Metal heeft altijd een zekere aantrekkingskracht op mij uitgeoefend, hoewel het vreemd genoeg erg lang duurde totdat ik deze 'teringherrie' kon waarderen. De fascinatie begon voor mij denk ik met The Box, waar voor mijn gevoel iedere avond minstens een uur lang metalclips voorbijkwamen. Nee, mooi vond ik het absoluut niet, ik was net bekend met bands als Linkin Park, AFI en Limp Bizkit en dat vond ik eigenlijk al wel heel hard. Bands als Trivium, Atreyu en Dillinger Escape Plan kreeg ik doorgestuurd via een photoshop-forum (good ol' times), en ik deed wel alsof ik het leuk vond, maar stiekem waren dat bands die echt in een gebied opereerden dat ver, heel ver buiten mijn comfort zone lag (nu lach ik natuurlijk smakelijk om hoe ik die bands ooit als 'krankzinnig hard' heb kunnen bestempelen). Maar iets trok me heel erg aan in de overweldigende muren van geluid, de epische videoclips en dat rare lage gegrom waar ik pas in mijn twintiger jaren daadwerkelijk wat mee begon te kunnen.

Voor mij bleken de liefde voor screamo, mijn hang naar extremen binnen muziek en een zeker doorzettingsvermogen de sleutels om toch langzaam maar zeker steeds meer van metal te kunnen genieten. Al best een tijd probeer ik eens in de zoveel tijd recent uitgekomen releases te horen en ook dit jaar is er tot nu toe alweer een flinke stapel steengoede metal uitgekomen. Maar toch bekruipt mij telkens het gevoel bij de recente releases dat ik een stukje historisch besef en feitenkennis mis als ik naar deze albums luister. Ik weet letterlijk NIKS van de geschiedenis van metal. Daarom heb ik besloten om nu eens wat dieper in het genre en al haar subgenres te duiken.

Momenteel geniet ik enorm van het boek Black Metal: Evolution of the Cult en Choosing Death: The Improbable History of Death Metal & Grindcore staat in bestelling, maar ik schakel ook jullie hulp in! Ik wil via dit topic de ervaringen die ik opdoe met jullie delen. Ik zal over albums of acts aan de hand van bovengenoemde boeken schrijven, maar ik zou het ook heel leuk vinden als jullie mij al die (moderne) klassiekers zouden aanraden die ik als (beginnend) metalliefhebber toch echt eens gehoord zou moeten hebben. Er is sprake van een enorm onontgonnen gebied en ik sta open voor alle subgenres dus je kunt veel kanten op met me. Dus werp me al die metalen parels toe die in jouw ogen essentieel zijn om een kenner van metal (of een bepaald subgenre) te worden!

Ik zou zeggen: begin met één tip en als ik het desbetreffende album hier besproken heb, is dat een teken dat ik klaar ben voor je volgende tip. Het hoeven niet per se albums te zijn waar ik nog niet op heb gestemd, het kan ook dat ik je heel erg kwaad heb gemaakt met één van mijn stemmen en dat je het noodzakelijk acht dat ik nog eens heel goed voor een bepaald album ga zitten. Het zou leuk zijn als in een paar zinnen uitlegt waarom dit album in jouw ogen essentieel is, maar dat hoeft niet. Het tempo zal niet al te hoog liggen, ik mik op 1 a 2 redelijk uitgebreide stukjes per week, dus choose wisely!

exsxesven Don Cappuccino Johnny Marr AOVV Edwynn Kronos Barney Rubble Kondoro0614 aerobag Koenr McSavah en iedereen die het misschien ook leuk vindt om zijn/haar ultieme metaltip met mij te delen.

Ha Madmadder,

Ook ik weet niet zoveel van Metal, dus ben heel nieuwsgierig naar jouw queeste. En verslaglegging daarvan.

Mijn suggestie is: Danzig - Lucifuge

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6603.jpg?cb=1616692193
Zal vanavond wat onderbouwing hier schrijven

Enjoy!

