51. https://www.musicmeter.nl/artist/13600]The Cure

[url=https://postimages.org/[/url]

The Cure is een band die ik al als jonge tiener volgde, maar ik was vooral liefhebber van de wat meer poppy nummers. Misschien dat daarom The Head on the Door mijn favoriete Cure album is, iets wat veel liefhebbers niet helemaal zullen begrijpen. Uiteraard was en is A Forest ook een enorm prettig nummer. Ik herinner het me vooral van Veronica's Top 100 Aller Tijden.

Eerlijk is eerlijk: Na Wish hield het wel een beetje op voor mij. Voor het sombere werk moet ik in de stemming zijn en nog steeds kan ik de popkant elke dag wel aanhoren.
Het andere 5* album? Disintegration uiteraard, maar dat is dan weer wel een verantwoorde keuze neem ik aan

En met The Cure zit de eerste helft erop. Op naar de tweede.

50. https://www.musicmeter.nl/artist/15144]U2

[url=https://postimages.org/[/url]

Er zijn van die bands die best wel gehaat worden, maar die ook een trouwe schare fans hebben. In Nederland hebben we Kane en Kensington en internationaal hebben we Coldplay en U2 (om er maar eens twee te noemen).

Ik hoor velen al denken: Vijftig? Veel te hoog.

Ik denk dat U2 jaren geleden nog veel hoger had gestaan. Ik heb geen hekel aan ze, en zelfs hun latere albums vind ik zo beroerd nog niet zoals velen doen voorkomen. Tel daarbij op dat hun jaren '80 werk, plus Achtung Baby, Zooropa en Pop gewoon ijzersterk is. Dan praat je toch al over negen albums.
En dan hebben we drie albums daarna die nog steeds een degelijke 4* scoren. Dus nee, ik ga niet mee in het afgeven op U2.

Ik ben het ermee eens dat Bono inmiddels gewoon vervelend overkomt, maar uiteindelijk draait het om de muziek en dat is toch wat uiteindelijk telt.

Live weten ze altijd wel wat spectaculairs neer te zetten. Zelf heb ik dat maar één keer meegemaakt (Arnhem 2001). Ik had ze willen zien in de jaren '80 en was jaloers toen ik in Rotterdam was en fans vol overgave richting de Kuip zag gaan. Dat had ik ook wel gewild, maar de tiener aERo moest keuzes maken en die gingen uit naar Prince concerten.
Later heb ik dat dus nog wel goedgemaakt en ik vind het eigenlijk wel genoeg. De show in Las Vegas lijkt me een waar spektakel, maar aangezien ik een keer in die stad geweest ben en de verwachting er niet is dat nog een keer te doen zal die voorstelling wel aan mijn neus voorbij gaan. Bovendien moet je er volgens mij flink de portemonnee voor trekken. Kan Bono nog zo de wereldverbeteraar uithangen: een gevulde bankrekening zegt ie geen nee tegen. En ik zeg dan weer nee tegen het openen van mijn portemonnee hiervoor

Grappig, daar was ik ook. En ook voor mij de enige keer U2

Die 2 nummers zijn dan ook zeker niet representatief voor McKee.

Ik had precies hetzelfde en daarna de hele dag Show Me heaven in mijn hoofd...

49. https://www.musicmeter.nl/artist/1564]Billie Holiday

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik heb niet heel veel vocale jazz in de kast staan, maar Billie Holiday mag ik zeer graag horen.

Als ik haar muziek hoor denk ik aan mijn bezoeken aan het filmhuis waar ze regelmatig voorbij kwam in de lounge waar het lekker relaxen was, of aan bezoeken aan een goede vriendin, waar Billie op de achtergrond zacht aanwezig was.
Toch wil ik oppassen om haar muziek als achtergrondmuziek weg te zetten want dat is het allesbehalve. Ik kan me heel goed verliezen in haar nummers als ik haar juist enorm op de voorgrond zet.
Lady Day was niet zoetsappig, wat veel andere jazzzangeressen enigszins wel waren.

