappig hoe vlekkeloos deze plaat geproduceerd is. Nergens is ook maar het kleinste rauwe randje te bespeuren – we zijn hier getuige van pure smoothness en ‘vakmanschap’. Dat maakt de plaat ontzettend saai, maar tegelijkertijd ook wel lekker. Hoewel de opbouw bij vlagen best complex en uitdagend is en best wat uitwaaiert, zijn de instrumenten en productie heel erg luisteraar-gericht – de laatste drie minuten van het titelnummer zijn daar een mooi voorbeeld van. De saxofoon heeft de zoetsappigheid van Knuffelrock 17 maar contrasteert mooi met het wat spannendere drumwerk, zeker richting het einde van de track. Het is de drummer is de die ontzettend ‘pleasing’ muziek nog van enkele verrassende wendingen voorziet, maar evengoed ontgaat me volledig waarom er een meterslange wikipediapagina voor deze track geschreven is. De zanglijnen op een ‘Deacon Blues’ en de saxofoonsolo’s doen me afvragen of ik naar de aftitelingstune van een Amerikaanse soap zit te luisteren, en toch vind ik het wel lekker.

Op Aja valt geen onvertogen woord - de plaat is uitdrukkelijk anti-rebels. Ik ken evengoed geen enkel album dat zo makkelijk beluisterbaar als deze muziek voor nette mensen. De hypergepolijste sound glijdt gewoon je oren in zonder dat je er erg in hebt. Steely Dan klinkt als een groep van studiomuzikanten voor wie muziek een 9-tot-5 baan was: de - gezien hun talenten - meest logische manier om in het levensonderhoud te voorzien. Dat gevoel sluit een hoge score voor mij direct uit, maar op een bepaalde manier kan ik het toch wel waarderen. Gecombineerd met de overgedetailleerde sound is de plaat daarmee tegelijkertijd overgeproduceerd en heel doordeweeks. Klinkt niet als een aanbeveling, maar het stoort dus me totaal niet. Denk dat ik deze op een lange autoreis naar Italië nog wel eens zal aanslingeren – maar dan wel om de reis mee af te trappen, want al met al is hij meer gemaakt voor de Nederlandse A2 dan voor de Autobahn.

3.25*

Steely Dan, m'n favoriete jazz artiest

Ik vraag af of deze plaat de zelfde beoordeling zou hebben gehad, als Ascension er niet recht voor zou zijn geweest? Want herken wel wat je beschrijft, en heb dat gevoel meest als ik een freejazz vibe zit, en dan Out to Lunch opzet.

Goede vraag, ik was daar zelf ook wel benieuwd naar. Nou moet ik zeggen dat ik ook een beetje vooruit luister en een stuk of 5 albums in rotatie afwisselend draai en ze dus vaker niet dan wel direct achter elkaar gedraaid heb, maar ik zat inderdaad nog best in Ascension-sferen. Wie weet kom ik hier nog eens op terug

Fijn topic! Erg goede besprekingen. Bij vooral de progalbums verschillen onze meningen behoorlijk, maar ik snap wel wat de pijnpunten zijn en je geeft daar zeer goed inzicht in.

Goede recensies idd, maar ik moest me wel ietwat bedwingen bij de opmerking dat Gabriel zingt als een wauwelende hoogbejaarde.

Hehe, bedwing je vooral niet - ik heb dit album nu een keer of 4 geluisterd, maar ben verder amper bekend met de man, dus een ander perspectief is hier zeer welkom! Ben wel benieuwd juist hoe anderen (waaronder de Genesis-fans) dit ervaren.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/709000/709571.jpg?cb=1517624440

238. Car Seat Headrest - Twin Fantasy (Face to Face)

Car Seat Headrest is zo’n stompzinnige en verveelde artiestennaam dat ik nooit ben aangespoord tot een nauwkeurige beluistering. De hoes van Twin Fantasy doet me denken aan die van Moby’s Wait for Me, wat na al die jaren nog altijd een goede contender is voor het slechtste album dat ik ooit gehoord heb. Veel slechter kunnen de voortekenen niet zijn: dit album kan dus alleen maar meevallen! Maar dat doet het amper. Ik begrijp dat deze plaat in 2011 al eens uitgebracht was, blijkbaar niet de erkenning kreeg waar CSH op hoopte, en dus maar is opgepoetst. Opmerkelijke move, ik kan me niet herinneren dat eerder bij een band gezien te hebben.

