'Beds are Burning' is het enige nummer dat ik ken van de band, maar vind ik een ijzersterk nummer met een ijzersterke tekst en refrein. Misschien toch eens wat meer van luisteren.

Midnight Oil is zo'n band die een volgende keer bij een volgende lijst er wel in staat. Zeer intens concert van meegemaakt. Dat net-niet om net-wel geldt bij mij trouwens voor veel meer Australische namen zoals INXS, Kylie, Church en Icehouse.

Ik lees ook nog mee!

29. KILLING JOKE
https://i.postimg.cc/rF5WDhNB/Killing-Joke-II.jpg

Omdat ik dat jaar 16 zou worden, kon ik vanaf januari 1985 platen ontlenen in de bibliotheek. Omdat het geweldige Love Like Blood een top 10 hit werd, behoorde Killing Joke tot het groepje artiesten dat ik op deze manier leerde kennen. Door dat lidmaatschap verschoof mijn interesse van de hitparade naar de backcatalogus van namen die ik goed vond of waarmee klasgenoten dweepten. Noem in 1981-1984 mijn muzikale wonderjaren, dan worden 1985-1988 de jaren waarin de backcatalogus de meeste van de artiesten die in mijn top 100 staan verkend werd. In de bib had men bijvoorbeeld het debuut Killing Joke (1980), voor mijn nog steeds hun beste plaat. Een klasgenoot beat de bootleg The Bum's Rush (met Laurel & Hardy op de cover) waarop dub-versies en Peel sessies uit de beginjaren van Killing Joke stonden verzameld. Ik vond Killing Joke op hun best als ze een pompende beat onder hun snerpend postpunk geluid plakten. De single Requiem / Change is hiervan het sterkste voorbeeld. Het valt trouwens aan te raden om het debuut van Killing Joke naast dat van T.C. Matic te leggen: een gelijkaardig Spartaans adrenalineshot. Met What This For (1981) en Revelations (1982) had ik het moeilijker. Alleen de single Follow The Leaders had nodigde uit ten dans. De andere nummers verteerden moeilijker. Vooral op het derde album staat het messcherpe gitaargeluid van Geordie centraal. Ik heb graag wat pop hooks om mij in vast te bijten en daarom staat Fire Dances (1983) in mijn Killing Joke top 3. Tien korte songs die in al hun lelijkheid toch een herkenbare smoel hebben. Misschien mede dankzij de nieuwe bassist Paul Raven die toekomstig producer Youth verving. Op Night Time (1985) klinkt Killing Joke als het donkere broertje van U2. Die plaat kende een pijnlijke genesis. Tussen het derde en vijfde Killing Joke album zitten naast de logische vierde elpee ook een viertal singles die nooit op een album zouden verschijnen. Al werd Eighties meer dan een half jaar later toch aan de vijfde langspeler toegevoegd ten koste van het gelopte A New Day. Brighter Than A Thousands Suns (1986) is de eerste Killing Joke plaat die ik zelf kocht nadat de single Adorations me goed bevallen was. Die single had ik dus ook maar het gat zat niet helemaal centraal waardoor je bij het afspelen een licht vervormd geluid kreeg. Bij Killing Joke kan je zo'n afwijking als een bonus ervaren. Outside The Gate (1988) ging volledig aan mij voorbij en blijkt achteraf niet veel meer dan een soloplaat van harlekijn Jaz Coleman en de gitarist. Het zou bijna 20 jaar duren voor drummer Paul Ferguson terug zou keren. Ook bassist Youth maakte een comeback. Van de latere albums heb ik alleen Extremties, Dirt And Various Reperessed Emotions (1990) eens een keer beluisterd omdat ik de single Money Is Not Our God goed vond. En de titeltrack van Pandemonium stond op een volume van De Afrekening. Vanaf Killing Joke (2003) klinkt de band ook een pak zwaarder en beantwoordt daardoor niet meer aan mijn smaak. Maar de eerste zes worden nog geregeld gedraaid als ik de behoefte voel om mijn demonen uit te drijven.



De harlekijn is een vaak terugkerende figuur in het artwork van Killing Joke.

https://i.postimg.cc/nrSFg6yP/Knipsel.jpg
Een compilatietje.

