George Michael is een zeer goede zanger en hij kan beslist prachtige popliedjes schrijven zoals Spinning the Wheels aantoont, een prima jazzy ballad maar - en hier moet ik kaztor wel gelijk geven - het klinkt ook wat gelikt.

Dat van the Beatles behoeft geen uitleg, legendarisch nummer.

Ik heb niks met The Beatles uit de jaren 60 hoor ik liever The Kinks,The Small Faces,The Animals en jawel The Rolling Stones.

Vreemd genoeg vind ik die dan weer wel mooi. Daarin tracht hij ook minder de jazzy twist er in te vermengen.

Ik kan dat nummer van George Michael eigenlijk best wel goed uitstaan, al is het te braaf en duurt het minstens een minuut te lang.

A Hard Day's Night is natuurlijk een klassieker. Alleen dat begin al...

Moet hier ook gezegd dat er vóór Rubber Soul ook wel degelijk tijdloze Beatles-albums gemaakt werden en het gelijknamige album (waarvan alleen kant A de soundtrack voor de film is) bevat alleen nummers die de tand des tijds glansrijk hebben doorstaan.

Ik zet 'm morgenochtend gelijk weer op.

Een echte vergeten single van de dag.

Onderstaand nummer kwam binnen op 9 september 1972:

Mott the Hoople - All the young dudes




Volgens mij is het nummer ook nog bekend van David Bowie.

Enige hit ooit voor Mott The Hoople in Nederland, in de Veronica Top 40. En de prestaties waren ook al niet om over naar huis te schrijven: 5 weken genoteerd, maximaal de 27e plek.

Tja, de meesten zullen de clip even moeten aanzetten...

Het nummer is zelfs geschreven door Bowie, en die zingt ook nog een stukje mee in het refrein.

Tijdloos nummer dat inderdaad niet meer op de radio te horen is.

Misschien is de Bowie-versie vandaag de dag bekender. Die staat geloof ik op de Anniversary-versie van Ziggy Stardust en op The Platinum Collection.

Over de magere prestaties van Mott alhier: Ik denk dat ze het meeste succes in Amerika boekten.

Typisch Bowie.

De versie van Bowie ken ik niet de versie van Mott The Hoople ken ik wel en is voor mij typisch zo'n nietszeggend jaren 70 riedeltje

Met de nieuwe single van de dag begeef ik me op glad ijs, maar so be it: Zo blijven er in ieder geval meer onbekendere liedjes over om later te beschrijven.

Deze kwam binnen op 10 september 1983, behaalde de #1-positie en stond 11 weken genoteerd.

UB40 - Red Red Wine




Schiet maar af, zou ik zeggen, maar ik heb er niet zoveel problemen mee. Ze gingen dan wel voorgoed de commerciële richting uit hiermee, maar toch vind ik het geen slechte Neil Diamond-cover. Ik ken dat origineel niet dus kan ik het niet vergelijken.

Wat denken jullie? (... zoekt de eerste de beste steen op om onder te schuilen...)

Ach het is wel een aardig nummer beetje pop beetje reggea, sky radio is er blij mee zullen we maar zeggen.........

Ik vond het toen wel oke, maar eigenlijk verloren ze hier wel hun geloofwaardige status, die ze nog een beetje terug kregen bij Rat In My Kitchen, maar vervolgens geheel verliezen.

Neen, zeker geen slechte cover maar het beste van UB40 was wel achter de rug. Eigenlijk vind ik al hun singles goed tot ong. 1990 (albumwerk was doorgaans minder), nadien werd het echt reggae-muzak.

Best een leuke cover maar toch hebben ze betere gemaakt

Je hoeft voor mij geen steen te zoeken om onder te schuilen, maar de vrije val die UB40 heeft gemaakt in drie jaar tijd mag voor mij bijna legendarisch worden genoemd.

Ik mag met plezier reclame maken voor het eerste album, Signing off. Prachtige reggae (voor zover ik dat kan beoordelen), zoals het moet klinken. Spannend, eigen nummers, politiek wat gekleurd.