Ze heeft een ruig leven gehad en dat was aan haar latere albums ook te horen. Haar zang werd ook wat rauwer en juist dat kan ik wel waarderen.

Een zeer markante figuur in de jazz.

48. https://www.musicmeter.nl/artist/9826]Nick Drake

[url=https://postimages.org/[/url]

Een artiest hoeft niet megaveel albums uitgebracht te hebben om mijn lijst te halen. Dat bewijst Nick Drake.
Slechts drie studioalbums en zelfs die werden pas na zijn dood populair.

Ik leerde de muziek van Nick Drake kennen toen ik aan het einde van mijn tienerjaren de sixties indook. Naast Jimi, The Doors en andere geijkte namen kwam ik ook uit bij een band als Love en Nick Drake.

Nick Drake duikt altijd op in het maken van lijstjes. Of het nu een top zoveel aller tijden is, de sixties... het maakt niet uit. Nick zet ik er altijd wel in.

Tijdloze muziek waar ik ook op elk moment van kan genieten en het mysterieuze rondom deze artiest trekt me wel.

47. https://www.musicmeter.nl/artist/169805]Avishai Cohen

[url=https://postimages.org/[/url]

Avishai Cohen stamt ook wel uit de tijd dat ik veel naar Israëlische artiesten luisterde. Het toeval wil dat er twee jazz artiesten zijn die Avishai Cohen heten en uit Israel komen. En allebei vind ik ze heel erg goed.

Toch is het de bassist en niet de trompettist die de lijst gehaald heeft en dat simpel vanwege het feit dat ik de bassist al wat langer ken en ik van hem eigenlijk alles wel goed vind en dat gaat voor de andere iets minder op, alhoewel die wel het beste album op naam heeft staan (Into the Silence uit 2016).

Ik hou wel van de jazz met oosterse invloeden hier en daar. Live heb ik Avishai ook wel eens meegemaakt en dat was zeker een geweldige avond. Ook de andere Avishai trouwens (die na afloop mijn cd signeerde en ik was onder de indruk van zijn goede baard).

Maar bassist Avishai zorgt elke keer weer voor nieuwsgierigheid van mijn kant en hij stelt zelden teleur. Zelfs als ie gaat zingen, wat hij af en toe doet, kan ik dat wel waarderen. Hij is geen begenadigd zanger, maar dat mag de pret niet drukken.

46. https://www.musicmeter.nl/artist/9895]Nina Simone



Natuurlijk ontbreekt Nina Simone niet in de lijst. Wat wil je ook met zo'n indrukwekkende lijst albums?!

Het begon met de hit My Baby Just Cares for Me. In 1957 opgenomen en in 1987 een nummer 1 hit. Ik had toen nog nooit van haar gehoord, maar ze stond vanaf dat moment op de kaart. Toch begon de echte interesse pas nadat ik een [url=https://www.musicmeter.nl/album/9986]verzamelaar uit 1998 had gekocht. Dat smaakte naar meer en heel langzaam begon ik wat meer naar Nina's muziek te luisteren en begreep ik dat het ook een uiterst boeiende artieste was (toen leefde ze overigens nog).

In de MuMeLadder scoort Nina altijd erg goed met Sinnerman en dat gaf ook wel een boost om meer en meer albums van haar aan te schaffen.

Inmiddels is ze zo'n vaste waarde in mijn platenkast en vind ik haar veelzijdigheid geweldig: jazz, blues, soul.... een lastige tante om een plekje in de kast te geven, want bij welke categorie zet ik haar nu en als ik een platenzaak binnenwandel, waar kan ik haar albums dan vinden?

Mooi dat The Kinks nog niet geweest zijn, terecht een stuk hoger dan Beatles en Stones.

Oh.

45. https://www.musicmeter.nl/artist/653]Amy Winehouse

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik kocht het debuut Frank al op het moment dat het uitkwam. Het stond op de luisterpaal in een cd-zaak (platen zag je toen niet echt) en het beviel me wel. Mijn liefde voor soortgelijke zangeressen was gelijk groot, want later volgden Adele, Duffy en consorten.

