Dat S.O.B., is dat die Japanse band?

Snap ik ja, met 2,5* vind ik het zeker ook niet verschrikkelijk, maar gewoon iets dat ik echt nooit uit mezelf zou opzetten. Maar wel leuk om via dat boek ook bij dit soort bands terecht te komen. De volgende uit het black metal boek is Sarcofago, daar kan ik denk ik stukken meer mee.

S.O.B. is die Japanse band ja.

Als mma-liefhebber heb ik de afgelopen dagen UFC300 zitten kijken, met één van de ziekste fighting cards ooit, en wat schetst mijn verbazing: dé vechter van het moment (Alex Pereira, in twee gewichtsklassen kampioen) komt gewoon op met Itsári van Sepultura. Ik denk dat-ie dat al wel vaker heeft gedaan, maar sinds mijn onderdompeling in het oeuvre van Sepultura herkende ik het nu direct. Nu ben ik nog meer fan (van Pereira).

mma is een barbarensport. En 'Roots' vind ik zelf niet het beste van Sepultura. Dus in die zin ook wel weer passend.

Vulcano kende ik zelf nog niet. Mijn eerste gedachten vlogen uit naar vergeten hits als 'Als Je Haar Maar Goed Zit' en 'Een Beetje Van Dit En Een Beetje Van Dat.' Maar dat bleek dus niet één en dezelfde band te zijn.

Ik was tot nu toe de enige die op dat album van Vulcano gestemd had. Vond er toen niet veel aan.

Vandaag is het een jaar geleden dat Don C. voor het laatst scrobblede.

Is ie dood.

Ik mag hopen van niet, beste Deranged. Hij is met de Noorderzon verdwenen, zonder nog iets van zich te laten horen. Laat ons uitgaan van het beste en hopen dat hij ooit nog terugkomt.

Groot gemis hier man, ik vond hem echt een chille dude.

Ja ik mis hem nog steeds, ik had heel erg gehoopt dat-ie inmiddels misschien weer een heel klein beetje actief zou zijn, maar helaas. Ik hoop dat het goed met hem gaat.

Zal inmiddels kneedeep in Tilburg zitten

Hopelijk geen afgrondelijke tocht door de diepste krochten van de hel voor hem.

En zit ie gewoon safe en sound gewoon chill ergens.

Word.

S.O.B. - Vicious World (1994)
Subgenres: death metal, grindcore, hardcore punk

https://www.musicmeter.nl/images/cover/719000/719641.300.jpg?cb=1524629390

Enkele maanden terug zat ik heerlijk diep in mijn metalen luisterproject, maar door het Japanse S.O.B. (dat staat voor ‘Sabotage Organized Barbarian’) is daar toch de klad ingekomen. Ik had simpelweg niet zo’n zin in hardcore punk die niemand vandaag nog lijkt te kennen. De afgelopen week heb ik echter een greep in hun oeuvre gedaan, met toch wel een verrassend positief resultaat, al snap ik oprecht niet wat deze band doet in de ‘essential listening’ lijst uit mijn death metal boek.

Ik verwacht van de acts die in die lijst genoemd worden dat ze op de één of andere manier van invloed zijn geweest op de bands die na hen kwamen, of dat ze een bepaalde tijdloosheid bezitten waardoor we hun muziek vandaag de dag nog steeds geweldig vinden. Alleen al het feit dat er online bijna niks over deze Japanse band te vinden is, doet vermoeden dat hun invloed niet erg ver gereikt heeft en het feit dat er in deze tijd nauwelijks nog luisteraars te vinden zijn voor deze band doet vrezen dat S.O.B. in de vergetelheid geraakt is, en dat het het eigenlijk niet meer waard is om naar deze band te luisteren.

Invloed
Een van de weinige dingen die ik heb kunnen vinden over de band is dat ze gespeeld hebben met Napalm Death in hun vroege jaren en dat ze van invloed zijn geweest op deze Britse grindcoreband. Nu moet ik toegeven dat als je in staat bent geweest om de grootste grindcoreband ter wereld te beïnvloeden, je het niet onaardig gedaan hebt, maar om ze nou tussen grootheden als datzelfde Napalm Death, Sepultura en Death te plaatsen, dat gaat me wat ver.