Als ik bedenk wat buiten de top-40 de meest doordeweekse muzieksamenstelling zal zijn zie ik vier “alternatieve” jongens voor me: een zanger, een gitarist, een bassist en een drummer. Nooit geweten waarom dat de heilige graal zou zijn, maar het is haast vermeldenswaardig als een indiebandje niet in die configuratie verschijnt. En terwijl CSH oorspronkelijk nota bene als soloproject uit de startblokken gekomen is, krijgen we buiten een verdwaalde synth of piano hier en daar precies dat. Nu sta ik altijd een beetje argwanend tegenover nieuwe groepen die zich in die standaard persen, maar evengoed ben ik in het verleden vaak genoeg verrast door precies een dergelijk gezelschap om goede hoop te houden – met als summum van ‘in theorie niets bijzonders, in de praktijk wel’ voor mij het debuut van The Strokes (die de RYM-revue nog zullen passeren). En laat de zang van CSH’s Will Toledo nu net aan good-old Julian Casablancas doen denken. Niet alleen in zijn stemgeluid, maar ook in de ik-doe-alsof-ik-in-de-badkamer-sta opnamefilter. Maar toen de Strokes-frontman alleen nog maar volslagen uitgeblust voor de dag kwam moest Toledo zijn eerste plaat nog opnemen. En hoewel ik niet weet hoe die eerste plaat klonk, zou ik voor het zangmateriaal op Twin Fantasy geen betere omschrijving kunnen bedenken. Voor een plaat waar de ‘plain’ gitaarsound zo centraal staat, gebeurt er verbluffend weinig interessants mee. Twee keer zo weinig ideeën voor de prijs van twee keer zo veel tijd. Ik krijg spontaan zin om Sonic Youth te draaien.

Er zijn weinig dodelijkere kwalificaties voor muziek dan deze als ‘saai’ te bestempelen. Toch komen voor dit gezelschap bijna geen andere woorden in mij op. De plaat puilt zowel instrumentaal als tekstueel uit van de indierock-clichés en biedt daarnaast precies niets. 71 minuten lang, puberale indie-by-the-numbers verpakt in songs die zomaar 16 lange minuten kunnen duren zonder op je in te werken of interessante wendingen tentoon te spreiden. Wie ooit nog beweert dat RYM aparte muziek (over)waardeert om zijn apart zijn, verwijs ik graag naar Car Seat Headrest.

Krap 2*

Ik voel deze review hard.

Ik vond deze review opvallend. Wel al van deze groep gehoord, maar ik associeerde het als één van de weinige zoomer rock bands tegenover het doolhof van de millennials.

Wat jij hier beschrijft, heb ik denk ik met 90% bij indie rock en alternative rock. Ik heb eens een nummer beluisterd van dit album, en eigenlijk klinkt het best goed, en vind ik het meteen instrumenteel interessant waar ik dat eigenlijk vaak niet heb bij het genre. Misschien dat dat enkel bij Sober To Death het geval is, maar ik zou meer moeten luisteren om een beter oordeel te moeten vellen uiteraard.

Een v/d problemen bij indie rock en alternative rock is dat die albums of muziek vaak al een voorsprong hebben puur enkel en alleen door het genre al op de ratingsites. Het is lang zoeken naar popalbums op RYM, en eigenlijk ook hier, en eigenlijk begrijp ik veel van de ratings ook niet echt, ook op RYM. Bijna elk popalbum vind ik per definitie eigenlijk al ondergewaardeerd door een heleboel haat- of vooroordeelstemmen op het genre, omdat het "pop" is. Dat vind ik persoonlijk storend aan bijna elke muzieksite. Wat men er dan bij vergeet te vermelden is dat veel van de pop die ik persoonlijk luister eigenlijk best alternatief, vreemd en soms experimenteel is.