Natuurlijk hoorde je niets nieuws, integendeel, maar er zat een soort puurheid in de muziek die ik wel voelde.

Amy was toen nog niet de zangeres met 'een verleden'. Nog geen dronken toestanden op het podium of foute liefjes. Althans nog niet zichtbaar voor de buitenwereld.

Toen ik de documentaire Amy in de bios zag kwam ze eigenlijk nog dieper binnen. Het is allemaal zo tragisch, waardoor de muziek van haar nog beter beklijft wellicht.
Ondanks het feit dat ze maar twee albums heeft uitgebracht heeft ze mijn muzikale hart weten te veroveren en dat lijkt me wel zichtbaar op deze positie dacht ik zo.

44. https://www.musicmeter.nl/artist/128189]William Fitzsimmons

[url=https://postimages.org/[/url]

In de categorie 'baardmans folk' scoort William Fitzsimmons heel hoog bij mij. Ja, elk album is weer dezelfde fluisterfolk, en ja spannend is het niet, maar hij raakt me telkens weer.

Buiten dat heb ik gewoon veel sympathie voor hem als podiumpersoonlijkheid. Na afloop van een concert in Barcelona liet ik een album signeren en hij nam echt de tijd voor me als fan, ook al wist ik niet zo veel uit te brengen verder.
Volgens mij heeft ie zijn hoogtepunt in Nederland al wel weer gehad. Er was een tijd dat velen weg liepen met hem. Misschien toch dat er weinig progressie zit in zijn werk, of de hype rondom dit soort folk is gewoon voorbij.

Bij mij blijft ie scoren. Telkens weer. Ik voel het nog steeds

43. https://www.musicmeter.nl/artist/187473]Perfume Genius

[url=https://postimages.org/[/url]

Mike Hadreas aka Perfume Genius wist me gelijk al met zijn debuut in te pakken. Geniale indieliedjes waren het.

En toen kwam opvolger Put Your Back N 2 It met die geniale clip Hood waar de inmiddels overleden pornoster Arpad Miklos een hoofdrol kreeg. Het moment waarop Mike zich duidelijk als queer-artiest begon te manifesteren. Dat werd bij elk album een beetje meer.

Opvallend, want ik was daar bij het debuut helemaal niet mee bezig. Het valt me sowieso op dat muziek welke ik extra waardeer van een lgbtq-artiest (naar woord eigenlijk) afkomstig is terwijl ik daar helemaal niet speciaal naar op zoek ben.

Live heb ik hem één keer mogen meemaken (Bitterzoet, Amsterdam) en daar bleek ie net zo breekbaar als dat hij overkomt in zijn clips. Maar tijdens een interview met Nakhane vond ik hem dat juist niet. Daar zat een vrij nonchalante meneer die precies wist wat ie wilde.

Zes albums, waarvan de eerste vijf een score hebben van 4,5*. Niet verkeerd toch?!

42. https://www.musicmeter.nl/artist/225948]Lana Del Rey

[url=https://postimages.org/[/url]

Lana Del Rey is gek genoeg misschien een wat vreemde eend in de bijt, en dan vooral voor mezelf.

De hype rondom Video Games indertijd vond ik terecht en het nummer beviel me meer dan goed. En toen werd het allemaal wat vreemd: papa die haar zo ver heeft kunnen laten komen, vervolgens aangeven niet meer door te gaan en meer van die bijzondere verhalen. Een beetje gekunsteld allemaal voor mijn gevoel en ik raakte haar met Ultraviolence al weer een beetje kwijt.

Maar toch bleef de fascinatie en met Norman Fucking Rockwell! wist ik zeker: Lana is en blijft gewoon te gek. Bezwerend, betoverend en simpelweg heel goed.

Wederom een artiest waar ik weinig warmte voor voel, maar die me dusdanig in haar greep heeft dat ik niet anders kan zeggen dan dat ze deze plek echt wel verdient.

Twee favorieten bij de laatste tien, Lana del Rey en Nick Drake kan ik altijd wel draaien.

