Aansluitend op Sepultura: de heropname van het debuut moet je niet over het hoofd zien. Kwam afgelopen zomer uit en is een aanzienlijke verbetering t.o.v. het origineel.

Duidelijk, grappig hoe beleving zo ontzettend kan verschillen. Mooi dat jij er zoveel in hoort wat ik totaal niet voel (ook al ben ik ook zeker ervaringsdeskundige op het gebied van teen angst haha).

De heropname van Morbid Visions vorig jaar gehoord en dat klonk redelijk geweldig. Heb deze en de heropname van Bestial Devastation zeker aan de playlist toegevoegd.

Ben zelf ook benieuwd, heb wel het idee dat Sepultura hier op MusicMeter één van de populairdere metalbands is.

Oeuvretje heeft dat Sepultura. Ik ga echt nog moeite krijgen met kiezen over welk album ik wil schrijven, of in ieder geval welk album ik het beste vind. Ik neig op dit moment naar Chaos A.D., maar telkens als ik dan een ander album luister denk ik: oja deze is ook wel verrekte vet. 'Zelfs' Roots vind ik gewoon best wel een bazenplaat. Had van tevoren niet zo'n diverse discografie verwacht eigenlijk, laat staan dat ik eigenlijk alles wel tof zou vinden.

Ik luister deze week dus nog maar even vrolijk door.

Die durft de nodige tegenkanting krijgen, maar is absoluut mijn favoriete Sepultura-plaat. Benieuwd naar je conclusies over deze band, is er altijd een geweest waar ik eens heel wat meer tijd voor moet nemen.

Heropnames zijn wat mij betreft de meest overbodige dingen ooit.

Op dat punt zal vrijwel niemand je tegenspreken, maar dat neemt niet weg dat er uitzonderingen bestaan die wel de moeite waard zijn.

Nah, bij een heropname verdwijnt onherroepelijk de setting en authenticiteit en daarmee het gevoel van het origineel. Mag het technisch nog zo veel beter ingespeeld in zijn het is per definitie daardoor slechter of in ieder geval minder interessant. Ik wil nog duizenden onbekende albums luisteren dus ik ga mijn schaarse tijd niet besteden aan een heropname.

Qua Sepultura; de eerste 5 platen zijn prima, met hier en daar wat uitschietende songs maar ook in de breedte luisterbaar. Thrash+ met heel in het begin zelfs een beetje protoblack. Daarna kwam Roots en die staat hier in de kast als mijn op-een-na-slechtste aankoop ooit. Afgezien van het toffe titelnummer (dat zelfs de Nederlandse top 40 haalde) een absolute draak van een plaat met dat stomme getrommel. Van wat ik van het materiaal van daarna heb gehoord kan ik alleen maar rollend mijn ogen ophalen. De soapserie rond de interne ruzies destijds heeft de zaak ook geen goed gedaan. Het zijn wel volhouders, dat moet gezegd worden, maar ik ben al lang en breed afgehaakt, al kan de opstandige puber in mij nog wel warm worden van het zien van de clip van Refuse/Resist (het brutere broertje van RATM's Killing in the Name) die destijds door ons veelvuldig werd aangevraagd op TMF.

Over heropnames denk ik doorgaans hetzelfde als onweerwolf maar Cavalera Conspiracy maakte een uitzondering die de regel bevestigt.

Wat betreft de sentimenten over Sepultura en alle wisselingen en ruzies: Allemaal tot je dienst, maar toch verdient een album als A-Lex veel meer aandacht en lof. Buitengewoon knappe plaat. Of beter gezegd: een bazenplaat.

Van niet-Maxultura vond ik vele jaren terug Roorback en Dante ook wel leuke platen. Moet wel even verifiëren of dat nog steeds zo is.

Denk dat ik in mijn leven meer gesamplede Sepultura riffs heb gehoord dan dat ik daadwerkelijk naar Sepultura zelf heb geluisterd. Een van die bands waar ik tijdens mijn vroeger nooit echt fan van ben geraakt, ondanks dat hun regelmatige aanwezigheid in de Aardschok en andere magazines.