Weleens geprobeerd vanwege alle lof op RYM maar gauw weer afgezet, na deze review wil ik het overigens wel weer eens horen.

Er moet ook wel gezegd worden dat "trends" enzovoort volgens mij ook wel tellen op RYM. RYM lijkt ook wel dingen of muziek die een nieuwe trend inzetten hoog te waarderen omdat ze dan die trend toewijzen aan "dat album of die groep".

Bij de alt-rock bands uit de millennial tijd (beetje algemene term i know), merk ik wel vaak dat de bekendste groepen een vrij gewaardeerd eerste album hebben, vaak nog vetgedrukt (dus top 10% beste album van de site), en dat alles erna dan steil bergaf gaat en het werk van die groepen bijna zonder uitzondering in de 2010's onvoldoendes krijgen. Hier op MuMe zie je dat een stuk minder, al praat men ook hier meer over "Funeral" en "Ms Brightside" dan over later werk. Maar die steile weg bergafwaarts is er hier niet. Ik weet niet of dat te maken heeft met dat het niet "meer cool" is om daar nu naar te luisteren, of omdat het "te commercieel" werd. Ik ken de precieze reden er niet achter.

Ik denk wel dat de demografieën van RYM vergeleken met hier fors anders zijn, dus dat verklaart wellicht wel een deel. Dit is een nederlandse site. RYM is internationaal gericht. Ik denk dat de gemiddelde gebruiker op MuMe ook wat ouder is. Ik heb niet het idee dat er veel mensen van mijn leeftijd rondhangen hier, terwijl ik misschien de gemiddelde persoon ben op RYM qua leeftijd. Ook zijn er meer vrouwen en mensen die als LGBTQ identificeren op RYM. Over het algemeen komt de "internetvibe" of "internetcultuur" daar ook meer tot uiting. Het zal ook wel iets Amerikaanser zijn qua best gewaardeerde albums, met dus meer hip hop dan bijvoorbeeld hier.

Ik vond deze discussie op het RYM forum met betrekking tot dat ook interessant. Why is the curve on RYM so much lower than on, say, Goodreads? - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Blijkbaar doet de site daar wel aan deweighting, dus als je te laag rate over het algemeen zal de site minder rekening houden met je ratings, alsook als je 90% van alle albums een 10/10 heeft. Andere gebruikers vermelden ook dat het groter aspect aan interactie op RYM vergeleken met goodreads of IMDb er ook voor zorgt dat de ratings vanzelf lager worden omdat die gebruikers willen dat hun 9/10 en 10/10's effectief zeer goed hun favorieten vertegenwoordigen.

Ik heb enkel ooit eens Teens of Denial van CSH beluisterd, maar ben daar hard op afgeknapt. Het zal echter niet de eerste keer zijn dat ik mijn mening later moet herzien. Ben immers een boer die soms moet wennen aan wat hij vreet. Wellicht ooit eens opnieuw proberen.

Met afstand de beste plaat die Moby ooit opnam.

Ik heb het gevoel dat dat eigenlijk voor de meeste muziek geldt. Na één keer luisteren zijn er toch weinig albums die je dan goed kent. Soms moet je toch wennen aan muziek, en meestal heb je toch meerdere luisterbeurten nodig om ervoor te zorgen dat het groeit of dat de herkenbaarheid ervan toeneemt. Natuurlijk is dat niet altijd mogelijk, omdat je daar ook nog de tijd en zin voor moet hebben, dus het vereist wel een beetje een passie en interesse in muziek (wat iedereen hier wel heeft, anders zou je dit niet lezen).

Het wachten is op een album waarbij Moby Peter Gabriel de vocals laat verzorgen: mooie 2 in 1.

Mijn persoonlijke fave, qua Moby, blijft Play.

Enne Car Seat Headrest, cd is ideale coaster

Grappig dat CSH op MuMe hier vaak juist afgefikt wordt op het forum. Twin Fantasy vind ik ook niet z’n meest interessante plaat, maar Bodys blijft me een knaller van jewelste, zo euforisch als het maar kan.

Zie dit topic trouwens nu pas maar ga het zeker blijven volgen, leuk Gyzzz!

Ik ook!

