TEARS FOR FEARS: eindelijk nog eens een band waar ik wat van ken en ze deden het ook bij mij goed.

PAATOS: nog nooit van gehoord.

NENA: merkwaardig toch dat uitgerekend deze popgroep opduikt tussen al die onbekende namen. De meeste van hun singles kan ik wel smaken. Op album vond ik ze na het debuut wat te wisselvallig.

GOEDE DOEL: de nummer 3 na Doe Maar en Toontje Lager voor mij. Slimme teksten en ook de muzikale arrangementen getuigden van lef. Frank Boeijen Groep strandt bij mij op nummertje 4.

FATES WARNING: nog nooit van gehoord.

BEARDFISH: nog nooit van gehoord.

SPARKS: een blinde vlek in mijn collectie op een paar singles na. Staat hoog op mijn to do lijst.

ASIA: supergroep tot ik de hit Heat of the Moment hoorde en dacht: "Is dit het nou?"

DISCIPLINE: nog nooit van gehoord, behalve als titel van een King Crimson album.

ANGLAGARD: nog nooit van gehoord.

Dat ging snel. Hoewel onbekend onbemind is, vrees ik toch dat ik op Sparks na weinig zal investeren in de voor mij onbekende namen. Het lijkt me een wereld waar ik niet echt in thuishoor.

41. Kayak
(Diesel)


Favoriet album: Starlight Dancer
(Watts in a Tank)
Favoriet nummer: Merlin
(Sausalito Summernight)
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2017-heden
Ook in de lijst van: -

Dat Kayak Nederlandse symfo-concullega's van weleer als Focus en Supersister ruim achter zich laat (en ik wil wel weggeven dat Alquin, Earth & Fire en Solution ook niet meer komen) heeft wel een beetje met de methodiek achter de lijst te maken: van Kayak schafte ik in 2017 een boxje met het (op dat moment) volledige repertoire aan en aangezien vrijwel alles in die box ook nieuw was, heeft de box de nodige recente exposure gehad. Althans, de helft van de box dan, want het was al snel duidelijk dat Kayak in zijn eerste periode acht goede tot erg goede albums gemaakt heeft, dat de eerste twee albums van na de comeback er nog redelijk mee doorkonden, maar dat het daarna rap erg onplezierige muziek met een hoog musicalgehalte werd.

Kayak zat aan de toegankelijker kant van de prog; de gebruikelijke vergelijkingen met bijvoorbeeld Yes en Genesis kan ik eigenlijk ook maar moeilijk plaatsen. Qua melodieus vernuft staat Kayak (de oude Kayak dan toch) voor mij op tamelijk eenzame hoogte. Daarmee begint en eindigt het, want hun incidentele pogingen om echt wat complexere, uitgesponnen nummers te schrijven, bleven vaak toch een beetje in de categorie aardige Spielerei hangen. Herkenbare nummers als Lyrics, They Get to Know Me, Royal Bed Bouncer, Chance for a Lifetime, Starlight Dancer, Golddust en, vooruit, Ruthless Queen, dragen het repertoire. En, welbekend met de onzalige remake, was het een openbaring om te horen hoe ontzettend goed de originele Merlin was. Een boxje met wat ruis... daarnaast gewoon 8 tot 10 best prima albums (dat is toch het dubbele van Focus).

Dankzij de link met drummer Pim Koopman ook nog even een shoutout naar Nederlands internationale eendagsvlieg Diesel. Going Back to China en Down in the Silvermine mogen er ook wezen, maar Sausalito Summernight is de genre-ontstijgende AOR-klassieker.


Uitgelicht nummer: Merlin

40. Echolyn


Favoriet album: As the World
Favoriet nummer: Here I Am
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2019-heden
Ook in de lijst van: -

Na Spock's Beard bij deze nog een Amerikaanse muzikale erfgenaam van Gentle Giant. Voor de rest laat Echolyn een wat moderner geluid horen, dat minder aan de bekende klassieken te linken is. Vooral de albums Suffocating the Bloom, As the World en het uit één lang nummer bestaande Mei zijn albums om je geduldig in onder te dompelen en enig geduld te betrachten tot de beloning komt.

Zo ging dat bij mij althans. De eerstgenoemde twee albums staan al sinds 2011 in de kast, ze kwamen er af en toe uit, op losnummerniveau werkte het sowieso niet met de band en de hele albums... tja, enkele mensen die er verstand van zouden hebben zeggen nu eenmaal dat het meesterwerken zijn, dus we proberen het nog maar eens... en in ultimo betaalde zich dat uit, want vooral As the World komt inderdaad bijzonder dicht bij de meesterwerkstatus in de buurt.