Als eerste tip geef ik een experimentele blackmetalplaat die wat mij betreft hier zwaar onderbelicht én ondergewaardeerd is. In de experimentele metalkringen wordt deze plaat zeer hoog aangeschreven, en dat is meer dan terecht. Het gaat om:

Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/328000/328748.jpg

Het Ierse Altar of Plagues sloot in 2013 met Teethed Glory and Injury zijn discografie fenomenaal af. Beter kan eigenlijk bijna niet. De band experimenteerde altijd al met invloeden buiten metal, maar die zaten meer in de post-rock/metalhoek. Op deze plaat werd er een behoorlijke koerswijziging ingezet. Het is voor mij een van de beste combinaties van experimentele extreme metal en electronic die ik ooit heb gehoord. De electronic is niet zo maar een accent, maar een zeer belangrijk onderdeel van de plaat. Er is zelfs een dark ambient-achtige sfeer die je eerder met een artiest als The Haxan Cloak zou associëren. Zanger/gitarist James Kelly zal na Altar of Plagues zich dan ook volledig gaan focussen op elektronische muziek met projecten als WIFE en Bliss Signal, bij laatstgenoemde worden wel weer metalinvloeden geïntegreerd. De plaat is ontzettend zwartgallig en bevat op Burnt Year een van de ziekelijkste performances op zanggebied qua metal die ik ooit heb gehoord. Toch weet de band in zijn zwartgalligheid behoorlijk veel dynamiek te brengen en een spanningsveld te creëren waar je U tegen zegt. Het riffwerk is tegendraads en dissonant, maar er is ook ruimte voor trage melancholische passages. Als ik referenties zou moeten leggen, zou ik hier een combinatie plaatsen van Blut Aus Nord, Godflesh, Swans en The Haxan Cloak. Een grensverleggende metalplaat, waarvan ik Dodecahedron's Kwintessens en Plebeian Grandstand's Rien Ne Suffit als latere stijlgenoten beschouw.

Leuk idee, madmadder! Ik zie dat hier reeds enkele interessante tips werden gestrooid, dus ik ga even afwachten.

Black Sabbath – Master of Reality (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/600.300.jpg

Als je wil horen waar metal en zijn vele vertakkingen zijn oorsprong vindt, dan is Black Sabbath één van de startpunten, zo niet hét startpunt. Ik heb lang zitten dubben of ik over het titelloze debuut zou schrijven, of over dit Master of Reality, het derde album van de band. Black Sabbath (1970) ken ik al veel langer, is jeugdsentiment en kent enkele geniale nummers, maar Master of Reality is een vrij recente ontdekking en maakt over de gehele linie toch een sterkere indruk op me. Welnu, deze recensie draagt de titel van dat derde album dat misschien de hoofdrol in dit stuk speelt, maar een overtuigende bijrol is weggelegd voor het debuut.

In Black Metal: Evolution of the Cult wordt het debuut van deze Britse band, toen nog onder leiding van Ozzy Osbourne, genoemd als het beginpunt van de black metal. Dat heeft niet zoveel te maken met de blues rock van Black Sabbath – hoewel er toch enkele riffs te horen zijn die nu als 'heavy metal' bestempeld zouden worden, een genre dat wel degelijk belangrijk was voor het ontstaan van black metal – maar meer met de tekstuele inhoud en het duistere karakter van de muziek. Ik begrijp dat dit zo'n beetje de eerste band was die occulte thematiek in hun songteksten gebruikte en de muziek aanpaste aan de zware materie. Zo gaat het titelnummer (en één van de geniale songs op het album) over een ontmoeting met de duivel en 'N.I.B.' (nog zo'n klepper!) is geschreven vanuit het standpunt van Lucifer. Daar konden de satanisten die de black metal vorm gaven (hoewel het voor sommigen / velen niet meer dan een gimmick was) wel wat mee!

Over de rest van de discografie wordt niet gerept, vooral de muzikale invloed van Black Sabbath op de black metal lijkt vrij begrensd. Maar de band zou zeer relevant blijken voor andere subgenres binnen de harde muziek. Master of Reality, dat slechts een jaar later zou verschijnen dan het debuut, is op muzikaal vlak wat mij betreft een fikse verbetering ten opzichte van de eerste twee albums. Dat komt vooral doordat de sfeer over de gehele linie veel beter vastgehouden wordt. Het album kent een heerlijke logheid. Door de traagheid te laten spreken en tot volle wasdom te laten komen klinkt dit album op de één of andere manier nog zwaarder, nog extremer dan het debuut, dat het toch vooral moest hebben van slechts enkele sfeervolle songs. Sommigen bestempelen dit album dan ook als het begin van doom metal, stoner rock en sludge metal.

Ik moet wel zeggen dat ik die teksten over Satan een stuk leuker vind dan veel van de teksten op Master of Reality. De band was er vrij snel klaar mee om als satanisten weggezet te worden en schreven met 'After Forever' een liedje vóór het christendom. Verder wordt er veel liefde gepredikt, houden de jongens niet van haat, hebzucht en kernwapens en meer van dat soort open deuren. Eigenlijk vind ik dat een album dat muzikaal zo waanzinnig goed in elkaar zit en zo tijdloos klinkt betere teksten verdient dan deze niemendalletjes. Maar ach, ze zijn op zich wel een krachtige uiting van de tijdsgeest van toen, dus we zullen er maar niet te zwaar aan tillen. Ik wil denk ik ook gewoon meer dood, verderf en misantropie dan ik kan verwachten van een band uit deze periode.