Dat heeft denk ik ook wat te maken met het publiek; Het oude-jongens-hengstenbal, inclusief dertigers die er niet jonger op worden, van MuMe vs. de jongere, lichtelijk diversere muurbloempjes van RYM. (Lichtelijk divers, want het zijn nog steeds >90 % mannen).

Als ik de user reviews lees van CSH, springt vooral in het oog dat de positivo's een sterke emotionele connect voelen met de muziek en met Toledo. Dus ik beeld mezelf altijd in dat Twin Fantasy de Lonesome Crowded West is voor een volgende generatie en trek daarbij gelijk de conclusie dat tijd ook voor mij niet stilstaat

Een besef dat bij mij ook opgedrongen wordt door muziek. Mooi gezegd.

Dat herken ik zeker ook, goed verwoord inderdaad. Ik merk ook dat als een bandje voor mijn gevoel niets nieuws doet ten opzichte van iets dat ik 15 jaar geleden hoorde, ik daar al gauw op afknap, terwijl dat vermoedelijk volledig anders is als dat bandje het eerste is wat je hoort in die stijl.

Anderzijds heb ik niet per se de indruk dat de RYM toplijst nieuwer is dan die van MuMe. Ik heb de proef niet op de som genomen maar het zou me niet verbazen als de gemiddelde albumleeftijd tussen de twee lijsten vrij vergelijkbaar is.

Beetje tegengas geven: heerlijke plaat dit, van een heerlijke band. De nummers evolueren constant, staan nooit stil, nemen vaak ook best verrassende wendingen, daar waardeer ik Will Toledo ontzettend om als songwriter en daarom komt dit live iedere keer ontzettend lekker bij me binnen. Kan je alsnog saai vinden natuurlijk, maar geen probleem, dan is er meer plaats voor mij wanneer ze optreden

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1388.jpg

237. Elliott Smith – XO

Als er een groep muzikanten is met wie het in de regel niet erg goed gaat, moet het toch wel de eenzame ‘singer-songwriter’ (onbegrijpelijke aanduiding overigens) zijn. Als de toppers in het genre geen (aannemelijke) zelfmoord plegen zoals Jason Molina, Nick Drake en deze Elliott Smith (en vele anderen), dan hebben ze wel een andersoortig miserabel leven, zoals b.v. Townes van Zandt, Jackson C. Frank, en ongetwijfeld opnieuw vele anderen. Maar is het nou de getormenteerde ziel die leidt tot een oncontroleerbare stroom aan emoties die er dan in de vorm van liedjes uitkomt? Of leidt juist het gebrek aan ritme, aan maatschappelijke structuur, aan vaste verblijfplaats van deze artiesten zelf tot een sterke verlaging van de mentale stabiliteit? Had een 9-tot-5 baan deze mensen goed gedaan, of hadden ze die in de eerste plaats al nooit langer dan een week kunnen volhouden?

Interessante vragen die regelmatig bij mij opkomen bij het beluisteren van artiesten uit dit gezelschap. En zeker bij Elliott Smith, die – en dit klinkt nogal bot gezien zijn levensloop en -einde – op mij een beetje overkomt als de kneus van het eerdergenoemde gezelschap. Anders dan zijn zielenroerselen bloot te leggen, verpakt hij ze in nogal zeurderige liedjes. De emotie en ‘self pity’ ligt er centimeters dik bovenop, en dat is jammer, want de liedjes zijn grotendeels gewoon vakwerk. Smith heeft erg duidelijk naar The Beatles geluisterd, maar van een gebrek aan inspiratie kun je hem op XO evengoed onmogelijk beschuldigen. De compositie staat voorop, met de emotie daar binnenin verpakt: we horen een nogal klassiek geluid van ‘liedjes’, dat daardoor voor mij afstandelijker voelt. De emoties, die er echt wel vanaf stralen, zijn me iets teveel in een mal gegoten. Dat maakt het lastiger om op een emotioneel niveau ermee te connecten, zoals wel lukt met artiesten als b.v. Jason Molina en Mark Kozelek, die de omgekeerde route kiezen en het klassieke liedje minder centraal zetten (of althans, op hun best zijn geweest wanneer ze dat niet deden). Dit zijn in de eerste plaats mooie liedjes, die bij mij niet echt onder de huid kruipen maar wel hun plaats in de ruimte hebben op zichzelf. Ambachtelijke liedjes, op een nogal zeurderige manier gezongen. Dit wordt voor mij het duidelijkst op ‘Waltz #2 (XO)’ – die hier duidelijk de aandacht opeist, maar op een voor mij vergelijkbare (maar betere) plaat als Sufjan Stevens’ Carrie & Lowell helemaal niet boven het maaiveld uitgestoken had.