Veel meer heb ik er eigenlijk ook niet over te melden. Wie denkt niet in deze wereld thuis te horen, kan ik niet dwingen. Wie zich er misschien wel thuisvoelt, probeer Echolyn gerust eens uit.


Uitgelicht nummer: Here I Am

Zowel Kayak als Tears for Fears horen tot mijn favoriete bands. Echolyn valt dan weer in de categorie symfo-bands waar ik werkelijk nog nooit van gehoord heb. Inderdaad, dat zijn bands waarvan je eigenlijk niet mag verwachten dat ze buiten het stramien van de echte liefhebbers gewaardeerd worden. En om dat soort bands op het spoor te komen moet je eigenlijk een abonnement op IO Pages hebben. Ik heb dat niet, al blader ik het magazine wel eens door bij een vriend die er wél op geabonneerd is. Er gaat dan wel een wereld voor je open.

Wat Kayak betreft ben ik het helemaal met je eens Casartelli. Van alle Nederlandse bands die iets hebben voorgesteld op symfo-gebied, denk ik dat Kayak uiteindelijk toch als beste uit de bus komt, ook bij mij. In elk geval hebben ze de meest consistente reeks albums op hun naam staan, wat des te meer knap is omdat ze natuurlijk ook heel lang zijn doorgegaan.

Gevoelsmatig stel ik Earth & Fire op bijna gelijke hoogte vanwege die voortreffelijke reeks singles uit de jaren zeventig, plus enkele uitstekende symfo-albums uit diezelfde periode. Maar daarna is die band toch wel heel hard onderuit gegaan. Ook Kayak speelde in op de heersende muziekmode van eind jaren zeventig door beknoptere en meer radiovriendelijke songs en albums uit te brengen, maar naar mijn idee slaagden ze daar veel beter in dan E&F. Want ook Phantom of the night, Periscope life en Merlin vind ik nog bovengemiddelde platen in het genre, waarmee ze ook appelleerden aan een breder poppubliek.

Wat dat Merlin-album uit 1981 betreft: ja, dat was een gedurfde move om in 1981 toch nog een prog-epic uit te brengen. Jammer dat het tot één plaatkant beperkt bleef en de tweede plaatkant met kortere songs toch een beetje tegenviel (met uitzondering van de prachtige single Seagull).

Ik denk dat het op basis van het heersende muziekklimaat niet anders kon, maar het blijft jammer dat het nooit is uitgebouwd tot een volwaardig concept-album. Ik snap de drang die Ton Scherpenzeel in de 21ste eeuw voelde om het toch nog eens te proberen, en al ben ik niet heel negatief over het uiteindelijke resultaat, maar Bard of the Unseen kan kwalitatief toch niet tippen aan die eerste helft van het oorspronkelijke Merlin-album.

Ik ben het ook met je eens dat de herstart in 2000 goed op gang kwam, maar dat dat eerste album uiteindelijk toch het beste is gebleken dat Kayak in de 21ste eeuw heeft uitgebracht. En dat is eigenlijk een tikje teleurstellend.

Als 'jongere oudere' heb ik Tears For Fears vanaf het begin 'meegekregen'. De single Change was mijn introductie. Ik kocht de single, en niet zo heel veel later trof ik tijdens een vakantie in Frankrijk een (uiteraard Franse) persing van Mad world aan. Ik kende dat hele nummer niet, maar ze vroegen er zó weinig francs voor dat ik de gok wel aandurfde.

De uitgebreidere kennismaking met TFF volgde met de twee grote hits die vervolgens van het tweede album kwamen. Ook hiervan kocht ik de singles, maar kort daarna ook Songs from the Big Chair, waarna het debuut al snel volgde. Wat vond ik TFF toen een fantastische band: melodieus en hitgevoelig, maar ook met voldoende power en doorleefde emoties, waarmee ze echt artistieke statements maakten. Dat Oor's Popencyclopedie ze kennelijk afdoet als 'hitparadepop' is een gotspe en sterkt mij verder in de overtuiging dat die zogeheten popkenners soms echt niet weten waar ze het over hebben.