41. https://www.musicmeter.nl/artist/2059]Bruce Springsteen

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik leerde Bruce Springsteen pas goed kennen met zijn Born in the USA album uit 1984. Welke jaren '80 tiener kent immers niet die grote hits Dancing in the Dark, I'm on Fire en Born in the USA?
Van de top 100 aller tijden kende ik The River en Born to Run ook nog wel.

Mijn zus kocht de lp, maar ik pikte het regelmatig in. Inmiddels zelfs permanent. Tunnel of Love vond ik een schitterend album en daarna verdween the boss een beetje uit mijn zichtsveld. Pas na de eeuwwisseling veranderde dat weer.

Ik had de enorme wens om Bruce ooit live te kunnen zien, want dat zou een geweldige ervaring moeten zijn. Maar het kwam er telkens niet van. Afgelopen zomer was het eindelijk zo ver. Ik was zelfs bereid om naar die afschuwelijke Arena in Amsterdam te gaan.

En ik moet zeggen: zelfs op zo'n leeftijd zo'n show neerzetten: petje af. Dat bijna bovenaardse gevoel ervaarde ik dan weer niet, maar ik vond het zeker vermakelijk. Daarbij helpt het ook wel dat ik Bruce sympathiek vind overkomen en elk album doet het altijd wel prima bij mij. Daarom best een grote meneer in mijn verzameling.

40. https://www.musicmeter.nl/artist/3918]Doe Maar / Henny Vrienten

[url=https://postimages.org/[/url]

In 1982 ging ik naar de middelbare school en Doe Maar was immens populair door de albums Doris Day en Andere Stukken en Skunk.
Ik werd fan. De eerste muziekband waar ik echt enorm fan van werd (op dat vlak zouden er nog twee volgen). Posters, sjaaltjes, zweetbandjes, mappen, buttons, je kan het zo gek niet bedenken of ik had het wel.
Ik had ze graag willen zien, maar ik mocht niet van mijn ouders. Ik moest dus wachten tot de reünie tour in 2000 toen ik zelf al bijna de 32 jaar naderde (ik was 30).

Als jong ventje was ik 'team Henny'. De wat stoutere van de twee mooiboys in de band. Ik was ook gek op zijn album Geen Ballade, dat verscheen in het jaar dat Doe Maar uit elkaar ging. Ik was toen boos op Henny omdat ik het idee had dat Henny gewoon liever solo verder ging. Dit was uiteraard niet het geval. We weten allemaal dat ze de druk niet aan konden en de fans veel te jong vonden.

Maar de latere albums van Henny beschouw ik ook als zeer kwalitatief hoogstaand. Je kunt je voorstellen dat zijn overlijden me behoorlijk raakte. Nog steeds beschouw ik Henny Vrienten als één van de meest markante musici van eigen bodem en naar Doe Maar kan ik nog steeds heel erg graag luisteren. Die nummers gaan echt nooit meer uit mijn hoofd.

39. https://www.musicmeter.nl/artist/6990]John Coltrane

[url=https://postimages.org/[/url]

In de loop der jaren is mijn jazzverzameling echt enorm uitgebreid. Een paar artiesten zijn heel goed vertegenwoordigd, en daar is John Coltrane er eentje van. Zijn Blue Train hoort tot mijn drie favoriete jazz albums. Echt prachtig.

De man heeft heel veel uitgebracht en ik moet wel bekennen dat ik iets meer geniet van zijn oudere albums. Met de latere heb ik gewoon wat meer moeite. Jazz moet blijkbaar ook weer niet al te moeilijk gaan worden voor mij.

Coltrane weet me echt te raken, daar is geen zang voor nodig. Wel fantastisch saxofoonspel en dito composities.

38. https://www.musicmeter.nl/artist/137320]John Grant

[url=https://postimages.org/[/url]

Van de ene John naar de andere.

In de zomer van 2011 ging ik naar mijn eerste John Grant optreden. Dat was een beetje een solo optreden (hij werd begeleid door een pianist) en ik beschouw dat optreden nog steeds als één van de mooiste waar ik ooit bij mocht zijn. Ik hing aan zijn lippen die avond in Rotown Rotterdam.