XO balanceert tussen liedjes en introspectieve mijmeringen, maar in beide hoeken vind ik het niet top. Elliott Smiths zeurderige sound openbaart zich direct al in opener ‘Sweet Adeline’ in het refrein. En blijft aanhouden: zo krijgt het instrumentaal heel mooie ‘Tomorrow Tomorrow’ ook weer een klagerige en theatrale teneur, die de intimiteit voor mij verstoort, terwijl deze muziek het juist van die intimiteit moet hebben. Bled White ontstijgt die teneur voor mij als enige door puur voor het liedje te kiezen en niet tussen die 2 in te balanceren. Echt door de ondergrens gaat het enkel op 'Amity', waar het zeurderige een karikaturaal niveau krijgt. Voor de rest is dit niet mijn plaat, maar kan ik de mooie liedjes wel op waarde schatten. Maar dat is het dan ook wel.

3*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/748000/748006.jpg?cb=1587746638

236. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya

Een van de smerigste termen uit de muziekwereld is ‘easy listening’. Een totale diskwalificatie, die af en toe in platenzaken zelfs als genre wordt opgevoerd. Je zult als artiest maar besluiten om muziek te maken die er eigenlijk niet wenst te zijn. Nu is de lijn tot andere genres waar ik juist van houd vrij dun. Want ook op het genre-definiërende ‘Music for Airports’ wordt bewust gekozen voor muziek die in de ruimte rondzweeft en vooral nergens nadruk moet leggen. Nota bene de terminologische start van een van mijn favoriete genres, ambient. En als ‘easy listening’ niet zo’n vervuilde term was geweest, waaronder kitsch en muzak, lounge en softrock geschoven worden, dan had ik de term graag aan Fishmans toebedeeld. En kreeg het daarmee gelijk het betere lot dat het misschien verdiend had.

Want met titel Uchu Nippon Setagaya hebben we alles dat niet ‘easy’ is aan deze Fishmans plaat wel gehad. Het is met afstand het meest toegankelijke album dat ik tot nu toe in deze lijst ben tegengekomen. Het is volgens mij alleen omdat dit Japans is en daarom sommige grenzen bij voorbaat niet over komt dat deze plaat op MuMe tot 2019 niet te vinden was. Want niet alleen is het album heel makkelijk luisterbaar, hij zit ook nog eens heel creatief in elkaar en klinkt fris als een pepermuntje. De grap is dat alle beelden die bij deze plaat in me opkomen, tot aan een onbewoond eiland met palmbomen aan toe, al lang en breed zijn opgeslokt door de absurditeit. Niettemin voelt het bij deze plaat echt: als een clichés-stofzuiger annuleert hij alle belachelijkheid die rond zoveel van zulk soort concepten hangt. Eigenlijk beeldt de hoes het goed uit: een beeld waar een enorme eenvoud vanaf straalt, zonder dat het cheesy wordt. Knap, net als het album zelf. Om zo’n unieke sound neer te zetten die tegelijkertijd zo vertrouwd, nabij en ontspannen aanvoelt: ik heb het niet veel vaker meegemaakt.

Zoals al vaker aangegeven is er niet gekozen voor welke mal dan ook: hoewel de hele plaat een dromerig popsfeertje heeft, wordt er gretig geleend uit allerlei hoekjes, waaronder (zoals de genreaanduiding op MuMe aangeeft) ook Reggae. Het zou niet in me opkomen om dat als hoofdgenre te benoemen, maar zeker in de tweede helft van de plaat zijn de ritmes ook weer moeilijk anders te omschrijven. Het is natuurlijk veel moeilijker om een goede plaat te maken die opgewekt en positief klinkt dan een melancholiek of tragisch werk. Maar het is Fishmans zeker gelukt. Verdient meer luisteraars.

