Bedoel je niet Livin' on a Prayer? Anyway, Bon Jovi ftw! De rest haal ik later nog in.

Nee, hoewel ik met het klimmen der jaren de hit wel meer op waarde ben gaan schatten, ben ik daar toch te snobistisch voor.

85. The Doors


Favoriet album: The Doors
Favoriet nummer: Waiting for the Sun
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2006-2013
Ook in de lijst van: aERodynamIC, dazzler

Een band die noch op MusicMeter, noch daarbuiten veel inleiding behoeft. Een band waarmee je ook aan kunt komen bij partners en (schoon)ouders.

Het is voor mij bij uitstek een band die ik met mijn ex associeer… en als ik de luisterlogs erop nasla, heb ik inderdaad alle albums in mijn tijd met haar leren kennen (waarbij ook ik de beide postume albums voor het gemak maar even negeer), terwijl ik tot die tijd bij de bekendste losse nummers was blijven hangen. Sommige van hun klassiekers vond ik sterk (Light My Fire, L.A. Woman), met andere kon ik niet zo veel (Riders on the Storm... en voeg daar, toen we eenmaal in de albums zaten, The End maar bij).

Hoewel ik zelf ook het debuut als favoriet heb genoteerd, loopt mijn waardering voor de zes albums met Morrison niet al te ver uiteen. Wel probeer ik me een voorstelling te maken hoe dat album in het toch al behoorlijk opwindende muziekjaar 1967 uit het niets in zijn betrekkelijke donkerheid verscheen. Meer dan een halve eeuw later heeft elk van de albums zijn liedjes die het de moeite waard maken, maar ook The Doors konden indertijd natuurlijk maar één keer een eerste indruk maken.


Uitgelicht nummer: You Make Me Real

Voor mij is het debuut toch veruit het beste album, al had (ook voor mij) het einde wel weggelaten mogen worden. Maar het was ook min of meer mijn kennismaking met de band, geloof ik: afgezien dat ik People Are Strange kende in de Echoversie.

Allemaal ook weer ruimschoots bekend.

Caravan bevalt me al erg lang, en hoe we het zwaartepunt alweer vijftig jaar terug ligt, kan ik het nieuwere werk ook prima hebben. Idem eigenlijk voor Supersister, al heeft het wel wat langer geduurd voor ik die band volledig op waarde kon schatten.

Bij The Nits vind ik uiteindelijk toch vooral het jaren '80-werk goed. Niets mis met alles van later datum, maar ik luister er toch maar zelden naar.
Bij Television kom ik in de praktijk niet verder dan het debuut. Ik ken de rest, maar dat sprak me toch minder aan.
PRR vond ik bij de eerste twee platen goed en vernieuwend, maar ook hier luister ik zelden nog naar.

Ten slotte heb ik het idee dat The Doors een van de meest overschatte bands ooit is (met een aardig debuut, dat wel) , maar gezien hun blijvende populariteit zal dat wel aan mij liggen...

L.A. woman voor mij. Jim Morrisson heeft ooit eens gezegd dat hij alleen nog maar blues wilde maken, ik had graag het resultaat gehoord. Niet dat de voorgaande platen slecht waren maar het meer volwassen geluid van zijn laatste album vind ik toch wel het beste.

Voor mij het debuut, maar L.A. Woman een goede tweede. De rest op een gedeelde derde plek met nog steeds een fraai cijfer (4*).

Voor mij een band die zeker mijn top 100 wel zou halen en daarmee de eerste hier. Al zijn een aantal Britse bands ook nog een optie.

Van Television vind ik later werk niet interessant genoeg, al moet ik nog eens in het solowerk van de heren duiken. Heb ze trouwens wel eens live gezien, maar dat viel me niet mee eigenlijk.

(The) Nits is wel een band die me interesseert sinds ik een paar jaar terug het prachtige Soap Bubble Box ontdekte. Ik draai nu af en toe Omsk en voorlopig heb ik daar genoeg aan, maar wie weet wat er nog bij komt...

Leuke lijst om te volgen tot nu toe, ga zo door.

Ik zet mezelf ook op de lijst. Mooi project voor in 2025.

- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy
- herman

Nou Brunniepoo, ik heb The Doors ook nooit wat aangevonden hoor. Net teveel drama in de zang en teksten. Ik vind het een prima band, en kan hun songs best aanhoren, maar ik zou het nooit uit mijzelf opzetten.

84. Keane


Favoriet album: Under the Iron Sea
Favoriet nummer: Atlantic
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2004-2015
Ook in de lijst van: -

Bij Keane beschouw ik mezelf als tamelijk early adopter. Een toenmalige vriend (die toevallig ook into prog was) tipte mij twee nummers van een nieuw bandje (ik: je bedoelt toch niet Kane?). Die nummers waren Bedshaped en Somewhere Only We Know - je kunt slechter beginnen; ik geloof dat het album op dat moment nog uit moest komen.

Een band als Coldplay was op dat moment allicht al lang in beeld, maar de "rockband zonder gitaar" raakte mij meer. Het debuut mag tegenwoordig voorzichtig voor moderne klassieker doorgaan; indertijd werd hij singletechnisch flink uitgemolken. Toen er eindelijk een opvolger uitkwam, ervoer ik die als nog wat rijker dan de inmiddels ook wel wat doodgedraaide voorganger. Nothing in My Way, A Bad Dream en Crystal Ball waren een nieuwe handvol grootse melodieën waar de band snel patent op won, terwijl Broken Toy de melancholieke kaart overtuigend speelde en de langzame groeier Atlantic de uiteindelijke winnaar bleek.

Rond het uitkomen van het derde album heb ik de band in Ahoy gezien; het geldt nog steeds als het enige concert van enig formaat dat ik met mijn zus (en dezelfde ex als zojuist) gezien heb. Perfect Symmetry en (later) Strangeland leverden elk wat kleinere bijdragen aan het repertoire. Van het laatste album heb ik niet zo veel meer meegekregen, maar een uurtje Keane op Rock Werchter 2022 zette al die melodieus vernuftige pophits nog eens overtuigend in het zonnetje.


Uitgelicht nummer: Atlantic

Keane!

Edit: en the Doors uiteraard, m'n favoriete band!


Het ligt aan jou.

Ook ik zie raakvlakken met mijn smaak, maar toch ook verschillen. Hier nóg iemand die veel op heeft met (The) Nits, een band die eigenlijk van meet af aan een eigen geluid met een typisch Hollands karakter neerzette. Soms poppy en bloedmelodieus, maar soms ook met een alternatief en experimenteel randje. Ik viel vooral voor de albums die ze tot circa 1995 maakten (inclusief de compilatie Golden Years of Dutch Pop Music, die ik vooral kocht voor de meer experimentele B-kantjes), daarna ben ik ze eigenlijk een beetje uit het oog verloren.

Van The Doors heb ik ook alle essentiële platen (gewoon de eerste zes dus) in de kast staan, inclusief diverse live-registraties en zelfs de poëtenplaat van Jim Morrison. Ik hoor het vaker, dat argument van overgewaardeerd. Ik merk dat, zodra ik werk van The Doors aan jongere oortjes laat horen (zoals mijn zeer geïnteresseerde neefje van 20), dat de reacties wat lauw zijn. 'Wel aardig', en ze hebben wel oog voor de uitstraling van die zanger en diens stemgeluid, maar blijkbaar is het voor 21ste eeuwse oortjes niet hard, alternatief of rauw genoeg.

Misschien moest je dat tijdperk bewust hebben meegemaakt om de muziek van The Doors ten volle te kunnen waarderen. Nou ben zelfs ik daar te jong voor, maar in de jaren zeventig en tachtig kon ik de klanken van The Doors toch wel op waarde schatten: voor die tijd had hun muziek een bepaalde dreigende sfeer, in de eerste plaats door Morrisons bezwerende vocalen, maar ook door de instrumentale inbreng van Krieger en Manzarek.
Vooral dat orgeltje van Manzarek (die daarmee tevens de baspartijen voor zijn rekening nam) vind ik heel bepalend voor het eigen geluid van The Doors. Naast de merendeels ijzersterke composities natuurlijk. Het blijft gek dat de magie van The Doors meteen verdwenen was toen Jim Morrison overleed. Maar het is wel een feit: die twee Morrison-loze albums die de band daarna uitbracht, stellen gewoon niet veel voor...

- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy
- herman
- LucM

Ik ben van plan ook mijn lijst te maken.

Grappig ik ken Keane ook, maar dat is een totaal andere band, namelijk westcoast softrock. De Keane die hier wordt opgevoerd, heb ik nog nooit van gehoord. Ik vind de hoes wel gaaf.

Het liedje dat ik aanklik (Atlantic) klinkt veelbelovend. Ik herken er Radiohead en Gazpacho (die komt vast nog voorbij) in terug. Alleen is het niet waar ik graag naar luister, dus ik sla deze over. Het klinkt wel erf professioneel en goed gemaakt. Maar mij is het te melancholiek en slepend.

Ik ben 47 en ontdekte The Doors, omdat ik Camel gaaf vond (ik was 14 of 15) en een 'vriendje' van school, zei bij het horen van Camel: 'hey, dat lijkt op The Doors'. Dat zal door het orgeltje gekomen zijn. Ik kwam rond die tijd in contact met veel wat toen alto's heetten. Ik had gemeen met alto's dat ik naar 70's muziek luisterde. Alleen deze alto's luisterden naar Hendrix, The Doors en Pink Floyd, en kenden 'mijn muziek' niet. Hendrix ben ik veel later in mijn leven wel gaan waarderen, Pink Floyd vind ik prima maar ook niet meer dan dat, en The Doors vind ik echt helemaal niet bijzonder.

Ik weet niet wat ik mis; mooie solo's, spannende songstructuren, stoere riffs, pakkende songs? Geen idee. Misschien moet ik het toch maar weer eens proberen, maar ik vind Jim Morrison zo overdreven en daar draait het bij de band toch vooral om. Ik ben wel van mening dat je niet alles geluisterd hóéft te hebben. Want dat is gewoon onmogelijk.

Overschat? Geen idee, ik vind het een moeilijke term, net als "onderschat". Nu is het ook wel zo dat je afzetten tegen bekende bands van alle tijden is. Ik heb ook van die bands waar ik me lekker recalcitrant tegen af zet. Maar The Doors? Ik heb het echt geprobeerd, maar het is mijn kop thee gewoon echt niet.

Dat laatste ben ik sowieso met je eens. Ja, met alle respect voor de band, maar The Doors draait toch vooral om Jim Morrison. Ik vind zijn stem een mooie, bezwerende klank hebben, maar ik snap ook dat sommige luisteraars er juist op afknappen. Ik zou zeggen: links laten liggen en je concentreren op wat je op het eerste, tweede of derde gehoor (want een paar keer proberen kan geen kwaad) wél mooi vindt.

Caravan is dan weer zo'n band waar ik eigenlijk meer werk van zou moeten maken. Net als Casartelli heb ik In the land of grey and pink (waarschijnlijk hun bekendste album) ooit op CD aangeschaft voor weinig, omdat dat nu eenmaal een klassieker zou moeten zijn en - ultiem non-argument - omdat zo'n symfo-klassieker alfabetisch mooi naast mijn Camel-albums zou staan. Ik vind het inderdaad een tof album - wel een groeiplaat inderdaad - maar het heeft me er tot dusver niet toe aangezet om méér van deze band te ontdekken. Misschien komt dat nog; ik hoop dat ik er lang genoeg voor leef...

Keane vind ik wel een van de leukere bands van het huidige millennium. Hun eerste twee albums vind ik stuk voor stuk prachtig. Daarna werd het iets minder, maar Strangeland wind ik dan weer een derde hoogtepunt. Dat debuut, dat vrijwel zonder inbreng van de gitaar tot stand kwam, klinkt het puurst. Aan Iron sea moest ik vanwege het iets hardere rockrandje (nou ja, alles is natuurlijk relatief) even wennen, maar die vind ik toch ook wel heel goed.

gaucho, ik schat in dat je Westcoastpop Keane van begin jaren '80 ook kent. Klopt dat?