Zit nu een beetje te luisteren en weet ook wel waarom ik er nooit echt in kon komen. Lekkere riffjes en grooves dat wel, maar kan echt heel weinig met de zang van Max.

Hier even een zeer enthousiast bericht dat Blackbraid en Dödsrit bij de eerste bekendmaking van de line-up voor Soulcrusher zitten en daar word ik zeer zeer gelukkig van. Mijn gekochte early-bird ticket is nu al een goeie aankoop geweest.

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Lamp of Murmuur is ook een gave naam op het affiche.

Sepultura - Chaos A.D. (1993)
Subgenres: groove metal, thrash metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2872.300.jpg

De komende tijd staan er verschillende Zuid-Amerikaanse bands op het luisterprogramma. We beginnen met Sepultura, een band met een enorme staat van dienst en ook eentje wiens niet al te toegankelijke muziek ooit gewoon op de radio werd gedraaid. De Braziliaanse band staat twee maal in de essentiële luisterlijst van mijn death metal en grindcore boek, namelijk met Schizophrenia (1987) en Beneath the Remains (1989). Ik heb echter nog veel meer van de band beluisterd en heb er heel lang over gedaan om een favoriet uit te kiezen, want het is een krankzinnig rijk oeuvre dat de band in de afgelopen decennia heeft opgebouwd.

De broers Igor en Max Cavalera richtten in 1984 Sepultura op. In het begin lieten ze zich vooral leiden door muziek van onder meer Judas Priest, Black Sabbath, Iron Maiden en hardcore-acts als Discharge en Rattus. Zoals met zoveel andere metalbands veranderde alles toen ze Venom ontdekten en ze zich in meer extreme richtingen begonnen te begeven. Onder meer Hellhammer, Sodom en Slayer werden dagelijkse kost en inspireerden hun eerste opnames.

Zwartgeblakerde thrash
In 1985 kwam de EP Bestial Devastation uit, in 1986 opgevolgd door Morbid Visions, het eerste volwaardige album. Qua geluid herkende ik er meteen de eerste albums van Sodom in, het is hetzelfde soort zwartgeblakerde thrash waarbij de band met flink geram en gerag duivels en demonen op probeert te roepen. Op zich kan dat me wel bekoren, maar beide releases zijn berucht om de verschrikkelijk slechte opnamekwaliteit en hoewel dat iets charmants heeft, voelt het ook alsof de echte agressie die de liedjes in zich herbergen nog niet helemaal tot volle wasdom kon komen.

Nee, als je de echte potentie van deze nummers wil horen, dan verwijs ik je door naar de heropnames van deze nummers die de broertjes vorig jaar uitbrachten. Heropnames zijn eigenlijk altijd duf, maar deze zijn de uitzondering die de regel bevestigen. Echt ongelooflijk knap dat je zulk oud materiaal dat je stiekem misschien wel enorm ontgroeid bent weer op zo’n venijnige en krachtige manier tot leven weet te wekken. Zanger Max komt bovendien behoorlijk geschift uit de hoek, samen met de kraakheldere opnames de grootste reden om van deze herziene albums te houden. Dit is wat de jonge broekies in ’85 en ’86 voor ogen hadden, maar wat door onervarenheid en gebrek aan de juiste middelen niet uit de verf kwam. Dit is even op grootse manier recht zetten wat krom was.

Eerste hoogtepunt
Schizophrenia uit 1987 is al een stap voorwaarts ten opzichte van de eerste twee releases, maar voor mij is Beneath the Remains uit 1989 het eerste hoogtepunt uit hun oeuvre. Hier heeft de band zichzelf echt gevonden als stel lomperiken die met beukende riffs en verschroeiende versnellingen stem geven aan hun haat en wantrouwen jegens de wereld. Ik kan simpelweg niet meer aankomen met de stelling dat thrash niks voor mij is, want er zijn inmiddels voorbeelden te over die deze stelling ontkrachten.