Leuk om Midnight Oil weer eens te horen, dat is lang geleden. Blue Sky Mining en Diesel & Dust heb ik vroeger grijsgedraaid, daarna zijn ze eigenlijk in de vergetelheid geraakt. Beds Are Burning komt nog regelmatig voorbij in mijn 80's playlist op Spotify maar de albums heb ik eigenlijk al minstens 30 niet meer geluisterd. Switch naar de Wat Draai Je Nu topic om te zien wat er dus nu in huize MarkS73 uit de speakers schalt

Ik lees ook met veel plezier mee. Mooie plek voor Midnight Oil, die bij mij ook met stip steeg na een fantastisch concert in Paradiso een aantal jaar geleden. Dat was zo'n concert dat veel beter was dan ik had verwacht.

28. ECHO & THE BUNNYMEN
https://i.postimg.cc/506mgrQn/d891d8e76b5d19c20fd86e838f246cbe.jpg

Deze leerde ik pas laat naar waarde schatten. Ik denk dat het imago van frontman Ian McCulloch me wat afschrikte. Die werd steevast geportretteerd als een moeilijk, wat zelfdestructieve jongen die het daglicht schuwde. Vandaar die onafscheidelijke zonnebril natuurlijk. Te veel pose naar mijn zin. Op een dag heb ik me dan toch eens aan de verzamelaar Songs To Learn And Sing (1985) gewaagd. Mensen, wat een weelde. Rescue, The Puppet en zijn b-kant Do It Clean, A Promise, The Back Of Love, The Cutter, Never Stop, The Killing Moon, Silver, Seven Seas en Bring On The Dancing Horses. Geen enkel slecht nummer en vier tracks verschenen eerder nooit op album. Uiteindelijk kocht ik hun eerste vijf langspelers en dat moet pas een jaar of twintig geleden zijn toen ze geremasterd werden. Ondertussen heb ik ook de longbox Crystal Days (2001) boordevol rariteiten en hun BBC sessions in huis. Ik weet dat het verhaal van de band daarna doorliep maar heb me hun latere albums bespaard. Ocean Rain (1984) is wellicht mijn favoriet omdat ze er daar net als Simple Minds op New Gold Dream (81-82-83-84) (1982) en U2 op The Unforgettable Fire (1984) in slagen om hun sound te sublimeren. Maar Heaven Up Here (1981) in een productie van Hugh Jones (zie de classic albums van The Sound en Modern English) volgt op de voet. En ik moet bekennen: Ian McCulloch is een uitstekend zanger. En de muziek van Echo & The Bunnymen roept herinneringen op aan die van The Doors. Dat vind ik een opvallend pluspunt. Het gebeurt niet zo vaak dat postpunk artiesten in hun muziek een link leggen met de jaren '60. De konijnenmannen coverden niet toevallig People Are Strange.



Een vleugje Doors.

https://i.postimg.cc/SNrzXrJs/Knipsel.jpg
Playlistje.

27. SUPERTRAMP
https://i.postimg.cc/Jz59Zf0y/supertramp9.jpg

De hitsingle It's Raining Again kwam eerst in de herfst van 1982. Maar van zodra ik CD's begon te ontlenen uit de bibliotheek zat daar de Arcade verzamelaar van Supertramp tusssen en maakte ik kennis met het rijk gearrangeerde werk van deze band. Klemtoon ligt meer op de klavieren en de blazers dan op de gitaren. En dat vind ik een verademing in een rocklandschap dat gedomineerd wordt door gitaren. Breakfast In America (1979) is mijn favoriet en dat hoeft niet te verwonderen: tien popsongs boordevol hooks. Crime Of The Century (1974) is hun andere meesterwerk. De twee albums daartussen bezitten op de hit Give A Little Bit minder voor de hand liggende composities. Hieruit onthou ik vooral Ain't Nobody But Me van Crisis What Crisis (1975) en From Now On van Even In The Quietest Moments (1977). Het live album Paris (1980) heb ik niet op CD omdat ik liever de DVD wil maar die is nog niet uit mijn Amazon winkelkar geraakt al heb ik hem ooit wel al gezien bij mijn broer. Famous Last Words (1982) bevatte voorspelbare woorden want Roger Hodgson hielt het hierna voor bekeken. Brother Where You Bound (1985) zit evenmin in mijn collectie. Die pik ik ooit wel op als ik hem voor een prikje tegenkom. Roger Hodgson en Rick Davies: twee toetsenisten in één en dezelfde supergroep. Dat kon niet blijven duren. Wellicht daarom dat blazer John Helliwell tijdens live concerten de rol van master of ceremonies op zich nam. Ik ben geen progger. Supertramp is de band die het dichtst in de buurt komt: langere nummers, gelaagde arrangementen en virtuositeit alom. Prog light als het ware. En daar mag je me altijd voor wakker maken.