Duidelijke 4*

Magiku-rove magiku-rove Moet dit plaatje dringend nog eens opleggen.

Deze plaat was ooit onderwerp van een van de beste CSL-avonden tot nu toe.

XO heb ik ook nooit veel mee gehad, terwijl ik wel groot liefhebber ben van zijn vroegste albums.

Uchu Nippon Setagaya blijft gewoon meesterlijk. Iedere lente komt-ie weer tevoorschijn. Voor mij ook onlosmakelijk verbonden met de eerste coronagolf waarbij alles voor het eerst op slot ging maar het weer zich niks aantrok van al die beslommeringen en één van de mooiste zonovergoten lentes gaf.

Hier precies andersom, voor mij is XO z'n onbetwiste meesterwerk. Ik hoor die wat vollere sound eigenlijk liever dan dat sobere getokkel van z'n vroegere werk. Het zal de Beatles&Beach Boys-fan in me zijn die daar de hoofdschuldige aan is

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2856.jpg

235. Ornette Coleman – The Shape of Jazz to Come

Om maar met de deur in huis te vallen: dit album van Ornette Coleman is een openbaring voor mij. Nu is mijn verkenningstocht in de jazz – zij het op een gematigd tempo – enkele jaren bezig, met zelfs een top-10 plaat tot gevolg, maar ik heb de aantrekkingskracht van het genre, die voor mij ook dicht bij afstoting ligt, nooit helemaal thuis kunnen brengen. Maar van The Shape of Jazz to Come, een iconische titel die Refused en Lasse Marhaug terecht zou inspireren, raak ik helemaal geaard, in een energetische grondtoestand lager dan die van welke muziek dan ook. Deze plaat is elementair en zuiver.

De hoes en de tracktitels geven in retrospect al een hint: hier wordt een basale standaard gezet. Het zelfvertrouwen dat van de albumtitel afspat wordt gevoeld in de nummers. Hier wordt directe communicatie met de luisteraar aangegaan. Ik noem muziek zelden briljant maar voor het middenstuk met ‘Peace’ en ‘Focus on Sanity’, mijn hoogtepunten van deze plaat, heb ik weinig andere woorden. De muziek praat tegen mij. Nu heb ik die indruk bij jazz en met name de vrijere variant wel vaker, maar hier al helemaal. Alsof er een bepaalde teneur wordt overgebracht, alsof een dier je iets duidelijk probeert te maken maar geen woorden kan gebruiken. De muziek voelt lichtvoetig, vederlicht zelfs en ademt een bepaalde positiviteit of zelfs vrolijkheid vergezeld van vertrouwen. Wat een sensitieve en schone sensatie.

Het is enkel ‘Congeniality’ dat me tot nu toe van 5* afhoudt, met zijn iets te traditionele “wij spelen dus jazz” uitstraling. Het is de enige track die me iets uit de flow haalt, mede door de olijke bas die het nummer een wat koddig sfeertje geeft. Evengoed is dit een sterk en basaal nummer waarvan de kritiek meer zegt over de genialiteit van de rest van het album dan over deze track zelf. Verder is The Shape of Jazz to Come voor mij de ideale brug tussen de wat conventionelere en lossere jazz, die het beste van beide werelden heeft aangegrepen nog voordat ze goed en wel gedefinieerd waren.

Je moet deze muziek niet vastklampen maar juist losjes benaderen, zoals je ook zand in je hand losjes moet vasthouden en niet moet fijnknijpen om het te behouden. Zo moet je ook je zintuigen behandelen bij het luisteren van deze muziek. En door die zintuigen meer losjes te behandelen, geef je ze de ruimte en kom je ook buiten de muziek weer tot rust. Zo ervaar ik dit althans. En daarmee wordt dit in tegenstelling tot wat het eerst lijkt zuiver rustgevende of zelfs geruststellende muziek. Een essentiële plaat.

Dikke 4.5* met verder groeipotentieel