Vanaf dit album rijgt Sepultura de hoogtepunten aaneen en blijven ze hun geluid doorontwikkelen, hoewel de teneur hetzelfde blijft, namelijk een immense woede ten aanzien van de wereld proberen te kanaliseren. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die liever hadden gehad dat het bij het simpele beukwerk was gebleven van Schizophrenia en Beneath the Remains, maar ik bewonder de band juist om hun avontuurlijke neigingen en ik durf wel te zeggen dat ik Sepultura in mijn hart gesloten heb omdat ze het genadeloos raggen en rammen steeds weer een nieuwe dimensie geven. Zelfs na wekenlang intensief luisteren ben ik nog steeds niet verveeld geraakt.

Perfectie
Ik vind het dan ook enorm moeilijk om een echte favoriet te kiezen, maar voor mijn gevoel komt op Chaos A.D. uit 1993 wel echt alles bij elkaar. Max klinkt furieus, de boosheid jegens de maatschappij is voelbaarder dan ooit, en op muzikaal vlak worden er voor het eerst traditionele Braziliaanse elementen geïncorporeerd (ja, dat vind ik een pluspunt) en zijn er duidelijke hardcore-invloeden (ook een pluspunt) te horen. Het is bovendien het album waarop de wisselwerking tussen korte rustmomenten en onverbiddelijke, verwoestende passages bijna de perfectie benadert.

Ik merk dat dit het album is dat ik het liefst opzet en waar ik makkelijk meerdere keren achter elkaar naar kan luisteren. De gedrevenheid die van dit album uitgaat is simpelweg heerlijk om te ondergaan en wat dat betreft doet het me echt denken aan de betere hardcore punk, waarbij de luisteraar ook met de grootst mogelijke hartstocht overtuigd wordt van de vele verschrikkingen in de moderne maatschappij.

Comfortabel
Die energie die me doet denken aan de muziek die ik als tiener veel luisterde, in combinatie met de creativiteit die hier aan de dag gelegd wordt, maken Chaos A.D. voor mij echt heel erg aantrekkelijk. Op de eerste albums van Sepultura was men duidelijk nog op zoek naar een eigen gezicht, maar op Chaos A.D. hoor je een band die extreem comfortabel is met wat ze het publiek voor de voeten gooit.

Grappig ook wel dat dit het enige album van Sepultura is waar ik al op had gestemd. In 2011 had ik slechts drie sterren over voor dit werkje. Mij kennende was ik toen toch net iets te veel onder de indruk van de hardheid van dit album en heb ik het na één keer luisteren direct opgegeven. Het spreekt vanzelf dat mijn stem nu 13 jaar later een heel stuk hoger uitvalt.

Heerlijk
Voor Chaos A.D. was er nog Arise uit 1991, volgens sommigen het laatste echt goede Sepultura-album, en na Chaos A.D. was er nog Roots uit 1996, het album waar veel luisteraars definitief afhaakten omdat de traditionele muziek van Braziliaanse inheemse stammen nog meer naar de voorgrond treedt en het thrash-hoofdstuk definitief afgesloten leek. Ik vind het allebei erg goede albums, de laatste misschien vooral omdat het me heel erg doet denken aan de muziek waar ik mee opgegroeid ben in de jaren negentig, maar ik vind ze allebei op hun eigen manier heerlijk.

Na Roots verliet Max Cavalera de band en was het voor de meeste luisteraars definitief gedaan met Sepultura, al heb ik zelf eigenlijk nog best wel veel plezier beleefd aan albums als Dante XXI (2006), A-Lex (2009) en Machine Messiah (2017). Ook op die latere albums experimenteert de band nog steeds met allerlei invloeden van buiten metal, en soms is het ook gewoon weer lekker hersenloos beuken.

Plezier
Ik heb inmiddels toch wel een aantal metaldiscografieën doorploegd, en die van Sepultura vond ik misschien wel de leukste en de interessantste. Er zijn bands wiens albums me dieper raken, maar ik heb de afgelopen weken echt ongelooflijk veel plezier gehad aan de afwisseling en variatie in het oeuvre van deze Braziliaanse band. De ontwikkeling die Sepultura doorgemaakt heeft is met geen andere band te vergelijken en dan ook nog het ene hoogstandje na het andere uitspuwen, ja, ik denk dat ik Sepultura binnen afzienbare tijd tot mijn favoriete metalbands zal rekenen. Dat had de Madelon uit 2011 die met angst en beven drie sterren gaf aan Chaos A.D. niet kunnen denken.