Klassieker die ontbrak op hun vroege verzamelaar The Autobiography Of (1986).



In de muzikale brug tuimelen de instrumenten als clowns de woonkamer binnen.

26. JAPAN
https://i.postimg.cc/HnnLxXdk/Knipsel.jpg

Een vreemd verhaal toch wel. Tijdens mijn studententijd ontleende ik Gentlemen Take Polaroids (1980) en Tim Drum (1981). De CD's skipten hier en daar dus niet alle tracks konden met succes worden overgezet op tape. De muziek kon me in zekere zin bekoren maar heel diep ben ik me er toen niet in verdiept. Na een tijdje ging er weer wat anders over het bandje. We spoelen twintig jaar verder in de tijd en ik beluister deze platen opnieuw op YouTube. En dan gebeurt het: ik word verliefd op Japan en zelfs tot over mijn over op Gentlemen Take Polaroids (1980). Niet lang daarna heb ik hun vijf albums in mijn kast staan (waarvan twee ook op vinyl). Ik ga Japan vergelijken met Talk Talk omdat beide bands in mijn ogen en oren een gelijkaardig traject aflegden. Beiden debuteren ze met beide voeten in het muzikale landschap van het moment. Talk Talk in synthipopland en Japan op het kruispunt tussen glamrock en new wave. Voor het gemak tel ik de eerste twee elpees van Japan bij elkaar op. Adolescent Sex zal hun grootste hit in de Lage Landen blijven. Vervolgens brengen zowel Talk Talk als Japan hun hitplaat uit. De titelsong van Quiet Life (1979) klinkt als het prototype van een Duran Duran song. Er verschijnen in die periode nog tal van singles bij Hansa die niet op album zullen verschijnen zoals Life In Tokyo en European Son die klinken als een brug tussen Bowie en de 80's. Die singles zullen in de vroege jaren '80 verschillende keren heruitgebracht worden in licht afwijkende versies in de hoop om wat graantjes hitsucces mee te pikken naast bands als Duran Duran, Ultravox en Spandau Ballet die door Japan beïnvloed werden. Op haar derde album introduceert Talk Talk nieuwe instrumenten die contrasteren met het muzikale decor van die tijd: met name akoestische instrumenten. Japan doet hetzelfde maar kiest in tijden van new wave en postpunk voor synthesizers in plaats van gitaren. Dat resulteert in Gentleman Take Polaroids (1980), hun eerste plaat voor Virgin, niet toevallig het ook het label van onder meer XTC, The Human League, Orchestral Manoeuvres In The Dark en Simple Minds. Voor mij benadert dat album de perfectie met onder meer de titeltrack die ook op singel verschijnt, het door Erik Satie geïnspireerde Night Porter en Methods Of Dance. Dat laatste nummer is mijn favoriet en wordt ook de titel van twee Virgin Samplers met tracks van een aantal van de zonet genoemde bands. Felicitaties van de jury zijn er voor de instrumentale b-kantjes uit die periode en dan vooral voor The Experience Of Swimming waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Op haar vierde album verlaat Talk Talk het popidioom om in volstrekt eigen muzikaal universum te belanden. Briljant maar voor net een stapje te ver van popmuziek verwijderd waardoor mijn voorkeur uitgaat naar de voorganger. Hetzelfde doet Japan op Tin Drum (1981) waar de luisteraar wordt ondergedompeld in complexe ritmes, oosterse motieven en klankschalen. De daarvan geplukte single Ghosts wordt Japans grootste hit in de UK. En dan valt de band uit elkaar en gaat zanger David Sylvian zijn eigen weg. En die eigen weg heb ik tot op heden nog steeds niet ontgonnen. Brilliant Trees (1984) staat in mijn kast maar heeft me nog niet weten te betoveren. Eenzelfde houding nam ik aan tegenover het solowerk van Mark Hollis (waaronder ook het vijfde Talk Talk album mag gerekend worden). Ik mis structuur in het latere werk van deze muzikale genieën. Alsof ik een ritmesectie nodig heb om me te kunnen oriënteren. Maar wat niet is, kan nog komen natuurlijk. Eindigen doe ik met een klein woordgrapje: ik hoor dat China Crisis door Japan werd beïnvloed.



