Ik bedoelde de users die hun lijstjes presenteren. Dus wat Vigil ook zegt.

Maar nu verklap ik al weer een artiest uit mijn top100

Laat ons zeggen dat je me verrassend goed kent. Vader hield van Biscaya maar was geen fan van James Last. Als ik hem zou eren, zou ik The Cats kiezen. Maar hij is ook aanwezig in een van de door jou genoemde artiesten.

20. U2
https://i.postimg.cc/Y9cGkwXm/tumblr-nnbtbj-BU4-M1taetfso1-640.jpg

Ik probeerde gisteren een compilatie te maken van 12 nummers uit de beginperiode van U2 om wat inspiratie op te doen voor dit tekstje. Was me dat een moeilijke klus. I Will Follow en Stories For Boys stonden buiten kijf. Gloria en October ook. Net als New Year's Day, Sunday Bloody Sunday en mijn favoriete U2 nummer Surrender. Maar dan werd het moeilijk. Welke vijf andere nummers zou ik selecteren? Van Boy (1980) vind ik An Cath Dub en Into The Heart een sfeervol duo. En het stevige Out Of Control plakt daar een beetje aan vast. Andere favoriet is The Electric Co maar dan wel in zijn live uitvoering op Under A Blood Red Sky (1983). Ook Gloria vind ik beter klinken op dat live mini-album. Om nog maar te zwijgen van 11 o'Clock Tick Tock. Uit October (1981) kan ik niet kiezen tussen I Threw A Brick Through A Window en Rejoice. De singles Fire en A Celebration maakten minder kans. En War (1983) heeft ook nog Like A Song en de single Two Hearts Beat As One. En welke Sunday Bloody Sunday is nu eigenlijk de beste: de studio versie met de krassende viool of de live versie met de bekende quote "this song is not a rebel song"? En bestaat er eigenlijk een mooier nummer dan de live versie van "40" om zo'n verzamelaar mee af te sluiten? Ik zit al lang over de 12 nummers. Under A Blood Red Sky (1983) is het eerste U2 album dat ik kocht. Klasgenoten hadden de studioplaten die eraan vooraf gingen en ook The Unforgettable Fire (1984) was al uit toen ik U2 in de huiskamer haalde. Die nam ik over van een klasgenoot en ik kocht er de singles Pride (In The Name Of Love) en de titeltrack bij met op de b-kant de definitieve versie van A Sort Of Homecoming. En gek genoeg stopte hier een eerste keer mijn verhaal met de band uit Ierland. The Joshua Tree (1987) heeft nooit naar mij staan roepen om gekocht te mogen worden, hoewel ik de drie grote singles erg goed vond. Hetzelfde gebeurde bij Rattle & Hum (1988). Ik denk dat het geflirt met een meer americana geluid mij tegenhield. Ik hou nog steeds het meest van de sturm und drang uit de begindagen. Toen U2 in Vlaanderen nog optrad in het voorprogramma van De Kreuners. Toen Bono nog met een witte vlag door een besneeuwd oorlogslandschap reed. Helemaal fout begon het te gaan van zodra de zanger begon te brillen. Vanaf Achtung Baby (1991) geloof ik Bono niet meer, terwijl hun oorspronkelijke begeestering net zo'n overtuigingskracht bezat. Het is ook het moment waarop U2 religie als thema duidelijk naar de achtergrand verbant. Net die spirituele dimensie van hun muziek, raakte me. En diep genoeg om ze op te nemen in mijn top 20. Maar niet diep genoeg om ze een hogere plaats te gunnen. War (1983) is nu mijn favoriete plaat. Daar heeft de oorlog in Oekraïne en de ruk naar rechts in Europa voor gezorgd. Wat een actuele plaat is dat na al die jaren gebleven, zeg. The Joshua Tree (1987), Rattle & Hum (1988) en Achtung Baby (1991) vonden mettertijd wel hun weg naar mijn platencollectie en er staan nog voldoende prachtige dingen op. Maar vanaf Zooropa (1993) ben ik eigenlijk meer teleurgesteld dan verrast geworden door de band die volgens mij het recordhouder is wat levensduur in ongewijzigde, originele bezetting betreft. Nog een paar jaar en U2 wordt 50. Maar in de laatste 25 jaar is nog maar bitter weinig uitgebracht dat me kon bekoren. Hoe kunnen baanbrekers zo de weg kwijt zijn?

ps. In mijn masterjaar godsdienstwetenschappen besprak ik op het examen Oud Testament psalm 40 met de nodige referenties naar de gelijknamige U2 song: goed voor een maximumscore.



Mezelf overgeven, dat leerde ik van U2.



Pastelkleurige parel van mijn op één na favoriete U2 album.

