Metro kwam in een Rock ID contest voor die ik gemaakt had. De song die ik gebruikt heb is hun bekendste nummer Criminal World. Dat nummer hebben ze niet voor David Bowie geschreven, hij heeft het gewoon gecoverd.
Van de Duncan zijn de albums The Wild Places en Streets of Fire absoluut de moeite waard. Op beide albums had ie ook een fantastische band: Tony Hymas op toetsen, Simon Philips op drums en John Giblin op bas.

Gratias tibi ago, o Ceasar!

Wat is er mis met de Duitse taal????
Je doet jezelf echt tekort door bij voorbaat al albums uit te sluiten omdat ze in de prachtige Duitse taal gezongen zijn. Je mist inderdaad de twee erg goede albums van Nina Hagen Band (haar band zou na de split door gaan als Spliff, en bleek achteraf ook zeeeeer bepalend voor het geluid van die twee albums).
Je laat met je vooroordeel heel veel mooie Duitse muziek aan je voor bij gaan. Jammer.

Dat is ongetwijfeld waar. Het is niet zozeer een vooroordeel en gericht tegen Duitstalige muziek, maar meer omdat ik inzake taal en muziek liever Engels-/Amerikaanstalige vocale begeleiding hoor.

Het is natuurlijk ook verreweg de grootste bron om aan te boren, dus naar verhouding mis ik natuurlijk minder dan andersom. Maar had ik het afstotend gevonden, had Nina Hagen natuurlijk ook niet de eerste plaats gehaald.

Mag ik van de gelegenheid gebruiken hier mijn meest favoriete Duitstalige song aller tijden te noemen: Naturträne van Nina Hagen Band.

YouTube - Nosferatu Naturträne

Geweldige clip, prachtige angstaanjagende stomme film. Zelfs zonder tekst. De dreigende muziek dit keer niet speciaal voor de film geschreven maar idd prima ingepast door Nina Hagen!

Nou, het is natuurlijk andersom, men heeft een clipje bij de song van Nina Hagen gezocht. Het was het eerste studio-fragment wat ik kon vinden op Youtube, maar de clip heeft dus niets met het liedje te maken...

Dan ook nog maar even mijn favoriete Nina-song:
YouTube - Nina Hagen - Auf´m Bahnhof Zoo

na 2x luisteren is dit mijn oordeel: erg leuk nummer met vooral een heel goed refrein. Hopelijk wordt dit een dikke hit

De SQ top 15 van week 9 - 1979

1 (1) Gruppo Sportivo - Disco Really Made It (3 wk)
2 (2) Chalawa - Hop, Skip and Jump (2 wk)
3 (3) Nina Hagen Band - Unbeschreiblich Weiblich
4 (4) Peaches & Herb - Shake Your Groove Thing (3 wk)
5 (3) Third World - Now That We Found Love
6 (5) Duncan Browne - The Wild Places (2 wk)
7 (11) Grand Funk Railroad - Some Kind of Wonderful
8 (8) Gibson Brothers - Cuba (2 wk)
9 (9) Dolly Parton - Baby I´m Burning (2 wk)
10 (6) Pointer Sisters - Fire (3 wk)
11 (14) Earth, Wind & Fire - September
12 (10) Chic - Le Freak
13 (-) Sister Sledge - He´s the Greatest Dancer
14 (-) Japan - Adolescent Sex
15 (13) Al Stewart - Palace of Versailles (2 wk)

Als al eerder gemeld: dit zal in die tijd een snel lijstje zijn geweest. Snel nog even maken want er is al weer bijna een volgende week. Veel platen blijven staan en maar twee nieuwe binnenkomers.

Daarbij wel Sister Sledge; dameskwartet dat voor enige tijd een verlengstuk werd van Chic. En natuurlijk wordt dit een flinke hit in mijn lijst. Ik denk dat ik ´m in die betreffende week maar terloops even heb gehoord en op basis van een fragment in mijn lijst heb gezet of zo (en daarom maar op nummer 13); ik meen me toch te herinneren dat ik het meteen een geweldig nummer vond.

