Fijn, maar weinig memorabel nummer. En zoals je waarschijnlijk nog wel weet ben ik eerder een That 70's Show fan, maar ik zal M*A*S*H nog eens een kans geven

Ik ken noch de film, noch de serie, maar ik vind het maar een duf liedje. Saai, slap, er zit echt helemaal niks in. De zang klinkt alsof ze het maar moeten inzingen, terwijl ze daar eigenlijk geen zin in hebben, het nummer wordt gekenmerkt door saaie melodie, en het klinkt allemala gewoon zo suf... Nee, hier vind ik niks aan.

Jammer, misschien bij uitstek een single waarbij beelden en geluid onlosmakelijk aan elkaar zijn verbonden.

Maar ik kan de serie MASH zonder enige schroom van harte aanbevelen!

Prachtige serie idd! Dit nummer past er zo perfect bij, daar zit hem de kracht ook in.

De song is heel bijzonder, omdat het de schrijnende tegenstelling heeft tussen tekst en muziek; de tekst gaat over de keuze tussen zelfmoord plegen of onder helse omstandigheden verder leven (hoort bij een scène uit de film) en was voor die tijd ongehoord spraakmakend; de muziek daarentegen is erg braaf en de vocalen 'zoetgevooisd'.

Op Wiki lees ik tot mijn verbazing dat de teksten zijn van Mike Altman (de zoon van regisseur Robert Altman) geschreven toen hij veertien jaar oud was! Ik kan het eigenlijk niet geloven, gezien de beeldspraken die in de tekst verwerkt zijn.

De melodie is overigens wonderschoon.

Wauw, maar ik wist niet dat het mogelijk was om nog nooit een aflevering van M*A*S*H* te hebben gezien. (Dit niet om lullig te doen tegen Arrie, maar mensen van mijn leeftijd of ouder snappen mijn verbazing denk ik wel: vroeger werd ongeveer dertig keer per dag een aflevering van de serie uitgezonden ergens).

Voor het verhaal achter de bizarre tekst van het nummer moet je terug naar de originele film van Robert Altman (1970), een portret van een veldhospitaal in de Koreaanse oorlog dat zowel melig, grof en schrijnend was, net als dit nummer eigenlijk. Dit gegeven werd vervolgens verwerkt tot een wat bravere en sentimentelere (maar behoorlijk verslavende tv-serie), die dit nummer als tune had.

Ik heb het altijd wat ironisch gevonden dat een nummer met deze tekst zo'n enorme radioklassieker kon worden, en in zijn uitvoering heeft het ook zijn minpunten. Over de melodie en het liedje zelf kan ik niets slechts verzinnen.

Ik ben dan ook tien jaar jonger dan jij.

De film en de serie vind ik geweldig maar het liedje vind ik helemaal niks.

Godsamme, heb net ook even die tekst opgezocht, maar Joy Division is echt een 'joy' vergeleken met deze zieleroerselen. En dit is geschreven door een 14-jarige?? Heeft dat jongetje nog psychiatrische hulp gekregen?

De film heb ik niet gezien, maar het heeft vast niet met de gelijknamige serie te maken.

Maar ik vind het niet slecht. De vocalen, die zijn wellicht wat braafjes en saai, maar de 'kleine' begeleiding en de melodie zitten gewoon erg goed in elkaar.

Wel toevallig trouwens. Mijn keuze die ik al had voor morgen (vandaag al, dus) heeft ook al zo'n rooskleurige tekst...

De nieuwe single van de dag komt op 6 september 1986 binnen op #38. Het blijft 3 weken in de Top 40 en haalt de 37ste plek ( ).

Carmel - Sally




Ik vind het een heerlijk nummer. Een beetje een voorloper van Duffy, maar deze mix van pop en jazz bevalt me net iets beter (die blazers! ).

Frappant is verder ook de tegenstelling tussen de muziek en de tekst, dat handelt over iemand die eh... het tijdelijke voor het eeuwige verruilt, gebracht op een manier dat de aanvang van een feestje impliceert.

(Musician, is Waarheen, Waarvoor al snel aan de beurt..?)

Had er nog nooit van gehoord maar wat een leuk nummer zeg

Heerlijke single.

Enig ander Benelux hitparadefeitje was haar single More More More uit 1984.
80s groepjes die ook met jazz flirtten waren Matt Bianco en Fairground Attraction.

Bij ons in de jeugdclub kreeg Sally van Carmel behoorlijk wat volk op de dansvloer.

Was inderdaad een leuke plaat die het in de alternatieve lijsten ook goed deed (Verrukkelijke 15 van de VARA). Wat Dazzler zegt..........Matt Bianco sfeertje.

Fairground Attraction, brrr...

Dan kan ik me beter vinden in de vergelijking met Matt Bianco, maar eigenlijk komt dit kundiger op me over.

Maar dat is mijn opinie.

Ah de bekende 3 weken, meestal op 38 binnen dan na 1 week naar 37 en de week er na gezakt naar 40.

Aardig nummer, niet echt mijn smaak maar ik kan er zo tussendoor prima naar luisteren.

Carmel heeft meer soul, is warmbloediger.
Matt Bianco moest het hebben van de elektrische piano, synthjazz.

Van Fairground Attraction ken ik niet meer dan die ene single Perfect.
Maar dat vind ik dan ook een perfecte popsong, eentje die in het rijtje past.