Hmmm gevoelsmatig ben ik toch een van de weinige vaste forumgangers die U2 van het begin tot einde kan smaken, onderstreept deze entry wel weer. Of ja, Songs Of Surrender heb ik niet gecheckt, ben niet zo van de op bloedeloze nostalgie-terende herwerkingen. Eigenlijk vind ik verder alleen How To Dismantle An Atomic Bomb matig en Songs Of Innocence slecht, al hun andere albums (ja, zelfs Songs Of Experience) kan ik met plezier opzetten. Wellicht omdat ik ze destijds (de mid-00's) leerde kennen met Elevation en Vertigo, dan kan de rest van hun discografie alleen nog maar meevallen natuurlijk

Goed bezig dazzler trouwens, de top 20 alweer. Dat wordt ongetwijfeld nog smullen!

Weinig reacties van mij, maar ik lees zeker mee.

Al te veel overeenkomsten hebben onze lijsten niet, maar van de meeste artiesten die hier voorbijkomen kan ik vaak in ieder geval een deel van het oeuvre wel velen.

Die opmerking over de lege tribune ging vooral over enkele sporadische topics die ik de voorbije jaren opstartte maar die geen lang leven beschoren waren omdat weinig of niemand geïnteresseerd bleek. En dat was de reden waarom ik MusicMeter minder ging frequenteren en eigen Facebookpagina begon. Ik heb ondertussen begrepen dat mijn artiesten top 100 wel degelijk wordt gelezen. Waarvoor dank.

En het Greatest Hits spelletje bestaat nog steeds. Daar ben ik wel stiekem trots op.

De drummer van Krezip gaat Larry Mullen Jr. toch even vervangen, of telt dat niet

Ik weet niet. Ik denk dat ze het record toen al op zak hadden. Maar het is nu wel naar de vaantjes.

En neen. ABBA telt niet.

U2 is typisch zo'n band waar ik alleen de hits van ken. Hun mooiste nummer vind ik verrassend genoeg 'One', en dat komt door de prachtige en akoestische cover die Warren Haynes eens live speelde, en die ook als zodanig op plaat terecht is gekomen.

Van de songs die ik, door U2 zelf vertolkt, gaaf vind, kom ik denk ik wel aan een top5, met waarschijnlijk 'Sunday Bloody Sunday' en 'Still Haven't Found What I'm Looking For'. De band heeft een ritmesectie om jaloers te op te zijn en Bono is een goede zanger.

Larry blijft wel vast bandlid dus nee, telt niet (wat mij betreft)! Adam was er ook een paar data niet bij op de Zoo TV-tour weet ik, door ziekte of omdat hij met Naomi Campbell in de lift vastzat, geen idee meer. Hoe dan ook, zijn roadie viel toen voor 'm in. Dus met dat soort nauwe criteria was het record al in de vroege jaren '90 gestrand en is het allemaal plots een stuk minder indrukwekkend

Nou, dat hangt er vanaf of je Dik Evans (oudere broer van The Edge) wel of niet meerekent bij de originele bezetting.

Oh, ik dacht dat U2 al geweest was, blijkbaar niet dus. In dat geval; verrassend hoge positie voor deze Ierse band!

Ik ga jou moeten uitsluiten van verdere deelname
want jij bent in staat om mijn volledige top 20 te verraden.

19. PAUL SIMON (SIMON & GARFUNKEL)
https://i.postimg.cc/v8vkDc9y/740full-paul-simon.jpg

Mijn twee jaar jongere broer leerde gitaar spelen uit een Simon & Garfunkel songboek. En zo geraakte ik ook geïnteresseerd in het werk van Paul Simon die op hetzelfde moment zijn comeback vierde met Graceland (1986). Art Garfunkel herinnerde ik me als kind van Bright Eyes, het liedje van de konijnenfilm. Simon & Garfunkel maakten vijf platen waarvan de eerste eigenlijk flopte. Na Wednesday Morning 3 AM (1964) trok Paul naar Engeland om daar The Paul Simon Songbook (1965) op te nemen. Ondertussen bracht Bob Dylan de bal aan het rollen met zijn Rolling Stone en besloot CBS om onder het akoestische The Sound Of Silence een elektrisch versterke band te zetten. Toen die versie de top bereikte in de US, besloten Paul en Art de samenwerking verder te zetten. Sounds Of Silence (1966) put vooral uit het Songbook van Simon die de nummers opnieuw opneemt met Garfunkel als tweede stem. Pas op mijn favoriete S&G album Parsley, Sage, Rosemary & Thyme (1966) is sprake van nieuw werk (al is de single Homeward Bound nog een oldie). Het derde langspeler (nauwelijks langer dan 30 minuten) klinkt als een poëziealbum. Na wat soundtrackmuziek voor The Graduate (1968) volgt Bookends (1968). Het wordt hun psychedische plaat met een experimentele eerste kant en op kant twee een handvol singles waaronder de volledige uitgewerkte versie van Mrs. Robinson. In 1969 voegen ze met The Boxer nog een kampvuurlied toe aan hun repertoire. Dat nummer haalt een half jaar later de tracklijst van Bridge Over Troubled Water (1970), één van de best verkochte albums van de vroege jaren '70. En dan gaan Paul en Art uit elkaar. Het jaren '70 werk van Simon maakt kennis met blues, gospel en jazz. Dan al is de kleine componist geïnteresseerd in de zwarte erfenis van de popmuziek. Met One Trick Pony (1980), een soundtrack bij een film waarin hij zelf de hoofdrol speelt van een miskende muzikant, slaat Paul de bal commercieel, al levert het hem met het prachtige Late In The Evening eindelijk weer een hit op in Europa. Simon & Garfunkel concerteren een jaar later in Central Park en die live dubbelaar zet beide artiesten weer op de wereldkaart. Maar het nieuwe Simon & Garfunkel studio project sterft al voor het geboren wordt. Paul houdt er de zwaar onderschatte elpee Hearts And Bones (1983) aan over. Tot hij in 1984 een cassettebandje hoort met Zuid-Afrikaanse muziek. De rest is geschiedenis, zeggen we dan. Vier jaar na Graceland (1986) gaat Simon op zoek naar de oergeluiden uit het Zuid-Amerikaanse regenwoud. Een tocht die Peter Gabriel en David Byrne eerder al hadden gemaakt. The Rhythm Of The Saints (1990) doet het niet onaardig maar heeft het succes vooral te danken aan de onsterfelijke voorganger die de nieuwe fans op scherp had gezet. Afronden doe ik mijn verhaal met opnieuw een live dubbelaar met als titel Concert In The Park (1991). Daarna is het wachten op nieuw materiaal dat ik niet meer zal volgen.