Nog even reactie op musician - en vast sterkte met de uitslag vandaag .


Het was een goede tijd voor de reggae inderdaad. In 1980 ben ik een tijdje erg fanatiek het genre ingedoken. Tot die tijd pakte ik de hits wel mee. Stir it Up komt bij mij nog.


Oh, wat ben ik het híer mee eens! Zie eventueel mijn post bij het album Gloria Gaynor - Never Can Say Goodbye (1975)

Leuk dat je het zegt - het nummer blijkt dus ook jongeren te kunnen aanspreken. Ik had gedacht dat het voor 'moderne' oren een beetje stoffig zou klinken.

Ik heb bij dit nummer ook sterk het idee dat je 'erbij geweest' moet zijn om het te kunnen waarderen. Vooral dat filmpje waarin zijn vriendin heel de tijd om hem heen kronkelt terwijl hij stoïcijns zijn liedje zingt, droeg veel bij aan de mysterieuze sfeer van dit nummer. Een absolute topper uit de hitlijsten, wat mij betreft, al klinkt het voor velen vermoedelijk een beetje gedateerd.

Duncan Browne heb ik altijd als een eendagsvlieg beschouwd. Pas jaren later las ik over de Metro- en Bowie-connectie. Maar ik heb geen moment geaarzeld toen ik de CD voor 3 euro ergens in een uitverkoopbak tegenkwam. Die CD bevat zelfs twéé originele albums, namelijk The wild places en Streets of fire. Uitstekende muziek, beetje prog-achtig met veel lange, jazzy instrumentale stukken, met medewerking van de topmuzikanten die Ceasar al noemde.

Toch vreemd dat Duncan Browne alleen in Nederland een top10 hit had met dit nummer. Elders kent men het helemaal niet. Als ik me niet vergis heeft The wild places trouwens in '91 opnieuw een paar weken in de top 40 gestaan.

Ha, Angel ken ik ook nog. Ik kan me ook herinneren dat Alfred Lagarde Tower veel draaide. Dat zal inderdaad wel geweest zijn in de periode dat ze een hit hadden met Winter song, in '78. Maar het nummer zelf is veel ouder en staat op hun debuutalbum uit '75. Als het in '79 (opnieuw?) op single is uitgebracht, moet het toen al vier jaar oud geweest zijn.

Zelf had ik Winter song op single, maar ik vond de B-kant veel beter: het nummer Can you feel it inspireerde mij zelfs tot de aanschaf van de LP On earth as it is in heaven, maar als geheel vond ik die plaat niet zo sterk. Later kocht ik ook hun debuut-LP, maar die ben ik kwijtgeraakt. Momenteel is een compilatie op CD de enige muziek van Angel in mijn collectie. Maar eigenlijk is dat wel voldoende, vind ik. Klinkt uiteindelijk tamelijk gedateerd, en Tower is veruit hun beste nummer.

Ook Gaucho lyrisch over Tower. Ik heb het nummer dus pas in 1979 leren kennen. Toch wel mooi dat je nu terugziet dat dat best wel breed werd gewaardeerd zonder dat dat de top 40 heeft gehaald en met maar een paar stemmen per album op deze site. Dit zou toch ook zo in de top 2000 kunnen/moeten staan (misschien is het zelfs wel zo?).

Ik wist ook niet dat Tower al een ouder liedje was in 1979. Toch zie je dat vaker, als een band een grote hit scoort, dat ze daarna een eerdere single opnieuw uitbrengen. In feite gebeurt nu hetzelfde met Run van Snow Patrol, dat nu in de top 40 is gekomen. In 1977 was het het prachtige Wishing you were here van Chicago, dat na het gigantische succes van If you leave me now na 4 jaar opnieuw werd uitgebracht en alsnog een succes(je) werd.