Ik geloof best in de pionierende krachten van deze band, maar die liggen voor mijn gevoel eerder op het vlak van de hardcore punk dan van de metal. Nu kan ik een portie goede hardcore punk best smaken op zijn tijd, maar metal is toch een oneindig interessanter muziekgenre en binnen die wereld steekt S.O.B. wat flets af vergeleken met tijdsgenoten.

Lomp en log
Niet dat de muziek van de Japanners nou enorm slecht is. Het eerste album Don’t Be Swindle (1987) is meer hardcore dan wat anders en in zijn soort niet bepaald een hoogvlieger, maar vanaf opvolger What’s The Truth? (1990) wordt het allemaal wat lomper en logger en dan krijg je eigenlijk pas het idee – hoewel de hardcore-invloeden overduidelijk aanwezig blijven – dat je naar metal aan het luisteren bent.

Mijn favoriete album van ze is Vicious World uit 1994, het laatste album dat de band opnam voordat zanger Tottsuan stierf aan zelfdoding. Op dit album komen de drive van hardcore, het lompe van grindcore en de creatieve uitspattingen van death metal heel fijn samen. Van de vier albums die ik heb gehoord van de band is dit veruit het meest evenwichtige en plezierige om naar te luisteren. De vocalen van Tottsuan liggen me op dit album ook het best. Soms een diepe schreeuw, af en toe pratend en op andere momenten bezeten gekrijs, het is die variatie die zeker bijdraagt aan de positieve waardering van dit album.

Vermakelijke uitstapjes
De band bestaat nog steeds, met een andere zanger natuurlijk, maar treedt tegenwoordig alleen nog maar op binnen Japan en ze spelen alleen nog maar hardcore punk. Dat sterkt mij in het oordeel dat deze band eerder als een hardcoreband gezien moet worden die enkele vermakelijke uitstapjes maakte naar de metal, dan als een volbloed metalband. Geen band waar ik naar zal blijven luisteren, maar toch leuk om eens gehoord te hebben, en alleszins een stuk leuker dan ik had verwacht op basis van de spaarzame informatie die beschikbaar was.

Blogpost

Don't Be Swindle (1987): 2,5*
What's The Truth (1990): 3,5*
Gate of Doom (1993): 3*
Vicious World (1994): 3,5*

Next stop: Funeral Mist - Maranatha (2009) (getipt door een goede vriend van me die niet op MusicMeter zit)

Ik kan me herinneren dat S.O.B. destijds in de 90's wel wat aandacht kreeg in zaken als Aardschok enzo. Ik heb de band toen al links laten liggen en dat ga ik blijven doen. Ik vind hardcore gewoon niet boeiend en als ik 1x per 10 jaar een album van Pro-Pain hoor dan is eventuele honger wel weer gestild.

Funeral Mist was enkele jaren geleden een klein hype'je wegens oorspronkelijk project van de destijds nieuwe zanger van Marduk. Ik was altijd meer fan van Legion dan Mortuus, maar Marduk speelt de stijl rechttoe rechtaan black metal waar ik sowieso niet heel warm voor loop. Funeral Mist is in mijn herinnering wat sfeervoller maar ik heb het al lang niet meer beluisterd. Living Temples van Maranatha heb ik echter wel 'vijf sterren' gegeven zegt MediaMonkey. Dus ik ga hem nog wel weer eens even opzetten. Laatste keer was in 2013.

Marduk heeft wel een paar rechttoe rechtaan black metal albums gemaakt, maar in het algemeen is dat niet het geval. Bijvoorbeeld 'Those of the Unlight' en 'Opus Nocturne' behoren daar zeker niet toe.