Paul Simon staat bij mij in de top 20 omdat hij een geniale songschrijver is en omdat hij beide disciplines: het componeren van de muziek en het schrijven van een passende tekst volledig onder de knie heeft. Zijn output is zachter en zoeter dan dat van Bob Dylan bijvoorbeeld maar spreekt mij meer aan. Ik selecteerde hieronder het nummer Graceland. Hoewel het lied een veel breder verhaal vertelt (gebroken harten op weg naar Graceland, het domein van Elvis Presley om troost te zoeken in de muziek), raken een paar verzen ook mijn persoonlijk levensverhaal. Het begint als hij zingt: "She comes back to tell me she's gone." Of vrij in het Frans vertaalt: "Je suis venue te dire que je m'en vais." En Simon gaat verder: "As if I didn't noticed the way she brushed her hair from her forehead." Mijn hart zegt dan: "Krak," in al zijn littekens. En dan moet het mooiste nog komen. "And she said, losing love is like a window in your heart. Everybody sees you're blown apart. Everybody sees the wind blow." Ik kan nog steeds niet uitleggen waarom deze metafoor puur goud is maar ik word zo meegezogen in het lied dat ik mee naar Graceland wil met al die andere poor boys and pelgrims with families. En alsof het nog niet mooi genoeg was, herhaalt Paul die metafoor later nog eens. Ondertussen kronkelt de muziek verder als een Amerikaanse rivier in een Afrikaanse bedding. Dit is puur meesterschap en dit is maar één van de tientallen voorbeelden uit Paul Simons oeuvre. Het nummer Still Crazy After All These Years bijvoorbeeld. Maar ik ga stoppen want ik krijg nu al een krop in mijn keel.



And I see losing love is like a window in your heart...



I'm not the kind of man who tends to socialize...

Goede en informatieve begeleidende tekst. Mooi persoonlijk ook. Wat een foedgeschreven songtekst toch allemaal niet kan aanrichten.

Met Paul Simon heb ik hetzelfde als met Sting en David Byrne; allemaal geniale liedjesschrijvers, intelligente denkers, sympathieke heerschappen en heerlijk woke en begaan met de wereld. Helemaal mijn type rockster

Simon & Garfunkel vind ik gek genoeg niet veel aan, ook al heb ik ook wat platen in de kast van hen. Paul Simon solo heb ik ook enkele platen in de kast staan, die ik niet veel draai. Ik vind eigenlijk geen enkele plaat van hem slecht. Er komt vast wel weer een periode dat ik wat meer van hem ga draaien.

Leuk was wel altijd dat iedereen die ik erover spreek, net als ik, dacht dat Chevy Chase, Paul Simon was in de muziekvideo van 'You Can Call Me Al'. Eén van de grappigste video's die ik ken. En wie was toch die kleine kerel die de bassolo speelt en de conga's? Ik geen andere muziekvideo die de kijker zo op het verkeerde been heeft gezet.

Dat waren tijden waarin de top40 echt verrijkt werd met dit soort artiesten, die allemaal wat dieper gingen, dan de gangbare vaak wat basale hitparadepop.