Favoriete Japan nummer van een album met alleen maar favorieten.



Adembenemend mooi.

25. ANGELO BRANDUARDI
https://i.postimg.cc/FRCBHCGR/Angelo-Branduardi.jpg

Neen, deze hadden jullie niet zien aankomen. Deze Italiaanse bard kruiste mijn pad in de zomer van 1987. Collection (de Franstalige versie van zijn eerste Best Of CD Collezione) was één van de eerste compact disc schijfjes die ik ontleende uit de bib. Hoe dat gekomen is, weet ik niet meer precies. Ik denk omdat ik wist dat Branduardi een multi-instrumentalist was die vooral erg handig is op klassieker gitaar en viool. En ik kende ook La Demoiselle (in het Italiaans La Pulce d'Aqua). Zijn vrouw schreef de teksten en als ik me niet vergis, vertaalde zij die ook eigenhandig naar het Frans en het Engels. Toen ik de CD beluisterde bleek ik nog veel meer te kennen van de radio. Vermits ik ondertussen vertrouwd ben geraakt met zijn Italiaanse werk, schakel ik over naar de Italiaanse titels: Alla Fiera dell'Est (zijn doorbraak in Italië), Il Dono Del Cervo, La Pulce d'Aqua (zijn bekendste radiohit in de Lage Landen), Il Ciliego, Cogli La Prima Mela (zijn hoogst genoteerde hit in de Lage Landen) maar ook La Luna en Confessioni Di Un Malandrino (oude nummers die hij in 1980 opnieuw opnam). Op dat album uit 1980 stond ook de jammer genoeg op Collezione (1986) ontbrekende single Gulliver (met een motiefje dat je ook in Zeven Dagen Lang van Bots kan horen). Ik hoorde ooit op een fuif in Leuven het middeleeuwse Ballo In Fa Diesis Minore. Op de verzamelaar stond verder nog het erg poppy Musica dat ik me eveneens van de radio kon herinneren. Zijn andere jaren '80 albums bleven wat onder de radar. Begin jaren '90 was hij terug met Si Puo Fare (1993), een plaat waarop Angelo teruggreep naar zijn sound van de jaren '70. Ik geloof dat ik hem op tour gezien heb. Een bijzonder mooie avond was dat. In de late jaren '90 gaat Branduardi zich meer toeleggen op het afstoffen van oude muziek uit de rijke (Italiaanse) muziekgeschiedenis. Zo schreef de Vivaldi van de popmuziek een soundtrack bij het levensverhaal van Franciscus van Assisi. Een artiest als Branduardi zegt veel over mijn liefde voor Nederlandstalige (kleinkunst) muziek. Maar vermits hij niet in het Nederlands zingt (al heb ik wel een liedje van hem in mijn moedertaal), duikt de troubadour verrassend op in deze top 100.



Een speellijst met 12 liedje voor bij een glaasje wijn op een zachte zomeravond.

Die zag ik zeker niet aankomen. Si Puo Fare is hemels!