Overigens staat Tower niet in de Radio 2 top 2000 en Winter song ook niet. Of bedoelde je de MuMe ladder top 2000?

De Radio2 lijst bedoelde ik, ja. Vaak worden bepaalde platen echt die lijst ingeduwd door veelvuldige airplay vooraf, heb ik het idee. En dat zou bij dit nummer ook goed kunnen denk ik zo. Echt een te veel vergeten plaat.

Grappig dat je twee platen in je lijst hebt die de vorige keer (fors) daalden en nu weer stijgen, SQ! In principe een prachtig fenomeen!

Grand funk railroad én Earth, wind & fire beiden weer in de lift. En nieuw binnenkomen op 5 en de week er na dalen naar 6 (de inmiddels veel besproken Duncan Browne!) is ook prachtig, het maakt het allemaal fantastisch onvoorspelbaar.

Ik zou haast spreken van de ware hitparade-geest, het moment van samenstellen, hoe staat mijn pet op dat ogenblik, bepaalt de lijst.

's Avonds laat een hitparade maken leidt vaak tot keuze voor sentiment en softere nummers.......

laatste gedachte zit zeker wat in .. en zo zou dit goed een lijst kunnen zijn gemaakt ná een feest (Grand Funk en EWF: beide echte floorfillers). Ik verbeeld me nu zelfs dat ik het mij herinner

De top 30 van 10 maart 1979:

01 (01) Unbeschreiblich weiblich - Nina Hagen band
02 (02) Adolescent sex - Japan
03 (05) Heart of glass - Blondie
04 (04) Don't stop me now - Queen
05 (03) Everytime I think of you - Babys
06 (08) Ruthless queen - Kayak
07 (10) Sharing the night - Dr. Hook
08 (18) The wild places - Duncan Browne
09 (---) Sarah smiles - Bram Tchaikovsky
10 (11) Fire - Pointer sisters
11 (13) Disco really made it - Gruppo sportivo
12 (20) Ain't love a bitch - Rod Stewart
13 (07) You took the words - Meatloaf
14 (06) Some kind of wonderful - Grand funk railroad
15 (22) Stir it up - Bob Marley
16 (15) Tragedy - Bee gees
17 (17) Hold on - Ian Gomm
18 (25) I will survive - Gloria Gaynor
19 (12) Now that we've found love - Third world
20 (16) The runner - Three degrees
21 (19) Hop, skip and jump - Chalawa
22 (---) Can you feel the force - Real thing
23 (09) Blue collar man - Styx
24 (28) Return to paradise - Elton John
25 (24) You're all I need to get by - Matthis/Williams
26 (---) I want your love - Chic
27 (---) Back in business - Ted Gardestad
28 (---) Shake your body - Jacksons
29 (21) Save the last dance for me - Jerry Lee Lewis
30 (14) Accident prone - Status quo


Zo, ik ben blij voor Arthur, dat Fire van de Pointer sister nog de tiende plek hebben gehaald, zijn avond moet goed zijn!

Er zijn weer een aantal intrigerende nieuwe binnenkomers te constateren, het begint bij de eendagsvlieg Bram Tchaikovsky, ex lid van de Motors.

Dit nummer, Sarah smiles, wordt speciaal in de Engelse wikipedia genoemd, omdat het alléén in Nederland een hitje is geweest in de top 40 (nergens anders ter wereld) en hij had daarnaast ook alleen nog maar in diezelfde periode één ander hitje, in de VS, Girl of my dreams.

Bram Tchaikovsky verscheen in 1979, 1980 en 1981 met een cd, zonder noemenswaardige verkopen en dan niets meer. Wij allen kennen Sarah smiles, zeer geliefd nog steeds. Het zal ook een hit worden in de top 30 kun je nu al met zekerheid voorspellen, met zo'n entree op 9.

Wij zijn het enige land dat dit nummer als rock/wave klassieker ook kent en genoteerd heeft staan! Dat is toch opzienbarend?