18. THE SMITHS (MORRISSEY)
https://i.postimg.cc/vZRjwtsY/Smith.jpg

The Smiths waren hot in 1986. Dankzij het album The Queen Is Dead (1986) maar vooral door de vier uitstekende singles: The Boy With The Thorn In His Side, Bigmouth Strikes Again, Panic en Ask. Vooral die drie laatste nummers gooiden hoge ogen in de alternatieve lijsten. In De Afrekening bijvoorbeeld waar mijn klasgenoten naar luisterden. Ik niet. Bij ons stond steevast Radio 2 op, de familieradio die me in de jaren '70 kennis had laten maken met Nederlandstalige kleinkunst en waar ik sinds de jaren '80 trouw naar de BRT top 30 luisterde. In 1986 zat ik met mijn neus en oren in de bands die ik zelf had ontdekt in de bibliotheek. En daar zaten The Smiths niet tussen en vermits wij dus niet naar Studio Brussel luisterden, beschouwde ik die band als een hype die niet voor mij was weggelegd. Want zo eigenwijs was ik toen wel: de bands waar anderen wild van waren, waren natuurlijk minder interessant dan de bands die ik zelf koesterde. Tot die mixtapte uit 1987, die ik al eens ter sprake bracht bij The Triffids, eindigde met Asleep. Dat nummer maakte wel een connectie met mij. En dan ga je toch zoeken naar een verzamelaar waar dat nummer opstaat. Ik kon kiezen tussen The World Won't Listen (1987) voor de Europese markt of Louder Than Bombs (1987) voor de Amerikaanse markt. Ondertussen dansten we in het jeugdhuis op reeds vernoemde singles en op de nieuwe single Girlfriend In A Coma en There Is A Light That Never Goes Out. En nog voor ik me albums van The Smiths aanschafte, was The Singles (1996) jarenlang mijn go to want daar stond (hoewel oorspronkelijk niet op 45 toeren) There Is A Light That Never Goes Out ook op. Ik vind The Smiths in de eerste plaats een singles groep met uitstekende b-kantjes die vaak sterker waren dan de deep cuts op hun albums. Het debuut The Smiths (1984) vind ik hun minst geslaagde collectie. Morrissey is nog te veel een poseur met die gladiolen in zijn kont. En dat eeuwige zelfbeklag van hem stuitte me lang tegen de borst. De klik heb ik pas kunnen maken als ik me op het gitaarspel van Johnny Marr ging concentreren. Dan hoor je hoe geniaal hun songs zijn. Meat Is Murder (1985) is een betere plaat maar vind ik tekstueel bij momenten te grof. Morrissey mikt tekstueel op de maag van de luisteraar. Ik word liever verwend door teksten die naar het hoofd gaan. Daarom zijn The Queen Is Dead (1986) met onder meer de titelsong, Cemetry Gates en het reeds vermelde Lichtje en Strangeways Here We Come (1987) met naast Coma bijvoobeeld nog A Rush And A Push And The Land Is Ours, Death Of A Disco Dancer en Stop Me If You Think You've Heard This One Before (een single in de Benelux) mijn favoriete albums. Of misschien toch die twee verzamelaars. Hij ging ook steeds beter zingen, vond ik. Morrissey verraste me solo aangenaam met het album Viva Hate (1988) en de bijhorende singles Suedehead en Everyday Is Like Sunday. En ook de singles die hij in 1989 en 1990 uitbracht en verzamelde op Bona Drag (1990) vond ik uitstekend. Maar vanaf Kill Uncle (1991) wist hij me steeds minder te betoveren en nog voor de jaren '90 halverwege waren, ben ik gestopt met hem te volgen. Hij schijnt tegenwoordig politiek nogal incorrect te zijn. Het zal me worst wezen. Ik draai nog heel graag het oude werk. Marr heb ik minder gevolgd al is hij wel aanwezig als gastmuzikant op een handvol platen in mijn collectie.



Misschien wel mijn favoriete nummer aller tijden.



Het Smiths nummer dat mij wakker schudde.

Afsluiten met een woordspeling, heel goed!

Met Moz heb ik hetzelfde, na Bona Drag aflopende zaak.