Vind ik juist wel, Marduk is de blauwdruk van rechttoe rechtaan black metal voor mij. Alles zo goed als in hetzelfde tempo, nadruk op ritme ipv gitaar. Relatief goede productie. Het is typisch de Zweedse school, waar de Noorse school juist heel erg de focus op sfeer had. Niet dat het een slechter is dan het ander maar geef mij maar Noorse black.

Funeral Mist - Maranatha (2009)
Getipt door Tim (niet op deze site)
Subgenre: black

https://www.musicmeter.nl/images/cover/154000/154936.300.jpg?cb=1528610234

Spooky season is weer begonnen. Dat betekent veel nare, bloederige horror kijken en veel even zo nare black metal beluisteren. Mijn laatste luisterproject past perfect bij de herfstige sferen waarin ik momenteel verkeer, hoewel ik al tijdens de zomer mijn tenen liet wennen in de inktzwarte poel des verderfs die Funeral Mist heet. Maranatha (2009) was het album dat mij getipt werd, maar in het begin vond ik debuutalbum Salvation (2003) eigenlijk beter. Na maanden luisteren moet ik concluderen dat zowel Salvation als Maranatha onvervalste meesterwerken zijn.

Volgens Arioch, momenteel het enige lid van Funeral Mist en misschien beter bekend als Mortuus en frontman van Marduk, kan black metal alleen maar black metal zijn wanneer het door en door satanisch is. En dan gaat het niet alleen om de muziek, maar ook om de levensstijl die de muzikanten aanhangen. Een echte purist dus, die Arioch, en de muziek van Funeral Mist is volledig doordrenkt van dat purisme.

Blasfemie
Dit is geen jeugdige branie waarbij tijdens repeteersessies in vochtige kelders Satan aangeroepen wordt, om vervolgens bij mama op de bank te ploffen voor een kopje thee en een kaakje. Nee, als het gaat om godslastering en satanisme, dan is Arioch de onovertroffen kampioen. Dit gaat niet om zo kwaadaardig mogelijk willen klinken, alles aan Funeral Mist IS simpelweg kwaadaardig.

Ik heb tijdens mijn black metal luisteronderneming al veel blasfemische en satanische teksten tot me genomen, maar de invalshoek van Funeral Mist is origineel en maakt van godslastering iets dat ver verheven is boven is boven het puberale gebral van collega-muzikanten. De songteksten zijn veelal citaten uit de Bijbel, waarbij Arioch soms enkele woorden vervangen heeft zodat ze ronduit evil worden. Ik ben katholiek opgevoed, al vrij snel van mijn geloof gevallen en ik kan oprecht zeggen dat dit de eerste godslasterlijke liedteksten zijn die mijn oren doen klapperen (in positieve zin natuurlijk). Alleen al op dat vlak weet Funeral Mist zich te onderscheiden van zijn genregenoten.

Bezeten
Maar er is meer. De muziek van Funeral Mist klinkt volledig bezeten en krankzinnig, en Maranatha klinkt dan ook nog als de overtreffende trap van Salvation. Salvation is al ontzettend smerig, vuig en ranzig en sleept je in een verwoestend tempo en in één rechte lijn naar de poorten van de hel. Maranatha brengt je naar hetzelfde eindpunt, maar doet dat met een aantal omwegen, terwijl die vervloekte hellepoorten toch constant als groteske, angstaanjagende Satanssymbolen zichtbaar blijven en de dreiging van dat eindpunt dus altijd voelbaar blijft.

Maranatha is een stuk dynamischer dan Salvation en incorporeert allerlei ingrediënten die je niet heel vaak in black metal hoort, maar die enorm sfeerverhogend werken. Denk aan de (achterstevoren afgespeelde) kerkkoortjes, denk aan lange outro’s (bijvoorbeeld op ‘Jesus Saves!’) die je makkelijk als saai zou kunnen bestempelen, maar die zo naargeestig zijn dat ze toch onder je huid gaan zitten, en denk aan delen van preken die normaal al iets onaangenaams hebben, maar die in deze albumcontext opeens totaal geschift klinken.