Als je verder niet op de teksten let is dit een geweldig album met een voor die tijd enorm loom, zwaar, maar ergens ook agressief geluid. Alsof je net oxazepam hebt geslikt en de dufheid al wel inkickt, maar de onrust in je hoofd nog steeds even groot is; in het echte leven geen nastrevenswaardig gevoel, in muziek briljant en zeer vaak voor herhaling vatbaar. Voor mij doet dit qua intensiteit een stuk meer dan veel van de 'echte' duivelse muziek van de eerste golf black metal bands. Maar over (sommige van) die bands later meer.

Ik heb me overigens laatst eens gewaagd aan Heaven and Hell van Black Sabbath, het eerste album met Ronnie James Dio. Wat een verschrikking was dat! Alle sfeer is weggezogen uit de muziek en de zang van Ronnie James Dio is veel te goed en klinkt daarom ook enorm leeg. Ik wil de ietwat valse, gepijnigde zang van Ozzy Osbourne! Nee, absoluut niet mijn Black Sabbath. Ik wil de vroegere, ongepolijste Black Sabbath zoals op de eerste drie albums (want Paranoid(1970) kent natuurlijk ook enkele grote parels)! En misschien hebben ze nog wel meer geweldige albums gemaakt, maar die zal ik dan nog moeten ontdekken. Voor nu is Master of Reality hier in ieder geval favoriet.

Beoordeling Master of Reality: dikke 4* met kans op meer
Beoordeling Black Sabbath: kleine 4*
Beoordeling Heaven and Hell: 2*

Ik zal Danzig en Altar of Plagues eens even heel snel aan gaan zwengelen. Bedankt.

Albums nr. 4, 5 & 6 kan ik ook warm aanbevelen.

In chronologische volgorde?

Wat mij betreft wel. Sabbath Bloody Sabbath is het laatste echt geweldige album van de band, Sabotage is nog steeds heel goed en dan was Technical Ecstasy toch wel een flinke teleurstelling. Al staat op die laatstgenoemde nog wel het schitterende 'Dirty Women' wat je zeker moet beluisteren!

Heel leuk initiatief dit trouwens.

Van Master of Reality naar Danzig is maar een paar stappen.

Het album ‘Master of Reality’ bracht de rockers ‘Masters of Reality’ een mooie bandnaam. Het debuut van de Masters werd eind jaren tachtig geproduceerd door Rick Rubin, die een paar jaar later ook Danzig II, Lucifuge fantastisch opgetuigd heeft. Beiden op Def American.

Even wat death metal tippen die me onlangs goed is bevallen na een vet optreden op Alcatraz festival:
Suffocation - Pierced from Within (1995) - MusicMeter.nl

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7357.jpg

Het begin van de slam death metal? Allesinds br00ter dan br00t dit, veel plezier ermee. Mocht deze je bevallen kun je altijd ook nog deze eens een kansje geven:
Cryptopsy - None So Vile (1996) - MusicMeter.nl

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2624.jpg?cb=1562383660

Inderdaad zeg! Leuk

Dio betekent God en de zanger Ronnie James Dio is dan ook absoluut een god binnen de metal geschiedenis. Met bovenstaande uitspraken ga je het dus niet ver schoppen als metal kenner.

Hoewel het anders is dan met Ozzy, zou ik zeggen dat de albums met Dio heel veel sfeer bevatten en dat er weinig of geen metal zangers zo vol klinken als Dio. Beiden zangers hebben op hun eigen manier uitzonderlijke kwaliteiten. Black Sabbath met Dio klinkt wat gestroomlijnder maar wordt nog steeds voortgestuwd door het riff-werk Tony Iommi. En de opvolger Mob Rules is trouwens weer wat duisterder dan Heaven and Hell.

Lange tijd dacht ik dat het na Dio ongeveer op was, al heb ik Born Again met Ian Gillan ook altijd prima gevonden. Maar nog maar pas vijftien jaar geleden ben ik de albums met Tony Martin op zang eens vaker en beter gaan beluisteren. Helemaal onmisbaar is het niet maar de moeite op zich en het blijft Black Sabbath dus relevant voor de metal kenner. Ook de ietwat verguisde albums Technical Ecstasy en Never Say Die! barsten van de kwaliteit en laten gewoon een andere kant van Black Sabbath horen, met hun liefde voor melodie en The Beatles.