Een stuk boeiender in ieder geval dan de vermelding van de binnenkomst van Shake your body van The Jacksons en I want your love van Chic. Ja, beiden waren de creme de la creme van de disco-scene, ik vind het nummer van Chic nog steeds iets aparter maar voor beide platen geldt dat je er eigenlijk niet om heen kan.

The Real thing kent bijna hetzelfde verhaal als Gloria Gaynor: oude discoband (You to me, Can't get by without you) met hits uit 1976 mag het in 1979 nog een keer proberen. Maar vervolgens gaan de verhalen uit elkaar: The Real thing wist zich wel muzikaal toch (sterk) te verbeteren.

Er wordt aan Can you feel the force een stevigheid toegevoegd die het nummer eigenlijk boven het disco niveau uitlift. In Engeland leidde het tot de hoogste regionen van de hitlijsten en ook hier deed de plaat het goed. Maar het bleef bij The Real thing tot een eenmalige comeback.

Het meest bijzondere verhaal hoort bij Ted Gardestad. Het is weer zo'n man van wie je uit je hoofd niet weet wie het is en dat het moet worden opgezocht.

Ted Gardestad (1950) was een Zweed die in 1979 voor dat land uitkwam op het songfestival, las ik als eerste. Merkwaardig nummer dacht ik nog, voor een songfestival. Het is een toch een soort rock hoewel ik dat te overdreven vind, maar vooruit.

Dit is ook niet het nummer van het songfestival, maar een nummer van zijn cd Blue virgin isles uit 1978, waar onder andere leden van Toto, dr. John en John Mayall aan hebben meegewerkt. Het schijnt een enorm project te zijn geweest, dat de kopers massaal links hebben laten liggen, vandaar volledig onbekend. Behalve dan in Zweden.

Maar het gaat slecht met hem aflopen: in 1997 pleegt hij zelfmoord nadat hij enige tijd eerder (geheel ten onrechte) beschuldigd is geweest van de moord op de Zweedse politicus Olaf Palme. Volgens zijn broer Kenneth, zou Ted al veel eerder hebben geleden aan "paranoid schizofrenia", opgelopen tijdens zijn periode dat hij nog deel uit maakte van de Bhagwan.

Ik kan nu aan niets anders meer denken, als ik Back in business weer eens voorbij hoor komen, haast te bizar voor woorden.....

opnieuw complimenten voor je lijstje,trouwens

Sorry dat ik te laat ben met mijn nieuwe top 40; ik heb vier dagen lang zonder pc gezeten (door een crash) en dat wens ik mijn ergste vijand niet toe . Ik zal mijn lijst zo plaatsen.

Wat betreft de lijst van musician: Sarah smiles gaat het bij mij ook goed doen, maar komt niet zo stormachtig binnen.
En die Ted Gärdestad: erg opmerkelijk dat hij in je lijstje staat. Ik had nog nooit van hem gehoord, en nu ik het singletje luister: klinkt als nieuw voor mij. Die heeft toch nooit in de top 40 of tipparade gestaan? Dan valt hij toch af voor jou?
Typisch plaatje van zijn tijd, niet zo opmerkelijk.