Labour of love, waarvan Red red wine is gehaald, is een nogal soft album, niemandallerige reggae. Het albums is uitermate geschikt voor achtergrondmuziek op een zomeravond bij een verjaardagsfeestje. Iedereen vrolijk.

Signing off (1980) hoort meer bij demonstraties tegen de regering, protesten tegen de hoge werkeloosheid en stijgende prijzen.

Voor mij maakt het het onderscheid tussen 5***** en 2,5** maar nogmaals, ís het een zomeravond, een verjaardagsfeestje en je zit met z'n allen in de tuin....dan is Labour of love een aan te bevelen cd.

UB40 slaagde er steeds in om een soort minimalistische variant op reggae te brengen.
Ze stonden daar met acht op het podium en eigenlijk hoor je nauwelijks vier instrumenten.

Wat wel eens vergeten wordt: in de tweede helft van de jaren 70 stond de hitparade
vol met reggae en reggae derivaten. Maar in de eerste helft van de jaren 80 met zijn veelkleurige
synthesizerbandjes mocht je blij zijn dat Culture Club en UB40 voor de nodige reggae toets zorgden.
Ik bedoel daarmee dat UB40 toch altijd een wegwijzer bleef in een voor reggae moeilijk tijdperk.

En da's ook een verdienste. Knap hoe ze met een vleugje synthesizer ook heel wat
gouwe ouwe songs een opknapbeurt gaven. Maar na Labour of Love II was het echt over.

Ik vond het orgineel al verschrikkelijk maar deze is nog erger.Ik hou zowiezo niet van reggae

Ik was in die tijd helemaal reggae-roots minded dus UB40 was absoluut taboe.
Zeker met het inzetten van de Labour of Love-reeks die volstaan met veelal gecoverde reggae-juweeltjes was het hek van de dam in de reggae-kringen
De eerste 4 albums waren lekker (incl. de dub-versie van Present Arms) moet ik toegeven.
Red Red Wine versie van Neil Diamond is veel beter.

YouTube - neil diamond red red wine

Jawel, maar toch niet al vanaf de eerste cd? Volgens mij werd UB40 pas een beetje taboe vanwege Labour of love?

De nieuwe single van de dag kwam op 11 september 1999 op #27 binnen, behaalde de eh.... 27ste positie en stond 5 weken genoteerd. Ub40, vergat ik te vermelden, kwam óók binnen op #27.

The Offspring - The Kids Aren't Alright




Met gemak een van de betere nummers op het tegenvallende, te gelikte Americana-album en zeker de beste single daarvan.

Voor liefhebbers van dit nummer raad ik de ondergewaardeerde voorganger Ixnay On The Hombre aan. Veel en veel beter dan Americana en ook beter dan het alom bekende Smash.
M'n favoriete Offspring-album is trouwens Ignition, maar daar heeft dit al weinig meer mee te maken.

The Offspring. Ik zeg maar niks...

Hun leukste nummer na Self Esteem

Ixnay On The Hombre vond ik ook hun beste.

Ik vind het maar puberale muziek, eerlijk gezegd...

Americana wel.

Ik was in deze periode best wel Into Punk.
Vond The Offspring wel een stuk minder dan Operation Ivy, Screeching Weasel, Bracket, Bad Religion, Green Day.
Heideroosjes en NOFX waren grappiger.

Grappige video-clip.

Het nummer vind ik ook niet onaardig en heeft een leuk tempo (7). Heb wel een beetje het gevoel dat ik de muziek ergens van ken, zonder dat ik ooit heb overwogen albums van Offspring te kopen

Met Offspring was ik na Smash eigenlijk al klaar, al heb ik Ixnay on the Hombre ook nog op een tapeje. Hier vind ik weinig aan, al is het beter dan dat superirritante Pretty Fly.

Als The Offspring punk is ben ik Miss Holland .Ik vond Self Esteem nog wel aardig ondanks dat van The Breeders gejatte intro daarna werd het alleen maar minder met Pretty Fly als dieptepunt