17. DEPECHE MODE
https://i.postimg.cc/RFrp9F1j/Depeche-Mode-II.jpg

Shake The Disease kwam precies op tijd in mijn puberbestaan. Lente 1985 en de hormonen gieren door mijn bijna 16jarige lijf. Je niet begrepen voelen door anderen en toch al verlangend uitkijken naar het andere geslacht. Die cocktail van emoties leek wel het onderwerp van Shake The Disease, de losse single waarmee Depeche Mode haar internationale doorbraak met het album Some Great Reward (1984) graag wilde verlengen. People Are People en Master And Servant hadden al indruk op me gemaakt. En met de jaarwisseling was daar de grootstad ballad Somebody bijgekomen. Drie voltreffers op rij was voor mij meestal de aanleiding om het bijhorende album te kopen. Ik heb de plaat letterlijk grijsgedraaid. Something To Do, Lie To Me, It Doesn't Matter, If You Want en Blasphemour Rumours zitten nog steeds in mijn knar gebeiteld. Stories Of Old vond ik het minste nummer. Maar nu kwam daar dus de single Shake The Disease bij. "Understand Me," smeekt Martin Gore tussendoor. En dat vond ik zo geweldig: het feit dat zowel Martin als Dave Gahan de lead vocalen deelde. Ook op People Are People was dat het geval geweest en op Everything Counts. Ik hoef niet uit te leggen waarom ik Shake The Disease nog steeds DM's beste single vind. Niet lang daarna verscheen ook de eerste singles compilatie. Daarop de spring-in-'t-veld hit Just Can't Get Enough dat in de winter van 1985 al in de hitlijsten was terug te vinden in zijn live versie uit 1982. Ik zocht ook naar de elpees in de bibliotheek. Weinig bands hebben hun groei zo netjes uitgetekend in hun titels. Op Speak And Spell (1981) domineren nog de speelse synthipop deuntjes van Vince Clark. A Broken Frame (1982) getuigt van de breuk tussen Clark en de band die hij oprichtte. Met de non-album single Get The Balance Right wordt het evenwicht hersteld door nieuw bandlid Alan Wilder. Op Construction Time Again (1983) timmert het kwartet verder aan de weg en met Some Great Reward (1984) worden de eerste vruchten geplukt van het internationaal succes. En dan moest Black Celebration (1986) nog komen: het album dat bijna iedereen op handen draagt, behalve ik. Ik heb al vele malen geprobeerd maar ik vind dit donkere album het op één na zwakste uit hun jaren '80 oeuvre. De titeltrack en de lead single Stripped zijn subliem. Maar voor de rest tel ik een paar degelijke deep cuts en te weinig sterke nummers. Het woord "experimenteel" lijkt hier een eufemisme voor een "gebrek aan goeie song". A Question Of Lust vind ik één van DM's grootste draken. Misschien kwam de experimenteerdrift iets te vroeg. Met Music For The Masses (1987) en Violator (1990) zet DM zich definitief op de wereldkaart. Wat een ontwikkeling voor een groepje pukkelhoofden dat ooit voor tieners optrad. Alan Wilder is wat mij betreft de sleutelfiguur als het om de meer volwassen arrangementen gaat. DM is misschien wel de band bij uitstek die een geslaagde crossover maakte van synthipop naar rock. Want steeds meer sijpelen invloeden uit country, blues, rock en later zelfs gospel en soul hun muziek binnen. Ik herinner me nog steeds die eerste keer dat ik de video van I Feel You zag. Dave Gahan als rockgod: wat een metamorfose. Songs Of Faith And Devotion (1993) is DM's Achtung Baby. Het album en de bijhorende wereldtour blijken een uitputtingsslag. Alan Wilder stapt uit de groep en voor mij is dat eigenlijk het einde van DM als band die me weet te beroeren. Ik heb al hun latere werk in huis maar het zou voor mijn part nooit meer worden wat het is geweest.



Understand me...



This is the dawning of our love...

It's a lot...it's a lot...

16. KATE BUSH
https://i.postimg.cc/zD4rcccG/R-12.jpg

Ik leerde Kate Bush via twee omwegen kennen. Een buurjongen vroeg omstreeks 1982 op de lokale radio een nummer aan van Kate Bush maar in tegenstelling tot Wuthering Heights werd er toen Babooshka gedraaid. Van het album The Dreaming (1982) kan ik me niets herinneren: dat ging geruisloos voorbij aan de nog prille popliefhebber die ik toen was. Tijdens de zomervakantie van 1985 ben ik in Zwitserland getuige van een bizarre dans op de tonen van iets wat op een heksenlied leek, tijdens het free podium in het hotel. Dat bleek dus Wuthering Heights te zijn. Net terug van vakantie is daar plots de single Running Up That Hill met die prachtige videoclip. Gevolgd door Cloudbusting met een al even intrigerende video. The Hounds Of Love (1985) meteen gekopieerd van de buurjongen. Met The Whole Story (1986) probeerde ik uiteindelijk mijn achterstand in te halen. Slechts 12 songs helaas die uiteraard niet het hele verhaal vertelden. En Wuthering Heights bleek niet eens de originele versie te zijn. En van Experiment IV begreep ik niets: hoe kon dat nu een single zijn? Toen The Sensual World (1989) verscheen was Kate's momentum voor mij weeral voorbij al heb ik later deze schade wel ingehaald. The Red Shoes (1993) heeft me nooit zo aangesproken en begin jaren '90 herhaalt zich dus een verhaal dat ik al vaker verteld heb in deze top 100: ik verloor mijn interesse in de artiest. Ik vind The Kick Inside (1978) eigenlijk Kates beste album. Ze is amper 18 en debuteert met een verzameling songs die zowel tekstueel als muzikaal van een bijzondere rijpheid getuigen. Lionheart (1978) kwam misschien te snel en teert nog op de overgebleven nummers van haar maiden jaren. Never For Ever (1980) is eigenlijk de echte opvolger en wat een vooruitgang maakte Kate in amper twee jaar tijd. Het reeds vernoemdeThe Dreaming (1982) schijnt in fankringen de favoriet te zijn. Ik heb nog wat meer tijd nodig met die langspeler. Haar nieuwste werk heb ik ook maar tot mijn scha en schande heb ik Aerial (2000) en de rest nog nooit integraal gedraaid. Kate Bush hoort in mijn top 20 omdat zij niet alleen een van de meest creatieve vrouwen in mijn collectie is maar bovendien ook nog op diverse vlakken baanbrekend is geweest voor haar vrouwelijke opvolgsters. This woman's work kan niet onderschat worden. Nu we het er toch over hebben: op elk van haar platen staat wel een nummer over de moederschoot. Het lijkt wel een rode draad in haar carrière. Muziek vanuit de baarmoeder (the kick inside). Kijk nog maar eens goed naar de hoes van Never For Ever (1980) om te zien waar al haar creativiteit vandaan komt.