Tja, de rest is geschiedenis wat mij betreft: nóg een wereldsucces, en aansluitend enkele minder bekende albums, waarvan ik met name Happy Ending hogelijk waardeer. Gek genoeg vond ik de Beatles-invloed in Sowing the seeds of love wat vergezocht, maar waardeerde ik die juist weer meer in dat album. Alleen hun laatste album moet ik nog aanschaffen, maar dat gaat er zeker nog een keer van komen.

39. The Stranglers


Favoriet album: Dreamtime
Favoriet nummer: Nice 'n Sleazy
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2007-heden
Ook in de lijst van: dazzler

De punkband met het orgeltje staat ook in mijn lijst. Al doet die compacte samenvatting al vrij snel niet meer echt recht aan de band.

Ik kende al wel wat geijkte nummers van de band en om een of andere reden was het toen recente album Norfolk Coast al mijn eerste Stranglers-aanschaf geweest, maar het was op een goede ochtend dat ik bij het ontwaken op de wekkerradio (kent u die uitdrukking nog?) Always the Sun hoorde en me realiseerde hoe goed dat eigenlijk was. Een mental note was gemaakt en van een Rijswijkse platenbeurs nam ik het onderliggende album mee. En zoals dat soms gaat, houd je met zo'n vroege aanschaf toch een wat specialere band.

Het gehele Hugh Cornwell-werk (met uitzondering van de eerste twee albums, die ik dan ook maar apart heb), is uiteindelijk efficiënt met twee Original Album Series boxjes in de kast gekomen en er wordt nog steeds regelmatig in gegraasd. Er valt ook voor elk album wel wat te zeggen (zelfs voor het verguisde 10), enkel The Gospel According to the Meninblack komt me altijd wat tam en vergankelijk voor. Uiteindelijk ervaar ik het vertrek van Cornwell ook niet echt als een waterscheiding, al heb ik het latere werk, op Written in Red en dus Norfolk Coast na, ook niet echt veel gehoord.

Een band van kwaliteit, kwantiteit en verscheidenheid. Favoriete nummers zijn aardig verdeeld over de rechttoe-rechtaan oudjes (Hanging Around, No More Heroes), het wat experimentelere werk (Nice 'n Sleazy, Toiler on the Sea) en de uiteindelijke popsublimatie (Skin Deep, North Winds en Almost the Sun dus).


Uitgelicht nummer: Nice 'n Sleazy

Oh , verrassing, The Stranglers vond ik op hun eerste set albums echt geweldig, punk attitude en toch sons een beetje ingewikkeld.

The Meninblack is hier nummer 3 na Rattus en The Raven. Ik (synthipop man) hou van de wijze waarop de synths worden ingezet, al is het ten koste van de bas. Die waterscheiding ervaar ik wel. Cornwell als tekstschrijver wordt node gemist op hun latere werk dat ik weliswaar niet zo goed ken maar toch van plan ben om alsnog aan te schaffen. Om The Meninblack tot zijn volste recht te laten komen, moet je in het verhaal duiken. Het is immers een conceptalbum. Knap dat The Stranglers in je top 50 zitten en dat je uit de meeste albums favorieten kan plukken.

38. Ultravox


Favoriet album: Vienna
Favoriet nummer: Vienna
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2008-2020
Ook in de lijst van: vigil

Bij het meelezen met eerdere lijsten in dit topic heb ik wel eens, in ongeveer dezelfde regionen waar ik nu zit, met wenkbrauwfronsen gelezen over een band waarvan eigenlijk maar enkele albums de moeite waard waren. Dat zou bij mij toch wel anders zijn.

Soms wel, soms niet. Deze 38e plek voor Ultravox komt toch wel voor meer dan 80% op het conto van het hitalbum. De noveltyhit, de magistrale instrumental Astradyne die ook dertig jaar na dato een vol Paradiso nog uit zijn dak liet gaan, afgewisseld met hoog-energieke nummers als New Europeans, Passing Strangers en Sleepwalk maken het album tot een onverwoestbare klassieker (waarbij vervanging van de originele persing door ten minste een eerste remaster wel een forse vooruitgang betekende).

Tja, wat heeft de band verder nog gepresteerd... tussen de eerste drie albums met John Foxx en zijn uitroepteken en mij blijft de klik vooralsnog uit. Van de rest van de klassieke periode had nog één album van bijna het niveau van Vienna gemaakt kunnen worden, maar nu staan The Voice, Hymn, Dancing with Tears in My Eyes, Lament en A Friend I Call Desire over drie albums verspreid. De eenzame comebackplaat uit 2012 was niet per se briljant, maar hij had weer zijn momenten, waarmee het althans een waardiger opvolger van Rage in Eden, Quartet en Lament was dan wat daar nog tussenin zat.