Verder had je natuurlijk de koffieklanken van Sade of Everything But the Girl,
nog zo'n groep die een zweempje exotiek niet schuwde in de arrangementen.

En de stap van Carmel naar het Belgische Vaya Con Dios is ook niet zo groot.
Leg die Sally maar eens naast Just a Friend of Mine.

Righteous brothers - Unchained melody: geweldig gezongen, van alle versies van dat nummer die ik ken vind ik dat de beste.

The M*A*S*H - Suicide is Painless: dit ken ik ook vanwege de serie. Erg droevig nummer, mooie melodie maar erg braaf en vooral lusteloos gezongen (maar dat past misschien bij de tekst).

Carmel - Sally: heb ik onlangs nog gehoord, heerlijk nummer.

Die Carmel lijkt haast wel een vroege versie van Amy Winehouse....

Het nummer swingt inderdaad behoorlijk maar wat is er met die Carmel ooit gebeurd? Nooit meer wat na Sally, lees ik in het Hitdossier. Met zo'n notering niet eens een eendagsvlieg... Ze had wel "strot" voldoende om meer hits te zingen.

Toch zou ik een heel album met dit soort nummers teveel van het goede vinden (Winehouse lukt mij ook nooit, een hele cd achter elkaar)

Vreselijk nummer dat vond ik ook al in 1986 en dat vind ik nu nog ik vond Fairground Attraction wel leuk die klonken niet zo gelikt.

Wij hebben een verzamelaar van Sade thuis. Zeer knappe muziek, maar na een half uur moet het af vanwege indutgevaar.

Maar dit kunnen we prima hebben, een cd lang.
We hadden het er vanmiddag nog over om misschien een verzamelaar aan te schaffen bij het plaatsen van de single.

Oeh, leuk liedje die van Carmel!

Lekkere blazers, het swingt, ik hou daar wel van. Heeft inderdaad ergens zelfs wel wat weg van Amy Winehouse. Leuke keuze, had er nog nooit van gehoord.

De nieuwe single van de dag komt op 7 september 1996 binnen op #34, haalt als hoogste positie de 31ste plaats en verlaat wederom na 3 weken de lijst.

George Michael - Spinning The Wheels




Alweer een jazzy nummertje, maar dan van een andere snit. Ik weet niet zo goed wat ik met deze single aan moet. Het is best aardig gedaan, maar aan de andere kant vind ik het iets te gelikt klinken. Maar toch toont het dat Wham inmiddels tot een ver verleden behoorde.

Ik vind er echt helemaal niets aan.

Er kan muziek worden gemaakt waarbij het niet je smaak is maar waarbij de kwaliteit van de songs verder niet ter discussie hoeft te staan.

Ik denk dat dat geldt voor George Michael in de periode van zijn eerste solo albums in de jaren '80. Daarna gaat het de verkeerde kant op, worden nummers vergezocht, over de top. Hetzelfde eigenlijk als met Michael Jackson.

En George Michael geraakt uiteindelijk zelfs aan lager wal, wanhopig op zoek naar inspiratie en creatief vermogen.
Spinning the wheels is daar een goed voorbeeld van.

Mee eens, George Michael is een artiest die het bij eenvoudige goed klinkende popliedjes moet houden. Prima dat hij dit soort nummers ook kan maken, maar echt boeien doet het mij niet.

Ik kende het nummer niet en eigenlijk had ik dat graag zo willen houden.

George Michael heeft een zeer goede stem echter maakt hij vooral vervelende muziek (uitzonderingen daargelaten). Dit is ook zo'n vervelend liedje eigenlijk.

Een nieuwe single van de dag en een bijzondere.
Want ik kon geen reguliere 8 september datum vinden in de jaren '60 (de Top 40 verscheen pas voor het eerst in 1965) dus daarom een plaat van die datum uit 1964. Toen de Veronica Top 40 nog niet bestond en wij afhankelijk waren van Muziek Express:

Beatles - A hard day's night



Mijn alternatief voor niet te vinden data in de jaren '60 is mijn Engelse Hitlijsten boek, maar de Engelsen hadden ook geen hitlijst op precies 8 september tussen 1960 en 1965. Vandaar deze keuze uit Muziek Express.

Verdere introductie heeft het nummer geloof ik verder niet nodig.....

Ja leuk nummer van The Beatles al zouden ze later nog veel betere dingen maken desalniettemin vind ik het een leuk nummer

Een van hun beste vroege nummers (dwz alles voor Rubber Soul). Met één van de beroemdste intro's aller tijden.

Laat ik dan nog wel wat positiefs zeggen over George Michael. Hij heeft namelijk een prachtige stem, en is ook erg goed in het schrijven van mooie popliedjes. Ik vind deze ook fijn, en snap niet helemaal wat er mis mee is? Gelikt? Dat hoor ik echt niet. Gewoon een mooie, licht jazzy, ballad, zoals ie ook bijvoorbeeld deed met Cowboys & Angels (die wel nog een stuk mooier is).

Die van de Beatles is natuurlijk bekend, en een leuk vrolijk popliedje. Maar heel interessant was de band toen nog niet echt voor mij. Leuke jaren '60-popmuziek, die ik graag hoor, maar echt niet meer dan dat.

Edit: zonder te luisteren heb ik hem nu echt meteen in m'n hoofd zitten. Geeft wel de kracht aan van het liedje, pakkender en aanstekelijker kan bijna niet.