De dag erna ging ik lekker het centrum van Rotterdam in en kwam terecht in de grootste boekenzaak van de stad. En wie liep ik daar letterlijk tegen het lijf? John Grant.

Ik wilde hem niet echt storen dus knikte vriendelijk en zei dat ie een prachtoptreden had gegeven de avond ervoor. Dat vond ie erg leuk en hij bedankte me in het Nederlands. Dit waarschijnlijk omdat John wat met talen heeft.

Zijn muziek raakt me als het gaat om zijn rustiger nummers zoals op Queen of Denmark. Muziek van dat album werd gebruikt in de film Weekend en daardoor kwam die film nog beter binnen.
Zodra hij de elektronische kant opgaat wisselt mijn waardering. Soms ben ik lovend (zoals op Pale Green Ghosts), maar soms vind ik het net wat te gezocht allemaal en dan daalt mijn waardering weer wat.

Mede hierdoor vind ik het wel een boeiende artiest en ook live is en blijft het een genot om deze vriendelijke kerel te zien.
Ook waardeer ik zijn openheid en daardoor kwetsbaarheid als het gaat over zijn ziektebeeld (HIV) en gay-zijn.

37. https://www.musicmeter.nl/artist/2529]Chet Baker

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik denk wel dat Chet Baker de sleutel had om de jazzpoort voor mij te openen. In 1989 kocht ik de verzamelaar The Best of Chet Baker Sings en dat beviel me heel goed.

De sfeer, de zachte zang, het trompetspel, de uitstraling van (de jonge) Chet.

Waarschijnlijk is dat voor jazzpuristen misschien juist het probleem: het is het voor hen waarschijnlijk allemaal net niet, misschien wat te licht bevonden?! Maar verder denk ik wel dat Chet behoort tot de meeste bekende jazz artiesten.

Heel gevaarlijk om te zeggen dat dit de perfecte zondagochtendmuziek is, of 's avonds met een wijntje als achtergrond. Maar bij mij werkt dat echt heel goed. Dat mag ook wel denk ik. Wil ik iets meer schwung dan zet ik een andere jazzplaat op.

36. https://www.musicmeter.nl/artist/3437]Dead Can Dance

[url=https://postimages.org/[/url]

Mijn eerste Dead Can Dance cd was Aion. Voor die tijd wel een vreemde eend in de bijt als ik kijk waar ik toen naar luisterde. Maar ergens ook weer niet heel vreemd omdat ik wel iets heb met het mysterieuze, 'de middeleeuwse klanken' en vooral de zang van Lisa Gerrard.

Niet alleen Dead Can Dance, maar ook Lisa's solo albums waardeer ik (niet allemaal) en ook Brendan's werk bevalt. Sowieso merk ik steeds vaker dat ik soms nog liever luister naar de zang van Brendan Perry dan naar Lisa Gerrard.

Live weet het duo een zaal in vervoering te brengen, maar qua uitstraling blijven het toch wat chagerijnige types.

Muziek die ik niet doorlopend of vaak kan opzetten. Het gaat in vlagen, en als ik dan weer in zo'n bui beland ben ga ik er wel weer helemaal in op.

35. https://www.musicmeter.nl/artist/11255]Red Hot Chili Peppers

[url=https://postimages.org/[/url]

Wie had gedacht dat die mannen met een sok om hun edele delen tot zo'n grote wereldband zouden uitgroeien en er anno 2024 gewoon nog steeds zijn en scoren.

Eind jaren '80 zag ik die optredens ook op televisie voorbij komen natuurlijk (bij de VPRO waren ze wel fan geloof ik) en ik vond het vermakelijk. Toen Mothers Milk uitkwam werd dat dé plaat van de (na)zomer voor mij.
Wat keek ik uit naar Blood Sugar Sex Magik en wat werden die hoge verwachtingen ingelost. En toen moest die grote doorbraakhit Under the Bridge nog als single worden uitgebracht.

De laatste albums lijken een beetje gemaakt te worden volgens beproefd recept, maar dat vind ik niet zo erg. Ik blijf de band leuk vinden en volgen.