Zowel van Midge Ure als van John Foxx staat ook nog wat solowerk in de kast. Beide hebben hun momenten... incidenteel.


Uitgelicht nummer: Passing Strangers

Die zag je dan weer van mijlenver aankomen.
Ook weer een band waar ik een compleet album een hele zit vind maar een losstaand nummer best lekker vindt.

Huh? Gaat het hier over Vienna?

Grappig want ik vind Vienna, Rage in Eden, Quartet en Lament vier aan elkaar gewaagde albums.

Nou vooruit... onwaarschijnlijke hit dan.

37. Supertramp
(Roger Hodgson)


Favoriet album: Crime of the Century
(In the Eye of the Storm)
Favoriet nummer: Fool's Overture
(Had a Dream (Sleeping with the Enemy))
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2005-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Supertramp is meer dan dat ene album, maar dat ene album steekt er wel met kop en schouders bovenuit. En als Crime of the Century het niveau van de eerste vijf nummers tot het eind had weten vast te houden, had-ie er nog verder bovenuit gestoken. Het geheel is hier veel meer dan de som der delen; het songwritersduo Hodgson/Davies, waarvan de nummers keurig om-en-om op het album staan, levert precies de veelkleurigheid op die je naar een album doet blijven terugkeren. Niet omdat een Daviesnummer als Bloody Well Right op zichzelf nou zo enorm opzienbarend is, maar omdat het in het grote plaatje precies de luchtige toets op het juiste moment is. En dat geldt eveneens voor de Hodgsonhit Dreamer, keurig na de schitterende (maar wel een beetje zware) Hide in Your Shell en Asylum.

De volgende albums hebben (naast prachtige hoezen) elk zo hun momenten die ze de aanschaf waard maken, maar zonder A Soapbox Opera was er van Crisis? What Crisis? toch niet zo veel overgebleven, Even in the Quietest Moments heeft zijn grande finale en de Davies deep cut Lover Boy en Breakfast in America heeft een stel erg goed geschreven hits, maar daarbuiten, op Child of Vision na, toch niet zo veel spectaculairs.

Na de onvermijdelijke breuk voegen Supertramp en Roger Hodgson zich in eerste instantie in het rijtje namen waar beide kanten in eerste instantie beter werk opleveren dan het gecombineerde werk van kort voor de breuk. Hodgsons In the Eye of the Storm sluit muzikaal niet zo heel vloeiend op het Supertrampwerk aan (op 's mans uit duizenden herkenbare stem na allicht), maar met zo'n collectie songs (het epische typisch tachtig openingsnummer voorop) mag dat de pret niet drukken. Aan de andere kant van de streep is Brother Where You Bound het frisse album alsof Davies gewoon een vervangende tegenspeler had. De helft van het album had als middenmoter op een klassiek Supertrampalbum kunnen staan, maar de jazzdance van Cannonball, de stadionrock van Better Days en het experimentele epische progtitelnummer maken het album tot een royaal overtuigend geheel. Het klopte één album lang. Opvolger Free As a Bird bevat teveel Cannonballpastiches en bij mijn recente laatste verkenning (het uit 1997 stammende Some Things Never Change) voelde ik me pas echt bekocht: die paar euro doen niet ter zake, maar die 70 minuten die ik aan deze prozac-classic rock besteed heb, krijg ik nooit meer terug. Gelukkig hebben we de jaren '70 albums (en die twee singulariteiten uit 1984 en 1985) nog.


Uitgelicht nummer: Asylum

Ik bespeur toch een lichte onderschatting van Breakfast in Amerika dat Crime of the Century zonder verhoogje in de ogen kan kijken.

Ik heb voor Crime... 4,5 / 5 staan en die eerste 5 nummers zijn inderdaad prachtig maar ik heb Rudy en If Everyone Was Listening aangevinkt

Hoewel iets minder scherp, concludeer ik een vergelijkbare scheiding der geesten als eerder bij Roxy Music.Tegen zo'n nomen est omen kan ik niet op.