24. ROXY MUSIC
https://i.postimg.cc/XqGRNTW3/ROXY-MUSIC-III.jpg

Dit gaat over mijn eerste esthetische popmuziek ervaring. En meer bepaald in september 1982 wanneer Take A Chance With Me de BRT top 30 binnenkomt en ik alles laat vallen om naar de intro te luisteren. Hoe mooi was dat. In juli had ik van vader mijn eerste muziekcassette gekregen en Avalon had ik tijdens de zomer al opgepikt. Maar de intro van Take A Chance With Me moest en zou ik te pakken krijgen. Ik herinner me niet weer of het de daarop volgende week gelukt is om hem te tapen. Maar de toon was gezet. Het zou wel wat jaren duren voor ik het album Avalon (1982) zou draaien. Ik denk dat de verzamelaar Street Life (1986) als eerste aan de beurt kwam: uitgeleend op CD. Songs als More Than This, Oh Yeah, Angel Eyes en Dance Away klonken bekend in de oren. En ondertussen had ik ook al kennisgemaakt met Slave To Love en Don't Stop The Dance van Ferry's soloplaat Girls & Boys (1985) die klonk alsof het een Roxy Music album was. Dat Rhett Davies de producer was dit en het laatste Roxy Music album had ik toen nog niet door. Hij was namelijk eveneens de producer van de eerste vinyl plaat die ook kocht. En natuurlijk kende ik Jealous Guy omdat ik ook het origineel van John Lennon kende. Maar de oudere nummers waren toch nieuw voor mij: Virginia Plain, Pyjamarama, Do The Strand en Street Life bijvoorbeeld. Love Is The Drug en Let's Stick Together zou ik nog vaak horen op fuiven. Dit alles om aan te geven dat de twee fasen in de carrière van Roxy Music mooi aantonen hoe verschillend ik naar muziek van voor mijn wonderjaren en tijdens mijn wonderjaren luister. De eerste vijf Roxy Music albums worden door velen gelabeld als de "echte" Roxy Music. Toen de groep van Bryan Ferry en aanvankelijk ook Brian Eno pioniers waren van het artrock spoor binnen de glamrock. En dat deze platen vele (new wave) artiesten hebben beïnvloed. Ik vind dat oude werk interessant en intrigerend en ik hoor en besef dat we hier te maken hebben met één van de godfathers van de muziek die ik in mijn tijd zou ontdekken. Probeer volgende luisteroefening: beluister eerst If There Is Something van het debuut helemaal. Leg daarna New Dawn Fades van Joy Division en Some Kind Of Stranger van The Sisters Of Mercy op. Toch is mijn favoriete Roxy Music periode die van de laatste drie elpees. Of toch vooral die van de singles uit die periode plus het album Avalon (1982) dat ik een sublieme geluidservaring vind. Deze muziek maakt de connectie met de jaren waarin ik bewust naar popmuziek ging luisteren. Ze behoort tot de soundtrack van mijn leven. Daarom selecteerde ik een foto van de Heilige Drievuldigheid: Ferry, Manzanera en MacKay.



Een les in esthetica.



Een huistaak in esthetica.
Vergelijk met New Dawn Fades (Joy Division) en Some Kind Of Stranger (The Sisters Of Mercy).

23. TALKING HEADS
https://i.postimg.cc/FHV5C3rg/Talking-Heads-II.jpg

Speaking In Tongues (1983) is mijn favoriete Talking Heads plaat. Talking Heads goes Tom Tom Club: een door speelse ritmes gedreven popplaat met hier en daar de nodige new wave twist. Daarvoor kregen we met 77 (1977) en More Songs About Building And Food (1978) twee langspelers waarvan ik de beste nummers liever in hun live versies hoor. Vanaf Fear Of Music (1979) wordt ook het studiowerk interessant. En met Remain In Light (1980) levert het kwartet uit New York haar classic album af. Of is het juiste te zeggen: opperhoofd David Byrne met Brian Eno en tal van gastmuzikanten. Opmerkelijk is het kort na verschijnen van twee live platen: de dubbelaar The Name Of This Band Is Talking Heads (1982) en Stop Making Sense (1984). Die laatste is echt een toppertje en bevat wat mij betreft de definitieve versies van Psycho Killer, Take Me To The River, Life During Wartime en Slippery People. Once In A Lifetime en Burning Down The House hoor ik liever in hun oorspronkelijke studio status. Het pop album Little Creatures (1985) wordt door de meeste fans wat stiefmoederlijk behandeld: te commercieel en te weinig gelaagd. Vermits dit mijn eerste kennismaking met de band was, denk ik daar anders over. De singles The Lady Don't Mind, Road To Nowhere en And She Was worden vergezeld door pittige albumtracks als Give Me Back My Name, Stay Up Late en Television Man. Het dieptepunt heet volgens mij True Stories (1986). De oorspronkelijke soundtrack van David Byrne bevat gastzangers. Maar Talking Heads nam de plaat ook zelf op: zo kan je weer een to do album afvinken in je contract. Want Naked (1989) liet wat langer op zich wachten. Meer een wereldplaat in de wereldmuziek betekenis van het woord met tal van gastbijdrages waardoor de drie overige bandleden zich opnieuw wat in de schaduw gedrumd voelden. Het einde van Talking Heads was dan ook nabij en na hun achtste studioplaat zwegen de hoofden definitief. Al brachten de drie zonder Byrne nog een langspeler onder de naam The Heads uit. Het voorbije jaar doken de vier protagonisten voor het eerste sinds lang weer samen op om de 40ste verjaardag van de beste concertfilm ooit gemaakt te vieren. En terecht.