TOP 40 VAN ROB nr 141, 7-3-1979
dw vw aw
1 1 7 Chiquitita - Abba
2 4 5 Fire - The Pointer Sisters
3 2 4 Heart of glass - Blondie
4 3 5 Don't stop me now - Queen
5 12 2 Wild places - Duncan Browne
6 6 4 Ruthless queen - Kayak
7 32 2 Disco really made it - Gruppo Sportivo
8 13 6 Adolescent sex - Japan
9 5 12 Le freak - Chic
10 15 3 The runner - The Three Degrees
11 19 3 Shake your body - The Jacksons
12 7 9 How you gonna see me now - Alice Cooper
13 14 4 Unbeschreiblich weiblich - Nina Hagen Band
14 -- 1 Lucky number - Lena Lovich
15 8 6 Some kind of wonderful - Grand Funk
16 18 6 Lay your love on me - Racey
17 -- 1 Shake your groove thing - Peaches & Herb
18 11 7 Everytime I think of you - The Babys
19 10 8 My life - Billy Joel
20 22 4 Take that to the bank - Shalamar
21 26 3 I will survive - Gloria Gaynor
22 9 8 You took the words right out of my mouth - Meat Loaf
23 27 2 Return to paradise - Elton John
24 25 3 Tragedy - The BeeGees
25 28 2 Let's start the dance - Hamilton Bohannon
26 17 5 Now that we found love - Third World
27 21 3 Forever in blue jeans - Neil Diamond
28 34 2 Tower - Angel
29 35 2 You need a woman tonight - Captain & Tenille
30 -- 1 Heaven knows - Donna Summer & Brooklyn Dreams
31 -- 1 I want your love - Chic
32 20 8 New York New York - Gerard Kenny
33 39 2 Pops we love you - Marvin Gaye, Smokey Robinson, Diana Ross & Stevie Wonder
34 -- 1 Sarah smiles - Bram Tchaikovsky
35 16 4 Nee, daar trappen wij niet in - Vader Abraham
36 23 7 Sing to me - 1994
37 24 6 Pictures - Partner
38 -- 1 Ain't love a bitch - Rod Stewart
39 33 12 Don't look back - Peter Tosh
40 38 6 Anyway you do it - Liquid Gold

Opnieuw een snel veranderende lijst. Dit komt ook een beetje doordat de Nederlandse top 40 zelf in die tijd ook erg hectisch was, met platen die naar nr 1 schoten en weer naar beneden denderden. Er gebeuren nu dingen in deze lijst, die de laatste 10 jaar absoluut niet meer voorkomen, zoals zakken van 16 naar 35 (ook al betrof dit een carnavalshit).
Abba blijft voor de derde week op 1. Daarna gebeurt iets opzienbarends: Fire stijgt naar 2, terwijl Blondie, na vorige week van 14 naar 2 gestegen te zijn, nu al zakt naar 3. Ook Queen ging eerst van 8 naar 3, en nu naar 4. Kennelijk was Fire erg gegroeid in mijn beleving.
Wild places schiet naar 5, maar die stijging valt in het niet bij Grupppo Sportivo, die van 32 naar 7 springt. De klapper van de week!
Japan haalt in de zesde week nog mijn top 10, opmerkelijk traag.
Op 14 de hoogste binnenkomer: Lena Lovich met het aanstekelijke Lucky number, wat ook bij de new wave wordt gerekend. Ook in de top 40 werd dit een aardige hit.
Verder swingen Peaches & Herb op 17 binnen, ook niet slecht, en komt Donna Summer op routine op 30 terecht. In die tijd vond ik Donna Summer een van de grootste artiesten, en nog steeds vind ik dat ze toen heel erg fijne plaatjes maakte (zoals Deep down inside, wauw!).
En eindelijk ook bij mij: Chic, Bram Tchaikovsky en zelfs nog Rod Stewart. Grappig hoe de een dit snel oppikt, en de ander dat...

De SQ top 15 van week 10 - 1979

1 (13) Sister Sledge - He´s the Greatest Dancer (2 wk)
2 (1) Gruppo Sportivo - Disco Really Made It (4 wk)
3 (3) Nina Hagen Band - Unbeschreiblich Weiblich
4 (2) Chalawa - Hop, Skip and Jump (3 wk)
5 (4) Peaches & Herb - Shake Your Groove Thing (4 wk)
6 (6) Duncan Browne - The Wild Places (3 wk)
7 (-) Bob Marley & the Wailers - Stir it Up
8 (8) Gibson Brothers - Cuba (3 wk)
9 (-) ABBA - Chiquitita
10 (-) Chic - I Want Your Love
11 (5) Third World - Now That We Found Love
12 (7) Grand Funk Railroad - Some Kind of Wonderful
13 (-) Three Degrees - The Runner (re-enter 2 wk)
14 (9) Dolly Parton - Baby I´m Burning (3 wk)
15 (10) Pointer Sisters - Fire (4 wk)