36. Anekdoten


Favoriet album: From Within
Favoriet nummer: Hole
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2007-2021
Ook in de lijst van: -

In dezelfde vroege jaren '90 als Änglagård stond er nog een jonge Zweedse band op (nuja, ook wel meer dan één, mais soit). Anekdoten begon als King Crimson-coverband en het laat zich dan ook raden welke oude grootheid, vooral in het begin, de voornaamste invloed op hun werk vormt.

In vergelijking met Änglagård is Anekdoten toch een wat conventionelere rockband, gewoon met van die liedjes met een kop en een staart, niet zelden ergens rond de zeven minuten (een beheerste proglengte, zullen we maar zeggen). Alsnog worden stemmige rustige passages met veel Mellotron worden afgewisseld met heftige, hoekige rock. Met debuutplaat Vemod (hoogtepunt: Where Solitude Remains) geeft de band meteen een goed visitekaartje af, om op opvolger Nucleus nog een maatje heftiger uit de hoek te komen. Hoewel Hole, het centrale epic van derdeling From Within, vrij nadrukkelijk naar Starless gemodelleerd is, komt de band vanaf hier met een steeds eigener en moderner geluid voor de dag, waar ook een zekere affiniteit met bands als Radiohead en Elbow uit spreekt.

Op bescheiden tempo loopt de teller op naar inmiddels zes albums met een onverminderd hoog kwaliteitsniveau. Vanaf het begin was de zang een wat zwakkere schakel, maar ook hier wordt bescheiden verbetering geboekt. Laatsteling Until All the Ghosts Are Gone kan ook eigenlijk niet meer met goed fatsoen modern genoemd worden, maar dat is de band na ruim twintig jaar vergeven: gewoon klassieke kwaliteitsprog zoals er de laatste jaren te weinig gemaakt wordt. Hopelijk zit er nog wat in het verschiet.

De Zweedse nicheprog is hiermee wel afdoende behandeld. Op Sinkadus heb ik nog een tijdje de loftrompet gestoken, maar met het beter leren kennen van (vooral) Änglagård, zijn zij uiteindelijk toch gewogen en te licht bevonden en met Landberk heb ik het ook nooit zo gehad.


Uitgelicht nummer: A Sky About to Rain

Even een inhaalslagje:

- The Stranglers: een van de weinige punkgroepen die ik van meet af aan kon waarderen. Dat Doors-achtige orgeltje, maar ook het stevige en gevarieerde bas- en drumwerk onderscheidde de band al in 1977 van het leeuwendeel van de aanstormende punkgroepen. En de leeftijd natuurlijk, want de heren waren toen al een stukje ouder.
De band ontwikkelde zich in korte tijd verrassend: met ijle synthesizermuziek tot leverancier van - in mijn ogen - doordachte pophits. Ik kocht beide Nederlandse hitsingles in 1977 en 1978, een klasgenoot zette het album No more heroes voor me op een bandje, maar mijn eerste Stranglers-album volgde pas met La Folie, ten tijde van de hit Golden Brown. Die plaat viel me een beetje tegen, en hetzelfde gold voor het desondanks met twee fantastische singles gezegende Aural Sculpture. Hoewel ik ze nog steeds waardeer, moet ik vaststellen dat ze het niveau van hun eerste drie albums helaas nooit meer gehaald hebben.

- Ultravox: ik ben het helemaal eens met dazzler: die vier topalbums ontlopen elkaar weinig in kwaliteit. Ik vind niet dat het album Vienna daar heel erg bovenuit steekt. Ze zijn vergelijkbaar in (constante) kwaliteit, al is het de band daarvóór en daarná nauwelijks meer gelukt om mijn interesse te wekken (al heb ik hun werk van deze eeuw helaas nooit beluisterd). Maar die vier toppers nemen ze ons niet meer af.
Ik vind Vienna (de song) trouwens ook geen onwaarschijnlijke noveltyhit. Ik was meteen zwaar onder de indruk toen ik het nummer voor het eerst op de radio hoorde. En gezien de verkopen, zowel in Nederland als internationaal, zagen veel platenkopers er een terechte hit en popklassieker in.

Toch even een zijdelings vraagje: ik merk dat mijn oude Chrysalis-CD van Vienna (het album) wat kuren begint te vertonen. Heb je de indruk dat die recente remaster (2018) een aanzienlijke verbetering is qua geluidskwaliteit? En er is ook een remix van Steven Wilson. Heb je daar kijk op? Is daar veel aan gesleuteld of is alleen de geluidskwaliteit opgehaald?