Ik begreep in eerste instantie je vraag niet: Keane is toch van de 21ste eeuw? Maar nu begrijp ik wat je bedoelt. Het antwoord is dus nee. Nooit van gehoord, ik heb me zelfs nooit gerealiseerd dat er al een eerdere Keane was. 'Ns kijken of ik daar komend weekend ergens iets van kan beluisteren.

Wel opmerkelijk dat jij die jaren tachtig-Keane dus wel kent en de millennium-Keane niet. Voor de meeste mensen zal dat precies andersom zijn. Maar je bent dan ook niet met top-40 radio opgegroeid, maar volgde altijd je eigen spoor. Vind ik best bijzonder, maar ook bewonderenswaardig. Volgens mij ben je dan in elk geval minder behept met vooroordelen die zijn ingegeven door imago's, hipheid, de coolness-factor en de smaak van het grote publiek, maar ga je gewoon linea recta af op de muziek en de vraag of die al dan niet met je doet.

Keane is misschien wel de band met de grootste overeenkomst tussen de MuMeLadder, de top 2000 en mijn eigen smaak. De singles van het eerste album doen het bij alle drie erg goed.
Van The Doors naar Keane is geen grote overgang trouwens: beiden met een belangrijke rol voor de toetsenist en een drugsverslaafde zanger.

Maar Freddie Mercury is niet minder overdreven. Bij Queen is dat een invloed uit de operette, bij The Doors uit het theater.

Absoluut is Freddy erg overdreven, maar niet deprimerend, misschien bedoel ik dat. Overigens vind ik Queen geen bijzonder goede band, maar meer een band die ik voor de grap en uit nostalgie hoog aansla. Mijn 'guilty pleasure', al vind ik de beginplaten wel goed in elkaar steken. Maar Queen komt vast nog wel voorbij.

83. Martin Orford
(Jadis)


Favoriet album: The Old Road
(Photoplay)
Favoriet nummer: Power and Speed
(Need to Breathe)
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: mwah
Ook in de lijst van: -

Kenners herkennen uit de bundeling van toetsenist/zanger Martin Orford en een van diens bands (Jadis) al dat er een voor de hand liggende band in de bundeling ontbreekt. Wellicht komt die nog.

Als soloartiest is Martin Orford het bekendst van zijn tweede album The Old Road, dat tevens zijn muzikale zwanenzang was. Als gevierd progtoetsenist verliet hij de muziekbusiness vanwege het vele downloaden. Hij was allicht niet de enige artiest met frustraties op dit punt, maar zijn pensioen is (vooralsnog) wel definitief. De eerlijkheid gebiedt ook wel te zeggen dat de muziek van Martin Orford (noch solo, noch van een van zijn bands) anno 2008 misschien niet onderscheidend genoeg meer was om in levensonderhoud te voorzien. Niettemin maakte hij ambachtelijke prog, waar op dat moment niks progressiefs meer aan was, maar waar nog heel wat gastartiesten van naam (in het wereldje dan toch) hun samenwerking aan wilden geven. Zo zong John Wetton twee nummers in en de (inmiddels even dode) David Longdon ook twee. Het prachtige titelnummer, toch het ultieme statement van de plaat (subtekst: "schaamteloos conservatief en ik ben er trots op") neemt Orford wel zelf voor zijn rekening.

Het door Orford opgerichte (maar inmiddels dus ook verlaten) Jadis is al ruim drie decennia op en af actief in de (neo)progwereld. In het begin is het het soms een beetje net-niet (van het debuut blijft alleen de puike instrumental Holding Your Breath hangen), maar naar Photoplay uit 2006 blijf ik met enige regelmaat terugkeren. Meer dan neoprog is het domweg AOR... of nee, ook dat niet. Alle hokjes terzijde, van met name What Goes Around, Need to Breathe en Please Open Your Eyes is het elke keer weer genieten.


Uitgelicht nummer: Power and Speed

Wow, die had ik toch niet zo hoog verwacht. Het titelnummer van The Old Road vond ik zelf erg sterk, maar de rest van de plaat is ook prima. Jadis vond ik wel ok toen ik nog naar neoprog luisterde, maar het was denk ik wel een van de eerste bands waar ik mijn interesse ook weer voor verloor. Of dat aan het genoemde hoge AOR-gehalte lag of aan de matige optredens die van Chandler en consorten zag, weet ik niet meer. Vermoedelijk beide.