Als je volgelingen als Danzig leuk vindt kan je ook Pentagram gaan beluisteren. Nog meer een kopie van oude Sabbath. Maar die volgelingen zijn minder belangrijk dan het minder belangrijke werk van de metal meesters. Mijn aanbeveling na de eerste zes bevat dan ook Technical Ecstasy en Never Say Die! want die albums dragen bij om zicht te krijgen op de veelzijdigheid van de belangrijkste band in de metal geschiedenis. Van het werk met Tony Martin is Headless Cross het strafste resultaat en Born Again met rockzanger Gillan blijft een wat vreemde combinatie maar bevat enkele echte klassiekers.

Naar Black Sabbath kan je altijd blijven terugkeren op je ontdekkingstocht en de enige albums die ik daarbij zou mijden zijn Seventh Star en Forbidden.

Ik houd totaal niet van het soort metal als op Heaven and Hell. Vind het echt een enorm ouwe lullengeluid hebben. Totaal niet duister, totaal niet sfeervol, maar eerder een beetje lachwekkend en onoprecht. 'Vol' en 'gestroomlijnd' zijn voor mij ook geen aanbevelingen. Als dat mij minder metalliefhebber of -kenner maakt, graag!

Sla Iron Maiden dan maar over.

Behalve het debuut en Number Of The Beast dan, toch Johnny Marr?

Dit klinkt natuurlijk wel wat anders dan dit:

Als je meteen had geschreven dat je het in een bepaalde richting zoekt had ik de moeite om het bericht te schrijven niet genomen. Maar goed dat het nu duidelijk is want als 'het soort metal' van Heaven and Hell afvalt dan valt er heel veel af, waaronder veel parels die in mijn ogen essentieel zijn voor iemand die de metalgeschiedenis een beetje wil kennen en begrijpen. Liefhebber/kenner zijn van enkele subgenres is natuurlijk ook prima. Voor mij zijn er ook wel wat subgenres die me amper of niks boeien.

Black Sabbath is eigenlijk vanaf het begin van hun discografie door andere mensen (label, manager) in een verdomhoekje geduwd waar ze eigenlijk zich helemaal niet mee wilde associëren. De occulte thematiek (waar destijds weinig mee werd gedaan) werd juist besproken als een angstwekkend iets, terwijl door bijvoorbeeld omgekeerde kruizen in de LP te zetten er een ander imago werd neergezet. Daarmee werd Sabbath al snel als een "satanische band" gezien en zelfs gevraagd om bij satanistische rituelen te spelen. Een andere band uit die tijd die ook als proto-metal wordt gezien en ook als een inspiratie voor blackmetal is het Amerikaanse Coven, die wel occulte thematiek gebruikte vanuit een satanistische geloofsovertuiging, zij sloten zich wel aan bij rituelen. Muzikaal is Coven helemaal niet hard, muzikaal in de stijl van een Jefferson Airplane. Bij Black Sabbath is het natuurlijk makkelijk om heerlijk mens eigen kort door de bocht de conclusie harde duistere muziek + Satan in tekst = satanist te trekken.

Bij Paranoid zie je de thematiek al veranderen, War Pigs is bijna de middenweg daarvan: nog steeds occulte thematiek, maar vanuit de Vietnam-oorlog gezien. Master of Reality lijkt inderdaad een vrij bewuste keuze om andere thema's aan te snijden, met inderdaad After Forever als grootste koerswijziging, geschreven door bassist Geezer Butler, die christelijk is.

Voor verdere diepere info hieronder een docu over Master of Reality, een aanrader, erg goed:

Maar goed, dit is samen met Master of Puppets het enige metal album wat ik op 5 sterren heb staan, waar Black Sabbath de uitvinder is van doom gaat deze band nog veel verder in traagheid, het genre wordt funeral doom genoemd en het is niet vrolijk, meer melancholisch. Niet luisteren als je haast hebt.

Shape of Despair - Angels of Distress (2001) - MusicMeter.nl

Je had uit het feit dat ik Heaven and Hell (die ik overigens uit oprechte nieuwsgierigheid heb geluisterd) 2* gaf niet zelf de conclusie getrokken dat dat dan misschien niet helemaal mijn ding is? Ik ken bijna niks uit deze hoek en ik ben altijd bereid om mijn mening te herzien dus nog steeds worden tips in deze richting gewaardeerd. Maar ja, Heaven and Hell en ook het ene album dat ik van Iron Maiden ken vind ik inderdaad niet leuk.