Van Supertramp ben ik altijd wel een groot fan geweest. Hier lopen onze meningen iets meer parallel. Ook ik vind Crime of the century hun beste album, een vijfsterrenplaat. Al kan ik ook het navolgende trio, en zelfs de laatste Hodgson/Davies-plaat Famous last words wel waarderen (en natuurlijk het live-
album Paris).
Inderdaad: na de scheiding leverden beide partijen nog een prachtplaat af. Supertramp ná Brother where you bound stelde niet veel meer voor, maar ik vind dat je Roger Hodgson toch iets te kort doet. Hai hai was aardig, maar meer ook niet (dat het jaren oude Land ho het beste nummer van die plaat is, spreekt boekdelen). Maar die liveplaat was toch alleraardigst en Open the door kan qua compositorisch en uitvoerend niveau naar mijn idee wedijveren met Eye of the storm.

Daar kan hopelijk iemand anders een licht op werpen... ik begon ook met een oorspronkelijke CD-uitgave (zo te zien inmiddels verkocht, maar het zal inderdaad de "oude Chrysalis-CD" geweest zijn) en dat klonk wel erg droog allemaal. Ik doe het nu met een 2-op-1 met Rage in Eden uit 1997 en die is in mijn oren voldoende geremasterd. Steven Wilson verstaat zijn vak natuurlijk wel...Niet bekend met Hai Hai (wat niet is kan nog komen), wel redelijk bekend met Open the Door (klein 3,5'je)... laat ik in het midden uitkomen: er zit nog wat meer groeipotentieel in Hodgson-zonder-Supertramp-na-In-the-Eye-of-the-Storm dan in Superstramp-zonder-Hodgson-na-Brother-Where-You-Bound

35. Iron Maiden


Favoriet album: The Number of the Beast
Favoriet nummer: The Number of the Beast
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2002-2022
Ook in de lijst van: -

Uit de korte periode dat ik dacht dat metal misschien wel mijn favoriete muziekstroming zou zijn, is Iron Maiden een blijvertje gebleken. In mijn herinnering dook ik daar in mijn studententijd al aardig in, als ik het nu terugzoek, was ik er met de klassieke albums net wat later bij en begon ik met het toen nieuwste Brave New World.

Die periode dat metal bij mij wat meer in de belangstelling stond was ook de periode waarin ik progliefhebber werd, wat bij Iron Maiden betekende dat ik een naar vroege progmetal neigend album als Seventh Son of a Seventh Son in het begin hoog waardeerde. Dat beeld is wat gekanteld; vooral de latere epische nummers komen me nu wat te eendimensionaal voor en de favoriete albums worden domweg gevormd door het trio The Number of the Beast, Piece of Mind en Powerslave. De middelste is weliswaar onevenwichtig, maar de meer afwijkende nummers (die eigenlijk ook progressiever zijn dan eender welk nummer op Seventh Son of voor mijn part Dance of Death) als Revelations en To Tame a Land bieden een prettig reliëf in de snel erg vertrouwde Iron Maidengalop.

Een aparte vermelding waard zijn de intro's van de band - meer dan eens wordt een op zich weinig opzienbarend nummer voorafgegaan door een instrumentale opening die de term "groots en meeslepend" een geheel nieuwe dimensie geeft; ik noem een Killers, Moonchild en de spectaculairste van allemaal: Mother Russia.

De (al dan niet fictieve) tweestrijd met Metallica wint Iron Maiden overigens glansrijk; hoewel de Amerikaanse concurrentie ook ontegenzeglijk enkele klassiekers op zijn naam heeft staan (en twee jaar geleden op Rock Werchter een net ouwelullenoptreden neerzette), blijven die voor mij op albumniveau toch een stuk minder overeind - Ride the Lightning, een halve Master of Puppets en een half Black Album daargelaten.


Uitgelicht nummer: To Tame a Land

Als ik één band niet zag aankomen is het Iron Maiden wel....

Dit wist ik ook niet van Casartelli. Maar zó gek is het eigenlijk niet, want ook ik ben geen metalliefhebber, maar ik kan het betere werk van Iron Maiden - en ook in mijn optiek is dat voornamelijk hun werk uit de jaren tachtig - prima hebben. Zodanig zelfs dat bijna al hun albums uit die periode bij mij vijf sterren waard zijn.
ik koester nog steeds de vinylalbums uit die tijd, die ik later ook op CD heb gekocht. Maar gek genoeg bleef het daarbij. Want alles ná Seventh son of a seventh son vind ik een stuk moeilijker te verteren. De neergang begon bij mij al bij de singles Bring your daughter... en Holy smoke, die ik een stuk simpeler en eenvormiger vond dan het eerdere werk, en tekstueel ook wat kinderachtiger. Van die latere albums heb ik alleen Brave new world nog op CD - de enige die ik bij beluistering waardig genoeg vond voor een fysieke aanschaf.