Zo mijn lijstje er ook weer bij. Ik was laat met ABBA. Chiquitita vond ik toen wat minder dan hun andere hits; ik was echter bepaald geen ABBA hater zoals je die toen wel had bij mijn leeftijdsgenoten.
Natuurlijk komt Chic ook bij mij binnen, en dan zijn we daarmee alle drie tegelijk Sister Sledge stormt naar de top en gaat zo voor de komende tijd de strijd aan met Chic.

Ik denk dat ik Donna Summer´s Heaven Knows destijds helemaal gemist heb als zijnde een single, want die komt bij mij niet. Had gekund want net als bij ranboy is Donna Summer voor mij een groot artiest.

Sarah Smiles kan ik me zeer goed herinneren, maar vond (en vind) ik gewoon niet goed. Leuk verhaal wel van musician over de unieke positie van Nederland hierbij.

Met de Three Degrees zien we een fenomeen dat ik bij de anderen nog niet zag: dat van de re-enter. Heeft vast te maken dat mijn lijst zo klein is. Ik bleef vaak met nummers zitten die er allemaal in moesten en je gooit er eentje uit die je eigenlijk nog best goed vindt. Je hoort het nummer weer eens, en je zet m er toch weer in. Niet al te vaak, maar in mijn lijstje gebeurt het nog wel eens.

Wat betreft de re-entry: bij mij komt het maar heel sporadisch voor, minder dan 1x per jaar, dat een plaat uit mijn top 40 verdwijnt en daarna opnieuw binnenkomt. De oorzaak is meestal dat de single pas in tweede instantie veel aandacht krijgt op de radio, en dat ik dus pas laat besef dat hij beter is dan ik in eerste instantie dacht.
Ook komt het zelden voor dat een plaat al diep onderin de 30 gezakt is, en dan toch bij mij aanslaat en zelfs nog de top 10 kan halen. Recent is dit met Peace van Depeche Mode gebeurd, dat zelfs nog op 2 kwam nadat hij al bijna verdwenen was. Hier kwam het vooral door de clip, die in combinatie met de song erg goed werkt.

Jawel, kwam in maart binnen in de Tipparade, maar de top 40 heeft hij nooit gehaald.

Mooie lijsten, Ranboy & SQ!

Sister sledge in een mooie beweging van 13 naar 1 bij SQ!

Ik weet ook niet goed hoe het zit met Heaven knows van Donna Summer. Het zou de Nedelandse hitlijsten (top 40, tipparade)niet bereiken, dus gek is het niet dat je de plaat hebt gemist. Was het nummer al niet uitgebracht aan het einde van 1978?

De track is op menig verzamelaar terug te vinden dus het is ongetwijfeld op single uitgebracht en die heeft Ranboy dan natuurlijk opgepikt, ergens in die tijd.

Het blijft typisch hoor, aan de ene kant de grootste hits maken en aan de andere kant nummers die niet eens de kans krijgen om in de tipparade te worden opgenomen? Terwijl het nauwelijks grote verschillen hoeft op te leveren, in nummer. Volgens mij gaat Donna Summer overigens nog hard toeslaan in 1979.....

Ranboy is alvast lekker vlug met Lene Lovich. Daar hoort volgens mij ook een bijzonder verhaal bij!

Misschien had je het ook al opgezicht, maar het nummer is onderdeel van de MacArthur-Park Suite op: Donna Summer - Live and More (1978), op het ´more´ gedeelte dus studio en inderdaad uit 1978.

In die tijd was Donna´s discografie ook nauwelijks bij te houden. Wie kent With Your Love ? Alleen te vinden op de Thank God It´s Friday OST en ook uit 1978. Toch een van haar betere nummers vind ik.