Don Cappuccino Coven wordt ook in het boek genoemd inderdaad! Muzikaal vond ik dat niet zo boeiend, maar wel tof om te weten dat er toen al ‘echte’ satanische muziek gemaakt werd.

Wb Black Sabbath en satanisme: ik geloof dat het iemand van Venom was die ook iets zei als: “Bij Black Sabbath ging het vooral over het ondergaan van satanische krachten en dat werd niet als iets positiefs gezien (meer een soort van angst voor Satan vanuit een christelijk denkkader). Wij wilden die satanische krachten zelf zijn en anderen aan die krachten onderwerpen.” Dat verwoordt wat mij betreft wel mooi de soort van denkomslag (en bijbehorende muzikale veranderingen) die er op een gegeven moment wordt gemaakt.

Die docu ga ik zeker kijken!

Dat het echt niet bevallen was was me wel duidelijk natuurlijk maar niet dat het opging voor een 'hele soort van metal'. Om Dio alleen kan je al amper heen wat betreft het belang in de metal geschiedenis (met naast Black Sabbath ook nog Rainbow en Dio als bands) en Heaven and Hell is met die logge riffs van Iommi nog best duister vergeleken met veel andere metal. Het zal dus inhouden dat je met misschien wel de helft van wat bijzonder essentieel is (zoals Iron Maiden inderdaad) niet uit de voeten kan.

Vooral de full on raw energy van het punky debuut zal madmadder omverblazen. Kan niet anders. Als ze dat als OLM bestempelt eet ik m'n kogelriem op.

*gooit devils horns langzaam in de lucht*


Mag ik daar nog Monotony Fields als tipje aan toevoegen, waarde heer van shmaeck?
Shape of Despair - Monotony Fields (2015) - MusicMeter.nl

Venom was trouwens nog steeds achterlijk sterk en strak afgelopen maand op Alcatraz, wat een bazen

Edit: het ging hier blijkbaar wel over Venom Inc, geen idee hoe dat juist zit. Wat jij, metaldocent Don "Mad Mike" Cappuccino?

Gaat geloof ik om het recht op de naam Venom. Cronos heeft de naam Venom in bezit en Mantas en Abaddon zijn dus nu onder de naam Venom Inc. verder gegaan.

Dezelfde situatie is bij Entombed en Entombed A.D.

En wat dan met de band Queensrÿche? *gniffelt*

Venom Inc. is de Venom die Prime Evil, Temples Of Ice en The Wastelands in elkaar knutselde.

https://i.imgflip.com/6stvf8.jpg

Ik wil graag Ulver - Nattens Madrigal - Aatte Hymne til Ulven i Manden tippen.

Wat mij betreft is dit de absolute blauwdruk voor black metal. Bakken vol met sfeer, intelligente riffs en melodieën, ijzige krijs en alles gegoten in een ultraschelle, barbaarse productie waarbij alles in het rood gaat en subtiliteit effectief de nek wordt omgedraaid met een licht organisch folky/ambient sfeertje dat zorg draagt voor de sporadische rust zodat de herrie nog effectiever uit de verf komt.

Ulver heeft na deze plaat een enorme carrière gebouwd op avant-garde muziek die van tijd tot tijd zeker fantastisch klinkt maar ik blijf er bij dat ze op hun echte hoogtepunt waren toen alles nog gewoon kapot moest.

Er zijn honderden fantastische black metal platen en tientallen toffe subgenres en je kunt me voor bijna alles wakker maken in dit segment. Er zijn platen die eerder of pionierender waren en er zijn platen met briljantere nummers erop maar 'Nattens Madrigal' is volgens mij exact hoe dat groepje idioten uit Noorwegen het begin jaren '90 heeft bedoeld.




Pure liefde dit.

Suffo live is echt enorm gaaf. Met Myers nog steeds tof maar met eindbaas Frank Mullen was het pas echt feest. Qua deathmetal bands kon live alleen Bolt Thrower dat voor mij overtreffen.

Ik heb in de 00's eens iemand een been zien breken in de Suffocation moshpit. Dat was indrukwekkend.

Wat je niet benoemd maar wel relevant is, vind ik, is dat Suffocation vooral fantastisch is omdat ze zowel extreem brutal als extreem technisch zijn. Dat is mijn favoriete soort Death Metal. Origin is er ook zo'n heerlijk voorbeeld van. (En oude Cryptopsy inderdaad en Immolation, Deeds of Flesh, Dying Fetus, etc.) Hoewel ik thuis meer van de black ben ga ik live altijd erg hard op dit soort bands.

*met hoog stemmetje* metaaaaal. Wanneer wordt Don't Break the Oath getipt tho. Wat jullie, Kronos en Sir Spamalot?