Ik denk dat ook bij bij het proggy aspect van veel Maiden-nummers me over de streep heeft getrokken. Want hoewel ik een uitgesproken liefhebber ben van 'klassieke' hardrock (Purple, Zep, Whitesnake, Queensrÿche, Dio etc.) en AOR-achtig melodieus werk, schrik ik altijd wat terug voor het écht hardere werk, wat meestal in de metal-categorie valt. Met Metallica heb ik bijvoorbeeld weinig tot niets.
Iron Maiden is in dat opzicht een grensgeval: hard zonder dat het drammerig wordt, maar altijd melodieus, vaak verhalend en, zoals gezegd, niet zelden met een proggy opbouw. Al heb ik ook wel eens het idee dat ze afzonderlijk gecomponeerde delen simpelweg aan elkaar plakken in de hoop iets episch neer te zetten.

Ik beschouw Number, Powerslave en Somewhere in time als hun beste albums. De laatste was in 1986 de eerste plaat die ik aanschafte - vanwege de Nederlandse hits natuurlijk - en de andere twee volgden kort daarop. Ook de eerste twee albums, gemaakt met een andere zanger en een meer punky attitude, vind ik erg goed. Al heb ik die dus retrospectief gekocht, toen Maiden allang een wereldband was.

34. Pink Floyd


Favoriet album: Animals
Favoriet nummer: Sheep
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2002-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Op de eerste verjaardag dat mijn toenmalige zwager mijn zwager (of nouja, de broer van mijn vriendin) was, kreeg ik van hem (op aanraden van mijn toenmalige vriendin) Dark Side of the Moon cadeau. "Ja, het schijnt een goede plaat te zijn. Een Greatest Hits of zo?"

Pink Floyd behoefde bij hem dus enige introductie, maar die kan ik hier allicht gerust achterwege laten. Al had ik me op dat moment ook pas kort tevoren eens goed in Pink Floyd ondergedompeld, omdat we bij Progwereld, waar ik net begonnen was, een special over de band organiseerden. Daarvoor was de kennis beperkt tot A Momentary Lapse of Reason (Learning to Fly was ooit het eerste nummer dat ik, via MTV, leerde kennen (dat mag ook de tweede zijn geweest, na Another Brick in the Wall, daar wil ik afwezen) en een aantal standards uit de Arrow-playlist, die me tot dan niet bovenmatig tot een verdere verkenning aangezet hadden.

Voor een band die op 34 staat, is het aantal favoriete nummers niet erg groot, maar nummers als Echoes, Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) en Sheep zijn dan wel weer heel grote favorieten. Het is ook geen hogere wiskunde dat de onderliggende albums ook de favoriete albums zijn, al was het maar omdat genoemde nummers er telkens een substantieel deel van uitmaken. Oudjes The Piper at the Gates of Dawn en A Saucerful of Secrets vullen als subtoppers de lijst aan, terwijl aan albums als Atom Heart Mother, maar ook The Final Cut nog immer nieuwe aspecten te verkennen zijn.

En die Dark Side of the Moon? Die vind ik een tikkeltje overschat.


Uitgelicht nummer: Let There Be More Light

33. Talk Talk


Favoriet album: The Colour of Spring
Favoriet nummer: It's My Life
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2005-2011
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Artiesten met lange discografieën lijken in het voordeel te zijn geweest bij de samenstelling van deze Top 100, maar Talk Talk is de uitzondering die de regel bevestigt, al zullen we nooit weten waar ze geëindigd waren als de discografie niet uit vijf maar uit minstens tien albums bestaan had. De korte discografie heeft wel zijn weerslag op de periode die ik als hoogtijdagen aanmerk: na een periode waarin ik de band intensief beluisterde, was de muziek bekend en doorzien (dat de band met die vijf albums in acht jaar meer progressie doormaakte dan veel andere bands in een decennialange carrière, doet daar weinig aan af) en kwamen de albums gewoon slechts af en toe uit de kast.