Muziek vanuit de baarmoeder.



Space Odyssey 1985.

Geweldige artiest, waar ik wel echt voor in de bui moet zijn. Vooral haar heftig electronische platen met de Fairlight vragen veel van mijn energie. Ik leerde haar ook pas in de jaren '90 kennen op mijn zoektocht naar progressive rock, waar zij ook toebehoorde (volgens de naslagwerken). Ik waardeer alles tot en met Hounds of Love. De rest ken niet (goed).

Kant B van 'Hounds of Love' vind ik prachtig al snap ik niets van het verhaal/concept. Mijn favoriete liedje was altijd 'Mother Stands for Comfort' tot ik erachter kwam dat het om een seriemoordenaar ging. Hoe de wetenschap van een tekst een nummer totaal de nek om kan draaien.

Het is maar in welke tijd je de muziek binnenstapt dat blijkt uit jouw relaas. Ik was al iets minder onbevangen en keek wat kritischer met name de artiesten die via de muziekclips boven kwamen drijven. Ik was meer een radioman, en video maakte mij niet persé enthousiast voor de een of andere act, Kate Bush en Depeche Mode zijn daar een voorbeeld van. Kate Bush heb ik pas veel later leren waarderen, Aerial werd mijn eerste aanschaf.

Prachtige zin!

En sowieso een hele mooie top 100 tot nu toe. Ik ben benieuwd naar wat nog komen gaat.

15. ABBA
https://i.postimg.cc/9Q0FdtZy/lay-all-your-love-on-me-6065aeed88cb0.jpg

De Doors avond in de faculteitsbar werkte inspirerend want een paar weken later werd er een ABBA avond georganiseerd. Dat was anno 1987/88 best gedurfd. Het was immers nog vijf jaar wachten op ABBA Gold (1993) en de bijhorende revival. Ik ben er toen toch maar op afgegaan want het was mijn maat die de avond regisseerde: platen, CD's, videos en posters. En het is gebeurd toen ik de melodie van Gimme Gimme Gimme (A Man After Midnight) door de speakers hoorde glijden. Dit is toch wel een onweerstaanbaar sterke hook, dacht ik bij mezelf. En dan herinnerde ik me weer dat ik in de zomer van 1983 integraal naar het album Super Trouper (1980) had zitten luisteren bij kennissen (die ook Brel in huis hadden). Het viel me toen op dat ik elk nummer kende ook al telde dat bewuste album slechts twee singles (of drie als je de 12" release van Lay All Your Love wil meerekenen). Super Trouper (1980) is nog steeds mijn favoriete ABBA plaat. Nooit blendden de stemmen van Agnetha en Frida zo mooi als op die plaat. Andante Andante had vader een paar keer in zijn zorgvuldig aangelegde mixtape collectie opgenomen. Vader was ook een fan en het was dan natuurlijk fout om ook fan te zijn. Maar vandaag neemt de muziek van ABBA me gewillig mee naar lang vervlogen dagen van een zorgeloos bestaan aan het einde van de jaren '70. Our Last Summer is mijn favoriete ABBA deep cut. Want dat kan deze popgroep dus wonderwel: me diep ontroeren. Altijd zit er wel ergens een pijntje in de stemmen van de dames, hoe kleurrijk de muzikale arrangementen zich ook mogen bewegen. Agnetha in The Winner Takes It All bijvoorbeeld. Of wat dacht je van de vocale harmonieën in The Piper. Of het net niet op single uitgebrachte Happy New Year. Op The Visitors (1981) bewees ABBA klaar te zijn voor de jaren '80. Ook een sterke plaat maar er staan een paar mindere nummers op. Hun disco album Voulez-Vous (1979) zit ook tjokvol hits zoals de titelsong, het stampende Does Your Mother Know of het kampvuurlied Chiquitita. Of wat te denken van The Album (1977) met Eagle, Take A Chance On Me en The Name Of The Game, waarop ABBA voor het eerst alle touwtjes in eigen handen had? Of Arrival (1976) met het onsterfelijke Dancing Queen, Money Money Money en Knowing Me Knowing You, de eeste ABBA plaat waar ook volop aandacht werd besteed aan de albumtracks die niet op single verschenen. De Benelux is de plaats waar ABBA al in 1973 doorbrak met Ring Ring. De rest van de wereld wachtte op Waterloo uit 1974 om ABBA te omarmen. Eigenlijk vertrok de internationale ABBA trein pas definitief met de hattrick S.O.S., Mamma Mia en Fernando. De strafste statistiek vind ik deze: Vanaf I Do I Do I Do I Do I Do in 1975 tot Under Attack in 1982 stonden alle ABBA singles in Vlaanderen in de top 3. Welke band doet hen dat na? En dan is er nog dat onwaarschijnlijke coda waarmee het Zweedse viertal na ruim veertig jaar vriend en vijand zou verrassen. Het is niet eerlijk om Voyage (2022) in de weegschaal te leggen naast hun topwerk van weleer. Meer gepast is om met eerbied te luisteren naar twee oma's en twee opa's die nog steeds weten wat componeren en zingen is.