Hup met de beentjes: turn like a wheel inside a wheel.



A man and his tape recorder.



Somewhere between Graceland and The Rhythm Of The Saints.

Talking Heads vind ik echt briljant. Ik heb denk ik maar 3 lps. Ik ken de band wel al zo'n 30/35 jaar maar echt verdiept heb ik me nooit. Het solowerk ken ik bijna niet, maar wel het werk van Adrian Belew en zijn geweldige bijdragen bij King Crimson. Over King Crimson gesproken, ik ken ook wat werk van Fripp samen met Byrne. Het is een druk gezelschap.

Elke keer als ik Talking Heads luister, neem ik mijzelf voor er meer van te gaan luisteren, en elke keer raak ik weer afgeleid door iets anders en komt het er niet van.

22. LOU REED & JOHN CALE (VELVET UNDERGROUND)
https://i.postimg.cc/mZz54HCM/LOU-REED-JOHN-CALE.jpg

Het is omdat Reed en Cale met Songs For Drella (1990) samen een plaat uitbrachten dat ik die artiestennaam legaal kan selecteren voor het nummer 22 uit mijn top 100. Ik maakte gisterenavond voor de gelegenheid een kleine retrospective van twaalf songs. Uit The Velvet Underground & Nico (1967) selecteerde ik Sunday Morning, Waiting For The Man en Venus In Furs. Voor mij is dat ground zero, het oeralbum dat de meeste van mijn favoriete artiesten op de een of andere manier heeft beïnvloed. Een plaat die met Reed en Cale model staat voor de zovele liedjesschrijvende duo's die bestaan uit twee totaal verschillende personaliteiten en die in die clash tot prachtige kunst in staat zijn. Vervolgens koos ik Walk On The Wild Side, Vicious en Perfect Day van Lou's Transformer (1972). Satellite Of Love liet ik achterwege, een klassieker waarin de aanwezigheid van Bowie iets te nadrukkelijk hoorbaar is. Onvergetelijk is Werchter 1989 waarop Reed met zijn toenmalige band het album New York (1989) integraal bracht. Als toemaatje kregen we wat hits om een voorwaar perfecte dag mee af te sluiten. Zijn jaren '80 werk boeit me veel minder maar zijn jaren '70 oeuvre met onder meer Berlin (1973) en Coney Island Baby (1975) weet me wel te raken. John Cale leerde ik pas echt goed kennen dankzij het live album Fragments Of A Rainy Season (1992) waarop hij zijn klassiekers in sobere pianobegeleiding live bracht. Als ik moet kiezen tussen Paris 1919 (1973) en Music For A New Society (1982) dan ga ik voor dat eerste album dat me in mijn studententijd diep ontroerde. Ik koos Child's Christmas In Wales, Paris 1919 en Half Past France als favorieten. Eindigen deed ik mijn mini-vernisage met drie liedjes uit het reeds vernoemde Songs For Drella: Nobody But You, Style It Takes en Hello It's Me. Wil je Lou Reed op zijn puurst horen, moet je bij deze plaat zijn. Hier blenden de twee protagonisten van het legendarische Velvet Underground op sublieme wijze. Style It Takes is voor mij zo'n song diesteeds opnieuw tot in mijn diepste vezels weet te kruipen. Gek want tekstueel is er geen connectie met mijn leven. Het gaat om een puur muziek-esthetische ervaring. En dat geldt wel vaker voor Reed en Cale alsmede het feit dat zij beiden ook albums hebben uitgebracht die me absoluut niet aanspreken. Rare jongens.