Op de een of andere manier heeft Jadis mij ook nooit zo aangesproken als de andere bekende neoprog-bands. Ook ik verloor redelijk snel mijn interesse, heb geloof ik maar één CD van hen. Dit album van Martin Orford heb ik dan weer wel, en hoewel dat ook vooral AOR en veel minder prog is, vind ik het wel een sterk album. Al was het maar vanwege de tekstuele inhoud, die onverholen kritiek bevat op alles was de 21ste eeuw ons gebracht heeft, zowel in positieve als in negatieve zin. Zijn aanklacht tegen het illegaal downloaden is me uit het hart gegrepen. Jammer - maar kennelijk ook zo gepland - dat het inderdaad zijn muzikale zwanenzang was.
Maar wat betreft Jadis: nee, dan luister ik toch liever naar neoprogbands als Arena, Pallas en de band waarvan de naam nog even niet genoemd mag worden, maar die we ongetwijfeld nog gaan tegenkomen...

Ik ben van een andere neopgrogband enorm fan geweest, Niet fan in de zin dat ik naar concerten ging of er t-shirts van droeg, maar fan in de zin dat ik de albums echt heel veel draaide. Die band komt vast nog langs in de lijst.

Martin en Jadis (leuk om ze zo gebundeld te zien, er zijn geen regels bij een top-100), zouden mij bekend moeten zijn, want als ik een band echt leuk vind, ga ik ook altijd als een obsessieve idioot alle zijprojecten en soloprojecten langs. Volgens Ozric Spacefolk vind ik 'The Old Road': Een en al IQ, wat ik hier hoor... Alleen Nicholls ontbreekt... Composities zijn grandioos en het spel virtuoos..., maar dat was 2011, en ik kan me er anno 2024 niet veel van herinneren. Jadis kende ik wel maar ik heb nooit geprobeerd (of wel, maar niet genoeg) en in 2013 zei ik bij 'Photopley': Ik heb een 'net-niet'-gevoel bij deze band. en bij 'See Right Through You': ...ga ik het nog vaker luisteren, en misschien komt het wel goed..

Ik heb het idee dat ik mijn voornemen om Jadis vaker te luisteren wel op een heel erg lange baan heb geschoven, want ik kan me er niks meer van herinneren. Ik ben ook niet echt veel en vaak meer bezig met neoprog en de enige bands die ik nog draai (soms) zijn een band die ik niet noem, Marillion en Twelfth Night. Laatst draaide ik Pendragon en dat ging nog wel, maar bij It Bites bleef ik nummers skippen tot de plaat uit was. Ik vind Neoprog soms wat log, en mis de ouderwetse keyboards (orgel, piano, electrische piano) en ook akoestische instrumenten (akoestische gitaar, mandoline, luit, fluit, sax, trompet, cello, noem maar op). Vaak vind ik de sound van neoprog zo beperkt als kwintet (keyboards, gitaar, zang, bas, drums) en ook vaak teveel tegen de pop-rock aan liggen. Maar dat betekent niet dat er iets mis is met het genre, het biedt mij mij in elk geval niet veel meer.

Maar wie weet, krijg ik een Neoprog-renaissance, en dat beloof ik dat ik Jadis tenminste een kans ga geven.

82. Cardiacs


Favoriet album: On Land and in the Sea
Favoriet nummer: Is This the Life
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2014-2017
Ook in de lijst van: -

Hoe bevlogen er bij Television ook over geschreven werd, prog en punk worden toch doorgaans als tegenpolen gezien. En niet zonder reden. Nu combineert de prog-renaissance uit de vroege jaren '80 (die we sindsdien neoprog noemen) ook wel wat (post-)punkelementen met de erfenis van (voornamelijk) Genesis, maar één Britse band voert de kruisbestuiving ad absurdum door (voor het resultaat is wel het labeltje 'pronk' gebruikt).