Ik hou net iets meer van Frida's dan van Agnetha's stemkleur.



Zweeds viertal scoort contrapunten bij de vleet.

Geen slecht woord over ABBA. Ik heb denk ik wel een top5, waar het nummer 'Eagle' op 1 staat. Qua muzikale opvoeding heb ik door het gebrek aan vader, niet veel meegekregen. Mijn moeder draaide Ellie & Rikkert, Neil Diamond, John Denver én had alle lp's van ABBA. Ik ken de lp-hoezen uit mijn hoofd.

Ik zou het zelf nooit snel opzetten, omdat ik geen liefhebber ben van dit genre popmuziek. Maak ik erken de kwaliteit.
'The Winner Takes It All' vond ik ook zo prachtig gezongen.

14. STING (THE POLICE)
https://i.postimg.cc/m2z7x3jY/Sting.jpg

In Europe and America there's a growing feeling of hysteria (Russians). Hoe actueel wil je je popmuziek? Ik heb The Police tussen haakjes gezet. Een groep met een briljante singles catalogus. Maar het contrast met de albumtracks was vaak (te) groot. Het moest ook razendsnel gaan. Sting, Andy en Stewart debuteerden in de jaren '70 toen één album per jaar nog de norm was. Met die eerste twee wilde het nog wel lukken: er waren genoeg songs in voorraad sinds de drie elkaar leerden kennen. Outlandos d'Amour (1978) had wat tijd nodig om het grote publiek te vinden. De bal ging eigenlijk pas aan het rollen met de derde single So Loney in de winter van 1979. Die bracht Roxanne weer onder de aandacht en vervolgens ook Can't Stand Losing You dat hun eerste, echte hit werd bij onsin de zomer van 1979. In de herfst van dat jaar was het al de beurt aan Message In A Bottle, gevolgd door Walking On The Moon. Reggatta De Blanc (1979) is voor mij het meest complete Police album. Bring On The Night en The Bed's Too Big Without You hadden eveneens op single gekund. Het was echter wachten op Don't Stand So Close To Me in de herfst van 1980. Een nummer dat wat moeilijk op gang komt en op het refrein na minder goed de tand des tijds heeft doorstaan, vind ik. Ik hoor liever het gekke De Do Do Do De Da Da Da maar vind daarin weinig medestanders, heb ik begrepen. Op Zenyatta Mondatta (1980) trappelt het trio iets te veel ter plaatse. Pas op Ghost In The Machine (1981) zet de groep een stap vooruit in haar ontwikkeling dankzij de integratie van toetsen en blazers. Invisible Sun is een merkwaardige lead single die bij ons pas een hitje zal worden na het veel grotere succes van Every Little Thing She Does Is Magic en Spirits In The Material World. Maar de spanningen tussen de drie artistieke ego's zijn voelbaar te snijden. De opnames voor Synchronicity (1983) verlopen niet van een leien dakje en dat classic album (binnenkort uit in verschillende deluxe formats) mist wat mij betreft cohesie. Op plaatkant één valt niet veel meer te rapen dan beide titeltracks. De hits staan op kant twee en die kunnen tellen: Every Breath You Take, Wrapped Around Your Finger en King Of Pain. Sting zal solo meer tijd nemen voor zijn albums. Op die manier kan hij zijn beste nummers selecteren en hoeft hij de tracklijst niet op te vullen met bizarre bijdrages van Summers en Copeland. The Dream Of The Blue Turtles (1985) is meteen een schot in de roos. Het valt op dat Sting graag teruggrijpt naar zijn eerste muzikale liefde: jazzmuziek. Tijdens de opnames van Nothing Like The Sun (1987) overlijdt zijn moeder maar Sting gaat door met het veroveren van de planeet. Als nadien ook zijn vader de pijp aan Maarten geeft, wordt hij geconfronteerd met een writer's block. De dood van zijn ouders krijgt een plaats op het autobiografische The Soul Cages (1991), een plaat die ik bij haar release nog geïnteresseerd oppikte. Bij Ten Summoner Tales (1993) had ik het gevoel dat Sting op safe speelde en zichzelf begon te herhalen. En eigenlijk is daar weinig mis mee maar mijn interesse verslapte. Mercury Falling (1996) heb ik niet meer opgepikt al zit hij ondertussen wel onbeluisterd in mijn collectie. If You Love Somebody Set Them Free, Love Is The Seventh Wave, Russians, Fortress Around Your Heart, Englisman In New York, Fragile, They Dance Alone, All This Time, Mad About You, If I Ever Lose My Faith In You, Fields Of Gold, Shape Of My Heart... Het blijven toch stuk voor stuk parels van een klasbak. Op zijn recenter werk durfde Sting uitstapjes te maken naar folk, middeleeuws en klassiek. Maar ik ben er nog niet naar op zoek gegaan. Dat komt ervan als je een brede collectie beheert: er is te weinig tijd om elke artiest op te voet te blijven volgen.