Beoordeling: 4,5*

Blogpost

Bestial Devastation EP (1985): 3*
Morbid Visions (1986): 3*
Schizophrenia (1987): 3,5*
Beneath the Remains (1989): 4*
Arise (1991): 4*
Chaos A.D. (1993): 4,5*
Roots (1996): 4*
Dante XXI (2006): 3,5*
A-Lex (2009): 4*
Machine Messiah (2017): 3,5*
Cavalera – Bestial Devastation EP (2023) 4*
Cavalera – Morbid Visions (2023) 4*

Next stop: Burning Witch - Crippled Lucifer (tip van itchy)

Zoveel Sepultura ken ik eigenlijk niet, maar 'Chaos A.D.' gaat er binnenkort maar es van komen.
Kudos voor je enthousiasme en uitgebreide reisverslagen van de hel, madmadder!

Dank, ZAP! Het is goed toeven hier in de hel, kom er lekker bij.

Ik ben van de partij hoor.

Overigens sloeg 'Beneath...' indertijd echt in als een bom, heel veel gedraaid en hij blijft fijn.
Fantastische hoes ook.

Wow, Chaos A.D. hogere rating dan Beneath the Remains moet dringend Chaos eens gaan checken dan.

Even een nuancering wat betreft de vier sterren:

Beneath the Remains is meer een 4,25 en A-Lex is meer een 3,75, daar zit gevoelsmatig toch nog wel erg veel verschil tussen. En Chaos A.D. is een kleine 4,5*, dus het verschil tussen Beneath the Remains en Chaos A.D. is kleiner dan het op het eerste gezicht lijkt.

Jij bent veels te underground voor Chaos A.D.

Hopelijk kan de Madelon van over nog eens 13 jaar ook de gare brakheid van de opnames van Morbid Visions waarderen zodat ook die alsnog op de juiste waarde kan worden geschat.

Burning Witch - Crippled Lucifer (1998)
Subgenres: doom metal, sludge metal
Getipt door itchy

https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8193.300.jpg

De discografie van Burning Witch bestaat uit tien nummers. Tien langgerekte nummers, dat wel, maar nog geen anderhalf uur en je bent door alles heen wat de band ooit uitbracht. Zeven van die nummers werden verzameld op Crippled Lucifer, een album dat kort na het uiteenvallen van de band het daglicht zag. De band heeft maar drie jaar bestaan, maar dit verzamelalbum laat horen dat deze jonge knapen al tot veel in staat waren, en het verbaast niemand dat ze later naam en faam zouden maken in de extremere uithoeken van de muziek.

Stephen O’Malley is de oprichter van Burning Witch en die zagen we al eerder terug hier op de site, namelijk als muzikant op een redelijk geniaal, vijf uur durend drone-album (linkje). Ook vrij extreem, maar op een heel andere manier dan dit Burning Witch, en ook op een heel andere manier dan wat hij doet met Khanate of Sunn O))), enkele andere grote en bekendere projecten van O’Malley. Van Sunn O))) maakt ook Greg Anderson deel uit, die ook speelde in dit Burning Witch – hoewel hij de band al verliet nog voordat er ook maar een nummer opgenomen was – en die later Goatsnake startte en bovendien de oprichter is van het grote metallabel Southern Lord (waar ook deze compilatie op uitkwam).

Putlucht
We hebben hier dus te maken met een voorloper van al die trage, duistere, hopeloos harde metal die zou volgen. Op Crippled Lucifer horen we een mix van doom metal en sludge metal en die combinatie van genres verraadt eigenlijk al dat we een loodzwaar en massief album voor de kiezen krijgen. Het klinkt misschien nog niet zo verrot en ziek als Khanate later zou gaan klinken (laat dit een aanbeveling voor Khanate zijn, lezer!), maar er komt toch al wel een flinke putlucht af van deze monsterlijke, onsmakelijk dampende brij.