Hieronder een voorbeeld van wat ik een perfecte single noem. Een 7" schijfje waar de a-kant en de b-kant elkaar aanvullen of twee kanten van een artiest laten horen. Naar het model van Strawberry Fields en Penny Lane. Let op het gitaarspel van Lou en op het gestreken arrangement van Cale. Meesters in hun vak.



De a-kant.



De b-kant.

Weer een artiest waar ik bar weinig van ken. Ik ken 'Walk on the Wildside' en dat is het wel. Verder heb ik ooit de "slechtste lp ooit" (volgens sommigen) en dat is 'Metal Machine Music' en dat vond ik inderdaad niet zo bijster goed. Mijn vrouw kent het wel goed en dan met name ook Nico. Ik zal eens op mijn gemak je twee tips luisteren. Ik ben benieuwd wat ik er van vind.

Het is alsof ik in een eigen plakboek zit te bladeren. Er zit geen enkele tussen die ik niet ken. Benieuwd naar je top 20.

Dan is de kans groot dat je de eerste 20 ook wel zal "kennen".
Of je er wat van in huis hebt, is natuurlijk een andere vraag.

Nummer 11 is de meest onderschatte artiest in mijn top 20.
Die gaat met andere woorden niemand raden

Jethro Tull?

Ik zei: "Niemand."

Maar wel een dappere poging natuurlijk.

Ik kies voor het meest vergezochte. Het had zomaar de verrassing van het jaar kunnen zijn.

21. JACQUES BREL
https://i.postimg.cc/0jrV3HSK/R.jpg

Hier is hij dan: de grootste Belg uit mijn top 100. En opnieuw zitten we wat dichter bij het Nederlandstalige repertoire. Liedjes waarbij de teksten primeren op de muzikale omlijsting. Liedjes waarbij ook de performance van de artiest voelbaar iets toevoegt aan de inhoud omdat je gevoeliger bent aan de taal. Mijn Engels is beter dan mijn Frans. Maar Brel, geboren in Brussel en met Vlaamse voorouders, ademt zelfs in het Frans de taal van het vlakke land waar ik getogen ben. Le Plat Pays, Marieke... Mijn eerste kennismaking met Brel was in de lessen Frans van het vierde middelbaar: de obligatoire tekstanalyse (Le Plat Pays). Wat ik wist, was dat Brel gevoelig lag in Vlaanderen. Op zijn laatste album Brel (1977) had hij de Vlamingen een veeg uit de pan gegeven. De Antwerpse Strangers beten toen van zich af met de single A Monsieur Brel: geen hilarische cover zoals we dat van de lolbroeken gewoon waren maar een bijtende reactie op Brels Les F... . Ik herinner me ook dat het destijds een gespreksonderwerp was tussen mijn ouders. De in Nederland uitgebrachte verzamelaar De 24 Grootste Successen Van (1988) zorgde voor een wat bredere kennismaking. Het repertoire van Brel valt uiteen in twee delen bij twee verschillende labels. Zijn oudste werk verscheen op Philips en tussen die platen staan ook zijn grootste klassiekers zoals Quand On A Que l'Amour, de reeds genoemde titels en uiteraard Ne Me Quitte Pas. In 1962 tekent Brel bij het Franse Barclay en worden tal van EP's uitgebracht die nadien ook tot albums worden gebundeld. In die periode kruipt Brel steeds vaker in de huid van een personage om zijn teksten gestalte te geven. Subliem vind ik hem in chansons als Les Bonbons en Jef. Op de latere albums staan ook de wat meer levensbeschouwelijke nummers die door Nederlandstalige artiesten gecoverd werden zoals Les Vieux Amants (Herman van Veen) en Voir Un Ami Pleurer (Johan Verminnen). In 1972 neemt Brel een aantal van de klassiekers uit zijn periode bij Philips opnieuw op voor Barclay. Het is uitkijken als je een verzamelaar zoekt want het zijn vaak die latere versies die je op de Barclay compilaties aantreft. Brel zong niet, hij ademde zijn teksten. Soms briesend maar evengoed fluisterend al naargelang het onderwerp of het karakter dat hij probeerde neer te zetten. Brel zong niet over mensen, hij werd de persoon waarover hij zong. Liters zweet was hij kwijt na een zoveelste optreden. En het is die fysieke belasting die hem begin jaren '70 doet besluiten om zich terug te trekken op een eiland (letterlijk zelfs). Tijdens de opnames van zijn laatste plaat, wist hij al dat de ziekte in hem zat. Voor mij behoort Jacques Brel tot het legendarische rijtje Belgen (meestal met een Brusselse connectie) dat Vlamingen en Walen eraan herinnert dat ons land tot zoveel meer in staat is als we de krachten bundelen. Hergé, Paul Magritte, Jacques Brel, Eddy Merckx, Arno Hintjens... waren Vlaming noch Waal: het waren bescheiden Belgen die de wereld veroverden. Ik durf er Stromae bij te zetten om aan te tonen dat we niet enkel over doden spreken. L'Union fait la force (Eendracht maakt macht).