Een single in Amerika.



Er schuilt een minstreel in Sting.

The Police vind ik okay, in die zin dat ik de singles ken en ze waardeer, en hun benadering van de New Wave meer dan prima vind (samen met Talking Heads en Blondie), maar ik ben geen liefhebber. Grappig wel dat de bandleden eerder al in de progressieve rock actief waren (Strontium 90 was een soort crossover-band).

Sting daarentegen vind ik echt waanzinnig. ZIjn benadering van de pop, met invloeden zo wijds als jazz, folk en world, maken dat met name die eerste zwik platen tijdloos zijn, en vol staan van de nuances, dynamiek en muzikale verrassingen. Ik raak niet uitgeluisterd. Tel daarbij op dat Sting ook veelvudlig samenwerkte met jazzmuzikanten (David Sancious, Branford Marsalis, Manu Katché) maakt ook dat die eerste platen een genot zijn voor het oor. Tot en met 'Ten Summoner's Tales' vind ik zijn platen erg sterk. Daarna vind ik het wat matig. De liveplaat '... All This Time' vind ik ook een hoogtepunt. Prachtig intieme vertolkingen van oude en nieuwe songs.

Ik vind Sting ook een uiterst sympathieke man, die zich altijd veel heeft ingezet voor het goede. Ik waardeer dat erg. Mijn favoriete song had je al gepost: 'Mad About You', een tekst en muziekvideo waar ik niets van begrijp, maar het is het arrangement en de songhooks die ik zo mooi vind.

Daar zou ik dan toch maar eens werk van gaan maken want dat is haar mooiste

Bij Sting heb ik hetzelfde als bij Morrissey: de bandalbums vind allemaal geweldig, solo ben ik na het tweede album afgehaakt.

13. KRAFTWERK
https://i.postimg.cc/43GgWWn8/Kraftwerk.jpg

AUTOBAHN
RADIO-ACTIVITY
TRANS-EUROPE EXPRESS / METAL ON METAL / ABZUG
THE ROBOTS
POCKET CALCULATOR / DENTAKU
MUSIC NON STOP

Ik stop deze nummers uit The Mix (1991) in een playlist en geniet. Allemaal uitstekende updates van de originelen die zich moeilijker in een soort van compacte hitversie laten beluisteren. De originelen horen thuis in de context van een album. Autobahn (1974), het vierde Kraftwerk album, mag gerust baanbrekend genoemd worden met zijn over een plaatzijde uitgesponnen titeltrack. De rit verveelt geen seconde. Fun Fun Fun auf der Autobahn, zo klinkt het fonetische alsof The Beach Boys ermee gemoeid zijn. Op de cover van de plaat rijdt de kever van Abbey Road. Ralf Hutter en Florian Schneider beamen de popmuziek van de jaren '60 in een elektronisch landschap. Radio-Activity (1975) is een mijlpaal in de popgeschiedenis. Met tot instrumenten omgebouwde radio's genereert Kraftwerk een album dat zijn tijd lichtjaren vooruit is. Volgende halte voor de met Karl Bartos en Wolfgang Flur uitgebreide groep is Trans-Europe Express (1977). Ik beluister hun platen het liefst in het Engels. Europe Endless klinkt zoveel geloofwaardiger in deze wereldtaal dan in het Duits. Dan rijdt de elektronica trein immers niet veel verder dan Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Engels met Duitse tongval. Zoals in The Model van hun classic album The Man Machine (1978). Het nummer zal pas in de winter van 1982 een hit worden als tal van synthesizerbands in het voetspoor van de grootmeesters getreden zijn. Hij heeft zijn titel niet gestolen, deze blauwdruk voor de 80's synthipop hit. Computer World (1981) verschijnt tijdens de gloriedagen van de postpunk. Om relevant te blijven, gaat de aandacht op die plaat naar het ritme van de composities. Het wordt zowaar een proto-techno plaat. Maar Electric Café (1986) heeft het moeilijker. Hier lijkt Kraftwerk voor het eerst de trends achterna te hollen in plaats van ze zelf te creëren. Alleen het thema van Music Non Stop dat zich uitstrekt over verschillende titels is naar mijn mening echt de moeite. Pas twaalf jaar na The Mix (1991) verschijnt het laatste Kraftwerk album Tour De France Soundtracks (2003). Daarop klingelen en klangelen de twee overgebleven oprichters een plaat lang met de thema's van hun gelijknamige single uit 1983. Die werd toen al vooruitgeschoven als de titeltrack van een nieuw album dat er toen niet van kwam. Laat ik aan mijn Best Of lijstje nog een paar titels toevoegen die ontbraken op The Mix (1991) of die ik toch liever in hun originele versie hoor.

EUROPE ENDLESS
SHOWROOM DUMMIES
THE MODEL
NEON LIGHTS
COMPUTER WORLD
TOUR DE FRANCE



Swingende radio's.



De kracht van de minimalistische benadering.