Live is het ook feest. Ik zag ze een keer in Ahoy (1995) met Moby in het voorprogramma. Het was de verjaardag van Flea. Antony kwam op in een serveerstersjurkje en Flea besloot om helemaal niks aan te trekken. Poedelnaakt werd hij halverwege het concert getrakteerd op taart door Moby die toen ook maar besloot naakt het podium op te komen. Kan je je dat anno nu, de tijd waar de vertrutting toeslaat, nog voorstellen?!

In 2003 zag ik ze weer in Ahoy met The Mars Volta als voorprogramma, maar die show is me veel minder bijgebleven.

Ja, het is een hoop (onderbroeken) lol en dat vind ik eigenlijk wel zo lekker. Af en toe heb ik gewoon zin in de funky strapatsen van deze band, dan kan ik weer door met een grote glimlach. En groot respect voor het feit dat de mannen zich niks aantrekken van ouder worden. Leef het leven. Het kan een feest zijn.

34. https://www.musicmeter.nl/artist/832]Antony and the Johnsons

[url=https://postimages.org/[/url]

Antony werd ANOHNI. Antony and the Johnsons werd ANOHNI and the Johnsons.

Even terug naar Antony Hegarty. Volgens mij een gewilde gastartiest, want er was een tijd dat de naam Antony op zo'n beetje elk alternatief album opdook. Veel artiesten waren bevriend met Antony blijkbaar.

Antony was immens populair. Ik weet nog dat er een Carré concert gepland stond en zelfs heel bekend Nederland stond te popelen om binnen te geraken. Als gewone liefhebber kon je het wel vergeten. Ik had het geluk iemand te kennen die aan kaarten kon komen waardoor ik getuige was van een emotionele avond van Antony met orkest.

Mijn eerste keer was in Eindhoven en ook daar was een devoot publiek aanwezig. Ik meen dat we prachtige plekken vooraan hadden, maar dat werd ineens losgelaten en de plaatsen werden vrije keuze. In alle chaos lukte het toen niet om vooraan te zitten en dat was wel even een domper.

De laatste keer was in het concertgebouw met Willem-Alexander en Maxima pal boven ons. Volgens mij was Antony daar enigszins nerveus voor (dat zij in de zaal aanwezig waren).

Er was een tijd dat ik echt verslaafd was aan deze muziek. Maar er kwam ook een omslag waar ik het een beetje kwijt raakte. De laatste albums raken me niet zo meer en ik kreeg de indruk dat Antony/ANOHNI wat verstrikt raakte in haar eigen kunst.
Maar misschien is de koek voor mij gewoon een beetje op, dat kan ook.

Neemt niet weg, dat mede door die fanatieke periode ANOHNI (Antony zo u wil) best hoog mag plaatsnemen in deze top 100. Daarbij ben ik haar zeer erkentelijk dat ze Marc Almond weer zover heeft gekregen om na zijn ongeluk toch weer op te gaan treden.

33. https://www.musicmeter.nl/artist/2468]Charles Mingus

[url=https://postimages.org/[/url]

Het waren de mannen van dEUS (Tom Barman en Stef Kamil Carlens) die ervoor zorgden dat ik bij Charles Mingus uitkwam. In het nummer Theme from Turnpike zit een sample van Mingus' Far Wells, Mill Valley afkomstig van het album Mingus Ah Um.

Dat werd dan ook mijn eerste Mingus album en dat was een openbaring. Ik luisterde ineens heel anders naar jazz.

Nog steeds vind ik Charles Mingus een klasse apart op dat vlak. Niet voor niets heeft ie 5* albums wat mij betreft. Zijn muziek swingt, schuurt, wringt, verwondert, pleziert en verontrust.

Sinds ik MIngus Ah Um kocht beschouwde ik Mingus als mijn favoriete jazz muzikant. Altijd zo gebleven, maar de laatste paar jaar is er toch eentje waarvan ik nu denk: nee, deze is het toch voor mij. Ze ontlopen elkaar dan ook eigenlijk nauwelijks en ach... wat stelt een lijst voor. Elke artiest is weer anders en roept andere emoties op.
Die andere jazz muzikant komt dus nog.