En zeker wordt 1979 nog voor Donna Summer het jaar van de tweede doorbraak. Ik zie echt een scheidslijn tussen ´Bad Girls´ en de periode daarvóór.

Daar komen we nog op terug!

Een beetje lang wellicht, hoewel dat zeer gebruikelijk was in die tijd, maar With your love hoort inderdaad helemaal thuis in het Donna Summer genre.

We moeten niet vergeten, dat de samenstelling van de tipparade werd bepaald door de dj's van Veronica (of toen de Nederlandse top 40), en dat je eigenlijk niet in de top 40 kwam als je niet eerst in de tipparade had gestaan.

En dat betekent niets anders, dan dat zij eigenlijk voor ons hebben bepaald wat wel of niet tot hit kon/mocht worden gekozen.

Gemiddeld kwamen er zo'n 8 platen nieuw binnen in de Tipparade. Maar er werden veel meer singles uitgebracht in een week, die uiteindelijk dus niet bij het kopende publiek terecht kwamen.

Althans, niet in grote aantallen. Ik heb zelf wel heel wat singles die niet de tipparade hebben gehaald, met name in de jaren 80 liet ik mij meer beïnvloeden door wat er (op naam) aan nieuwe singles werd uitgebracht.

Ik ken 'm nog. Destijds de B-kant van deze single:



Behalve die soundtrack-LP is-ie ook nog (in de lange versie) te vinden op de CD The Dance Collection van Donna Summer, een mooie verzamelaar met allemaal lange uitvoeringen van haar hits.

Donna Summer wordt als artieste door veel mensen nog steeds niet voor vol aangezien, maar ik vind dat ze in deze periode een onwaarschijnlijke prestatie leverde: naast haar bijdragen aan de soundtrack van Thank God it's Friday bracht ze namelijk niet minder dan vier (4!) dubbelalbums achter elkaar uit in de periode 1978-1980.

Achtereenvolgens waren dat Once upon a time, Live and more, Bad girls en On the radio. De laatste was weliswaar een verzamelaar met enkele niuwe nummers, maar toch. Dit was een ongekende creatieve piek, want het waren nog allemaal goede albums ook, en bij mijn weten heeft niemand haar dit ooit nagedaan in de historie van de populaire muziek.

Als je weet dat je als artiest flink moest doorzeuren bij je platenmaatschappij om een dubbel-LP uit te brengen (daar zaten ze niet op te wachten, want er werden er sowieso minder van verkocht), is het eigenlijk ongelofelijk dat ze dit voor elkaar kreeg. Maar ja, het waren de hoogtijdagen van zowel de disco als de platenverkoop, dus kennelijk mocht het. Maar het blijft bijzonder.

Volgens mij kwamen er in die tijd zó snel zóveel singles uit van Donna Summer dat er kennelijk wel eens een tussen de wal en het schip viel. Heaven knows is volgens mij wel een bescheiden Amerikaanse hit geweest.

Mooi verhaal ook van die Bram Tchaikovsky. Die single heb ik ook nog steeds, en ik was er lange tijd helemaal waus van. Bij mijn weten nooit op CD verschenen, maar ik weet nog wel dat ik er in de Napster-tijd naarstig naar op zoek geweest ben. Ook toen kon je merken dat het geen internationale hit was geweest, want áls je het nummer al tegenkwam bij je 'peers', was het een vage live-uitvoering of een nieuwe, slecht klinkende opname. Ik heb heel lang gezocht naar de originele single-versie zoals die bij ons in de hitparade kwam en uiteindelijk heb ik 'm in redelijk goed geluid als MP3'tje gevonden.

Even googlen leert mij dat de man de bassist was van The Motors, de band die een jaar eerder had gescoord met het prachtige Airport.

Leuk ook die notering van Ted Gardestad - en een triest verhaal dat erachter schuilgaat. Dat nummer is destijds ook aan míjn aandacht ontsnapt. Nu ik het op YouTube terughoor, vind ik het wel een aardig nummer - helemaal passend in die tijd.