8. Constantinople Line

Op het kruispunt van postpunk en synthwave bracht Simple Minds een nummer uit dat klinkt als een treinreis door de dichte mist van de Koude Oorlog. De titel verwijst naar de historische Oriënt-Express-route, die ooit Parijs met Istanboel verbond. Jim Kerr schetst hier als verslaggever het portret van een continent in transitie. De muziek is repetitief, afstandelijk en hypnotiserend, met een ritme dat aan Kraftwerk doet denken. Er is geen refrein, er is geen climax en de tekst is fragmentarisch. Het zijn flarden van gesprekken, opgevangen in een rokerige coupé:

“Hey, waiter... where are we now?”

Het is een vraag die niet alleen over een bestemming gaat, maar meer nog over het bestaan zelf.

Wat “Constantinople Line” zo intrigerend maakt, is hoe het nummer de luisteraar dwingt mee te reizen. Het is een reportage over een Europa dat zijn identiteit zoekt tussen de ruïnes van het verleden en de dreiging van de toekomst.

En in een tijd waarin de wereld zich opnieuw in blokken lijkt te verdelen, klinkt “Constantinople Line” weer verrassend actueel.

We zijn alweer bezig met een sterke editie.
Puur genieten van al die verschillende impressies.
En hier en daar steken we wat op van elkaar.

08. KANT-KINO

Het derde B-kantnummer al onder aan mijn lijstje. Ik vind de trackvolgorde op het album vreemd gekozen. Een beetje alsof de grootste troefkaarten op kant A worden uitgespeeld, al blijft op die B-kant ook nog wel voldoende moois te horen.
Misschien dat deze soundscape beter tot zijn recht kwam als rustpuntje op de A-kant. Ook ik hoor er die melancholie van Of All The Things We've Made in terug, dat alles door die typische gitaarklank. Halverwege zet een soort mechanisch ritme in met wat achtergrondkreten. Ook interessant om te lezen dat het als een soort verlengd stukje van Thirty Frames A Second te horen valt. Vandaar dan ook de positie op de plaat.

07. ROOM

Ingetogen afsluiter. Op een borrelend ritme, jaren '60-orgeltje en een jengelende gitaar valt halfweg een mooie basmelodie in.
Enkel echo's blijven er op het laatst over.

7. Room

Fijn nummer, die imo beter gepast had op RtRC qua feel. Het nummer ademt nog die eind jaren zeventig sfeer, terwijl de rest van EaD vol bravoure de deur van de jaren tachtig intrapt. De live uitvoering was een stuk minder ingetogen qua zang en gitaarondersteuning, met Forbes als tweede zanger in de refreinen.

07. TWIST/RUN/REPULSION

We zijn nu bij de nummers aanbeland die ik echt goed vind. Maar ze ontnemen zichzelf een kans op een hogere notering omdat ze te lang doorgaan. Twist/Run/Replusion was meer dan een aangename verrassing. Ik verwachtte eerst een collage van drie tracks maar ik kreeg een avantgardistisch stukje new wave zoals wij dat in Vlaanderen destijds gewoon waren. Ergens tussen het maniakale van Lavvi Ebbel en het prettig gestoorde van Pas De Deux beweegt zich Twist/Run/Repulsion. Ik had dit eigenlijk niet van Simple Minds verwacht en vermoed dat dit een unicum is in hun oeuvre. Een minuutje korter was perfect geweest.

07. Celebrate

Als ik zonder laatste herbeluistering een lijstje had moeten maken had ik Celebrate iets hoger verwacht. Nu is de grote vraag waren die andere dan iets beter of bleek Celebrate iets minder dan verwacht? In ieder geval is deze track vijf minuten en daarmee wellicht iets te lang. De muzikale ideeën zijn vol met spanning maar ook weer wat langdradig door het repeterende karakter. Maar slecht of iets in de buurt van matig is het zeker niet. Het refrein (of wat daar voor door moet gaan) is prima en de postpunk achtige muzikale omlijsting in orde. Hoor ik daar een McCluskey achtige knorrende bas?
Ik denk dat ik toch wel redelijk makkelijk kan vaststellen dat het de andere tracks zijn die positief vielen!

08. Constantinople Line
09. Kant-KiRun
10. Twist/Run/Repulsion

7. Capital City

Hij is de meest prominente stadsgids van Glasgow. In zijn lange, zwarte trenchcoat wandelt hij elke dag door de oude binnenstad, met een plattegrond en een zaklamp in de hand. Grinnikend wijst hij je de weg door smalle straatjes en over pleinen waar niemand stilstaat. Waar iedereen verdwaalt. En stilletjes verdwijnt.

Capital City is de warboel van het noorden: een plek waar verkeerslichten niet meer weten wie voorrang heeft en waar het openbaar vervoer steevast te laat komt. De stad is een afstandelijk organisme dat alles en iedereen opslokt en weer levend uitspuugt. Toch is Capital City geen stip op de kaart; het bestaat enkel en alleen in een beduimeld notitieboekje.

En nu zet je het album Autobahn uit 1974 even op en hoor je wat Jim tijdens zijn wandelingen door de stad beluisterde op zijn draagbare cassetterecorder. Jawel.

De keuze voor Autobahn als referentiepunt is veelzeggend. Net als Kraftwerk destilleert Capital City de monotonie van beweging tot een hypnotische ervaring. Producer John Leckie - bekend van zijn werk onder andere met Magazine, XTC en Radiohead - legt er een klinische, industriële glans overheen. Het resultaat is een trance-achtig ritme dat zich losmaakt van de meer gangbare couplet-refrein structuur in de popmuziek.

Waar eerdere nummers nog aarzelden, markeert Capital City het omslagpunt. Hier begint de plaat te schitteren met een intensiteit die zes sterren verdient. Vanaf hier doet de volgorde er eigenlijk niet meer zoveel toe.

Damned. Ik hoopte dat ik misschien de enige zou zijn die de link gehoord had.

Ja, dit viel mij ineens op. Mooi eigenlijk, dat we hier in dit topic nu allerlei dingen ontdekken door veel beter naar onze favoriete muziek te luisteren. Maar zoiets dergelijks zei jij eerder ook al.

7. Capital City

Wat moet ik nog aan bovenstaande beleving toevoegen? Niks, behalve dat ik de muzikale kruisingen bij Capital City niet als ongelijkvloers ervaar en dat zijn ze bij Autobahn natuurlijk wél.