Tranen met tuiten. Elke keer opnieuw.

DE TOP 20

Wie mij beter kent of houdt van spoilers is al in mijn MusicMeter album top 10 gaan snuffelen.

2 van de 10 artiesten zijn al aan bod gekomen. 2 andere heb ik gebundeld op één plaats.

Dat maakt dat er in mijn top 20 nog 13 namen zitten waar je naar zou kunnen raden.

Nummer 11 zal niemand vinden, zoals ik eerder al opmerkte.

Spannend.


Ik vond bij wijze van update dit lijstje met toekomstige deelnemers.

- Mssr Renard
- Casartelli
- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos

Binnen een dag of tien geef ik de fakkel door.

Hoewel we elkaar niet zo vaak tegenkomen bij albums, hier toch heel wat artiesten zien passeren die mij ook dierbaar zijn, dazzler.

Dankjewel. Fijn om te horen dat je mijn keuzes kan smaken. Ik heb me sinds de overname van MusicMeter wat teruggetrokken. Ik had het gevoel dat ik wat uitverteld was geraakt. Ik vond hier ook wat minder respons dan in het begin toen ik bijna dagelijks berichten postte of recensies schreef. Ik schrijf nu dagelijks op mijn eigen Facebookpagina die een handjevol volgers telt. Maar daar krijg ik wel de respons die me stimuleert om door te gaan met schrijven over de grootste passie in mijn leven. De artiesten top 100 boeide mij omdat je op MusicMeter vaak bij een album over dat album schrijft en gesprekken over de artiest een beetje stiefmoederlijk worden weg gebezemd naar de artiestenpagina die niemand leest. De tekstjes die ik hier plaats, schrijf ik eerst op mijn Facebookpagina waarna ik ze ook hier publiceer. Twee vliegen in één klap. En toch wel leuk als er daar dan reacties op komen. Voor een lege zaal treedt niemand graag op.

Ach, bij mij was de zaal aan het begin van dit topic ook vrij leeg, maar ik doe dit soort dingen vooral voor mezelf. Daarom schrijf ik de stukjes ook ter plekke en onvoorbereid. Lezen mensen mee dan is dat prima, reageren ze ook goed. Geen respons? dan heb ik zelf nog steeds plezier in die lege zaal

Ik lees graag mee en een like voor artiesten die ik zelf ook enorm waardeer, en waar de likes achterwege blijven wil dat niet zeggen dat ik het niks vind. Zie likes als extra waardering of herkenning of zo

Oké, geen Belgen meer en ook geen NL-talig. Dan gok ik op de volgende:

Mike Oldfield
OMD
Paul Young
Split enz/ Crowded House
ABBA
Stranglers
Cocteau Twins
Nits
J. Geilsband
Dead can Dance
Depeche mode
Cure
Kraftwerk

De zogenaamde verrassing moet dan Simply Red, Thompson Twins of toch stiekem een ode aan zijn vader met James Last zijn

Ik kwam zo snel even geen overzicht tegen met wat al geweest is dus het kan goed zijn dat sommige al geweest zijn.

Is Mike Oldfield dan de grote gemene deler van de users hier?

Ik denk eerder the Cure, DM. Mike Oldfield zeker niet.

Nou, als ik de lijst zie met de komende users die hier aan deelnemen en welke al zijn geweest is Oldfield een behoorlijk veilige gok.