Je zou dit album best met Black Sabbath – de oervaders van de doom metal – kunnen vergelijken, zeker wanneer zanger Edgy 59 (één van de slechtere metalpseudoniemen?) clean zingt, maar wanneer hij al zijn pijn de vrije loop laat, dan komt er een schreeuw uit die keel waar je gewoon bang van wordt. Zelden heb ik zulke nare, verwrongen vocalen gehoord (ja, ok, Khanate inderdaad) die per direct diepe kraters in de ziel van de luisteraar slaan. Dit album uitzitten heeft gewoon een fysieke uitwerking, wanneer ik er ontvankelijk genoeg voor ben word ik hier echt kotsmisselijk van.

De adem afknijpen
Wanneer je dan ook de teksten hoort (“light goes out in my mind / and I think I’m going insane […] empty space in my life / fill it up with myself”), weet je dat het helemaal menens is. Op muzikaal vlak gebeurt er niet heel veel – we horen vooral langzame, maar keiharde riffs en dito drums – maar dat is echt de perfecte ondersteuning van deze goddeloze vocalen. Ze weten de krankzinnigheid die Edgy 59 brengt nog net wat meer kracht bij te zetten zodat het geheel je gaandeweg echt de adem afknijpt.

Na dit album kun je misschien niet meer, maar je wíl ook absoluut niet meer. Burning Witch laat ieder sprankje levensvreugde dat je misschien nog hebt in rook opgaan. Je moet er misschien wel in de juiste stemming (lees: vatbaar) voor zijn en van de vele keren dat ik dit album gehoord heb, vond ik het slechts een paar keer zo overrompelend als ik hierboven beschreven heb. Die andere keren dat dit album wat minder overdonderde, vond ik het nog steeds goed en bijzonder, maar ik kon dan toch niet helemaal meekomen met de gitzwarte sfeer die dit album uitstraalt en het geheel voelde dan meteen stukken vlakker aan.

Confrontatie
Maar het feit dat Burning Witch überhaupt in staat is om je fysiek en mentaal zo leeg te zuigen vind ik wel een hele hoop lof en een hoog cijfer waard. De kunst voor mij is om aan te voelen wanneer ik helemaal kapot kan en wil gaan aan dit album, want zo vaak naar dit album luisteren als ik de afgelopen weken heb gedaan is denk ik niet helemaal de manier. Dit is een album dat beter tot zijn recht komt wanneer je het met mate en in de juiste setting tot je neemt. Het effect dat Crippled Lucifer dan op een mens kan hebben, dat is waar iedere extreme metalluisteraar stiekem naar op zoek is: om op brute wijze geconfronteerd te worden met het leed van anderen en daarin ook met jezelf.

Blogpost

Waardering: 4* (maar er is nog wel ruimte voor groei mogelijk)

Next stop: Vulcano (black metalboek)

Daarna nog op de planning:
- S.O.B. (death metal/grindcore boek)
- Funeral Mist - Maranatha (usertip)
- Entombed - Left Hand Path (usertip)
- Sarcofago (black metalboek)

Oeh, dit intrigeert mij ook wel!

Edit: blijkbaar al op gestemd had er ook een stevige vier sterren voor over!

Vermoedelijk gaat deze band voor mij aan de verkeerde kant van de Roadburncore grens vallen.

Ik ga hem morgen weer eens luisteren, heerlijk nihilistische shizzle

Heerlijke muziek, maar 1,5 uur is een zit waarvan ik de einde maar zelden haal.

Vulcano - Bloody Vengeance (1986)
subgenres: thrash metal, black metal

https://www.musicmeter.nl/images/cover/182000/182387.300.jpg

Dat metal in de jaren tachtig niet alleen een aangelegenheid was voor Europeanen en Noord-Amerikanen, dat was al wel duidelijk na het bespreken van Sepultura. Eigenlijk ben ik verkeerd om begonnen, want dit Vulcano was zo’n beetje de eerste extreme band in Brazilië, en Sepultura schijnt zich onder meer te hebben laten inspireren door deze blackened thrash band. Vulcano is misschien een leuk curiosum en het is leuk om te horen hoe Zuid-Amerikaanse metal is begonnen, maar daar is eigenlijk ook alles mee gezegd.