Met de welbekende hits had ik in mijn tienerjaren al wel kennisgemaakt en naar aanleiding daarvan had ik ook wel eens een verzamelalbum beluisterd, maar dat was me op dat moment nog wat te hoog gegrepen. Richting het einde van mijn studententijd rees er echter alsnog een voornemen me eens in Talk Talk te verdiepen en dat begon, aanbodgedreven en wel, met het vissen van The Party's Over uit een tweedehandsbak en kort daarna It's My Life. Zo begon het in elk geval mooi chronologisch. Met name die tweede was redelijk liefde op het eerste gehoor. Kennismaking met de andere albums volgde binnen een jaar - The Colour of Spring nota bene nipt als laatste. Spirit of Eden is een tijdje favoriet geweest en wordt - hoewel niet vaak meer gedraaid - hier nog steeds hoog gewaardeerd. Met Laughing Stock is Mark Hollis mij evenwel wat kwijtgeraakt en het zal dan ook geen verbazing wekken dat zijn solowerk hier (hoewel die ene cd ook braaf in de kast staat) geen tussenhaakjesnotering uitgelokt heeft.

Van livealbums ben ik geen bijzonder groot liefhebber; als de liveversies weinig afwijken van het origineel, zit je gewoon naar een matiger klinkende versie te luisteren, als ze wel afwijken, moet je maar net het geluk hebben dat je dat ook leuker vindt (en de band niet net je favoriete stukje vernaggelt, etc.)... Talk Talks London 1986 met zijn organische makeovers van de oude bandklassiekers is evenwel de ultieme uitzondering op de regel.


Uitgelicht nummer: Wealth

Oeh, vier voltreffers zo na elkaar. Anekdoten negeer ik voor het gemak even.

Dat laatste is spijtig, anders had je er vijf gezien.

32. Porcupine Tree
(Blackfield)
(Steven Wilson)


Favoriet album: Stupid Dream
(Blackfield)
(Hand. Cannot. Erase.)
Favoriet nummer: Time Flies
(Once)
(Routine)
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2003-2022
Ook in de lijst van: vigil (min of meer)

Ik weet niet meer precies hoe, maar op zeker moment waren daar wat losse Porcupine Tree nummers op mijn computer en dat was dan mijn kennismaking met een van de productiefste rockmuzikanten van de laatste drie decennia, op een moment dat hij nog behoorlijk cult was. Anno nu staat het gereüneerde Porcupine Tree in de Ziggo Dome, toen was een halfvol Paradiso al heel wat.

Die liedjes leidden me in eerste instantie vooral naar de toen actuele albums Stupid Dream, Lightbulb Sun en In Absentia, waarvan die eerste eigenlijk altijd favoriet gebleven is. Porcupine Tree was de moderne muziek in de ontluikende progliefde. Van het door Tool beïnvloede Deadwing heb ik het uitkomen bewust meegemaakt en dat was ook wel het moment waarop de liefde op zijn hoogtepunt was. Zo links en rechts hoorde ik af en toe iets over Steven Wilsonmoeheid en waar ik dat in eerste instantie maar vreemd vond (je hoort 's mans muziek nou niet bepaald tot vervelens toe in de supermarkt), maakten Fear of a Blank Planet en The Incident hier over de gehele linie ook wat minder enthousiasme los.

Een productief mannetje; ik schreef het al. Porcupine Tree maakte een paar albums, vervolgens sloeg de band een andere richting in en richtte Steven Wilson weer een zijproject op, dat de richting die de 'hoofdband' niet volgde min of meer voortzette. Het evidentst was dat bij Blackfield, de samenwerking met Aviv Geffen, die in eerste instantie goed in het verlengde van Lightbulb Sun en Stupid Dream (en in mindere mate Signify) lag. Toen Wilson onder zijn eigen naam muziek ging maken, leek het onderscheid hoofdband/zijproject omgedraaid; nogal wat progliefhebbers verslikten zich in de shoegaze- en andere moderne momenten op Insurgentes. De vooruitstrevendheid stokte daarna. Na een paar minder aansprekende (en wat prog-conservatieve) albums, had het melodieus krachtige Hand. Cannot. Erase. een mooi slotakkoord kunnen zijn. Dat werd het voor Steven Wilson niet... maar voor mij wel.


Uitgelicht nummer: Time Flies

Ook ik vind Time flies een van de beste nummers van PT en The incident ook een prima album.
Op zijn top is Wilson en PT wel echt heel erg goed.