Cardiacs dus. De muzikale potpourri van wijlen Tim Smith en zijn mannen is niet zelden onnavolgbaar, al is de lead single van het officiële debuutalbum A Little Man and a House and the Whole World Window, Is This the Life een vrij toegankelijk nummer dat prima achter de new wave aanhobbelt, in plaats van iets ingewikkelders. Het werd in thuisland Engeland zelfs een bescheiden hitje. Op On Land and in the Sea gaat de gekte nog wat verder, met eruit springende nummers als The Duck and Roger the Horse, Fast Robert, Buds and Spawn en de volbloed prog van The Everso Closely Guarded Line.

De cd's van Cardiacs liggen niet in stapels in je lokale platenzaak, maar op cardiacs.net zijn ze gewoon te bestellen. Dat heb ik op zeker moment dan ook maar gedaan, want in die band, waar ik tot dan toe één, misschien enkele los(se) nummer(s) van gehoord had, daar wilde ik me in onderdompelen. Misschien is het tijd voor een volgende duik.


Uitgelicht nummer: The Duck and Roger the Horse

Belachelijk hoe lang ik The Cardiacs wel niet links heb laten liggen. Al 30 jaar lang neem ik mezelf voor deze band aan te gaan pakken, en al 30 jaar lang doe ik er niets mee. Terwijl het op papier helemaal 'mijn ding' zou moeten zijn.

Nu ik het gekozen nummer ook aanklik en de gekte van Zappa, Gentle Giant, Gong, Talking Heads en Madness inéén hoor, weet ik weer, dat ik echt mee aan de slag moet. Bedankt hier voor.

Cardiacs is Mister Bungle en Faith No More ook tien jaar voor.

Ik geloof trouwens dat we van de prog-bijbel, dit Avantprog moeten noemen. Een stijl die ik een paar jaar terug ben gaan wezen uitpluizen en gave zaken tegenkwam als: Stop Motion Orchestra - Lightworks (2018) - MusicMeter.nl , die ik als wederdienst graag wil tippen.

Tot nu toe een prachtige lijst trouwens. Zelfs beter dan die van mij, waar veel te veel onzin in terecht was gekomen.

Avantprog is naar mijn mening zo'n bonte verzameling van stijlen die wel Progressief zijn, maar niet veel hebben met de symfo en diens opvolgers, dat het als handvat niet heel bruikbaar is. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat er geen gave muziek onder geschaard wordt - zoals The Cardiacs, een van de meest eigenzinnige bands die ik ken. Ik heb heel weinig met Punk, maar de energie van die muziek, gecombineerd met daadwerkelijke muzikale kwaliteiten van Smith en consorten, levert in de regel een hele interessante bak herrie op (die het beste met mate geconsumeerd kan worden.)

87. Caravan
Ik ben vroeger in de goede oude tijd wel een aantal keer met de caravan op vakantie geweest. Veelal Duitsland maar ook wel Luxemburg en andere exotische oorden op rij afstand. Maar goed ik dwaal af... Dat komt misschien ook omdat ik niets heb met deze band. Uiteraard wel eens wat geprobeerd maar verder dan een saaie 3* voor het bekendste album ben ik nooit gekomen.

86. Pure Reason Revolution
Een band die niet in mijn lijst stond, ook niet overwogen als ik eerlijk ben maar het is zeker wel een band die dat een eventuele volgende keer wel zou kunnen halen. Dit is de Prog die ik nog erg graag hoor, al is dit ook geen typische Prog natuurlijk. De band een klein handjevol keer live gezien en dat was, behoudens erg hard qua volume, altijd errug goed!

85. The Doors
Zo uit mijn hoofd kwamen The Doors wel voor op mijn shortlist van 150 voor mijn Top 100 (102) maar verdwenen ze daaruit redelijk snel toen het echte schrappen was begonnen. Bij een minimale 150ste plek is het nog steeds een zeer goede band met bij tijd en wijle waanzinnige nummers en albums. Enkel al doordat onze stamkroeg elke keer als afsluiter Touch Me op zeer hoog volume draaide maakt het al het vermelden waard. Hoe die kroeg heette? Nou, de naam van die kroeg was The Doors.