Rochelen
En dan zijn er nog de vocalen van Arioch, op Maranatha nog een stuk veelzijdiger dan we hem op Salvation hoorden. Het is best uitzonderlijk, maar Arioch bewijst op Maranatha dat een mens op heel veel verschillende manieren kan rochelen. En het is gek om te zeggen, maar voor iemand die zodanig rochelt dat je hem een bezoek aan een gerenommeerde kno-arts gunt, zijn de teksten van Arioch bijzonder verstaanbaar.

Op alle vlakken klinkt Funeral Mist uitzonderlijk; de teksten zijn uitzonderlijk godslasterlijk, de muziek is uitzonderlijk ziek, mede door het gebruik van uitzonderlijke samples, en de vocalen klinken uitzonderlijk gedreven EN uitzonderlijk verstaanbaar. Aan alles voel je dat het hele concept achter Funeral Mist krankzinnig goed uitgedacht is en de voortreffelijke uitwerking van dat concept laat helemaal niets te wensen over.

Spanning
Zelfs naar black metalbegrippen is Funeral Mist extreem, maar alle losse componenten grijpen zo overtuigend in elkaar dat ik zowel Salvation als Maranatha met heel veel plezier blijf opzetten, die laatste misschien nog met nog net wat meer plezier dan de eerste. Want die laatste bezit door al die bevreemdende elementen een spanning waar ik keer op keer met volle teugen van geniet. Maranatha behoort zeker tot het beste dat ik tot nu toe op deze reis ontdekte.

Beoordeling: 4,5*

blogpost

Next stop: Entombed - Left Hand Path (tip van dix)

Bijzonder lovende woorden voor deze band. Ik heb laatst Maranatha nog eens beluisterd en meer dan aardig kan ik het niet vinden. Ik hoor dat extreme allemaal niet zo terug en vind het allemaal wat bot een eenzijdig, iets waar ik in black metal niet zo veel mee kan. Ik vind ook Mortuus niet echt een hele bijzondere vocalist en gedoe over Satan heb ik al heel lang geleden achter me gelaten. Het is muzikaal allemaal ruim voldoende maar ook ruim binnen de lijntjes. Maar goed, smaken verschillen dus fijn dat je er van geniet.

Left Hand Path staat hier wel origineel in de kast maar ben ik ook nooit heel wild van geweest. Rock 'n' Roll in Death Metal vind ik moeilijk, al komt Gorefest er bij mij heel goed mee weg. Ik ga de Entombed klassieker dan ook maar weer eens in de playlist gooien.

Ik zie trouwens geen enkele Cradle of Filth scrobble bij je. Dat verdient toch wel een reparatie met een flinke dosis Dusk and her Embrace, vind ik. Voor mij is het diep jeugdcement en dus ben ik bevooroordeeld door nostalgische liefde en verlangens maar wat is dat toch een goede plaat. Black Metal gewoven met Gothic, Iron Maidenesque gitaarwerk en een extreem geïnspireerde popgerichte songwriting filosofie.

Funeral in Carpathia is beter dan 99% van alle boze zaken die ooit uit Scandinavië kwamen.

Ik ken alleen enkele losse nummers van Cradle of Filth ja. Ik denk dat ik het erg goed ga vinden maar ik wacht rustig totdat die band vanzelf (door het boek of door een usertip) op mijn pad komt. Ik besef wel dat hoe langer ik met deze onderneming bezig ga zijn, hoe schaamtevoller het wordt dat ik bepaalde dingen nog nooit gehoord heb.

Ik vind Cradle of Filth echt verschrikkelijk, ik trek dat gekerm van die zanger nooit. Ben ik nu verbannen van de trve kvlt, Onweerwolf?

'Nu'?

Op dit moment.

Ja, je zal ritueel gekruisigd worden door Dani Filth volgens satanische voorschriften

#zinin

Wanneer gaat dat gebeuren?

Een nieuw stuk van mads, bedoel je?

Een nieuw stuk van Mads met Satanische rituelen .