Huh?Ah, en dat was de laatste keer? Kan het al een stuk beter plaatsen

Best leuke band verder. Denk niet dat-ie mijn Top 100 haalt, maar toch.

Ik kijk echt naar het totaalplaatje op dat vlak. Voor wat betreft de albums uit deze eeuw zouden ze daar niet in komen nee, maar kijk ik naar eind jaren '80 en zeker de eerste helft van de jaren '90 dan heb ik heel veel goede herinneringen aan deze band en kan ik veel momenten verbinden aan hun muziek.

Deze lijst is dan ook niet zozeer 'wie is in mijn ogen de beste artiest/band'. Er telt heel veel meer mee, maar dat had ik geloof ik al eerder duidelijk gemaakt.

Zeker.

Zoals bekend kwam ik wat later kijken. In mijn Top 40 / MTV / TMF jaren was Red Hot Chili Peppers die band met die ene klassieker en dat net nieuwe album One Hot Minute met een paar nieuwe pogingen tot hits, die... tja...

Californication (en alle hits ervan) deden het in mijn omgeving allicht wel goed. Ik was over de breedte niet zo overtuigd, al kleven er aan Scar Tissue wel herinneringen voor een flinke boost richting Top 100. De breedte is later ook wat bijgetrokken.

Live blijf ik toch hangen op een Rock Werchter 2016 waar ik niet bij was, maar waar volgens mijn vrienden die er wel bij waren RHCP 'echt heel slecht' was. Dat leek me wat vreemd - een band van dat statuur als headliner op een groot festival, hoe hard kon dat nou door het ijs zakken. Enfin, ik was er dus niet bij. In 2022 heb ik dat goedgemaakt (en vond ik er inderdaad ook niet heel veel aan). De herkansing in 2023 had ook niet per se gehoeven.

32. https://www.musicmeter.nl/artist/11044]Queen

[url=https://postimages.org/[/url]

Muziek is voor mij een soort levensbehoefte, ik kan gewoon niet zonder. Ik denk dat meer mensen op deze site dat wel herkennen
Al vanaf mijn 10e, 11e jaar is dit gewoon zo en het zal ook wel nooit meer veranderen.

Toch heb ik dit niet van mijn ouders, iets wat ik hier regelmatig wel lees bij andere users. Mijn ouders waren niet met muziek bezig. Ja, er stonden wel een paar lp's in de kast maar veel stelde dat niet voor.
Mijn moeder keek wel graag naar TopPop en dat deed ik als kind dus ook. Als tiener keek ik naar Countdown en zij keek mee. Ik wist dat ze in haar jonge jaren Elvis fan was, maar dat zal vast in geen vergelijk zijn geweest met mijn fan-zijn van bepaalde artiesten. Queen vond ze ook erg leuk en ergens is daar wel mijn liefde voor de band ontstaan denk ik. Als jaren '70 kind al.

'Mijn tijd' was vooral die van Radio Ga Ga en I Want to Break Free, maar het was vooral Bohemian Rhapsody (toen slechts ongeveer 10 jaar oud) waar ik gek op was.

De dood van Freddie Mercury greep me erg aan. Het was de eerste keer dat het overlijden van een favoriete artiest me echt heel diep raakte. Het is later ook niet eens zo vaak meer voorgekomen dat het overlijden van een artiest zo binnenkwam. Natuurlijk doet het altijd wel iets met je, maar zo heftig als Freddie? Nee.

Queen past natuurlijk ook prima in mijn straatje: pompeus, kitscherig en uitbundig. Ondanks het feit dat mijn voorkeur uitgaat naar de jaren '70 Queen, ben ik ook niet vies van wat daarna kwam en ik denk dat Innuendo met recht een hoogtepunt in hun discografie genoemd mag worden.

Ik had al een vergelijkbare comment willen typen, maar weer weggehaald - the floor and the fissa are yours

Ik zag emotionele breuklijnen en dat volstaat.