De band begon in 1981 en had de allergrootste moeite om voet aan de grond te krijgen. Waar in Europa en Noord-Amerika al wel een basis lag voor extreme metalbands om op voort te bouwen, moest Vulcano het doen zonder hulp of enig metalen fundament. Pas in 1985 – na het uitbrengen van live-materiaal – kreeg de band enige bekendheid buiten Santos, hun thuishaven. Dit kleine succesje stelde hen in staat om debuutplaat Bloody Vengeance (1986) uit te brengen, gevolgd door Anthropophagy (1987). Langzaamaan groeide de status van de band, en daarmee ook de middelen om opnames van betere kwaliteit te maken.

Verwend
De band heeft inmiddels een tiental albums uitgebracht en bestaat nog steeds, ik heb echter besloten – na de eerste twee studio-albums aan verschillende luisterbeurten te hebben onderworpen – dat ik genoeg gehoord heb. Dit is totaal niet mijn ding. Zeker, de hoes van Bloody Vengeance (we zien van binnen een kerk die in brand staat, evenals een priester die brandend op de grond ligt) verraadt dat we weer te maken hebben met een stel knapen dat uit alle macht duivels en demonen probeert op te roepen, maar ik denk dat zelfs de gedienstige knechten van Satan niet voor Vulcano uit hun bed waren gekomen.

Dit klinkt als al die saaie thrash uit Duitsland die ik hier al besproken heb (hoewel daar soms ook nog wel wat sfeervolle en/of creatieve uitspattingen te vinden zijn die hier volkomen afwezig zijn), maar dan ook nog eens zo ontieglijk slecht opgenomen dat er helemaal niks van te maken valt, en dan ook nog eens met een verschrikkelijk slechte zanger die helemaal niks weet over te brengen. Ja, het ramt allemaal wel lekker weg, maar ik ben inmiddels zo verwend geraakt binnen de metalen extremen dat ik toch echt wel stukken meer verwacht dan alleen dat.

Pioniersrol
De reden dat Vulcano is opgenomen in mijn black metalbijbel heeft te maken met het feit dat grote black metalbands als Darkthrone en Mayhem ze als invloed zien. Het is bewonderenswaardig dat Vulcano een pioniersrol heeft vervuld om het extreme metaal naar Zuid-Amerika te brengen en dat ze daarin een enorme vastberadenheid getoond hebben, maar dat deze ultiem krakkemikkige thrash ook volgers heeft opgeleverd buiten Brazilië en Latijns-Amerika is helemaal grappig en leuk om te lezen.

Hoewel muzikaal niet hoogstaand, past Vulcano precies in het anti-christelijke en extreme discours (de zanger is eens in de problemen geraakt omdat hij menselijke beenderen meebracht naar een show) waar de tweede golf black metalbands van smult. Eigenlijk was de muziek van die vroegere extreme bands ondergeschikt aan het imago of de achterliggende filosofie van de band. De hoes van Bloody Vengeance was waarschijnlijk al genoeg om je onsterfelijk te maken bij een jonge Euronymous of Fenriz. Met mijn oren anno 2024 klinkt het echter helemaal nergens naar. Misschien charmant genoeg om eens op te zetten, maar zeker niet charmant genoeg om er verder nog wat mee te doen.

Blogpost

Bloody Vengeance (1986): 2,5*
Anthropophagy (1987): 2,5*

Next stop: S.O.B. (death metal/grindcore boek) (wederom een act met nauwelijks stemmen hier op mume, hopelijk gaat dit beter bevallen)

Ik ken Vulcano ook alleen vanwege Dayal Patterson. De naam was daarvoor wel bekend maar Bloody Vengeance heb ik aan de hand daarvan beluisterd en ik vond het wel een vermakelijke plaat. Gaar as fuck, dat zeker, maar het was én 1986 en goed geproduceerde thrash trek ik überhaupt niet. Ik hou ook wel van het concept van oude cvltbandjes vereren.